Berkeley Planning Journalinaccessib

Berkeley Planning Journal
inaccessibility and visibility so apparent in a televised society has
established itself here in the field of city planning and design.
Over 250 feet of horizontal wall space line the public park, with
only two standard size door openings inviting the pedestrian to
enter. The middle of this great tile wall is gouged by a concrete
tongue which disappears into the blackness of an underground
parking lot. Of the two doors present, one leads into a small windowless
restaurant, the other to an enclosed fire escape which then
climbs two floors and eventually empties out to a back lobby
inside the building.
Public visibility is not matched with public access. The building
has '' turned-on · its visible charms to the pedestrian, but like
the homely man in pursuit of the beautiful woman, illusion must
substitute for relations, while warm complexions turn . to cold
stares. On the park side of the building, Graves has defined public
access to mean only visual access.
On the remaining three sides of his building, Graves has invited
people into the shelter of the building by providing arcades for
pedestrian use. Unlike his illusionary treatment of detail, Graves
has actually used form to shape the arcades. Unfortunately, his
dialogue with history once again breaks down, for while he has
incorporated the arcades into the building facades, he has
removed them from the public street and in so doing has forgotten
the historical meaning of the arcade.
Historically, arcades have been designed to protect pedestrians
for the natural elements while at the same time providing opportunities
for promenading, shopping, or eating outside. They are
usually well connected to the street or square and are consequently
well used, providing an inside-outside, public-private relationship
between pedestrian and the total city.
With the exception of the area immediately in front of the Portland
Building's main entrance, the arcades are raised above the
level of the surrounding streets and are connected to them with
only two entry points. The result is that the commercial-retail
spaces found inside the arcades are removed from the street level,
both visually and topographically, leaving the pedestrian confronting
a blank wall and the building's landlord looking for commercial
tenants to fill vacant retail spaces.
The " value of the arcades as public places'' can best be described
by observing the early morning ritual which takes place along the
building's north facade. Each day, a man dressed all in white carries
a portable sign down to street level and places it on the sidewalk,
thus announcing to the hungry pedestrian that a lone restaurant,
in a lonely arcade, awaits their patronage somewhere above
and beyond the cold blue tiles of the building's facade. Even the
nearby Morrison Street Structure, with the shops and restaurants
surrounding its lower floor, presents the city with a public face, a
face almost totally lacking in the Portland Public Services

