Exactly when the ball began Leila w

Exactly when the ball began Leila would have found it hard to say. Perhaps her first real partner was the cab. It did not matter that she shared the cab with the Sheridan girls and their brother. She sat back in her own little corner of it, and the bolster on which her hand rested felt like the sleeve of an unknown young man's dress suit; and away they bowled, past waltzing lamp-posts and houses and fences and trees.

"Have you really never been to a ball before, Leila? But, my child, how too weird--" cried the Sheridan girls.

"Our nearest neighbour was fifteen miles," said Leila softly, gently opening and shutting her fan.

Oh dear, how hard it was to be indifferent like the others! She tried not to smile too much; she tried not to care. But every single thing was so new and exciting ... Meg's tuberoses, Jose's long loop of amber, Laura's little dark head, pushing above her white fur like a flower through snow. She would remember for ever. It even gave her a pang to see her cousin Laurie throw away the wisps of tissue paper he pulled from the fastenings of his new gloves. She would like to have kept those wisps as a keepsake, as a remembrance. Laurie leaned forward and put his hand on Laura's knee.

"Look here, darling," he said. "The third and the ninth as usual. Twig?"

Oh, how marvellous to have a brother! In her excitement Leila felt that if there had been time, if it hadn't been impossible, she couldn't have helped crying because she was an only child, and no brother had ever said "Twig?" to her; no sister would ever say, as Meg said to Jose that moment, "I've never known your hair go up more successfully than it has to-night!"

But, of course, there was no time. They were at the drill hall already; there were cabs in front of them and cabs behind. The road was bright on either side with moving fan-like lights, and on the pavement gay couples seemed to float through the air; little satin shoes chased each other like birds.

< 2 >
"Hold on to me, Leila; you'll get lost," said Laura.

"Come on, girls, let's make a dash for it," said Laurie.

Leila put two fingers on Laura's pink velvet cloak, and they were somehow lifted past the big golden lantern, carried along the passage, and pushed into the little room marked "Ladies." Here the crowd was so great there was hardly space to take off their things; the noise was deafening. Two benches on either side were stacked high with wraps. Two old women in white aprons ran up and down tossing fresh armfuls. And everybody was pressing forward trying to get at the little dressing-table and mirror at the far end.

A great quivering jet of gas lighted the ladies' room. It couldn't wait; it was dancing already. When the door opened again and there came a burst of tuning from the drill hall, it leaped almost to the ceiling.

Dark girls, fair girls were patting their hair, tying ribbons again, tucking handkerchiefs down the fronts of their bodices, smoothing marble-white gloves. And because they were all laughing it seemed to Leila that they were all lovely.

"Aren't there any invisible hair-pins?" cried a voice. "How most extraordinary! I can't see a single invisible hair-pin."

"Powder my back, there's a darling," cried some one else.

"But I must have a needle and cotton. I've torn simply miles and miles of the frill," wailed a third.

Then, "Pass them along, pass them along!" The straw basket of programmes was tossed from arm to arm. Darling little pink-and-silver programmes, with pink pencils and fluffy tassels. Leila's fingers shook as she took one out of the basket. She wanted to ask some one, "Am I meant to have one too?" but she had just time to read: "Waltz 3. 'Two, Two in a Canoe.' Polka 4. 'Making the Feathers Fly,'" when Meg cried, "Ready, Leila?" and they pressed their way through the crush in the passage towards the big double doors of the drill hall.

< 3 >
Dancing had not begun yet, but the band had stopped tuning, and the noise was so great it seemed that when it did begin to play it would never be heard. Leila, pressing close to Meg, looking over Meg's shoulder, felt that even the little quivering coloured flags strung across the ceiling were talking. She quite forgot to be shy; she forgot how in the middle of dressing she had sat down on the bed with one shoe off and one shoe on and begged her mother to ring up her cousins and say she couldn't go after all. And the rush of longing she had had to be sitting on the veranda of their forsaken up-country home, listening to the baby owls crying "More pork" in the moonlight, was changed to a rush of joy so sweet that it was hard to bear alone. She clutched her fan, and, gazing at the gleaming, golden floor, the azaleas, the lanterns, the stage at one end with its red carpet and gilt chairs and the band in a corner, she thought breathlessly, "How heavenly; how simply heavenly!"

All the girls stood grouped together at one side of the doors, the men at the other, and the chaperones in dark dresses, smiling rather foolishly, walked with little careful steps over the polished floor towards the stage.

"This is my little country cousin Leila. Be nice to her. Find her partners; she's under my wing," said Meg, going up to one girl after another.

