I moved my head to look at the cabi

I moved my head to look at the cabinet behind me. When I turned again Sherlock Holmes was standing smiling at me across my study table. I rose to my feet, stared at him for some seconds in utter amazement, and then it appears that I must have fainted for the first and the last time in my life. Certainly a grey mist swirled before my eyes, and when it cleared I found my collar-ends undone and the tingling after-taste of brandy upon my lips. Holmes was bending over my chair, his flask in his hand. “My dear Watson,” said the well-remembered voice, “I owe you a thousand apologies. I had no idea that you would be so affected.” I gripped him by the arm. “Holmes!” I cried. “Is it really you? Can it indeed be that you are alive? Is it possible that you succeeded in climbing out of that awful abyss?” “Wait a moment,” said he. “Are you sure that you are really fit to discuss things? I have given you a serious shock by my unnecessarily dramatic reappearance.” “I am all right, but indeed, Holmes, I can hardly believe my eyes. Good heavens, to think that you—you of all men—should be standing in my study!” Again I gripped him by the sleeve and felt the thin, sinewy arm beneath it. “Well, you’re not a spirit, anyhow,” said I. “My dear chap, I am overjoyed to see you. Sit down and tell me how you came alive out of that dreadful chasm.” He sat opposite to me and lit a cigarette in his old nonchalant manner. He was dressed in the seedy frock-coat of the book merchant, but the rest of that individual lay in a pile of white hair and old books upon the table. Holmes looked even thinner and keener than of old, but there was a dead-white tinge in his aquiline face which told me that his life recently had not been a healthy one. “I am glad to stretch myself, Watson,” said he. “It is no joke when a tall man has to take a foot off his stature for several hours on end. Now, my dear fellow, in the matter of these explanations we have, if I may ask for your co-operation, a hard and dangerous night’s work in front of us. Perhaps it would be better if I gave you an account of the whole situation when that work is finished.” “I am full of curiosity. I should much prefer to hear now.” “You’ll come with me to-night?” “When you like and where you like.” “This is indeed like the old days. We shall have time for a mouthful of dinner before we need go.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผมย้ายไปที่ตู้ข้างหลังหัวของฉัน เมื่อฉันเปิด อีกเชอร์ล็อกโฮลมส์ยืนยิ้มที่ฉันข้ามโต๊ะเรียนของฉัน ผมโรไปเท้าของฉัน จ้องไปที่เขาบางวินาทีในความประหลาดใจสุด แล้ว ก็ปรากฏว่า ฉันต้องมีเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายในชีวิตของฉัน แน่นอนสีเทาหมอก swirled ก่อนตา และเมื่อมันล้าง พบฉันคอปลายยกเลิกและการรู้สึกเสียวซ่ารสชาติของบรั่นดีเมื่อริมฝีปากของฉัน โฮลมส์มีดัดกว่าเก้าอี้ของฉัน เขาหนาวในมือของเขา เสียงดีจดจำ "ผมเป็นหนี้คุณพันโทษกล่าวว่า "ฉันรัก Watson," ผมมีความคิดว่า คุณจะสามารถเพื่อให้ได้รับผลกระทบ" ฉัน gripped เขาที่แขน "โฮลมส์" ข้า "มันจริง ๆ คุณ มันแน่นอนสามารถที่จะมีชีวิตอยู่หรือไม่ เป็นไปได้ว่า คุณประสบความสำเร็จในการปีนเขาจากก้นบึ้งที่น่ากลัวหรือ" "รอสักครู่ กล่าวว่า เขา "คุณแน่ใจว่า คุณอยู่จริง ๆ พอดีเพื่อหารือเกี่ยวกับสิ่งที่ ฉันให้คุณช็อกรุนแรง โดย reappearance ของฉันอย่างมากโดยไม่จำเป็น" "ฉัน แต่จริง โฮลมส์ ฉันสามารถแทบไม่เชื่อว่าตาของฉัน สวรรค์ดี คิดที่คุณ — คุณทุกคนซึ่งควรจะยืนในศึกษา! " อีกครั้งฉันเขา gripped โดยแขน และรู้สึกแขนบาง sinewy ไป "ดี คุณไม่จิตวิญญาณ อย่างไรก็ตาม กล่าวว่า I. "chap รักของฉัน ฉันปลื้มคุณ นั่งลง และบอกว่า คุณมาจากที่ chasm dreadful ชีวิต" เขานั่งตรงข้ามกับฉัน และสว่างจุดบุหรี่อย่างไม่ไยดีเขาเก่า เขาถูกแต่งใน frock จิ้งหรีดตราของผู้ขายจอง แต่เหลือที่วางแต่ละในกองของผมสีขาวและหนังสือเก่าตามตาราง โฮลมส์มองแม้บาง และ keener กว่าเก่า แต่มีสีขาวตายในหน้าที่ aquiline ที่บอกว่า ชีวิตของเขาเมื่อเร็ว ๆ นี้ไม่ได้หนึ่งสุขภาพ "ฉันยินดีที่จะยืดตัวเอง วัตสัน กล่าวว่า เขา "ได้ไม่เล่นเมื่อคนสูงมีใช้เท้าปิดรูปร่างของเขาหลายชั่วโมง ตอนนี้ ฉันรักเพื่อน เกี่ยวกับคำอธิบายเหล่านี้เรามี ฉันอาจขอดำเนินการร่วม งานหนัก และอันตรายอันหน้าเรา บางทีมันจะดีกว่าถ้าฉันให้คุณบัญชีของสถานการณ์ทั้งหมดเมื่อทำงานที่เสร็จสมบูรณ์" "ฉันเต็มไปด้วยความอยาก ฉันควรมากชอบฟังตอนนี้" "คุณจะไปกับผมไปคืนหรือไม่? " "เมื่อคุณชอบและที่คุณชอบ" "นี่เป็นเช่นวันเก่า เราจะมีเวลาที่ถูกปากของเย็นก่อนเราต้องไป

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผมย้ายหัวของฉันจะมองไปที่ตู้ข้างหลังผม เมื่อผมหันกลับ Sherlock Holmes กำลังยืนยิ้มมาที่ผมในตารางการศึกษาของฉัน ผมลุกขึ้นไปที่เท้าของฉันจ้องที่เขาวินาทีบางอย่างในความประหลาดใจที่สุดแล้วปรากฏว่าฉันต้องได้เป็นลมเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายในชีวิตของฉัน แน่นอนหมอกสีเทาหมุนวนก่อนที่ตาของฉันและเมื่อมันล้างผมพบว่าคอปลายของฉันยกเลิกและรู้สึกเสียวซ่าหลังรสชาติของเหล้าบรั่นดีเมื่อริมฝีปากของฉัน โฮล์มส์ได้รับการดัดมากกว่าเก้าอี้ของฉัน, กระติกน้ำของเขาในมือของเขา "วัตสันที่รักของฉัน" กล่าวว่าเสียงดีจำได้ว่า "ฉันเป็นหนี้คุณพันขอโทษ ผมมีความคิดที่ว่าคุณจะได้รับผลกระทบจึงไม่. "ผมจับเขาด้วยแขน "โฮล์มส์!" ฉันร้องไห้ "มันจริงๆคุณ? ก็สามารถแน่นอนเป็นไปได้ว่าคุณจะมีชีวิตอยู่? มันเป็นไปได้ที่คุณประสบความสำเร็จในการปีนออกมาจากเหวที่น่ากลัวว่า? "" รอสักครู่ "เขากล่าว "คุณแน่ใจว่าคุณเป็นจริงพอดีเพื่อหารือเกี่ยวกับสิ่งที่? ผมได้ให้คุณช็อตอย่างรุนแรงโดยการปรากฏตัวขึ้นอย่างมากโดยไม่จำเป็นของฉัน. "" ผมขวาทั้งหมด แต่แน่นอนโฮล์มส์ผมแทบจะไม่สามารถเชื่อสายตาตัวเอง ดีสวรรค์ที่จะคิดว่าคุณที่คุณทุกคนควรจะยืนอยู่ในการศึกษาของฉัน! "อีกครั้งผมจับเขาด้วยแขนและรู้สึกว่าบางแขนแข็งแรงอยู่ข้างใต้ "ดีคุณไม่ได้จิตวิญญาณ แต่อย่างใด" กล่าวว่า I. "เด็กชายที่รักของฉันฉันดีใจมากที่ได้พบคุณ นั่งลงและบอกฉันว่าคุณมามีชีวิตออกมาจากช่องว่างที่น่ากลัวว่า. "เขานั่งตรงข้ามกับผมและไฟบุหรี่ในลักษณะของเขาไม่ไยดีเก่า