ConclusionIn the present study all

Conclusion
In the present study all authors found moments of increased epistemic trust, where art therapy remodelled deep perceptions of the self and others. The study pointed to that process being mediated not only through what was said but through both physical and interpersonal means. Trust was demonstrated to each other. David believed the genuineness of Neil's exploration because it was accurate and gestural, Neil believed Julie saw what he saw because her word ‘softer’ matched, though slightly altered, his experience. Julie believed Neil's view that the discussion was safe because he likewise both named it and thereby changed it. These processes built up in intensity over the group, not in single actions. This indicated the need to factor in the relationship between actions and not to just theorise those actions in isolation. Neurological attachment-based research in art therapy must involve considering the relationship of the two humans on either end of the interaction with art-objects if it is to capture attachment processes. The combination of diary and observational method developed a speculative hypothesis which could be used as a basis for oxytocin sampling. It would be useful to see how changes in levels of oxytocin matched the subjective experiences and phenomena in the video.
The effect of the project on the authors' clinical practice was to sensitise them to how they respond to patients' artwork. It is clear that art therapists ask a great deal of their patients when they ask them to declare their thoughts and feelings through art-making, art-viewing and talking. They felt more aware of the complexity and intensity of material passed around and among group members in an art therapy group in the domains of visual responses, thoughts, feelings and verbal interactions. The authors noted that they tend to allow the interpersonal process to slow down more in clinical practice, taking more time to clarify that they have understood what is being offered. They also have become more interested in the silent viewing in art therapy where much appears to be transacted.
The limitations of this study are that it involved one session with a non-clinical population. Strengths are that it was in-depth and used both observation and participant recall. Research implications are that the neurobiological sampling in art therapy may be limiting if it does not address the interpersonal nature of art therapy processes. Clinical implications are that groups are beneficial but highly demanding and require explicit mentalising. This experiment helped the participants sensitise themselves to processes involved in patient experience and recommend the approach to other art therapists.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บทสรุปในการศึกษาปัจจุบัน ผู้เขียนพบของ epistemic เชื่อถือที่เพิ่มขึ้น ซึ่งศิลปะบำบัด remodelled แนวลึกของตนเองและผู้อื่น การศึกษาชี้ไปที่กระบวนการกำลัง mediated ไม่เพียง ผ่านคำพูด แต่ โดยวิธีทางกายภาพ และมนุษยสัมพันธ์ เชื่อถือได้แสดงกัน ดาวิดเชื่อ genuineness ของการสำรวจของนีลก็แม่นยำ และ gestural นีลเชื่อว่า จูลี่เห็นสิ่งที่เขาเห็น เพราะคำของเธอ 'นุ่ม' ตรง แม้ว่าการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ประสบการณ์ของเขา จูลี่เชื่อว่า การอภิปรายไม่ปลอดภัยเนื่องจากเขาในทำนองเดียวกัน ทั้งชื่อ และจึงทำการเปลี่ยนแปลงมุมมองของนีล กระบวนการเหล่านี้สร้างขึ้นในความรุนแรงมากกว่ากลุ่ม ไม่อยู่ในการดำเนินการเดียว นี้ระบุต้องปัจจัยในความสัมพันธ์ระหว่างการกระทำ และไม่เพียง theorise การแยกเหล่านั้น ระบบประสาทตามแนบวิจัยศิลปะบำบัดต้องเกี่ยวข้องกับการพิจารณาความสัมพันธ์ของมนุษย์ 2 การบันทึกการโต้ตอบกับศิลปะวัตถุเก็บกระบวนการแนบ ไดอารี่และวิธีสังเกตการณ์พัฒนาสมมติฐานการเก็งกำไรซึ่งสามารถใช้เป็นพื้นฐานสำหรับการสุ่มตัวอย่าง oxytocin มันจะมีประโยชน์เมื่อต้องการดูวิธีการเปลี่ยนแปลงในระดับของ oxytocin ตรงกับประสบการณ์ตามอัตวิสัยและปรากฏการณ์ในวิดีโอผลของโครงการปฏิบัติการทางคลินิกของผู้เขียนคือการ sensitise พวกเขาว่าพวกเขาตอบสนองงานศิลปะของผู้ป่วย เป็นที่ชัดเจนว่า ศิลปะบำบัดให้ผู้ป่วยของพวกเขามากเมื่อพวกเขาขอให้ประกาศความคิดและความรู้สึกผ่านศิลปะทำ ดูศิลปะ และพูดคุย พวกเขารู้สึกตระหนักถึงความซับซ้อนและความเข้มของวัสดุผ่านสถาน และสมาชิกกลุ่มในการศิลปะบำบัดกลุ่มโดเมนของการตอบสนองภาพ ความคิด ความรู้สึก และโต้ตอบด้วยวาจา ผู้เขียนกล่าวว่า พวกเขามีแนวโน้มให้การมนุษยสัมพันธ์จะชะลอตัวลงมากในทางปฏิบัติทางคลินิก การชี้แจงว่า พวกเขามีความเข้าใจอะไรนำเสนออีกครั้ง พวกเขาได้กลายเป็นความสนใจดูสภาพในศิลปะบำบัดที่มากดูเหมือนจะสามารถทำรายการข้อจำกัดของการศึกษานี้ได้ว่า มันเกี่ยวข้องกับเซสชันที่หนึ่ง มีประชากรทางคลินิกไม่ จุดแข็งว่า มันเป็นเชิงลึก และใช้เก็บข้อมูลและเรียกคืนผู้เข้าร่วม ผลการวิจัยได้ว่า สุ่มตัวอย่าง neurobiological ในศิลปะบำบัดอาจจะจำกัดที่อยู่ธรรมชาติมนุษยสัมพันธ์ของกระบวนการศิลปะบำบัด ผลทางคลินิกเป็นกลุ่มจะเป็นประโยชน์แต่ขอเรียกร้อง และต้อง mentalising อย่างชัดเจน ทดลองนี้ช่วยให้ผู้เข้าร่วม sensitise กับกระบวนการที่เกี่ยวข้องกับผู้ป่วยพบ และแนะนำวิธีการบำบัดอื่น ๆ ศิลปะ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สรุป
ในการศึกษาปัจจุบันผู้เขียนทั้งหมดที่พบในช่วงเวลาของความไว้วางใจ epistemic เพิ่มขึ้นที่ออกแบบศิลปะบำบัดการรับรู้อย่างลึกซึ้งของตนเองและผู้อื่น ผลการศึกษาชี้ให้เห็นถึงกระบวนการที่ได้รับการไกล่เกลี่ยไม่เพียง แต่ผ่านสิ่งที่ถูกกล่าว แต่ทั้งสองวิธีการทางกายภาพและความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล ได้แสดงให้เห็นความน่าเชื่อถือซึ่งกันและกัน เดวิดเชื่อความจริงแท้ของการสำรวจของนีลเพราะมันเป็นท่าทางที่ถูกต้องและนีลเชื่อว่าจูลี่เห็นสิ่งที่เขาเห็นเพราะคำของเธอ 'นุ่ม' จับคู่ แต่มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยประสบการณ์ของเขา จูลี่เชื่อว่ามุมมองของนีลว่าการอภิปรายมีความปลอดภัยเพราะเขาเช่นเดียวกันทั้งชื่อและเปลี่ยนมันจึงมัน กระบวนการเหล่านี้สร้างขึ้นในความเข้มมากกว่ากลุ่มที่ไม่ได้อยู่ในการกระทำเพียงครั้งเดียว นี้แสดงให้เห็นความต้องการที่จะเป็นปัจจัยในความสัมพันธ์ระหว่างการกระทำและไม่เพียงแค่ทฤษฎีการกระทำเหล่านั้นในการแยก ระบบประสาทการวิจัยตามสิ่งที่แนบมาในศิลปะบำบัดต้องเกี่ยวข้องกับการพิจารณาความสัมพันธ์ของทั้งสองมนุษย์ที่สิ้นสุดของการมีปฏิสัมพันธ์กับวัตถุศิลปะอย่างใดอย่างหนึ่งถ้ามันเป็นกระบวนการในการจับภาพที่แนบมา การรวมกันของไดอารี่และวิธีการเชิงพัฒนาสมมติฐานการเก็งกำไรซึ่งสามารถนำมาใช้เป็นพื้นฐานสำหรับการสุ่มตัวอย่างอุ้ง มันจะมีประโยชน์ที่จะดูว่าการเปลี่ยนแปลงในระดับของอุ้งตรงกับประสบการณ์ส่วนตัวและปรากฏการณ์ในวิดีโอ.
ผลของโครงการผู้เขียน 'การปฏิบัติทางคลินิกคือการมีความรู้สึกให้พวกเขาว่าพวกเขาตอบสนองต่อผู้ป่วยศิลปะ เป็นที่ชัดเจนว่านักบำบัดศิลปะขอให้การจัดการที่ดีของผู้ป่วยของพวกเขาเมื่อพวกเขาถามพวกเขาที่จะประกาศความคิดและความรู้สึกของพวกเขาผ่านการทำศิลปะศิลปะการดูและการพูดคุย พวกเขารู้สึกว่าตระหนักถึงความซับซ้อนและความรุนแรงของวัสดุที่ผ่านรอบและในหมู่สมาชิกของกลุ่มในกลุ่มศิลปะบำบัดในโดเมนของการตอบสนองภาพความคิดความรู้สึกและการมีปฏิสัมพันธ์ทางวาจา ผู้เขียนตั้งข้อสังเกตว่าพวกเขามีแนวโน้มที่จะช่วยให้กระบวนการระหว่างบุคคลที่จะชะลอตัวลงมากขึ้นในการปฏิบัติทางคลินิกที่สละเวลามากขึ้นที่จะชี้แจงว่าพวกเขามีความเข้าใจในสิ่งที่จะถูกนำเสนอ พวกเขายังได้กลายเป็นที่สนใจมากขึ้นในการดูเงียบในศิลปะบำบัดที่มากดูเหมือนจะธุรกรรม.
