Since he is inspired by his childho

Since he is inspired by his childhood, his films his work has an element of whimsy, wonder and naivete. His heroines are usually kind hearted and naive in a childlike manner, just like Victor in Frankenweenie (Burton, 2012) or Edward in Edward Scissorhands (Burton, 1990). Along with the childlike innocence, he also explores dark themes, such as death in Beetlejuice (Burton, 1988) or resurrection in Frankenweenie (Burton, 2012). He appreciates the fact that everyone has two sides to his or her personality and so, all of his films explore this delicate, contrasting balance of innocence/darkness and good/bad (Burton, 1995).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เนื่องจากเขาเป็นแรงบันดาลใจวัยเด็ก ภาพยนตร์ของเขาเขามีองค์ประกอบของ whimsy พบ และ naivete เหนี่ยวของเขามักต้อนรับของคนชนิดและขำน่าอย่าง childlike เหมือนวิคเตอร์ใน Frankenweenie (เบอร์ตัน 2012) หรือเอ็ดเวิร์ดใน Scissorhands เอ็ดเวิร์ด (เบอร์ตัน 1990) ด้วยความบริสุทธิ์ childlike เขายังสำรวจรูปมืด เช่นตายใน Beetlejuice (เบอร์ตัน 1988) หรือฟื้นคืนชีพใน Frankenweenie (เบอร์ตัน 2012) เขาชื่นชมความจริงที่ว่า ทุกคนมีสองด้านกับ หรือบุคลิกภาพของเธอและฟิล์มของเขาดังนั้น ทั้งหมดสำรวจดุลนี้ละเอียดอ่อน แตกต่างกันของความบริสุทธิ์/ความมืดและดี/ด้อย (เบอร์ตัน 1995)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

นับตั้งแต่ที่เขาเป็นแรงบันดาลใจในวัยเด็กของเขาเรื่องของเขาทำงานของเขามีองค์ประกอบของความประหลาดน่าแปลกใจและความไร้เดียงสา นางเอกของเขามักจะใจดีและไร้เดียงสาในลักษณะที่ไร้เดียงสาเช่นเดียวกับวิคเตอร์ใน Frankenweenie (เบอร์ 2012) หรือเอ็ดเวิร์ดในเอ็ดเวิร์ด Scissorhands (เบอร์ตัน, 1990) พร้อมกับความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเขายังสำรวจชุดรูปแบบสีเข้มเช่นการเสียชีวิตใน Beetlejuice (เบอร์ตัน, 1988) หรือในการฟื้นคืนพระชนม์ Frankenweenie (เบอร์ 2012) เขาตระหนักถึงความจริงที่ว่าทุกคนมีสองด้านกับบุคลิกของเขาหรือเธอและอื่น ๆ ทั้งหมดของภาพยนตร์ของเขาสำรวจที่ละเอียดอ่อนนี้ตัดกันความสมดุลของความไร้เดียงสา / ความมืดและความดี / ไม่ดี (เบอร์ตัน, 1995)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ตั้งแต่เขาเป็นแรงบันดาลใจจากวัยเด็กของเขาภาพยนตร์งานของเขามีองค์ประกอบแปลกๆ สงสัย และ นา ฟเท . นางเอกของเขามักเป็นคนใจดี และไร้เดียงสาในลักษณะเหมือนเด็ก เหมือนวิคเตอร์ในแฟรงเคนวีนี่ ( เบอร์ตัน , 2012 ) หรือเอ็ดเวิร์ดในดเวิร์ด ซิ ซอร์แฮนด์ส ( เบอร์ตัน , 1990 ) พร้อมกับความไร้เดียงสาแบบเด็กๆ เขายังสำรวจธีมมืด เช่น การตายในผีขี้จุ๊ย ( เบอร์ตัน1988 ) หรือคืนชีพในแฟรงเคนวีนี่ ( เบอร์ตัน , 2012 ) เขาชื่นชมความจริงที่ว่าทุกคนมี 2 ด้านบุคลิกภาพและ ของเขาหรือเธอ ดังนั้นทั้งหมดของภาพยนตร์ของเขาในการสำรวจนี้ละเอียดอ่อน สมดุลแห่งความบริสุทธิ์ / ความมืดและดี / ไม่ดี ตัดกัน ( เบอร์ตัน , 1995 )