And that wasn’t the only part of hi

And that wasn’t the only part of his character she grasped.


That night when the curse from the Mazoku activated, he gently embraced Lefille despite her shameful actions.


That’s right. Back then I was—


— Yes, she was fearful back then.


She felt the young man who noticed something was wrong and came to her was scary.


No matter how kind and gentle he was, he was still a man. If he saw how she was and that she was doing something shameful, there was no telling what he would do to her.


The instant his arms embraced her, her heart was filled with fear towards the young boy who was worried about her and wanted to help.


In the end, Lefille saw the emotions in his eyes were opposite of the fear she felt, and didn’t have a shred of violence.


In his eyes were the light of sympathy and empathy. Normally, he should feel that her shameful appearance was disgusting. But despite that, his hands that touched her back then were so gentle. He didn’t lose his head to his base desires that would stem naturally. The hands touching her skin were trembling silently because of his anger towards the curse.


She groaned to his touch, and when she realized it, she heard his apologies for not being of use. It was a weak and depressed voice, lamenting his incompetence in breaking the curse.


He had no obligation to undo the curse in the first place, and didn’t need to apologize. But even so, he still apologized as if he was to blame.


And when the time came for their abrupt farewell, what he said was words of restraint for her sake. His actions done for her safety had no chance of being malicious.


“Suimei-kun…”


That’s why it’s fine now. Because of the way he was, Lefille didn’t want him to encounter any more danger. His figure shouldn’t be around her, the one who could only head down the path of destruction.


If he could just hide in the forest obediently, it would be over soon. She might defeat Rajas, or pass on vexingly in Rajas’ hands, it would be over soon.


That’s right, there was nothing that would please her more than him being safe.


— Even if she couldn’t see his cheerful smile ever again.


Even if his voice that tried to stopped her echoed in her ears.


Even if the last expression she saw on his face was a mixture of sadness and anxiety.


She knew that her choice was just hopeless wilfullness. All that talk about helping those who abandoned her, was a form of betrayal to the feelings of the one who came to help her alone despite without hesitation. A girl like her had no value in being saved.


But even so, even if things were like this—


“This is fine. This is…”


She found it hard to hold back the tears welling up, it was a warmth that welled up like a tide from the innermost depths of her heart. It was filled with sorrow and anguish, the pain of having no choice but to bear such a fate. If she could meet that young man in another way, she wouldn’t have such an ending? When he followed her, when he chatted with her while enduring with the awkwardness, when he tried to stop her from going. She felt so happy during each of these moments.


That’s why emotions she never felt before spilled forth when she reminiscence those times. It wasn’t the sadness of a cherished person passing on, or the sorrow of missing a home that was already gone. It was a pain that gripped at her heart, her reluctance to part with him.


But she didn’t want to run anymore. She didn’t want to see anyone else die. Being helpless while someone besides her was being tormented, she had enough of such things.


“...Ugh.”


That’s why, she wiped away the warm thoughts falling from the corner of her eyes away, and ran with all her might.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

