preparing students for the ‘real li

preparing students for the ‘real life’ engineering experiences including working collaboratively with others, communicating effectively and thinking as part of a team in social processes (Jonassen et al. 2009; Dym et al. 2005; Devon 1999).


Much of this is predicated on the assumption that whilst engineering students will go on to become professional engineers, they do not yet have professional and personal experience in that area, and Vesilind (1996) describes how ‘students cannot identify with problems facing the practicing engineer since they have never been in that role’.


Some scholars go even further to argue that as engineering ethics is a professional subject, it is impossible to learn outside of either professional school or practice (Colby and Sullivan 2008).


This is however, a limited view of what an engineering faculty provides for instruction in both ethics and engineering, particularly given that these are both applied subjects which are learnt through ongoing practice.


As Feisel and Rosa (2005) describe, engineering students go to labs to learn something that practicing engineers are already assumed to know and to learn through doing via simulation exercises.


Similarly, classroom-based ethics instruction provides a group environment which familiarizes students with standards of conduct and ethical judgment which, as Davis (2006) notes, will improve with use:.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การเตรียมนักเรียนสำหรับ 'ชีวิตจริงประสบการณ์ทางวิศวกรรมรวมถึงการทำงานร่วมกันกับคนอื่น ๆ ในการสื่อสารอย่างมีประสิทธิภาพและคิดเป็นส่วนหนึ่งของทีมงานในกระบวนการทางสังคม (Jonassen et al, 2009;. DYM et al, 2005;. devon 1999).


มาก นี้จะบอกกล่าวกับสมมติฐานที่ว่าในขณะที่นักเรียนวิศวกรรมจะไปในที่ที่จะเป็นวิศวกรมืออาชีพพวกเขาจะยังไม่ได้มีประสบการณ์ในอาชีพและส่วนบุคคลในพื้นที่ที่และ vesilind (1996) อธิบายว่า 'นักเรียนไม่สามารถระบุที่มีปัญหาหันหน้าไปทางวิศวกรการฝึกตั้งแต่ที่พวกเขาไม่เคยได้รับในบทบาทที่.


นักวิชาการบางคนไปให้ดียิ่งขึ้นที่จะเถียง ที่เป็นวิศวกรรมจริยธรรมเป็นเรื่องที่เป็นมืออาชีพมันเป็นไปไม่ได้ที่จะเรียนรู้นอกโรงเรียนทั้งมืออาชีพหรือการปฏิบัติ (คอลซัลลิแวนและ 2008).


นี้เป็น แต่มุมมองที่ จำกัด ของสิ่งที่คณะวิศวกรรมให้การเรียนการสอนทั้งในจริยธรรมและวิศวกรรมโดยเฉพาะอย่างยิ่งว่าสิ่งเหล่านี้มีทั้งที่นำไปใช้ อาสาสมัครที่ได้รับการเรียนรู้ผ่านการปฏิบัติอย่างต่อเนื่อง.


เป็น feisel และ rosa (2005) อธิบายนักศึกษาวิศวกรรมไปที่ห้องปฏิบัติการที่จะเรียนรู้สิ่งที่วิศวกรการฝึกจะถือว่าอยู่แล้วที่จะรู้และการเรียนรู้ผ่านการทำแบบฝึกหัดผ่านการจำลอง.


ในทำนองเดียวกันการเรียนการสอนจริยธรรมในห้องเรียนตามกลุ่มมีสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยกับนักเรียนที่มีมาตรฐานการปฏิบัติงานและการตัดสินใจทางจริยธรรมที่ ในขณะที่เดวิส (2006) ตั้งข้อสังเกตจะปรับปรุงด้วยการใช้:

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เตรียมนักเรียนสำหรับประสบการณ์วิศวกรรม 'ชีวิตจริง' ทำงานร่วมกันกับผู้อื่น การสื่อสารอย่างมีประสิทธิภาพ และคิดเป็นส่วนหนึ่งของทีมงานในกระบวนการทางสังคม (Jonassen et al. 2009 Dym et al. 2005 เดวอน 1999)


มากนี้เป็น predicated บนสมมุติฐานที่ว่าในขณะที่นักเรียนวิศวกรรมศาสตร์จะไปบนเป็นวิศวกรมืออาชีพ พวกเขายังไม่มีมืออาชีพ และประสบการณ์ส่วนบุคคลที่ตั้ง และ Vesilind (1996) อธิบายว่า 'นักศึกษาไม่ระบุ มีปัญหาหันหน้าไปทางวิศวกรฝึกซ้อมเนื่องจากพวกเขาไม่เคยได้รับในบทบาทที่' .