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เบิร์กลีย์สมุดวางแผนinaccessibility และมองเห็นได้ชัดเจนดังนั้นในสังคม televisedก่อตั้งขึ้นเองนี่ในด้านการเมืองการวางแผนและออกแบบกว่า 250 ฟุตพื้นที่ผนังแนวนอนเส้นสวนสาธารณะ พร้อมช่องประตูขนาดมาตรฐานสองเชิญเดินไปป้อน กลางผนังกระเบื้องดีนี้คือ gouged โดยคอนกรีตลิ้นที่หลบหนีไปใน blackness ของใต้ดินที่ลานจอดรถ ของสองประตูนำ ที่หนึ่งนำเข้าขนาดเล็กไม่มีหน้าต่างร้านอาหาร อื่น ๆ เพื่อเป็นไฟควบหนีที่แล้วclimbs ชั้นสอง และล้างออกในที่สุดการล็อบบี้หลังภายในอาคารเห็นสาธารณะไม่ตรงกับเข้าไปถึง อาคารมี '' turned-on · เสน่ห์ความเห็นไปแต่คนเดินเท้า เช่นคนบ้านแสวงหาผู้หญิงสวย ภาพลวงตาต้องแทนความสัมพันธ์ ขณะเปิด complexions อบอุ่น ให้เย็นstares ทางด้านปาร์คอาคาร หลุมฝังศพมีกำหนดสาธารณะการเข้าถึงหมายถึง เฉพาะภาพเข้าเหลือสามด้านของอาคารของเขา หลุมฝังศพได้เชิญคนพักอาศัยของอาคารโดยให้ล่งสำหรับใช้คนเดินเท้า ซึ่งแตกต่างจากการรักษาของเขา illusionary ของรายละเอียด หลุมฝังศพจริงได้ใช้แบบฟอร์มเพื่อรูปร่างล่ง อับ ของเขาบทสนทนากับประวัติศาสตร์อีกครั้งแบ่ง ในขณะที่เขามีรวมการล่งเข้าด้านหน้าอาคาร เขาได้ออกไป จากถนนสาธารณะ และในเพื่อทำลืมความหมายทางประวัติศาสตร์ของอาเขตประวัติ ล่งออกแบบมาเพื่อปกป้องโชคดีสำหรับองค์ประกอบธรรมชาติในเวลาเดียวกันที่เปิดโอกาสให้สำหรับ promenading ช็อปปิ้ง หรือรับประทานอาหารนอก พวกเขาจะปกติดีเชื่อมต่อถนน หรือสแควร์ และมีดังนั้นดีใช้ ให้ความสัมพันธ์ภายในภายนอก รัฐเอกชนระหว่างเดินและเมืองทั้งหมดยกเว้นพื้นที่ด้านหน้าพอร์ตแลนด์ทางเข้าหลักของอาคาร การล่งจะยกเหนือระดับของถนนโดยรอบ และเชื่อมต่อด้วยเพียงสองจุด ผลคือพาณิชย์ขายปลีกพื้นที่ที่พบภายในล่งจะถูกเอาออกจากระดับถนนทั้งสายตา และ topographically ออกเผชิญคนเดินเท้ากำแพงที่ว่างเปล่าและเจ้าของตึกหาพาณิชย์ผู้เช่าเต็มพื้นที่ว่างขายปลีก"ค่าของล่งเป็นสถานสาธารณะ '' ส่วนสามารถอธิบายโดยการสังเกตพิธีกรรมช่วงเช้าซึ่งเกิดตามแบบด้านเหนือของอาคาร แต่ละวัน เป็นคนแต่งตัวในสีขาวประกอบเครื่องพกพาลงไประดับถนน และสถานที่ในสารพัดจึง ประกาศให้เดินหิวที่ร้านอาหารเกาะโหลนในอาโลน รออุปถัมภ์ตนไหนข้างต้นและอื่น ๆ กระเบื้องสีน้ำเงินเย็นของกระจกของอาคาร แม้แต่การใกล้เคียงมอร์ริสันถนนโครงสร้าง ร้านค้าและร้านอาหารสภาพแวดล้อมของชั้นล่าง นำเสนอเมืองหน้าสาธารณะ การหน้าเกือบทั้งหมดขาดในพอร์ตแลนด์รัฐบริการ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เบิร์กลีย์วางแผนวารสาร
การเข้าไม่ถึงและการมองเห็นที่ชัดเจนดังนั้นในสังคมที่มีการถ่ายทอดสดได้
จัดตั้งตัวเองที่นี่ในด้านการวางผังเมืองและการออกแบบ.
กว่า 250 ฟุตของพื้นที่ผนังเส้นแนวนอนสวนสาธารณะที่มี
เพียงสองเปิดประตูขนาดมาตรฐานเชิญชวนให้คนเดินเท้าที่จะ