และที่ไม่ได้เพียงส่วนหนึ่งของตัวละครของเขาที่เธอเข้าใจคืนนั้นเมื่อคำสาปจาก Mazoku เปิดใช้งาน เขาเบา ๆ กอด Lefille แม้ มีการกระทำที่น่าอับอายของเธอถูกต้อง หลังจาก นั้นผม —— ใช่ เธอก็กลัวกลับมาแล้วเธอรู้สึกว่า ชายหนุ่มที่พบสิ่งผิด และมายังเธอน่ากลัวไม่ว่าอย่างไรดี และอ่อนโยนเป็น เขายังเป็นคน ถ้าเขาเห็นว่าเธอและให้เธอทำสิ่งน่าอับอาย ได้บอกว่า เขาจะทำอะไรเพื่อเธอทันทีแขนของเขากอดเธอ หัวใจของเธอเต็มไป ด้วยความกลัวไปต่อชายหนุ่มที่ห่วงเธอ และอยากจะช่วยในสุด Lefille เห็นอารมณ์ในดวงตาของเขาตรงข้ามความกลัวที่เธอรู้สึก และไม่มีฉีกความรุนแรงในสายตาของเขาถูกแสงเห็นอกเห็นใจและเอาใจใส่ ปกติ เขาควรรู้สึกว่าลักษณะของเธอที่น่าอับอายน่าขยะแขยง แต่ถึงแม้ว่า เขามือที่สัมผัสเธอกลับแล้วดังนั้นอ่อนโยน เขาไม่ได้สูญเสียหัวของเขาไปของเขาปรารถนาพื้นฐานที่จะเกิดตามธรรมชาติ มือที่สัมผัสผิวของเธอก็สั่นอยู่เบื้องหลังเนื่องจากความโกรธของเขาต่อคำสาปเธอครวญครางการสัมผัสของเขา และเมื่อเธอรู้ว่า เธอได้ยินเขาขอโทษไม่เป็นการใช้งาน มันเป็นเสียงอ่อน และหดหู่ เวกว่า กำหนดของเขาในการทำลายคำสาปเขามีภาระผูกพันที่จะยกเลิกคำสาปในสถานที่แรก และไม่จำเป็นต้องขออภัย แต่ถึงกระนั้น เขาโทษยังกับว่าเขาติเตียนและเมื่อถึงเวลาสำหรับอำลาของพวกเขาทันทีทันใด เขากล่าวว่า คำพูดของยับยั้งชั่งใจเพื่อประโยชน์ของเธอ การกระทำของเขาทำเพื่อความปลอดภัยของเธอไม่มีโอกาสเป็นอันตรายได้"Suimei-kun..."จึงไม่เป็นไรตอนนี้ เนื่องจากวิธีเขา Lefille ไม่ต้องการให้เขาพบอันตรายใด ๆ รูปของเขาไม่ควรอยู่ใกล้เธอ คนหนึ่งที่สามารถมุ่งหน้าลงเส้นทางของการทำลายเท่านั้นถ้าเขาสามารถซ่อนในป่าเชื่อฟัง มันจะไปเร็ว ๆ นี้ เธออาจเอาชนะ Rajas หรือส่งผ่าน vexingly ในมือ Rajas' มันจะไปเร็ว ๆ นี้ถูกต้อง จะโปรดเธอมากกว่าเขาความปลอดภัยซึ่งแม้ว่าเธอไม่เห็นรอยยิ้มที่ร่าเริงของเขาอีกแม้ว่าเสียงของเขาที่พยายามหยุดเธอดังก้องในหูของเธอแม้ว่าการแสดงออกสุดท้ายที่เธอเห็นบน ใบหน้าของเขาเป็นส่วนผสมของความเศร้าและความวิตกกังวลเธอรู้ว่า เธอเลือก wilfullness สิ้นหวังเพียง ทั้งหมดที่พูดคุยเกี่ยวกับการช่วยเหลือผู้ที่ถูกทอดทิ้ง ถูกแบบของการทรยศสู่ความรู้สึกของคนหนึ่งที่มาช่วยเธอแม้มีเพียงอย่างเดียวโดยไม่ลังเล ผู้หญิงเหมือนเธอไม่มีค่าในการบันทึกได้แต่แม้เช่นนั้น แม้ว่าสิ่งที่ถูกเช่นนี้ —"ได้ดี นี่คือ. ... "เธอพบว่ามันยากที่จะรั้งน้ำตาคลอ มันเป็นความอบอุ่นที่ welled ค่าเช่นน้ำจากก้นลึกของหัวใจของเธอ มันก็เต็มไป ด้วยความเศร้าโศก และความเจ็บปวด ความเจ็บปวด ของการมีไม่มีทางเลือก แต่ต้องมีชะตากรรม ถ้าเธอสามารถตอบสนองหนุ่มคนนั้นในทางอื่น เธอจะไม่มีการสิ้นสุด เมื่อเขาตามเธอ เมื่อเขาคุยกับเธอในขณะที่ยืนยงกับ awkwardness เมื่อเขาพยายามที่จะหยุดเธอจากไป เธอรู้สึกมีความสุขในช่วงเวลาเหล่านี้แต่ละช่วงจึงอารมณ์ที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อนหกมาเมื่อความทรงจำของเธอเวลานั้น มันไม่ได้เศร้าของคนหวงแหนผ่าน หรือความเศร้าโศกของหายไปบ้านที่หายไปแล้ว มันเป็นความเจ็บปวดที่พิพากษาที่หัวใจของเธอ เธอลังเลที่จะเป็นส่วนหนึ่งกับเขาแต่เธอไม่ต้องการรันอีกต่อไป เธอไม่อยากเห็นใครตาย การทำอะไรไม่ถูกในขณะที่บุคคลอื่นนอกจากเธอถูกถูกทรมาน เธอมีเพียงพอของสิ่งต่าง ๆ“... เดลิ"จึง เธอเช็ดความอบอุ่นคิดจากมุมของดวงตาของเธอห่างออกไป และวิ่งทั้งหมดของเธอด้วย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

และที่ไม่ได้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของตัวละครที่เธอเข้าใจ .คืนนั้นเมื่อคำสาปจากมาโซคุเปิด เขาค่อยๆสวมกอด lefille แม้จะมีการกระทำที่น่าอับอายของเธอใช่แล้ว เมื่อก่อน ผม -- ใช่ เธอกลัวแล้วเธอรู้สึกว่าชายหนุ่มที่สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ และมาหาเธอน่ากลัวไม่ว่ายังไง ใจดีและอ่อนโยน เขาก็ยังคงเป็นผู้ชาย ถ้าเขาเห็นเธอ และที่เธอทำเรื่องที่น่าอาย มันไม่มีบอกในสิ่งที่เขาจะทำเพื่อเธอทันที แขนของเขาโอบกอดเธอ หัวใจเธอเต็มไปด้วยความกลัวที่มีต่อชายหนุ่มที่เป็นห่วงเธอ และต้องการจะช่วยในที่สุด lefille เห็นอารมณ์ในดวงตาของเขาตรงข้ามกับความกลัวที่เธอสัมผัส และไม่ได้มีเศษเสี้ยวของความรุนแรงในดวงตาของเขา แสงแห่งความสงสารและเห็นอกเห็นใจกัน ปกติแล้ว เขาจะรู้สึกว่า ลักษณะที่น่าอายของเธอน่าเกลียด แต่ถึงอย่างนั้น มือของเขาที่สัมผัสเธอกลับแล้วช่างอ่อนโยน เขาไม่ได้สูญเสียหัวของเขาปรารถนาฐานที่ต้นตามธรรมชาติ มือสัมผัสผิวของเธอสั่นอย่างเงียบ ๆเพราะความโกรธของเขากับคำสาปเธอครางออกมาเบาๆ สัมผัสของเขา และเมื่อเธอตระหนักว่าเธอได้ยินคำขอโทษของเขา ที่ไม่ได้ใช้ มันเป็นความอ่อนแอและ หดหู่เสียงและความสามารถของเขาในการทำลายคำสาปเขาไม่มีหน้าที่ที่จะทำลายคำสาปในสถานที่แรกและไม่ต้องขอโทษ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ขอโทษ ถ้าเขาผิดและเมื่อเวลามาเพื่ออำลาอย่างฉับพลันของพวกเขา สิ่งที่เขาพูดมาเป็นคำพูดได้เพื่อเธอ การกระทําของเขาที่ทำเพื่อความปลอดภัยของเธอ ไม่มีโอกาสที่จะเป็นอันตราย" suimei คุง . . . . . . . "แต่มันก็ดีแล้ว เพราะทางที่เขาเป็น lefille ไม่อยากให้เขาพบอันตรายใด ๆเพิ่มเติม รูปของเขาไม่ควรอยู่ใกล้ๆเธอ ที่ได้แต่ก้มหน้า เส้นทางของการทำลายถ้าเขาจะซ่อนตัวในป่าเฉยๆ มันคงจะจบแล้ว เธออาจจะเอาชนะราจัส หรือ ผ่าน อย่างรบกวนในราจัส มือมันก็จะจบแล้วใช่ ไม่มีอะไรที่จะช่วยเธอมากกว่าเขาจะปลอดภัย- ถ้าเธอไม่สามารถเห็นรอยยิ้มร่าเริงของเขาอีกแม้ว่าเสียงของเขาที่พยายามจะหยุดเธอดังก้องในหูเธอแม้ว่าสุดท้าย สีหน้าเธอเห็นหน้าของเขาคือส่วนผสมของความเศร้าและความกังวลเธอรู้ว่าเธอเลือกแค่สิ้นหวัง wilfullness . ทั้งหมดที่คุณพูดเกี่ยวกับการช่วยเหลือผู้ที่ทอดทิ้งเธอ เป็นรูปแบบของการทรยศต่อความรู้สึกของคนที่มาช่วยเธอไว้ แม้โดยไม่ลังเล เธอไม่มีคุณค่าในการบันทึกแต่ถึงอย่างนั้น แม้ว่าสิ่งที่ชอบนี่" ไม่เป็นไรหรอก นี่ . . . . . . . "เธอพบว่ามันยากที่จะกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้น มันคือความอบอุ่นที่เอ่อขึ้นเหมือนกระแสน้ำจากส่วนลึกสุดของหัวใจเธอ มันเต็มไปด้วยความเศร้าโศก และความเจ็บปวด ความเจ็บปวด ของมี แต่ไม่มีทางเลือกที่จะแบกเช่นโชคชะตา ถ้าเธอได้เจอผู้ชายคนนั้นในทางอื่น เธอไม่ได้จบ ? เมื่อเขาเดินตามเธอ เมื่อเขาได้พูดคุยกับเธอ ในขณะที่อดทนกับความอึดอัด เมื่อเขาพยายามที่จะหยุดเธอจากไป เธอรู้สึกมีความสุขมากในแต่ละช่วงเวลาเหล่านี้ทำไมอารมณ์เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อนทะลักออกมาเมื่อเธอรำลึกถึงความหลัง ครั้งนั้น ไม่ใช่ความเศร้าของหัวแก้วหัวแหวนคนผ่าน หรือความทุกข์หายไปของบ้านไปแล้ว มันคือความเจ็บปวดที่กำหัวใจเธอ เธอไม่เต็มใจที่จะเป็นส่วนหนึ่งกับเขาแต่เธอไม่อยากจะหนีอีกต่อไปแล้ว เธอไม่ต้องการเห็นใครตาย ถูกฆาตกรรมในขณะที่คนอื่นนอกจากเธอถูกทรมาน เธอพอแล้วกับเรื่องแบบนี้" . . . . . . . . . . "นั่นเป็นเหตุผลที่เธอทิ้งไปอบอุ่นความคิดตกจากมุมของตาของเธอออกไป แล้ววิ่งอย่างสุดกำลัง