Strange faces smiled at Leila - sweetly, vaguely. Strange voices answered, "Of course, my dear." But Leila felt the girls didn't really see her. They were looking towards the men. Why didn't the men begin? What were they waiting for? There they stood, smoothing their gloves, patting their glossy hair and smiling among themselves. Then, quite suddenly, as if they had only just made up their minds that that was what they had to do, the men came gliding over the parquet. There was a joyful flutter among the girls. A tall, fair man flew up to Meg, seized her programme, scribbled something; Meg passed him on to Leila. "May I have the pleasure?" He ducked and smiled. There came a dark man wearing an eyeglass, then cousin Laurie with a friend, and Laura with a little freckled fellow whose tie was crooked. Then quite an old man - fat, with a big bald patch on his head - took her programme and murmured, "Let me see, let me see!" And he was a long time comparing his programme, which looked black with names, with hers. It seemed to give him so much trouble that Leila was ashamed. "Oh, please don't bother," she said eagerly. But instead of replying the fat man wrote something, glanced at her again. "Do I remember this bright little face?" he said softly. "Is it known to me of yore?" At that moment the band began playing; the fat man disappeared. He was tossed away on a great wave of music that came flying over the gleaming floor, breaking the groups up into couples, scattering them, sending them spinning ...

< 4 >
Leila had learned to dance at boarding school. Every Saturday afternoon the boarders were hurried off to a little corrugated iron mission hall where Miss Eccles (of London) held her "select" classes. But the difference between that dusty-smelling hall - with calico texts on the walls, the poor terrified little woman in a brown velvet toque with rabbit's ears thumping the cold piano, Miss Eccles poking the girls' feet with her long white wand - and this was so tremendous that Leila was sure if her partner didn't come and she had to listen to that marvellous music and to watch the others sliding, gliding over the golden floor, she would die at least, or faint, or lift her arms and fly out of one of those dark windows that showed the stars.

"Ours, I think--" Some one bowed, smiled, and offered her his arm; she hadn't to die after all. Some one's hand pressed her waist, and she floated away like a flower that is tossed into a pool.

"Quite a good floor, isn't it?" drawled a faint voice close to her ear.

"I think it's most beautifully slippery," said Leila.

"Pardon!" The faint voice sounded surprised. Leila said it again. And there was a tiny pause before the voice echoed, "Oh, quite!" and she was swung round again.

He steered so beautifully. That was the great difference between dancing with girls and men, Leila decided. Girls banged into each other, and stamped on each other's feet; the girl who was gentleman always clutched you so.

The azaleas were separate flowers no longer; they were pink and white flags streaming by.

"Were you at the Bells' last week?" the voice came again. It sounded tired. Leila wondered whether she ought to ask him if he would like to stop.

"No, this is my first dance," said she.

< 5 >
Her partner gave a little gasping laugh. "Oh, I say," he protested.

"Yes, it is really the first dance I've ever been to." Leila was most fervent. It was such a relief to be able to tell somebody. "You see, I've lived in the country all my life up till now ... "

At that moment the music stopped, and they went to sit on two chairs against the wall. Leila tucked her pink satin feet under and fanned herself, while she blissfully watched the other couples passing and disappearing through the swing doors.

"Enjoying yourself, Leila?" asked Jose, nodding her golden head.

Laura passed and gave her the faintest little wink; it made Leila wonder for a moment whether she was quite grown up after all. Certainly her partner did not say very much. He coughed, tucked his handkerchief away, pulled down his waistcoat, took a minute thread off his sleeve. But it didn't matter. Almost immediately the band started and her second partner seemed to spring from the ceiling.

"Floor's not bad," said the new voice. Did one always begin with the floor? And then, "Were you at the Neaves' on Tuesday?" And again Leila explained. Perhaps it was a little strange that her partners were not more interested. For it was thrilling. Her first ball! She was only at the beginning of everything. It seemed to her that she ha

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แน่นอนเมื่อลูกเริ่ม เลจะพบมันยากที่จะพูด บางทีคู่แท้ของเธอแรกถูกแท็กซี่ มันไม่ได้สำคัญที่เธอร่วมแค็บที่หญิงเชอและพี่ชายของพวกเขา เธอนั่งกลับในมุมเล็ก ๆ ของเธอเองของมัน และยางพาราที่คัดสรรมือของเธอรู้สึกเหมือนแขนของการไม่รู้จักหนุ่มคนแต่งกายชุด และออกจะ ช็อก ดัทตันผ่านมา โพสต์โคมไฟ และบ้านรั้ว และต้นไม้ด้วย

"คุณจริง ๆ ไม่เคยให้ลูกก่อน เล แต่ เด็ก วิธีเกินแปลก- "ร้องสาวเชอ

"เพื่อนบ้านของเราที่ใกล้ที่สุดก็ห้าไมล์ บอกเลเบา ๆ ค่อย ๆ เปิด และปิดพัดลมเธอ

รัก Oh ว่ามันเป็นการวางเฉยเหมือนคนอื่น ๆ เธอพยายามไม่ยิ้มมากเกินไป เธอพยายามไม่ไปดูแล แต่ทุกสิ่งหนึ่งใหม่ และน่าตื่นเต้นมาก... Tuberoses ของเม็ก ลูปยาวของ Jose อำพัน ของลอร่าน้อยดำหัว ผลักดันเหนือเธอขนสัตว์สีขาวเช่นดอกผ่านหิมะ เธอต้องจำเคยตัว แม้ให้เธอปางหาญาติของเธอ Laurie ทิ้ง wisps ของเยื่อกระดาษที่เขาดึงจาก fastenings ของถุงมือใหม่ เธออยากมีเก็บที่ wisps keepsake เป็นการรำลึก Laurie ก็เอนไปข้างหน้า และวางพระหัตถ์บนเข่าของลอร่า

"ดูที่นี่ ดาร์ลิ่ง เขากล่าวว่า "ที่สามและไนน์เป็นปกติ ไม้"

แหม มกราคมว่ามีพี่น้อง ในความตื่นเต้นของเธอ เลรู้สึกว่า ถ้าได้มีเวลา ถ้าไม่ได้รับเป็นไปไม่ได้ เธอไม่ได้ช่วยเพราะเธอเป็นเพียงเด็ก และพี่ชายไม่ได้เคยกล่าวว่า "Twig " เธอ น้องสาวไม่เคยพูด เป็นเม็กกล่าวว่า การโฮ ก็ "ผมไม่เคยรู้จักเส้นผมของคุณขึ้นไปเรียบร้อยกว่าจะมีการคืน"

แต่ แน่ นอน มีเวลาไม่ พวกที่ฮอลล์สว่านแล้ว มีนี่หน้าพวกเขาและนี่อยู่เบื้องหลัง อยู่สว่างด้านใดด้านหนึ่ง กับย้ายเช่นพัดลมไฟ และถนนเกย์คู่ดูเหมือนจะ ลอยผ่านอากาศ รองเท้าแพรน้อยคนนั้นได้ไล่กันเช่นนก

< 2 >
"เก็บฉัน เล คุณจะได้รับหายไป กล่าวว่า ลอร่า.

"โธ่ หญิง ลองทำเส้นประมัน กล่าว Laurie

เลใส่มือสองเสื้อคลุมกำมะหยี่สีชมพูของลอร่า และพวกเขาถูกอย่างใดยกเลยโคมทองใหญ่ ดำเนินไปตามเส้นทาง และผลักเข้าไปในห้องเล็ก ๆ ที่ทำเครื่องหมาย"ผู้หญิง"นี่ฝูงชนดีมีเนื้อที่แทบจะปิดสิ่งของ เสียงที่อึกทึก ม้านั่งสองด้านใดด้านหนึ่งถูกซ้อนสูงกับห่อ หญิงสองเก่าที่ aprons ขาววิ่งขึ้น tossing armfuls สด ทุกคนกดไปข้างหน้าพยายามโต๊ะเครื่องแป้งที่เล็ก และกระจกที่ไกลสุด

เจ็ทสั่นเครือดีแก๊สไฟส่องสว่างสตรี ไม่รอ มันไม่เต้นแล้ว เมื่อเปิดประตูอีก และมีมาพร้อมระเบิดของปรับแต่งจากฮอลล์สว่าน มัน leaped เกือบถึงเพดาน

หญิงมืด หญิงธรรมถูก patting ของผม ผูกทุกรุ่นอีก tucking ผ้าเช็ดหน้าลงด้านหน้าของตน bodices ถุงมือสีขาวหินอ่อนราบเรียบ และเนื่องจากพวกเขาได้ทั้งหมดหัวเราะ เหมือนจะเลว่า พวกเขาน่ารักทั้งนั้น

"ไม่มีผมหมุดใด ๆ มองไม่เห็น" เสียงร้อง "วิธีสุดพิเศษ ฉันไม่เห็นตัวเดียวมองไม่เห็นปิ่น"

"ผงหลัง มีลิ้ง ร้องบางคน

"ได้ต้องมีเข็มและผ้าฝ้าย ผมได้ขาดเพียงแค่ไมล์ของกิ้งก่าแผง wailed ที่สาม

แล้ว "ส่งต่อไปตาม ส่งพวกเขาไป" ฟางตะกร้าของโปรแกรมถูกเพราะจากแขนแขน ดาร์ลิ่งน้อยสีชมพู และเงินโครงการ ดินสอสีชมพูและ tassels นุ่ม ล่าส์มือจับเป็นเขาเอาออกจากตะกร้าหนึ่ง เธอต้องการถามคน "ฉันฉัน หมายถึงมีมากเกินไปหรือไม่" แต่เธอมีเวลาเพียงอ่าน: "วอลซ์ 3. 'สอง เรือแคนูในการ ' ลาย 4 'ทำให้การขนนกบิน "เมื่อเม็กร้อง "พร้อม เล" และพวกเขากดคนผ่านความสนใจในเส้นทางไปทางประตูใหญ่ของสว่านฮอลล์

< 3 >
เริ่มเต้นไม่ได้ แต่หยุดวงปรับ และเสียงรบกวนดังนั้นจะไม่เคยได้ยินเหมือนที่เมื่อมันไม่ได้เริ่มเล่นดีขึ้น เล กดใกล้เม็ก มองผ่านไหล่ของเม็ก รู้สึกว่าที่น้อยสั่นเครือสีธง strung ในเพดานกำลังพูด เธอค่อนข้างลืมอาย เธอลืมว่าตรงกลางของแป้ง เธอนั่งลงบนเตียงรองเท้าหนึ่งปิดและรองเท้าข้างหนึ่งบน และขอร้องแม่เธอให้ลูกพี่ลูกน้องของเธอ และกล่าวว่าเธอไม่ไป และวิ่งของคิดที่เธอเคยมีที่จะนั่งอยู่บนระเบียงของ forsaken ของพวกเขาไปยังต่างจังหวัดบ้าน ฟังฮูกเด็กร้องไห้ "หมูเพิ่มเติม" ในแสงจันทร์ มีการเปลี่ยนแปลงการวิ่งของหวานนั้นก็พอกันทีเดียว เธอคลัตช์แฟนของเธอ และ พร้อมที่ล้า ชั้นโกลเด้น การ azaleas โคม ไฟ ขั้นตอนที่เป็นพรมแดง และเก้าอี้นในวงในมุมหนึ่ง เธอคิด breathlessly "สวรรค์วิธี วิธีเพียงสวรรค์"

ทั้งหมดหญิงยืนอยู่ด้วยกันกลุ่มที่ด้านหนึ่งของประตู คนที่อื่น ๆ และ chaperones ในชุดมืด ยิ้มค่อนข้างโง่ เดินตอนระวังน้อยกว่าชั้นขัดต่อขั้นกัน

"นี่คือฉันญาติประเทศน้อยเล จะดีกับเธอ พบคู่ของเธอ เธออยู่ภายใต้ปีกของฉัน กล่าวว่า เม็ก ไปถึงหนึ่งสาวหลังจากที่อื่น

แปลกหน้ายิ้มที่เล - เพราะ คลับ ตอบ "ของสภา รักของฉัน" เสียงแปลก แต่เลรู้สึกหญิงจริง ๆ ไม่เห็นเธอ พวกเขากำลังมองไปทางคน ทำไมไม่ได้การเริ่มต้นคน สิ่งพวกเขารอ มีพวกเขายืน ถุงมือของพวกเขาราบเรียบ patting ผมเงาของพวกเขา และยิ้มระหว่างกันเอง แล้ว ค่อนข้างกะทันหัน ว่าพวกเขามีเพียงขึ้นจิตใจของพวกเขาที่ที่พวกเขาทำ ผู้ชายมา gliding ปาร์เก้ มีกระพือยฟูระหว่างหญิง คนสูง แฟร์บินถึงเม็ก ยึดหลักสูตรของเธอ scribbled บางสิ่งบางอย่าง เม็กผ่านเขาไปเล "ฉันได้ความสุขหรือไม่"เขาหัวเราะต่อ และยิ้ม มีมาสวมใส่เป็นแว่น แล้วญาติ Laurie กับเพื่อนคนดำ และลอร่ากับ freckled คนผูกไม่คดเล็กน้อย แล้วค่อนข้างชรา - ไขมัน กับแพใหญ่หัวล้านหัว - เอาโปรแกรมของเธอ และ murmured "ผมเห็น ผมดู" และเป็นเวลานานเปรียบเทียบหลักสูตรของเขา ซึ่งมองสีดำที่ มีชื่อ มีเธอ เหมือนให้เขามากปัญหาว่า เลไม่ละอาย "โอ้ กรุณาอย่ารบกวน เธอกล่าวว่า วันนั้น แต่แทนที่จะตอบกลับ ชายอ้วนเขียนบางสิ่งบางอย่าง glanced ที่เธออีกครั้ง "ทำผมจำได้ว่า หน้านี้น้อยสดใส" เขาพูดเบา ๆ "เป็นเรื่องที่รู้จักฉันกาล" ขณะที่ วงเริ่มเล่น คนไขมันหายไป เขาถูกเพราะไปบนคลื่นใหญ่ของเพลงที่มาบินอยู่เหนือชั้นวาว แบ่งกลุ่มขึ้นเป็นคู่ โปรยให้ ส่ง ปั่น...

< 4 >
เลได้เรียนรู้การเต้นรำประจำโรงเรียน ทุกวันเสาร์บ่ายที่พริถูก hurried ออกไปเป็นน้อยเหล็ก corrugated ภารกิจห้องเรียน "เลือก" จัดนางสาว Eccles (กรุงลอนดอน) แต่ความแตกต่าง ระหว่างหอที่ฝุ่นหอม- มีคาลิโคข้อความบนผนัง ดีผู้หญิงน้อยคนกลัวใน toque กำมะหยี่สีน้ำตาลมีหูของกระต่าย thumping เปียโนเย็น นางสาว Eccles poking เท้าหญิงของเธอเรียวขาว - และนี้เป็นอย่างมากดังนั้นว่า เลไม่แน่ใจว่าคู่ของเธอไม่ได้มา และเธอได้ฟังเพลงที่มกราคม และดูคนอื่น ๆ เลื่อน gliding เหนือพื้นทอง เธอจะตายน้อย หรือ ลม หรือยกแขนของเธอ และบินออกจากหนึ่งหน้าต่างที่มืดที่พบดาว.

