Consumption of ≥1 servings/day did

Consumption of ≥1 servings/day did not yield significantly lower risk. Compared to participants who ate 1 oz of chocolate less often than monthly, those who ate it 1–4 times/month, 2–6 times/week and ≥1 time/day had relative risks of being diagnosed with diabetes that were lower by 13% (95% confidence interval: −2%, 25%), 34% (18%, 47%) and 18% (−10%, 38%). These results were not significantly different for males and females. The analysis involved 861 new verified diagnoses of diabetes during 98,543 person-years of follow up (Mean = 13.3 years) among 7802 participants without evidence of a serious chronic disease in the ARIC cohort. The results were robust in that the relative risks were not materially changed in four sensitivity analyses which tested the effects of: 1) excluding participants with evidence of preexisting and preclinical serious chronic disease when their chocolate intake was assessed, as opposed to only excluding participants with evidence of preexisting serious chronic disease; 2) using only chocolate consumption data at exam 1 as predictor, rather than using the data at both exam 1 and 3; 3) including three variables in the causal pathway between chocolate consumption and diabetes risk as extra confounders in the regression model; and 4) adjusting for dietary carbohydrate and fat intake directly instead of by means of an index of dietary quality.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บริโภคของ ≥1 เสิร์ฟต่อวันไม่ให้ผลผลิตอย่างมีนัยสำคัญลดความเสี่ยง เมื่อเทียบกับผู้เข้าร่วมที่กิน 1 ออนซ์ช็อกโกแลตกว่าบ่อยครั้งที่รายเดือน ผู้ที่กินมัน 1-4 ครั้ง / เดือน 2-6 ครั้ง / สัปดาห์และ ≥1 วันและเวลาที่มีความเสี่ยงสัมพัทธ์ของการวินิจฉัยโรคเบาหวานที่ลดลง โดย 13 %. (95% ช่วงความเชื่อมั่น: −2%, 25%), 34% (18%, 47%) และ 18% (−10%, 38%) ผลเหล่านี้ไม่ได้แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญสำหรับชายและหญิง การวิเคราะห์ที่เกี่ยวข้องกับ 861 ใหม่ตามวินิจฉัยของโรคเบาหวานระหว่าง person-years 98,543 ตามค่า (หมายถึง = 13.3 ปี) ระหว่าง 7802 ผู้เข้าร่วมโดยไม่มีหลักฐานของโรคเรื้อรังร้ายแรงงาน ARIC ผลลัพธ์แข็งแกร่งในที่ความเสี่ยงสัมพัทธ์ไม่นัยสำคัญได้ในสี่การวิเคราะห์ความไวซึ่งผ่านทดสอบผลกระทบของ: 1) ยกเว้นผู้เข้าร่วมกับหลักฐานของโรคเรื้อรังร้ายแรงมาก่อน และเห็น preclinical เมื่อรับช็อกโกแลตได้รับการประเมิน ตรงข้ามกับเท่านั้น ยกเว้นผู้เข้าร่วมกับหลักฐานของโรคร้ายแรงเรื้อรังมาก่อน 2) โดยใช้ข้อมูลการบริโภคช็อกโกแลตเท่าที่สอบ 1 เป็น predictor มากกว่าการใช้ข้อมูลที่สอบทั้ง 1 และ 3 3) รวมทั้งสามตัวแปรในทางเชิงสาเหตุระหว่างการบริโภคช็อกโกแลตและความเสี่ยงโรคเบาหวานเป็นพิเศษ confounders ในแบบจำลองถดถอย และ 4) สำหรับอาหารคาร์โบไฮเดรตและไขมันบริโภคโดยตรงแทนการปรับโดยใช้ดัชนีคุณภาพอาหาร