ใส่ ตรงกลางของผนังกระเบื้องที่ยิ่งใหญ่นี้จะควักโดยคอนกรีต
ลิ้นซึ่งหายไปในความมืดของใต้ดิน
ที่จอดรถจำนวนมาก ของทั้งสองประตูปัจจุบันหนึ่งนำไปสู่หน้าต่างขนาดเล็ก
ร้านอาหารอื่น ๆ เพื่อหนีไฟล้อมรอบที่แล้ว
ปีนขึ้นไปชั้นสองและในที่สุดก็เทออกไปล็อบบี้กลับ
ภายในอาคาร.
การแสดงผลที่สาธารณะไม่ได้จับคู่กับการเข้าถึงของประชาชน อาคาร
มี '' หันบน·เสน่ห์สามารถมองเห็นได้ในการเดินเท้า แต่ชอบ
คนที่เรียบง่ายในการติดตามของผู้หญิงที่สวยภาพลวงตาต้อง
ทดแทนความสัมพันธ์ในขณะที่ผิวเปิดอบอุ่น เย็น
จ้อง ในด้านของการสร้างสวนสาธารณะ, เกรฟส์ได้กำหนดประชาชน
เข้าถึงหมายถึงการเข้าถึงภาพเท่านั้น.
ในส่วนที่เหลืออีกสามด้านของอาคารของเขาเกรฟส์ได้เชิญ
คนในที่พักพิงของอาคารโดยการให้ร้านค้าสำหรับ
การใช้คนเดินเท้า ซึ่งแตกต่างจากการรักษาของเขาหลอกลวงของรายละเอียด, เกรฟส์
มีรูปแบบที่ใช้จริงในการสร้างรูปร่างร้านค้า แต่น่าเสียดายที่เขา
สนทนากับประวัติศาสตร์อีกครั้งแบ่งลงในขณะที่เขาได้
จดทะเบียนจัดตั้งร้านค้าเข้าไปในอาคารอาคารเขาได้
พวกเขาออกจากถนนสาธารณะและในการทำเช่นนั้นได้ลืม
ความหมายทางประวัติศาสตร์ของอาเขต.
ในอดีตร้านค้าได้รับการออกแบบ เพื่อป้องกันคนเดินเท้า
สำหรับองค์ประกอบของธรรมชาติในขณะที่ในเวลาเดียวกันการให้โอกาส
สำหรับเดินเล่นช้อปปิ้งหรือการรับประทานอาหารนอก พวกเขาจะ
มักจะเชื่อมต่อกับถนนหรือตารางและจึง
นำมาใช้กันให้ภายในนอกความสัมพันธ์ภาครัฐและเอกชน
ระหว่างทางเดินเท้าและเมืองรวม.
ยกเว้นพื้นที่ทันทีในด้านหน้าของพอร์ตแลนด์
ทางเข้าหลักอาคาร, ร้านค้าจะถูกยกสูงขึ้นเหนือ
ระดับของถนนโดยรอบและมีการเชื่อมต่อกับพวกเขาด้วย
เพียงสองจุดเข้า ผลที่ได้คือการค้าปลีก
พื้นที่พบภายในร้านถูกลบออกจากระดับถนน
ทั้งภาพและ topographically ออกเดินเท้าเผชิญหน้ากับ
ผนังที่ว่างเปล่าและเจ้าของอาคารที่กำลังมองหาการค้า
ผู้เช่าที่จะเติมเต็มพื้นที่ค้าปลีกที่ว่าง.
"ค่าของ ร้านค้าเป็นสถานที่สาธารณะ '' ที่ดีที่สุดที่สามารถอธิบายได้
โดยการสังเกตพิธีกรรมตอนเช้าซึ่งจะมีขึ้นพร้อม
ซุ้มทิศเหนือของอาคาร. ในแต่ละวันคนที่แต่งตัวทั้งหมดในสีขาวถือ
เป็นสัญญาณแบบพกพาลงไปถึงระดับถนนและวางมันบนทางเท้า
จึงประกาศให้คนเดินเท้าหิวที่ร้านอาหารคนเดียว
ในอาเขตเหงารอการอุปถัมภ์ของพวกเขาอยู่ที่ไหนสักแห่งข้างต้น
และนอกเหนือจากกระเบื้องสีฟ้าเย็นของอาคารของอาคาร. แม้
ใกล้โครงสร้างมอร์ริสันถนนที่มีร้านค้าและร้านอาหาร
โดยรอบชั้นล่างของของขวัญ เมืองที่มีใบหน้าที่สาธารณะ
ใบหน้าเกือบทั้งหมดขาดในพอร์ตแลนด์บริการสาธารณะ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เบิร์กลีย์วางแผนวารสาร
ไม่ถึงและมองเห็นชัดเจนในการสังคม
สร้างตัวเองที่นี่ในด้านผังเมืองและการออกแบบ
กว่า 250 ฟุตของพื้นที่ผนังในแนวนอนแถวสวนสาธารณะ กับ
เพียงสองขนาดมาตรฐานประตูเปิดให้คนเดินเท้า