"ของเราฉันคิดว่า - "หนึ่งบางลง ยิ้ม และเสนอเธอแขนของเขา เธอไม่ได้ตายจาก บางมือกดเอวของเธอ และเธอลอยไปเช่นดอกไม้ที่เพราะเป็นสระ

"ค่อนข้างดีพื้น ไม่มัน" drawled เสียงลมใกล้กับหูของเธอ

"ฉันคิดว่า มันลื่นอัน กล่าวเล

"โทษ " เสียงเบาแต่เพียงแห่งประหลาดใจ เลกล่าวว่า อีกครั้ง มีหยุดเล็ก ๆ ก่อนเสียงได้พูดย้ำ "Oh มาก" และเธอถูก swung กลมอีก

เขา steered เพื่อให้สวยงาม ที่มีความแตกต่างระหว่างเต้นรำกับหญิงและชายดี เลตัดสินใจ ผู้หญิงตีเข้ากัน และที่ประทับของกันเท้า ผู้หญิงที่เป็นสุภาพบุรุษเสมอคลัตช์ดังนั้น

azaleas ได้ดอกไม้แยกอีกต่อไป พวก streaming โดยธงสีชมพู และสีขาว

"มีคุณที่สัปดาห์สุดท้ายของระฆัง" เสียงมาอีก ได้แต่เพียงแห่งเหนื่อย สงสัยว่า เลว่า เธอควรจะถามเขาว่า เขาต้องการหยุดการ

"ไม่ นี่คือเต้นรำครั้งแรกของฉัน กล่าวว่า เธอ

< 5 >
gasping หัวเราะเล็กน้อยให้คู่ของเธอ "โอ้ ฉันพูด เขาปฏิเสธจ่าย

"ใช่ มันเป็นจริง ๆ เต้นครั้งแรกที่ได้เคยไป" เลร้องมากที่สุด เช่นการสงเคราะห์สามารถบอกใครได้ "คุณดู ฉันได้อาศัยอยู่ในประเทศตลอดชีวิตของฉันจนถึงเดี๋ยวนี้... "

ในขณะที่เพลงหยุด และพวกเขาไปนั่งบนเก้าอี้สองกำแพง ซ่อนตัวอยู่ที่เท้าของเธอแพรสีชมพูใต้เล และได้กระตุ้นตัวเอง ในขณะที่เธอเฝ้าดูส่วนอื่น ๆ บริการผ่าน และหายไปผ่านประตูสวิง

"เพลิดเพลินกับตัวเอง เล"ถาม Jose, nodding เธอทองหัว

ลอร่าผ่าน และให้เธอ faintest น้อยวิคโฮสเท มันทำให้สงสัยว่า เธอถูกค่อนข้างโตขึ้นจากช่วงเล แน่นอนคู่ของเธอไม่ได้พูดมาก เขาไอ ซุกผ้าเช็ดหน้าของเขา ดึงลงเขา waistcoat เอาด้ายนาทีออกจากแขนของเขา แต่มันไม่ได้เรื่อง วงเริ่มต้นทันที และคู่ที่สองของเธอดูเหมือน ฤดูใบไม้ผลิจากเพดาน

"ชั้นของไม่ดี กล่าวว่า เสียงใหม่ ไม่ได้หนึ่งเสมอเริ่มต้น ด้วยพื้น แล้ว, "คุณที่ของ Neaves ในวันอังคารหรือไม่" อีก เลอย่างชัดเจน บางทีก็แปลกเล็กน้อยว่า ไม่ความสนใจคู่ของเธอ มันไม่น่าตื่นเต้น ลูกแรกของเธอ เธอเท่านั้นที่จุดเริ่มต้นของทุกสิ่งทุกอย่าง เหมือนเธอที่เธอฮา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ว่าเมื่อลูกเริ่มไลลาจะพบว่ามันยากที่จะพูด บางทีเธอก่อนพันธมิตรจริงเป็นรถ มันไม่สำคัญหรอกว่าเธอแบ่งปันแท็กซี่กับเชอริแดนหญิง และน้องชายของเขา เธอนั่งอยู่ในมุมเล็ก ๆของตัวเธอเอง และหมอนข้างที่มือของเธอก็รู้สึกเหมือนแขนเสื้อสูทเสื้อผ้าของชายหนุ่มที่ไม่รู้จัก และไปพวกเขาการขว้างอดีตที่เต้นรำโพสต์โคมไฟและบ้านและรั้วและต้นไม้

" คุณไม่เคยให้ลูกก่อน ไลล่า แต่ลูกของฉัน , วิธีการแปลกเกินไป . . . " ร้องเชอริแดนหญิง