นักวิชาการบางคนยิ่งไปเถียงที่วิศวกรรมจรรยาบรรณเป็น เรื่องมืออาชีพ ทำให้เรียนรู้ภายนอกโรงเรียนทั้งมืออาชีพ หรือฝึก (Colby และซัลลิแวน 2008)


นี้คือมุมมองจำกัดอะไรวิศวกรรมศาสตร์มีการเรียนการสอนทั้งจริยธรรมและวิศวกรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งระบุว่ามีทั้งเรื่องใช้ซึ่งเรียนรู้ผ่านการปฏิบัติอย่างต่อเนื่องอย่างไรก็ตาม


เป็น Feisel และโร (2005) อธิบาย วิศวกรรมนักเรียนไปห้องแล็บเพื่อเรียนรู้สิ่งที่วิศวกรซ้อมอยู่ถือว่า การรู้ และ การเรียนรู้ผ่านการกระทำผ่านการจำลองฝึกการ


ทำนอง คำแนะนำจากห้องเรียนจริยธรรมให้สภาพแวดล้อมของกลุ่มที่ familiarizes นักเรียน มีความประพฤติและวิจารณญาณจริยธรรมซึ่ง เป็นหมายเหตุเดวิส (2006) จะปรับปรุง ด้วยการใช้:

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การเตรียมตัวก่อนนักศึกษาสำหรับ'ประสบการณ์ชีวิตจริงของทางวิศวกรรมซึ่งรวมถึงการทำงานร่วมกันและร่วมกับผู้อื่นการสื่อสารได้อย่างมี ประสิทธิภาพ และความคิดเป็นส่วนหนึ่งของทีมงานที่อยู่ในกระบวนการทางสังคม( jonassen et al . 2009 dym et al . 2005 เดวอนประเทศอังกฤษอายุ 1999 )


มากของโรงแรมแห่งนี้คือบนสมมุติฐานที่ว่าในขณะที่นักศึกษาวิศวกรรมจะได้เดินทางไปกับการเป็นวิศวกรระดับมืออาชีพไม่มีประสบการณ์การเดินทางในแบบส่วนตัวและมีความเป็นมืออาชีพในพื้นที่ที่ยังและ vesilind ( 1996 )จะอธิบายวิธีการ'นักศึกษาไม่สามารถระบุมีปัญหาหันหน้าเข้าหาวิศวกรที่ปฏิบัติเพราะจะมีไม่เคยเข้าไปในบทบาทที่'.


นักวิชาการบางคนไปได้จะให้เหตุผลว่าเป็นงานด้านวิศวกรรมจริยธรรมเป็นเรื่องระดับมืออาชีพที่เป็นไปไม่ได้ที่จะเรียนรู้ทางด้านนอกของทั้งโรงเรียนระดับมืออาชีพหรือการปฏิบัติ( Colby Sawyer Case Sullivan ' s Cove และ 2008 )


นี้มีวิวทิวทัศน์แบบจำกัดของสิ่งที่มีความสามารถทางด้านวิศวกรรมสำหรับการเรียนการสอนในด้านวิศวกรรมและจริยธรรมทั้งสองอย่างต่อเนื่องโดยเฉพาะให้ที่ใช้วัตถุเหล่านี้มีทั้งที่เป็นความรู้ผ่านการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง.


เป็น feisel และโรซา( 2005 )อธิบายนักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์ไปยังห้องแล็บในการเรียนรู้บางสิ่งบางอย่างที่วิศวกรซ้อมอยู่จะรู้และเรียนรู้ผ่านทำอยู่แล้วโดยผ่านทางการออกกำลังกายการจำลอง.


ในทำนองเดียวกันการเรียนการสอนในชั้นเรียนจริยธรรมซึ่งจัดให้บริการ สภาพแวดล้อม ซึ่ง familiarizes นักศึกษาที่มีมาตรฐานของคำพิพากษาอย่างมีจริยธรรมและจรรยาบรรณที่เป็นเดวิส( 2006 )หมายเหตุจะช่วยปรับปรุงการใช้งาน: