Well, then, about that chasm. I had

Well, then, about that chasm. I had no serious diffi- culty in getting out of it, for the very simple reason that I never was in it.” “You never were in it?” “No, Watson, I never was in it. My note to you was absolutely genuine. I had little doubt that I had come to the end of my career when I perceived the somewhat sinister figure of the late Professor Moriarty standing upon the narrow pathway which led to safety. I read an inexorable purpose in his grey eyes. I exchanged some remarks with him, therefore, and obtained his courteous permission to write the short note which you afterwards received. I left it with my cigarette-box and my stick and I walked along the pathway, Moriarty still at my heels. When I reached the end I stood at bay. He drew no weapon, but he rushed at me and threw his long arms around me. He knew that his own game was up, and was only anxious to revenge himself upon me. We tottered together upon the brink of the fall. I have some knowledge, however, of baritsu, or the Japanese system of wrestling, which has more than once been very useful to me. I slipped through his grip, and he with a horrible scream kicked madly for a few seconds and clawed the air with both his hands. But for all his efforts he could not get his balance, and over he went. With my face over the brink I saw him fall for a long way. Then he struck a rock, bounded off, and splashed into the water.” I listened with amazement to this explanation, which Holmes delivered between the puffs of his cigarette. “But the tracks!” I cried. “I saw with my own eyes that two went down the path and none returned.” “It came about in this way. The instant that the Professor had disappeared it struck me what a really extraordinarily lucky chance Fate had placed in my way. I knew that Moriarty was not the only man who had sworn my death. There were at least three others whose desire for vengeance upon me would only be increased by the death of their leader. They were all most dangerous men. One or other would certainly get me. On the other hand, if all the world was convinced that I was dead they would take liberties, these men, they would lay themselves open, and sooner or later I could destroy them. Then it would be time for me to announce that I was still in the land of the living. So rapidly does the brain act that I believe I had thought this all out before Professor Moriarty had reached the bottom of the Reichenbach Fall.