The focus on the conditions of prod

The focus on the conditions of production as the mediums specificity has been significant for a long time in order to distinct between these two mediums until the position of the beholder began to disturb modal temporality. It is through the beholder that past becomes to be present and through the beholder the relationship between past and present began to loose his formal boundaries. The question now is: What does the emergence of the beholder as a condition for the image mean for the image‟s temporality? What needs to be changed regarding traditional time models that measure and count time in minutes and seconds? Is instantaneity as a category of photography still useful for the understanding of a photographic image? And how can one think time in the photographic image?


Augustinus, when he was asked: What is time? Answered: If nobody asks me for it, I know it; if I want to explain it to someone asking, I do not know it. What Augustinus said a long time ago is still at stake when we are trying to describe that phenomenon in the 21 st century. Australian philosopher Elisabeth Grosz emphasized the gap between the phenomenon and its verbal description in the following citation: »Time is one of the assumed yet irreducible terms of all discourse, knowledge, and social practice. Yet it is rarely analyzed or self-consciously discussed in its own terms. [...] Time has a quality of intangibility, a fleeting half-life, emitting its duration-particles only in the passing or transformation of objects and events, thus erasing itself as such while it opens itself to movement and change. It has an evanescence, a fleeting or shimmering, highly precarious „identity‟
Image & Narrative , Vol 10, No 1 (2009) 177
that resists concretization, indication or direct representation. Time is more intangible than any other „thing‟, less able to be grasped, conceptually or physically.« (Grosz 1999, p.1)

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เน้นเงื่อนไขการผลิตเป็น mediums specificity ได้สำคัญมานานในลำดับถึงความแตกต่างระหว่าง mediums สองเหล่านี้จนกว่าตำแหน่งของคนดูเริ่มรบกวน temporality จน มันคือผ่านคนดูอดีตจะต้อง มีอยู่ และผ่านคนดู ความสัมพันธ์ระหว่างอดีตและปัจจุบันเริ่มหลวมขอบเขตอย่างเป็นทางการของเขา ตอนนี้คำถามคือ: อะไรเกิดขึ้นของคนดูเป็นเงื่อนไขสำหรับค่าเฉลี่ยภาพสำหรับ image‟s temporality อะไรต้องเปลี่ยนแปลงเกี่ยวกับรูปแบบเวลาแบบดั้งเดิมที่วัด และนับเวลาเป็นนาทีและวินาที ไว้ instantaneity เป็นประเภทของการถ่ายภาพเพื่อความเข้าใจของรูปถ่ายหรือไม่ และวิธีสามารถหนึ่งคิดเวลาในภาพถ่าย?


Augustinus เมื่อเขาถูกถาม: เวลาคืออะไร ตอบ: ถ้าไม่มีใครถามฉันนั้น ฉันรู้ว่า ถ้าต้องการอธิบายให้คนถาม ฉันไม่รู้ว่ามัน Augustinus พูดนานมาแล้วได้อยู่ในเงินเดิมพันเมื่อเราพยายามที่จะอธิบายปรากฏการณ์นั้นในศตวรรษที่ 21 เซนต์ นักปราชญ์ออสเตรเลีย Grosz เอลิซาเบธเน้นช่องว่างระหว่างปรากฏการณ์และคำอธิบายด้วยวาจาในการอ้างอิงต่อไปนี้: » เวลาเป็นข้อสันนิษฐาน ได้อย่างต่ำของวาทกรรมทั้งหมด ความรู้ และการปฏิบัติทางสังคมอย่างใดอย่างหนึ่ง ยัง มีไม่ค่อยวิเคราะห์ หรือ self-consciously กล่าวถึงในแง่ของตัวเอง [...] เวลาที่มีคุณภาพของ intangibility, half-life ลี้ เปล่งของอนุภาคระยะเวลาในการผ่านหรือการเปลี่ยนแปลงของวัตถุและเหตุการณ์ จึง ลบเองเช่นในขณะที่มันเปิดตัวเองเคลื่อนไหวและเปลี่ยนแปลง มีการอีวาเนสเซนซ์ หายตัววับไป หรือส่อง แสง ล่อแหลมสูง " identity‟
&ภาพเล่าเรื่อง Vol 10, No 1 (2009) 177
ที่พยายามขัดขวาง concretization ข้อบ่งชี้ หรือตัวแทนโดยตรง เวลาจะไม่มีตัวตนกว่ากัน " thing‟ น้อยสามารถได้ grasped ทางแนวคิด หรือทางกายภาพ. « (Grosz 1999, p.1)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มุ่งเน้นไปที่สภาพของการผลิตเป็นสื่อที่เฉพาะเจาะจงได้รับอย่างมีนัยสำคัญเป็นเวลานานเพื่อที่แตกต่างระหว่างทั้งสองสื่อถึงตำแหน่งของคนเริ่มที่จะรบกวนคำกริยาชั่วคราว จะผ่านคนดูว่าที่ผ่านมาจะกลายเป็นที่จะนำเสนอและผ่านคนดูความสัมพันธ์ระหว่างอดีตและปัจจุบันเริ่มที่จะสูญเสียเขตแดนอย่างเป็นทางการของเขา คำถามตอนนี้คืออะไรโผล่ออกมาจากคนดูเป็นเงื่อนไขสำหรับภาพหมายถึงภาพ "ของชั่วคราว? ต้องการสิ่งที่มีการเปลี่ยนแปลงเกี่ยวกับเวลาในแบบดั้งเดิมที่วัดและนับเวลาในนาทีและวินาที? เป็นฉับพลันทันทีเป็นหมวดหมู่ของการถ่ายภาพยังคงมีประโยชน์สำหรับการทำความเข้าใจของภาพที่ถ่ายภาพหรือไม่ และวิธีการหนึ่งที่สามารถคิดว่าเวลาในภาพที่ถ่ายภาพ? Augustinus เมื่อเขาถูกถามว่าเป็นช่วงเวลาที่อะไร? ตอบ: ถ้าไม่มีใครถามฉันว่าฉันรู้ว่ามัน; ถ้าผมต้องการที่จะอธิบายให้ใครบางคนถามผมไม่ทราบว่ามัน สิ่งที่ Augustinus กล่าวว่าเป็นเวลานานมาแล้วยังคงเป็นเดิมพันเมื่อเรากำลังพยายามที่จะอธิบายปรากฏการณ์ที่ในศตวรรษที่ 21 นักปรัชญาชาวออสเตรเลียอลิซาเบ Grosz เน้นช่องว่างระหว่างปรากฏการณ์และคำอธิบายทางวาจาในการอ้างอิงต่อไปนี้: »เวลาเป็นหนึ่งในเงื่อนไขที่ยังถือว่าลดลงของวาทกรรมความรู้และการปฏิบัติทางสังคม แต่มันมีการวิเคราะห์น้อยมากหรือตัวเองมีสติกล่าวถึงในแง่ของตัวเอง [... ] เวลามีคุณภาพของ intangibility, ครึ่งชีวิตประเดี๋ยวเดียวเปล่งระยะเวลาอนุภาคเท่านั้นในการผ่านหรือการเปลี่ยนแปลงของวัตถุและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจึงลบตัวเองเช่นนี้ในขณะที่มันเปิดตัวเองเพื่อการเคลื่อนไหวและการเปลี่ยนแปลง มันมีการค่อยๆสลาย, ประเดี๋ยวเดียวหรือส่องแสงสูงล่อแหลม "ตัวตน" ภาพและคำบรรยายฉบับ 10, No 1 (2009) 177 ที่ต่อต้านรูปธรรมที่บ่งบอกหรือเป็นตัวแทนโดยตรง เวลาเป็นสิ่งที่ไม่มีตัวตนมากกว่า "สิ่งที่" อื่น ๆ ไม่สามารถที่จะต้องยึดถือแนวคิดหรือร่างกาย. « (Grosz 1999 p.1)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