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การบริโภคของ≥1เสิร์ฟ / วันไม่ได้ผลอย่างมีนัยสำคัญความเสี่ยงต่ำ เมื่อเทียบกับผู้เข้าร่วมที่กิน 1 ออนซ์ของช็อคโกแลตมักจะน้อยกว่ารายเดือนผู้ที่กินมัน 1-4 ครั้ง / เดือน, 2-6 ครั้ง / สัปดาห์และ≥1เวลา / วันมีความเสี่ยงสัมพัทธ์ของการวินิจฉัยด้วยโรคเบาหวานที่ลดลงเป็น 13 % (95% ช่วงความเชื่อมั่น: -2%, 25%) 34% (18%, 47%) และ 18% (-10%, 38%) ผลลัพธ์เหล่านี้ไม่แตกต่างกันสำหรับเพศชายและเพศหญิง การวิเคราะห์ที่เกี่ยวข้องกับการตรวจสอบแล้ว 861 การวินิจฉัยใหม่ของโรคเบาหวานในช่วง 98,543 คนปีของการติดตาม (ค่าเฉลี่ย = 13.3 ปี) ระหว่างผู้เข้าร่วม 7802 โดยไม่มีหลักฐานของโรคเรื้อรังร้ายแรงในหมู่ ARIC ผลการวิจัยที่มีประสิทธิภาพในการที่ความเสี่ยงสัมพัทธ์ไม่มีการเปลี่ยนแปลงสาระสำคัญในสี่ของการวิเคราะห์ความไวซึ่งการทดสอบผลกระทบของ: 1) ไม่รวมผู้ที่มีหลักฐานของการมาก่อนและพรีคลินิกโรคเรื้อรังร้ายแรงเมื่อบริโภคช็อคโกแลตของพวกเขาได้รับการประเมินเมื่อเทียบกับเพียงไม่รวมผู้เข้าร่วมด้วย หลักฐานของนิยายโรคเรื้อรังร้ายแรง 2) การใช้ข้อมูลการใช้ช็อคโกแลตเท่านั้นที่สอบ 1 เป็นปัจจัยบ่งชี้ที่มากกว่าการใช้ข้อมูลทั้งการสอบ 1 และ 3; 3) รวมทั้งสามตัวแปรในทางเดินสาเหตุระหว่างการบริโภคช็อคโกแลตและความเสี่ยงโรคเบาหวานเป็นปัจจัยเสริมในรูปแบบการถดถอย; และ 4) การปรับคาร์โบไฮเดรตการบริโภคอาหารและการบริโภคไขมันโดยตรงแทนการโดยวิธีการของดัชนีคุณภาพอาหาร

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การบริโภค≥ 1 เสิร์ฟ / วันได้ผลผลิตความเสี่ยงลดลง . เมื่อเทียบกับผู้ที่กิน 1 ออนซ์ของช็อกโกแลตมักจะน้อยกว่ารายเดือน , ผู้ที่กิน 1 – 4 ครั้ง / เดือน , 2 - 6 ครั้ง / สัปดาห์ และ≥ 1 ครั้ง / วัน มีความเสี่ยงสัมพัทธ์ของการวินิจฉัยกับโรคเบาหวานที่ถูกลดลงโดยร้อยละ 13 ( 95% ช่วงความเชื่อมั่น− 2 ( 25 % ) 34 % ( 18 ( 47% ) และ 18% ( − 10 ( 38 % ) ผลลัพธ์เหล่านี้ไม่แตกต่างกันสำหรับชายและหญิง การวิเคราะห์ที่เกี่ยวข้องกับใหม่ตรวจสอบวินิจฉัยของโรคเบาหวานระหว่าง 98543 ปีคนที่ติดตาม ( ค่าเฉลี่ย = 13.3 ปี ) ระหว่าง 7802 เข้าร่วมโดยไม่มีหลักฐานของโรคร้ายแรงเรื้อรังในหมู่คน aric . ผลลัพธ์ที่ได้แข็งแกร่งในความเสี่ยงสัมพัทธ์ไม่ยากเปลี่ยนความไวในการวิเคราะห์ 4 ซึ่งทดสอบผลของ : 1 ) ยกเว้นผู้ที่มีหลักฐานจากโรคเรื้อรังร้ายแรงและได้รับเมื่อบริโภคช็อกโกแลตของพวกเขาได้รับการประเมินเป็นนอกคอกเพียงไม่รวมผู้ที่มีหลักฐานจากโรคเรื้อรังร้ายแรง ; 2 ) การใช้ข้อมูลการบริโภคช็อกโกแลตเท่านั้น ที่สอบ 1 ตัว มากกว่าการใช้ข้อมูลทั้งขั้นที่ 1 และ 3 ; 3 ) รวมทั้งสามตัวแปรในทางเชิงสาเหตุระหว่างการบริโภคช็อกโกแลต และความเสี่ยงที่เพิ่มตัววัดในตัวแบบการถดถอย และ 4 ) การปรับสำหรับอาหารคาร์โบไฮเดรตและไขมันบริโภคโดยตรงแทน โดยมีดัชนีคุณภาพของอาหาร