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ดี แล้ว เกี่ยวกับที่ chasm ผมไม่รุนแรง diffi-culty การจาก เหตุผลง่ายมากที่ไม่ได้ไป" "คุณเคยไปหรือไม่" "ไม่ Watson ฉันไม่เคยได้ไป หมายเหตุของฉันให้คุณได้ของแท้แน่นอน ผมคงว่า ผมมาตามอาชีพของฉันเมื่อฉันมองเห็นตัวเลขค่อนข้างอนาจารของยืน Moriarty ศาสตราจารย์สายตามทางเดินแคบซึ่งนำไปสู่ความปลอดภัย ผมอ่านผิดวัตถุประสงค์ inexorable ตาสีเทา ผมแลกเปลี่ยนคำพูดบางอย่างกับเขา ดังนั้น และได้รับสิทธิ์ของเขาสุภาพเขียนบันทึกย่อที่คุณได้รับหลังจากนั้น ด้านซ้ายกับหีบบุหรี่ติดของฉัน และฉันเดินไปตามทางเดิน Moriarty ยังคงที่ส้นเท้าของฉัน เมื่อผมถึงจุด ยืนที่อ่าว เขาดึงอาวุธไม่ แต่เขาวิ่งที และโยนเขาแขนยาวรอบตัว เขารู้ว่า เกมของตัวเองค่า และกระตือรือร้น revenge เองเมื่อฉันถูกเท่านั้น เรา tottered กันตามขอบของฤดูใบไม้ร่วง แล้วบางความรู้ แต่ baritsu หรือระบบญี่ปุ่นมวยปล้ำ ซึ่งมากกว่าหนึ่งครั้งแล้วมีประโยชน์กับผมมาก ฉันเล็ดรอดผ่านกำของเขา และเขา มีกรี๊ดน่ากลัวนักเตะไม่กี่วินาที และเล็บสั้นอากาศ ด้วยมือทั้งสองของเขา แต่ความพยายามทั้งหมดของเขาเขาอาจไม่ได้รับสมดุลของเขา และผ่านเขาไป ของฉันหน้าผ่านขอบ ผมเห็นเขาตกเป็นทางยาว แล้วเขาหลงก้อนหิน ล้อมรอบปิด และ splashed ในน้ำ" ผมฟัง ด้วยความประหลาดใจกับคำอธิบายนี้ ซึ่งโฮลมส์ส่งระหว่าง puffs ของบุหรี่ของเขา "แต่แทร็ค" ข้า "ฉันเห็นกับตาตัวเองที่สองไปตามทาง และไม่ส่งคืน" "จะมาในลักษณะนี้ ทันทีที่อาจารย์หายมันหลงฉันใดโชคดีจริง ๆ รองโอกาสโชคชะตามีวางในวิธีของฉัน รู้ว่า Moriarty ไม่เฉพาะคนได้สาบานฉันตาย มีอย่างน้อยสามคนมีความล้างแค้นเมื่อฉันจะเท่านั้นเพิ่มขึ้น ด้วยการตายของผู้นำของเขา พวกผู้ชายที่อันตรายที่สุดทั้งหมด หนึ่งหรืออื่น ๆ จะแน่นอนได้รับการ ในทางกลับกัน ถ้าโลกทั้งหมดมีความเชื่อมั่นว่า ผมตายแล้ว พวกเขาจะใช้เสรีภาพ คนเหล่านี้ พวกเขาจะวางเองเปิด และช้าฉันสามารถทำลายพวกเขา แล้ว มันจะเป็นเวลาที่จะประกาศว่า ผมยังอยู่ในดินแดนที่อยู่อาศัย อย่างรวดเร็วไม่สมองทำให้ผมได้คิดนี้ออกทั้งหมดก่อนที่ศาสตราจารย์ Moriarty มาถึงด้านล่างของน้ำตก Reichenbach

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ดีแล้วเกี่ยวกับช่องว่างที่ ผมไม่มี culty diffi- ร้ายแรงในการออกจากมันด้วยเหตุผลที่ง่ายมากที่ผมไม่เคยอยู่ในนั้น. "" คุณไม่เคยอยู่ในนั้น? "" ไม่มีวัตสันผมไม่เคยอยู่ในนั้น บันทึกของฉันกับคุณเป็นของแท้อย่างแน่นอน ผมมีข้อสงสัยเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ฉันได้มาถึงจุดสิ้นสุดของอาชีพของฉันเมื่อฉันรับรู้ตัวเลขที่น่ากลัวบ้างในช่วงปลายศาสตราจารย์โมริอาที่ยืนอยู่บนทางเดินแคบ ๆ ซึ่งนำไปสู่​​ความปลอดภัย ผมอ่านไม่ยอมวัตถุประสงค์ในดวงตาของเขาสีเทา ฉันแลกเปลี่ยนคำพูดบางอย่างกับเขาจึงได้รับอนุญาตและมีอัธยาศัยดีของเขาที่จะเขียนโน้ตสั้น ๆ ที่คุณได้รับหลังจากนั้น ฉันทิ้งมันไว้กับบุหรี่กล่องและติดของฉันของฉันและฉันเดินไปตามทางเดิน, อริอาร์ตี้ยังคงอยู่ที่ส้นเท้าของฉัน เมื่อผมมาถึงจุดสิ้นสุดที่ผมยืนอยู่ที่อ่าว เขาดึงอาวุธไม่มี แต่เขารีบมาที่ฉันและโยนแขนยาวของเขารอบ ๆ ตัวผม เขารู้ว่าเกมของเขาเองขึ้นและเป็นเพียงความสุขที่จะแก้แค้นฉัน เรา tottered กันเมื่อปากของฤดูใบไม้ร่วง ฉันมีความรู้บางอย่าง แต่ของ baritsu หรือระบบญี่ปุ่นมวยปล้ำซึ่งมีมากกว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นประโยชน์อย่างมากกับผม ฉันเล็ดรอดผ่านการจับของเขาและเขากับเสียงกรีดร้องที่น่ากลัวนักเตะไม่กี่วินาทีและเล็บอากาศด้วยมือทั้งสองข้างของเขา แต่สำหรับความพยายามของเขาที่เขาไม่สามารถได้รับความสมดุลของเขาและเมื่อเขาไป ด้วยใบหน้าของฉันมากกว่าปากผมเห็นเขาตกอยู่เป็นระยะทางไกล