โฟกัสบนเงื่อนไขของการผลิตสื่อที่เฉพาะเจาะจงได้รับอย่างมีนัยสำคัญเป็นเวลานานเพื่อให้แตกต่างระหว่างทั้งสองสื่อถึงตำแหน่งของผู้มองเริ่มที่จะรบกวนการชั่วคราว . มันผ่านผู้มองว่าอดีตจะกลายเป็นปัจจุบัน และผ่านการเห็นความสัมพันธ์ระหว่างอดีต และปัจจุบันเริ่มหลวมขอบเขตอย่างเป็นทางการของเขาคำถามในขณะนี้คือ : อะไรที่ความคับขันของผู้มองเป็นเงื่อนไขสำหรับหมายถึงรูปสำหรับ‟ภาพชั่วคราว ? สิ่งที่ต้องเปลี่ยนรูปแบบเวลาแบบดั้งเดิมที่เกี่ยวกับการวัดและนับเวลาเป็นนาที และวินาที เป็นประเภทของการถ่ายภาพคือ นซแทนทะนียังมีประโยชน์สำหรับความเข้าใจของภาพที่ถ่าย ? และวิธีการหนึ่งสามารถคิดเวลาในภาพถ่าย ?


ออกัสตินแห่งฮิปโป เมื่อเขาถูกถามว่า : เวลาคืออะไร ? ตอบ : ถ้าไม่มีใครถามฉัน ฉันก็รู้ ถ้าฉันต้องการที่จะอธิบายมันให้กับคนที่ถาม ผมไม่รู้ สิ่งที่ออกัสตินแห่งฮิปโปพูดตั้งนานแล้วยังเสี่ยง เมื่อเราพยายามอธิบายว่าปรากฏการณ์ในศตวรรษที่ 21ออสเตรเลียนักปราชญ์อลิซาเบธ Grosz เน้นช่องว่างระหว่างปรากฏการณ์และอธิบายด้วยวาจาในการอ้างอิงต่อไปนี้ : »เวลาเป็นหนึ่งในเงื่อนไขทั้งหมดถือว่ายังลดวาทกรรมความรู้และการปฏิบัติทางสังคม แต่ก็ไม่ค่อยได้ใช้ หรือ self-consciously กล่าวถึงในแง่ของตัวเอง [ . . . ] เวลามีคุณภาพ intangibility , Half - Life ประเดี๋ยวเดียวโดยระยะเวลาของอนุภาคเท่านั้นในการผ่าน หรือการเปลี่ยนแปลงของวัตถุและเหตุการณ์ จึงลบเอง เป็นขณะที่มันเปิดตัวเองให้เคลื่อนไหวและเปลี่ยนแปลง มันมี มันเป็นอารมณ์ชั่ววูบ หรือพรายอย่างล่อแหลม„ตัวตน‟
ภาพ&เล่าเรื่อง Vol 10 , No 1 ( 2009 ) 177
ที่ต่อต้านรูปธรรมบ่งชี้หรือเป็นตัวแทนโดยตรงเวลาไม่มีตัวตนมากกว่า‟„สิ่ง อื่น ๆ , ได้น้อยกว่าจะต้องยึดถือความคิด หรือทางร่างกาย « ( โกรสซ์ 1999 ป. )