" เพื่อนบ้านที่ใกล้ที่สุดของเราคือสิบห้าไมล์ " ไลลา เบา เบา ๆ เปิด และ ปิดแฟน

โอ้ว มันยากแค่ไหนที่จะเหมือนกับคนอื่น ๆ เธอพยายามไม่ยิ้มมาก เธอพยายามที่จะไม่สนใจแต่ทุกๆสิ่งจึงใหม่และน่าตื่นเต้น . . . . . . . เม็กก็ ดอกซ่อนกลิ่น โจเซ่ นาน ห่วงของแอมเบอร์ ลอร่าเล็กน้อยเข้มหัว กดข้างบนขนสีขาวของเธอเหมือนดอกไม้ผ่านหิมะ เธอจะจดจำตลอดไป มันทำให้เธอรู้สึกผิดที่เห็นญาติลอรี่ทิ้งปอยของเยื่อกระดาษ เขาดึงจาก fastenings ถุงมือใหม่ของเขา เธออยากจะมีเก็บไว้ที่สุดนั้นเป็นสิ่งเตือนใจเป็นที่ระลึก ฉันโน้มไปข้างหน้าและใส่มือของเขาบนเข่าของลอร่า

" ดูสิ ที่รัก " เขากล่าว 3 กับ 9 ได้ตามปกติ กิ่งไม้ ?

แหม งดงาม มีพี่ชาย ในความตื่นเต้นของเธอไลลารู้สึกว่าหากมีเวลา ถ้าไม่ได้เป็นไปไม่ได้ เธอไม่สามารถช่วยเธอร้องไห้เพราะเป็นลูกคนเดียว ไม่มีพี่น้อง เคยกล่าวว่า " กิ่ง " ? เธอได้ไม่มีพี่สาวเคยบอกว่า เป็นเม็กว่าโจเซ่ ตอนนั้น ฉันไม่เคยรู้จักผมขึ้นไปมากขึ้นประสบความสำเร็จกว่าที่มันคืน ! "

แต่ แน่นอน มันไม่มีเวลา พวกเขาอยู่ที่ลานประลองแล้ว มีแท๊กซี่ในด้านหน้าของพวกเขาและรถข้างหลัง ถนนที่สดใสบนด้านใดด้านหนึ่งกับการย้ายพัดลมเหมือนไฟ และบนทางเท้า Gay หนุ่มดูเหมือนจะลอยผ่านอากาศรองเท้าซาตินน้อยไล่กันเหมือนนก

< 2 >
" จับมือผม ไลล่า คุณจะได้รับการสูญเสีย " ลอร่าพูด

" มา สาวๆ ให้แดชมัน , " กล่าวว่า Laurie .

ไลลาใส่สองนิ้วบนเสื้อคลุมสีชมพูกำมะหยี่ ลอร่า และพวกเขาก็ยกผ่านทองโคมไฟใหญ่ แบกไปตามทางเดิน และผลักเข้าไปในห้องเล็ก ๆน้อย ๆที่มีเครื่องหมาย " สาวๆ" ที่นี่ฝูงชนมากมีแทบไม่มีพื้นที่ที่จะถอดสิ่งของพวกเขา เสียงอึกทึกมาก สองสองบนด้านใดด้านหนึ่งถูกซ้อนสูงกับห่อ สองหญิงชราในผ้ากันเปื้อนสีขาววิ่งขึ้นและลง การโยน armfuls สด และทุกคนก็พยายามจะกดไปข้างหน้าเล็กน้อย โต๊ะเครื่องแป้งและกระจกที่ไกลสุด

ดีสั่นเจ็ทของก๊าซลงห้องน้ำมันรอไม่ได้ มันเต้นแล้ว เมื่อประตูเปิดออกอีกครั้ง และมันก็ระเบิดของแต่งจากลานประลอง มันกระโดดเกือบถึงเพดาน

หญิงมืด สาวๆงานลูบผม ผูกริบบิ้นอีกครั้ง , tucking ผ้าเช็ดหน้าลงด้านหน้าของ bodices ของถุงมือให้หินอ่อนสีขาว และเพราะพวกเขาทั้งหมดหัวเราะ มันดูเหมือนกับไลลาที่ทั้งหมด

น่ารัก" ไม่มีพินผมมองไม่เห็น ? ร้องไห้เสียง” วิธีที่พิเศษที่สุด ! ฉันไม่สามารถเห็นขาผมมองไม่เห็นเดียว "

" ผงด้านหลังของฉัน มีที่รัก " ร้องไห้บางคนอีก

" แต่ฉันต้องได้ เข็ม และ ฝ้าย ผมขาดเพียงไมล์ของฝอย " คร่ำครวญที่สาม .