จากนั้นเขาก็หลงหินกระโดดออกและสาดลงไปในน้ำ. "ผมฟังด้วยความประหลาดใจให้กับคำอธิบายนี้ซึ่งโฮล์มส์ส่งระหว่าง puffs ของบุหรี่ของเขา "แต่แทร็ค!" ฉันร้องไห้ "ผมเห็นด้วยตาของตัวเองว่าทั้งสองไปลงเส้นทางและไม่มีใครกลับมา." "มันมาเกี่ยวกับวิธีนี้ ทันทีที่ศาสตราจารย์ได้หายไปมันหลงฉันสิ่งที่โชคชะตาโอกาสพิเศษโชคดีจริงๆที่ได้วางไว้ในทางของฉัน ผมรู้ว่าอริอาร์ตี้ก็ไม่ได้ผู้ชายเพียงคนเดียวที่ไ​​ด้สาบานตายของฉัน มีอย่างน้อยสามคนที่มีความปรารถนาที่จะแก้แค้นฉันเพียง แต่จะเพิ่มขึ้นจากการตายของผู้นำของพวกเขา พวกเขาทั้งหมดคนที่อันตรายที่สุด หนึ่งหรืออื่น ๆ ที่แน่นอนจะได้รับฉัน ในทางตรงกันข้ามถ้าทุกคนในโลกก็เชื่อว่าผมเป็นคนที่ตายแล้วพวกเขาจะใช้เสรีภาพของคนเหล่านี้พวกเขาจะวางตัวเองเปิดและไม่ช้าก็เร็วฉันจะทำลายพวกเขา จากนั้นก็จะเป็นเวลาสำหรับผมที่จะประกาศว่าฉันยังอยู่ในแผ่นดินของคน ดังนั้นอย่างรวดเร็วไม่กระทำสมองที่ฉันเชื่อว่าฉันมีความคิดนี้ออกไปทั้งหมดก่อนที่ศาสตราจารย์โมริอามาถึงด้านล่างของฤดูใบไม้ร่วงบา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เอ่อ แล้วเรื่องที่เหว . ผมไม่ซีเรียส diffi - culty ในการออกจากมัน ด้วยเหตุผลง่าย ๆที่ผมไม่เคยอยู่ในนั้น " " คุณเคยอยู่เหรอ " ไม่ วัตสัน ผมไม่เคยอยู่ในนั้น บันทึกของฉันกับคุณเป็นอย่างแท้ผมสงสัยว่าผมมาถึงจุดสิ้นสุดของอาชีพของฉันเมื่อฉันรับรู้รูปค่อนข้างน่ากลัวของปลายศาสตราจารย์มอริอาตี้ยืนอยู่บนทางเดินแคบ ๆซึ่งนำไปสู่ความปลอดภัย ผมได้อ่านวัตถุประสงค์ไม่ยอมให้ในดวงตาสีเทาของเขา ฉันแลกเปลี่ยนข้อสังเกตบางอย่างกับเขา จึงได้อนุญาตและอ่อนโยนของเขา เขียนสั้น ๆบันทึกที่คุณภายหลังได้รับฉันทิ้งมันไว้กับกล่องบุหรี่ และติดของฉันและฉันเดินไปตามทางเดิน มอริอาตี้ยังคงอยู่ในรองเท้าของฉัน เมื่อฉันไปถึงปลายผมอยู่ที่อ่าว เขาก็ไม่มีอาวุธ แต่เขาวิ่งมาที่ฉัน และเอาแขนยาวๆ เขารู้ว่าเกมของตัวเองขึ้น และเป็นกังวลเท่านั้นเพื่อแก้แค้นตัวเอง เมื่อฉัน เรา tottered ด้วยกันบนขอบของฤดูใบไม้ร่วง ผมพอจะมีความรู้บ้าง แต่ baritsu ของ ,หรือระบบของมวยปล้ำของญี่ปุ่น ซึ่งมีมากกว่าหนึ่งครั้งได้ประโยชน์กับผมมาก ฉันลื่นผ่านมือของเขาและเขาด้วยเสียงกรี๊ดน่ากลัวเตะอย่างบ้าคลั่งเพื่อไม่กี่วินาทีและข่วนอากาศด้วยมือทั้งสองของเขา แต่ความพยายามทั้งหมดของเขาเขาไม่ได้รับความสมดุลของเขา และเขาก็ต้องไป ด้วยใบหน้าของฉันผ่านปาก ผมเห็นเขาล้มเป็นทางยาว แล้วเค้าตีหิน ตีออกแล้วสาดลงไปในน้ำ ผมฟังด้วยความประหลาดใจกับคำอธิบายนี้ ซึ่งโฮลมส์ส่งระหว่างพัฟของบุหรี่ " แต่เพลง ! " ฉันร้องไห้ " ผมเห็นกับตาว่า สองลงไป เส้นทางและไม่กลับ " " มันมาเกี่ยวกับในทางนี้ ทันทีที่อาจารย์หายตัวไปมันหลงฉันว่าโชคชะตาโอกาสจริงๆโคตรโชคดีได้อยู่ในตัวฉันฉันรู้ว่ามอริอาตี้ไม่ได้เป็นคนเดียวที่ได้ปฏิญาณไว้ ความตายของฉัน มีอย่างน้อยสามคน ซึ่งต้องการล้างแค้นฉันเท่านั้นจะเพิ่มขึ้นจากความตายของผู้นำ เขาคือผู้ชายที่อันตรายที่สุดในทั้งหมด หนึ่งหรืออื่น ๆแน่นอนจะได้รับฉัน บนมืออื่น ๆถ้าทุกคนเชื่อว่าผมตายแล้วพวกเขาจะใช้เสรีภาพ คนเหล่านี้ พวกเขาจะวางเอง เปิดไม่ช้าก็เร็วผมจะทำลายพวกเขา แล้วมันจะถึงเวลาที่ฉันต้องประกาศว่า ผมยังอยู่ในแผ่นดินของคนเป็น อย่างรวดเร็วดังนั้นจะมองทำที่ผมเชื่อว่าผมมีความคิดนี้ออกมาก่อนที่ศาสตราจารย์มอริอาตี้ได้ถึงด้านล่างของฤดูใบไม้ร่วงแห่งไรเคนบาค