ใส่ กลางที่ยิ่งใหญ่นี้ถูกประณามโดยกระเบื้องผนังคอนกรีต
ลิ้นซึ่งหายตัวไปในความดำมืดของลานจอดรถใต้ดิน

จากสองประตูปัจจุบันหนึ่งพาเข้าไปในร้านอาหาร windowless
ขนาดเล็ก อื่น ๆ เพื่อหนีไฟ ซึ่งแนบแล้ว
ปีนสองชั้น และในที่สุดรถเปล่าไปกลับภายในอาคารล็อบบี้
.
มองเห็นสาธารณะไม่ได้จับคู่กับการเข้าถึงประชาชน อาคาร
' ' เปิดด้วยการมองเห็นเสน่ห์ให้คนข้ามถนนแต่ชอบ
ผู้ชายอบอุ่นในการแสวงหาของผู้หญิงที่สวยงาม มายาต้อง
แทนความสัมพันธ์ในขณะที่ complexions อุ่นเปลี่ยน เพื่อจ้องมองเย็น

ในบริเวณด้านข้างของอาคาร อุโมงค์สาธารณะเข้าถึงได้กำหนดว่า การเข้าถึงภาพ
.
ในส่วนที่เหลืออีกสามด้านของอาคารของเขาหลุมฝังศพได้เชิญ
คนเข้าที่กำบังของอาคาร โดยให้ร้านค้าสำหรับ
ใช้คนเดินเท้าซึ่งแตกต่างจากการรักษา illusionary ของรายละเอียด , หลุมฝังศพ
ได้ใช้จริงแบบฟอร์มเพื่อรูปร่างคทอ แต่น่าเสียดายที่เขา
บทสนทนากับประวัติศาสตร์อีกครั้งแบ่งลง ในขณะที่เขามี
รวมร้านค้าในอาคารตึก เขาได้ลบออกจากถนนสาธารณะ
และเพื่อทำลืม

ความหมายทางประวัติศาสตร์ของอาเขต ในอดีตร้านค้าได้รับการออกแบบมาเพื่อปกป้องคนเดินถนน
สำหรับองค์ประกอบของธรรมชาติในขณะที่ในเวลาเดียวกันการให้โอกาส
สำหรับ promenading ช้อปปิ้ง หรือ กินข้าวนอกบ้าน พวกเขามักจะดี
เชื่อมต่อกับถนนหรือตารางและจากนั้น
ใช้ดี ให้ ภายใน ภายนอก ความสัมพันธ์ระหว่างความปลอดภัยและเอกชน

เมืองทั้งหมดด้วยข้อยกเว้นของพื้นที่ด้านหน้าหลักพอร์ตแลนด์
อาคาร ทางเข้า กาแฟจะยกสูงกว่าระดับถนนรอบๆ

และเชื่อมต่อกับพวกเขาด้วยเพียงสองรายการคะแนน ผลคือการค้าปลีก
เป็นพบในร้านค้าจะถูกลบออกจากระดับถนน
ทั้งภาพและ topographically ไปเผชิญหน้ากับ
คนเดินเท้าว่างเปล่าและผนังของอาคาร มองหาเจ้าของบ้านในเชิงพาณิชย์
ผู้เช่าเพื่อเติมช่องว่างค้าปลีกว่าง .
" คุณค่าของกาแฟเป็นสถานที่สาธารณะ ' ' สามารถอธิบายได้ดีที่สุด
โดยสังเกตตอนเช้าพิธีกรรมซึ่งจะเกิดขึ้นตาม
ตึกเหนือซุ้ม . แต่ละวัน ชายชุดขาวถือ
สัญญาณแบบพกพาลงถนนและสถานที่บนทางเท้า
จึงประกาศให้หิวคนเดินเท้าที่ร้านอาหาร Lone
ในอาเขตเหงา รออุดหนุนของที่ไหนซักแห่ง
กว่ากระเบื้องสีฟ้าเย็นของซุ้มของอาคาร แม้แต่
มอร์ริสันถนนโครงสร้างใกล้เคียงกับร้านค้าและร้านอาหารที่ชั้นล่างของ
รอบแสดงที่เมืองที่มีใบหน้าสาธารณะ ,
หน้าเกือบทั้งหมดขาดในพอร์ตแลนด์สาธารณะบริการ