Different methods are available to

Different methods are available to assess the suitability of a
habitat for a species. A straightforward approach is to use habitat
suitability (HS) models (Hirzel and Guisan, 2002; Daniel et al.,
2006). These models determine the different environmentalfactors
(such as terrain morphology, land cover, meteorological conditions
and distribution of human activities) significantly affecting the presence, abundance and distribution of different species (Brotons
et al., 2004) and produce the potential suitability of the geographic
distribution of a species habitat in a territory. The results could
have a wide range of applications in the management of species
populations and conservation planning, design of habitat connection
corridors, local landscape planning and so on.While improving
the ecological environment and biodiversity conservation, most
traditional methods have focused on the occurrence of species and
have provided relatively qualitative information on habitat suitability
(Fielding and Bell, 1997). Qualitative information depends
upon a researcher’s experiences and descriptions, so it cannot
provide accurate information. Quantitative analysis, however, provides
accurate data. At present, some studies have attempted to
conduct quantitative assessments of species habitats

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วิธีการที่แตกต่างกันในการประเมินความเหมาะสมของที่อยู่อาศัยสำหรับสายพันธุ์
วิธีการตรงไปตรงมาคือการใช้ที่อยู่อาศัยที่เหมาะสม (HS) รุ่น (Hirzel และ Guisan 2002 แดเนียล, et al. 2006) รูปแบบเหล่านี้กำหนด environmentalfactors ที่แตกต่างกัน(เช่นสัณฐานภูมิประเทศปกคลุมดินสภาพอุตุนิยมวิทยาและการกระจายของกิจกรรมของมนุษย์) อย่างมีนัยสำคัญที่มีผลต่อการมีความอุดมสมบูรณ์และการกระจายของสายพันธุ์ที่แตกต่างกัน (Brotons et al., 2004) และผลิตความเหมาะสมอาจเกิดขึ้นจากทางภูมิศาสตร์การกระจายตัวของที่อยู่อาศัยชนิดในดินแดน ผลจะมีความหลากหลายของการใช้งานในการจัดการของสายพันธุ์ของประชากรและการวางแผนการอนุรักษ์การออกแบบที่อยู่อาศัยของการเชื่อมต่อทางเดิน, การวางแผนภูมิทัศน์ท้องถิ่นและอื่น ๆ on.While การปรับปรุงสภาพแวดล้อมของระบบนิเวศและความหลากหลายทางชีวภาพอนุรักษ์ส่วนใหญ่วิธีการแบบเดิมได้มุ่งเน้นไปที่การเกิดขึ้นของชนิดและมีการให้ข้อมูลที่ค่อนข้างคุณภาพเกี่ยวกับความเหมาะสมที่อยู่อาศัย(ฟีลดิงและเบลล์ 1997) ข้อมูลเชิงคุณภาพขึ้นอยู่กับประสบการณ์ของนักวิจัยและรายละเอียดจึงไม่สามารถให้ข้อมูลที่ถูกต้อง การวิเคราะห์เชิงปริมาณ แต่ให้ข้อมูลที่ถูกต้อง ในปัจจุบันการศึกษาบางส่วนได้พยายามที่จะดำเนินการประเมินเชิงปริมาณของแหล่งที่อยู่อาศัยสปีชีส์

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

วิธีการที่แตกต่างกันเพื่อประเมินความเหมาะสมของ
จำนวนสปีชีส์ วิธีการตรงไปตรงมาเพื่อใช้ความเหมาะสมของสิ่งแวดล้อม
( HS ) แบบจำลอง ( hirzel และ guisan , 2002 ;
แดเนียล et al . , 2006 ) รุ่นนี้หา
กับที่แตกต่างกัน ( เช่นลักษณะภูมิประเทศที่ดินครอบคลุมเงื่อนไข
อุตุนิยมวิทยาและเผยแพร่กิจกรรมของมนุษย์ ) มีผลต่อสถานะ อุดมสมบูรณ์ และการกระจายของชนิดต่าง ๆ ( brotons
et al . , 2004 ) และผลิตที่มีศักยภาพของการกระจายทางภูมิศาสตร์
ของสายพันธุ์อยู่อาศัยในดินแดน ผลลัพธ์ที่ได้
มีหลากหลายของการใช้งานในการจัดการชนิด
ประชากรและการวางแผนการอนุรักษ์ออกแบบทางเดินเชื่อม
สิ่งแวดล้อมท้องถิ่น , การวางแผนภูมิทัศน์ เป็นต้น ในขณะที่การปรับปรุง
สภาพแวดล้อมทางนิเวศวิทยา และการอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพ วิธีแบบดั้งเดิมที่สุด
ได้มุ่งเน้นการเกิดสปีชีส์และ
ได้ให้ข้อมูลค่อนข้างคุณภาพในสิ่งแวดล้อมความเหมาะสม
( Fielding และระฆัง , 1997 ) ข้อมูลเชิงคุณภาพขึ้นอยู่กับ
เมื่อประสบการณ์ของนักวิจัย และคำอธิบาย ดังนั้นมันไม่สามารถ
ให้ข้อมูลที่ถูกต้อง การวิเคราะห์เชิงปริมาณ แต่ให้
ข้อมูลที่ถูกต้อง ปัจจุบันการศึกษาบางส่วนได้พยายามที่จะดำเนินการประเมินเชิงปริมาณของสายพันธุ์ถิ่น