ข้อ จำกัด ของการศึกษาครั้งนี้ที่ว่ามันเกี่ยวข้องกับหนึ่งในเซสชั่นที่มีประชากรที่ไม่ใช่ทางคลินิก จุดแข็งที่มันเป็นในเชิงลึกและใช้ทั้งการสังเกตและการเรียกคืนผู้เข้าร่วม ผลกระทบการวิจัยที่เก็บตัวอย่าง neurobiological ในศิลปะบำบัดอาจถูก จำกัด ถ้ามันไม่ได้อยู่ที่ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลธรรมชาติของกระบวนการศิลปะบำบัด ผลกระทบทางคลินิกที่กลุ่มจะเป็นประโยชน์ แต่มีความต้องการสูงและต้อง mentalising อย่างชัดเจน การทดลองนี้ช่วยให้ผู้เข้าร่วมมีความรู้สึกตัวเองกับกระบวนการมีส่วนร่วมในประสบการณ์ของผู้ป่วยและแนะนำแนวทางการบำบัดงานศิลปะอื่น ๆ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สรุป
ในการศึกษาทั้งหมดผู้เขียนพบช่วงเวลาของความสัมพันธ์ที่เชื่อถือเพิ่มขึ้น ศิลปะบำบัดถูกออกแบบใหม่เลยค่ะความรู้สึกลึกของตนเองและผู้อื่น การศึกษาชี้ว่า กระบวนการการ ( ไม่เพียง แต่ผ่านสิ่งที่ถูกกล่าวว่า แต่ที่ผ่าน ทั้งทางกายภาพ และระหว่างบุคคล เชื่อใจได้แสดงกับแต่ละอื่น ๆเดวิด เชื่อความจริงใจของการสำรวจของนีล เพราะมันได้ถูกต้อง และ gestural นีลเชื่อจูลี่เห็นสิ่งที่เขาเห็น เพราะคำเธอ ' เบา ' จับคู่ แม้ว่าการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยประสบการณ์ของเขา จูลี่เชื่อนีล เห็นว่าการอภิปรายก็ปลอดภัยเพราะเขาเหมือนกัน ทั้งชื่อ และจึงเปลี่ยนมัน เหล่านี้กระบวนการที่สร้างขึ้นในความเข้มมากกว่ากลุ่มที่ไม่ได้อยู่ในการกระทำเพียงครั้งเดียวแสดงว่าต้องปัจจัยในความสัมพันธ์ระหว่างการกระทำและไม่เพียงแค่ทฤษฎีการกระทําผู้โดดเดี่ยว ระบบประสาทที่แนบตามการวิจัยในศิลปะบำบัดจะต้องเกี่ยวข้องกับการพิจารณาความสัมพันธ์ของมนุษย์สองคนที่จบของปฏิสัมพันธ์กับวัตถุศิลปะ ถ้ามันจับกระบวนการที่แนบมาการรวมกันของไดอารี่ และวิธีสังเกตพัฒนาการสมมุติฐานซึ่งสามารถใช้เป็นพื้นฐานสำหรับการสุ่มตัวอย่างออกซิโตซิน มันเป็นประโยชน์เพื่อดูว่ามีการเปลี่ยนแปลงในระดับของฮอร์โมนออกซิโตซินตรงกับประสบการณ์อัตวิสัย และปรากฏการณ์ในวิดีโอ
ผลของโครงการในการปฏิบัติทางคลินิกของผู้เขียนคือการเซนซิไทซพวกเขามีการตอบสนองต่องานศิลปะที่ผู้ป่วยเป็นที่ชัดเจนว่าศิลปะบำบัดให้จัดการที่ดีของผู้ป่วยของพวกเขาเมื่อพวกเขาถามพวกเขาที่จะประกาศความคิดและความรู้สึกของพวกเขาผ่านการทำศิลปะ , ศิลปะในการดู และพูด พวกเขารู้สึกถึงความซับซ้อนและความเข้มของวัสดุที่ผ่านรอบ และสมาชิกกลุ่มในศิลปะบำบัดกลุ่มในโดเมนของการตอบสนองภาพ , ความคิด , ความรู้สึกและการโต้ตอบด้วยวาจาผู้เขียนตั้งข้อสังเกตว่าพวกเขามีแนวโน้มที่จะช่วยให้กระบวนการระหว่างบุคคลที่จะชะลอตัวลงมากขึ้นในการปฏิบัติทางคลินิก ใช้เวลามากขึ้น เพื่อชี้แจงว่า พวกเขาได้เข้าใจสิ่งที่ถูกเสนอ พวกเขายังได้กลายเป็นที่สนใจมากขึ้นในการดูเงียบมากในศิลปะบำบัด ที่ดูเหมือนจะผ่าน .
ข้อจำกัดของการศึกษาที่เกี่ยวข้องกับองค์กรหนึ่งเซสชั่นทางประชากร