เขาอยู่ในชุดจ๋อยเสื้อโค้ตของพ่อค้าหนังสือ แต่ส่วนที่เหลือของบุคคลที่อยู่ในกองผมสีขาวและหนังสือเก่าบนโต๊ะ โฮล์มส์มองแม้ทินเนอร์และเฉียบคมกว่าของเดิม แต่มีสีขาวตายในหน้างุ้มของเขาที่บอกว่าชีวิตของเขาเมื่อเร็ว ๆ นี้ไม่ได้รับการมีสุขภาพที่ดี "ผมดีใจที่จะยืดตัวเองวัตสัน" เขากล่าว "มันเป็นเรื่องตลกเมื่อชายร่างสูงมีการใช้เท้าออกจากความสูงของเขาเป็นเวลาหลายชั่วโมงที่สิ้นสุด ตอนนี้เพื่อนรักของฉันในเรื่องของคำอธิบายเหล่านี้ที่เรามีถ้าผมอาจจะขอความร่วมมือของคุณทำงานอย่างหนักและคืนอันตรายในหน้าของเรา บางทีมันอาจจะดีกว่าถ้าฉันให้คุณบัญชีของสถ​​านการณ์ทั้งหมดเมื่อที่ทำงานเสร็จสิ้นแล้ว. "" ผมเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ฉันมากจะชอบที่จะได้ยินในขณะนี้. "" คุณจะมาพร้อมกับผมที่จะคืน? "" เมื่อคุณต้องการและสถานที่ที่คุณต้องการ. "" นี่ย่อมเป็นเช่นวันเก่า เราจะมีเวลาสำหรับคำหนึ่งของอาหารค่ำก่อนที่เราจะต้องไป

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผมย้ายหัวของฉันไปดูที่ตู้ข้างหลัง เมื่อผมหันไปอีกครั้ง เชอร์ล็อค โฮล์มส์ กำลังยืนยิ้มให้ฉันข้ามโต๊ะเรียนของฉัน ฉันลุกขึ้นยืนของฉัน จ้องมองเขากล่าวบางวินาทีในความประหลาดใจ และปรากฏว่า ฉันคงเป็นลมไป ครั้งแรกและครั้งสุดท้ายในชีวิต แน่นอน เป็นสีเทาหมอกฟุ้งก่อนที่ตาของฉันและเมื่อล้างผมพบปลอกคอของฉันสิ้นสุดแล้ว และหลังจากที่ได้ลิ้มรสบรั่นดีเหน็บบนริมฝีปากของฉัน โฮล์มส์เป็นแนวโค้งเหนือเก้าอี้ ขวดของเขาในมือของเขา " วัตสันที่รักของฉัน " กล่าวว่าก็จำเสียง " ฉันเป็นหนี้คุณขอโทษเป็นพันครั้ง ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะได้รับผลกระทบ ดังนั้น ผมจับเขาด้วยแขน " โฮล์มส์ " ฉันร้องไห้ " เป็นเจ้าจริงๆเหรอ ? สามารถแน่นอนได้ว่าคุณยังมีชีวิตอยู่ ?เป็นไปได้ที่คุณจะประสบความสำเร็จในการปีนออกจากนรกที่น่ากลัว ? " เดี๋ยวก่อน " เขากล่าว " คุณแน่ใจนะว่าคุณเหมาะที่จะหารือเกี่ยวกับสิ่งที่ ? ฉันได้ให้คุณตกใจจริงจัง โดยปรากฏตัวเป็นละครของฉัน . " " ผมก็ได้ แต่แน่นอน โฮล์มส์ แทบไม่อยากเชื่อสายตา ให้ตายสิ คิดว่า คุณ คุณ คุณ ทุกคนต้องยืนในการศึกษาของฉัน" อีกครั้ง ฉันจับเขาด้วยแขน และ รู้สึกว่าผอม แขนแข็งแรงอยู่ข้างใต้ " เอ่อ คุณไม่ใช่วิญญาณ แต่อย่างใด " ผมพูด " เพื่อนที่รัก ข้าดีใจเหลือเกินที่เห็นคุณ นั่งลงและบอกผมว่าคุณมามีชีวิตอยู่ออกจากช่องว่างที่น่ากลัวนั้น เขานั่งตรงข้ามกับผม และ จุดบุหรี่ในลักษณะไม่ไยดีของเขาเก่า เขาแต่งตัวในชุดเสื้อคลุมพ่อค้าหาหนังสือแต่ส่วนที่เหลือของบุคคลที่นอนอยู่ในกองหนังสือเก่า ผมสีขาวบนโต๊ะ โฮล์มส์ ดูผอมลงและขึ้นกว่าเก่า แต่มันจางๆสีขาวตายใน AQUILINE หน้าซึ่งบอกว่าชีวิตของเขาเมื่อเร็วๆ นี้ ได้ แบบมีสุขภาพดี " ผมดีใจที่ยืดเอง , วัตสัน , " เขากล่าว" มันไม่ตลกเมื่อผู้ชายตัวสูงต้องเอาเท้าออกจากตัวของเขา เป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้ว ตอนนี้ เพื่อนรัก ในเรื่องของคำอธิบายเหล่านี้ เราได้ ถ้าผมจะขอความร่วมมือของคุณ งานหนักและอันตรายของคืนต่อหน้าเรา บางทีมันอาจจะดีกว่าถ้าฉันให้คุณเปิดบัญชีของสถานการณ์ทั้งหมดเมื่อทำงานเสร็จแล้ว " ฉันเต็มไปด้วยความอยากรู้ฉันชอบที่จะได้ยินตอนนี้ " คุณจะไปกับผมเมื่อคืน " เมื่อคุณต้องการและที่คุณต้องการ " " นี้ย่อมเป็นเหมือนวันเก่า เราจะมีเวลาสำหรับคำหนึ่งของเย็นก่อน เราต้องไป