แล้ว " ส่งต่อไปผ่านพวกเขาไป ! " ฟางตะกร้าของโปรแกรมที่ถูกโยนจากแขนแขนลูกน้อยสีชมพูและสีเงินๆด้วยดินสอสีชมพูพู่ปุกปุย นิ้วมือของไลลาก็เหมือนเธอเอาออกจากตะกร้า เธอต้องการจะถามบางอย่างหนึ่ง " ผมหมายถึงมีหนึ่งมากเกินไป ? แต่เธอมีแค่เวลาอ่าน " วอลซ์ 3 . สองในเรือแจว ' ลาย 4 . การทำปีกบิน ' " เมื่อเม็กร้อง " พร้อม ไลล่า" และพวกเขากดทางของพวกเขาผ่านความสนใจในข้อความต่อคู่ประตูใหญ่ของลานประลอง

< 3 >
เต้นยังไม่เริ่มเลย แต่วงดนตรีที่ได้หยุดการปรับแต่ง และเสียงนั้นมาก ดูเหมือนว่าเมื่อมันได้เริ่มเล่นมันก็ไม่มีทางได้ยิน ไลลา กดปิดไปเม็ก ดูเม็ก ไหล่รู้สึกว่าแม้แต่น้อยสั่นสีธงแขวนในเพดานที่ถูกพูดถึง เธอค่อนข้างลืมอาย เธอได้ลืมไปว่าในช่วงกลางของ dressing เธอนั่งลงบนเตียงกับรองเท้าออกและหนึ่งรองเท้า และขอร้องให้แม่โทรหาญาติของเธอ และบอกว่า เธอไม่สามารถไปจากทั้งหมดอยู่ๆ โหยหา เธอต้องนั่งอยู่บนระเบียงของพวกเขาละทิ้งประเทศขึ้นบ้าน ฟังลูกนกเค้าแมวร้องไห้มากขึ้น " หมู " แสงจันทร์ เปลี่ยนเป็นวิ่งของความสุขที่แสนหวาน มันก็ยากที่จะทนอยู่คนเดียว เธอกุมแฟนของเธอ และมองไปที่แพรวทองชั้น , azaleas , โคมไฟเวทีที่ปลายด้านหนึ่ง ด้วยพรมสีแดงและเก้าอี้ทองและวงดนตรีในมุมที่หล่อนคิดว่า breathlessly ว่า " สวรรค์ ; วิธีเพียงแค่สวรรค์ ! "

สาวๆยืนรวมกันเป็นกลุ่มที่ด้านหนึ่งของประตู ชายอีกคน และคนติดตามในชุดสีเข้มยิ้มค่อนข้างโง่ เดินด้วยความระมัดระวังเหยียบพื้นขัดเงาต่อเวที

" นี่เป็นประเทศเล็กๆ น้องไลลา ทำดีกับเธอ ค้นหาคู่ค้าของเธอ เธออยู่ภายใต้ปีกของฉัน " กล่าวว่า เม็ก ไปถึงสาวหนึ่งหลังจากที่อื่น .

แปลกหน้ายิ้มให้ไลลา - แสนหวาน คลับคล้ายคลับคลา เสียงแปลก ๆตอบว่า " แน่นอน ที่รัก แต่ไลลารู้สึกว่าสาวๆไม่ได้เห็นเธอจริงๆ พวกเขามองไปทางผู้ชาย ทำไมไม่มีคนเริ่ม พวกเค้ารอ มีพวกเขายืนอยู่ถุงมือลูบผมเรียบ , เงาของพวกเขาและยิ้มกับตัวเอง แล้ว ค่อนข้างกะทันหัน เช่น ถ้าพวกเขาเพิ่งทำขึ้นจิตใจของพวกเขาว่าเป็นสิ่งที่พวกเขาต้องทำ ผู้ชายมาร่อนบนปาร์เก้ มีชุ่มพลิ้ว ในหมู่สาวๆ สูง ยุติธรรม มนุษย์บินถึงเม็ก ยึดโครงการ เธอเขียนบางอย่าง เม็ก ผ่านเขาไปไลลา” ฉันอาจจะมีความสุข ?" เขาดำน้ำและยิ้ม มีผู้ชายสวมแว่นตาสีเข้ม แล้วญาติเค้ากับเพื่อน และลอร่าเล็กน้อยกระเพื่อนที่มีผูกถูกเบี้ยว แล้วค่อนข้างเป็นคนเก่า - อ้วน กับแพทช์ใหญ่หัวล้านหัวของเขาเอาโปรแกรมของเธอ และพึมพำว่า " ให้ฉันดูหน่อยซิ ! " และเขาเป็นเวลานาน เปรียบเทียบโครงการของเขา ซึ่งดูสีดำชื่อ เท่านั้นเองมันดูเหมือนจะสร้างปัญหาให้เขามากว่า ไลลา อาย " โอ้ ได้โปรด อย่ายุ่ง " เธอพูดอย่างกระตือรือร้น แต่แทนที่จะตอบกลับชายอ้วนเขียนอะไร ดูเธออีกครั้ง " ผมจำหน้าเล็กๆนี้สดใส ? เขาพูดเบาๆ " มันรู้จักฉันกาล ? ขณะนั้นเอง วงดนตรีเริ่มเล่น ผู้ชายไขมันหายไปเขาถูกโยนไปบนเยี่ยมคลื่นเพลงที่มาบินอยู่เหนือเมฆชั้นแบ่งกลุ่มออกเป็นคู่ของพวกเขาส่งพวกเขาปั่น . . . . . . .

< 4 >
ไลลาเคยเรียนเต้นที่โรงเรียน . ทุกเสาร์บ่ายผู้โดยสารกำลังรีบเร่งไปหน่อย เหล็กลูกฟูกภารกิจฮอลล์ ที่คุณ Eccles ( ลอนดอน ) จับเธอ " เลือก " ในชั้นเรียนแต่ความแตกต่างระหว่างที่ฝุ่นกลิ่นหอ - ผ้าดิบข้อความบนผนัง , ยากจนกลัวหญิงน้อยใน Toque กำมะหยี่สีน้ำตาลกับกระต่ายหูเล่น เปียโน เย็นนางสาว Eccles แหย่สาวเท้าด้วยไม้เรียว - ขาวยาวและนี้คือเพื่อให้แน่ใจว่า ถ้าพันธมิตรอันยิ่งใหญ่ที่ไลลา เธอไม่มา เธอต้องฟังที่ยอดเยี่ยมเพลงและดูคนอื่นเลื่อนการร่อนลงบนพื้นสีทอง เธอจะตาย อย่างน้อย หรือลม หรือยกแขนเธอ บินออกมาจากที่มืด Windows ที่พบดวงดาว

" ของเรา ฉันคิดว่า . . " บางหนึ่งจมลงยิ้มและให้แขนของเขา เธอยังไม่ตายหลังจากทั้งหมด บางส่วนของมือกดเอวเธอ เธอลอยไปเหมือนดอกไม้ที่โยนลงสระน้ำ

" ชั้นค่อนข้างดี ใช่มั้ย ? drawled เสียงแว่วใกล้หูของเธอ

" ฉันคิดว่ามันสวยงามที่สุดลื่น " ไลลา

" ให้อภัย " เสียงลม เสียงแปลกใจ ไลลาพูดมันอีกครั้งและมีขนาดเล็กหยุดก่อนที่เสียงสะท้อน " โอ้มาก ! แล้วเธอก็เหวี่ยงรอบอีกครั้ง

เค้าอ่ะสวยมากเลย นั่นคือความแตกต่างใหญ่ระหว่างเต้นกับหญิงและชาย ไลลา ตัดสินใจ สาวกระแทกลงในแต่ละอื่น ๆและประทับในแต่ละอื่น ๆของเท้า คนที่เป็นสุภาพบุรุษเสมอกุมคุณแล้ว

ดอกอาซาเลียเป็นดอกไม้ไม่แยก ;มีสีชมพูและสีขาวธงสตรีมด้วย

" นายระฆังอาทิตย์ที่แล้ว ? เสียงมาอีก ฟังดูเหนื่อยๆ ไลลาสงสัยว่าเธอควรจะถามเขา ถ้าเขาอยากจะหยุด

" นี่เป็นการเต้นครั้งแรกของฉัน " เธอกล่าว

< 5 >
คู่ของเธอให้นิดหน่อย . . หัวเราะ " โอ้ , ฉันพูดว่า , " เขากล่าว .

" ใช่ มันเป็นครั้งแรกที่เต้นที่ผมเคยได้รับจริงๆ " ไลลาก็แรงกล้าที่สุดมันเป็นเช่นบรรเทาสามารถบอกใคร " คุณจะเห็นผมอยู่ในประเทศ ชีวิตของผมจนถึงตอนนี้ . . . . . . . "

ตอนนั้นเพลงหยุดแล้ว และพวกเขาก็นั่งลงบนเก้าอี้สองตัวกับผนัง ไลลาซุกเท้าผ้าซาตินสีชมพูของเธอภายใต้ และก็ดูแลเอง ในขณะที่เธอมีความสุขดูคู่อื่นๆ ผ่านไปผ่านประตูแกว่ง

" สนุกไหม ไลล่า" ถามว่าโจเซ่ หัวทอง เธอพยักหน้า . .

ลอร่าผ่านและให้เธอ faintest น้อยเลย มันทำให้ไลลาสงสัยหน่อยว่าเธอค่อนข้างโต หลังจากทั้งหมด แน่นอนคู่ของเธอไม่ได้พูดอะไรมาก เขาไอซุกผ้าเช็ดหน้าของเขาไปดึงลงเสื้อกั๊กของเขา เอานาทีด้ายออกจากแขนของเขา แต่มันไม่สำคัญอะไรเกือบจะทันทีวงดนตรีเริ่มต้นและคู่ที่สองของเธอดูเหมือนจะกระโดดจากเพดาน

" ชั้นก็ไม่เลวนะ " กล่าวเสียงใหม่ ทำอย่างใดอย่างหนึ่งเสมอเริ่มต้นด้วยพื้น แล้ว " คุณที่ neaves ' ในวันอังคารที่ ? และอีกตัวที่อธิบาย บางทีมันอาจจะแปลกสักหน่อยที่คู่ค้าของเธอไม่ได้สนใจมากขึ้น มันเยี่ยมมาก ลูกคนแรกของเธอเธอเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง มันดูเหมือนเธอฮา