While the United States debates wha

While the United States debates what multiculturalism is, what it should be, and whether it is even a desirable goal, Indonesia appears to have gone a long way towards conceptualizing and implementing a national vision of multi-ethnic coexistence. "Unity in Diversity" (Bhinneka Tunggall Ika) was proclaimed the national motto of newly-independent Indonesia when it served the bonds of Dutch colonial rule at the end of World War II. The motto, drawn from Sanskrit and attributed to rulers of the Majapahit Empire (a Javanese polity of the 14th century), evokes ancient ties between Javanese and other powerful Asian Kingdoms.

The prominent use of this motto by Indonesia's two post-Independence leaders, former President Sukarno and current President Suharto, is noteworthy for two reasons. First, it marks their early insights about the political importance of supporting a diversified multi-ethnic fusion rather than an American-style "melting pot." Second, the maxim tellingly represents how Indonesian government policies have been designed to address the political challenge of cultural pluralism through the mass manipulation of cultural ideas about a glorious common history and the harmonies present founded on important yet unthreatenting social differences.

The history of post-Independence Indonesia thus offers a contrast to that of other areas a contrast to that of other areas of the world that are torn by ethnic strife. The Indonesian government has succeeded in constructing a unified, multi-ethnic state (admittedly at some costs to its ethnic minorities) with the fourth largest population in the world (after China, India and the USA) and the thirteenth largest economy, just behind Canada's.

THE POLITICAL CHALLENGES AFTER INDEPENDENCE

On August 17th 1945, Indonesia was proclaimed an independent republic with Sukarno as its first president. The new government faced the challenge of politically uniting almost 100 million people comprising approximately 300 ethnic groups who spoke an estimated 650 local languages. Moreover, this heterogeneous mixture was spread out over 6,000 inhabited islands encompassing almost 2 million square kilometer archipelago roughly as broad as the United States. The country's population was distributed very asymmetrically with approximately 60% of the population clustered on the central or "inner islands" of Java, Madura, and Bali which comprise only 7% of the nation's land mass. By world standards the citizens, were impoverished and had been kept largely illiterate by the elite-oriented Dutch colonial education system.

The newly independent government inherited from the Dutch regime few tools with which to forge an ethnic union except a basic legal code, the administrative use of Malay as a lingua franca, and a set of arbitrary political boundaries running from the island of Sumatra in the west up to the island of New Guinea in the west up to he island of New Guinea in the east. And aspect of genius in the Sukarno regime, which would be further developed under President Suharto, was its ability to orchestrate public policies which engaged virtually all ethnic groups in the process of constructing new national identities. Ultimately these identities were drawn toward the aim of stable and uniform economic development. Although sporadic ethnic rebellions broke out in many areas of the archipelago between 1950 and 1964, virtually all these incidents were motivated by struggles for higher political status within the new Indonesian nation, not for a separation from it (Anderson 1983:120).

The Indonesian government channeled the revolutionary fervor an diffuse nationalism of its citizens in the post-Independence period into feelings of pride in the illustrious heritage of past Javanese and other, smaller regional kingdoms. The army, dominated by Javanese, was given as unusual dual role in implementing national defense (including internal security) and economic development. At the same time the government sought to defuse inter-ethnic tensions through a continuing mass media and public education program and focused not only upon literacy and skills but on a common platform for "moral development," largely emphasizing the government's national philosophy, the Pancasila. Outlined by President Sukarno in 1945, the Pancasila (meaning "Five Principles" in Sanskrit) are: belief in a supreme God, humanitarianism, national unity, democracy, and social justice. By inserting the term Tuhan yang Maha Esa ("God who is the Great One") into the Pancasila doctrine other than the Islamic term Allah, Sukarno intentionally encopassed the legitimacy of Hindu, Christian, and Buddhist minorities of the country to offset the potentially volatile political power of the 90% Muslim majority.

Despite his early revolutionary vision and personal charisma, Sukarno lost control over his "Old Order" government in September 1965 during what was labelled at the time as an "aborted communist coup." Benedict Anderson and Ruth McVey later reinterpreted the event as an internal army purge designed to depose Sukarno whose alliances with the Indonesian communist party (PKI) became unacceptable to the armed forces and leading Islamic groups. No matter who was responsible for the "abortive coup," the controversial event was followed by devastating anti-communist, anti-Chinese riots particularly on Java, Bali, and Sumatra.

The social explosions of 1965 resulted in the deaths of hundreds of thousands of Indonesians and Chinese. The tensions which sparked these attacks often have been traced to Sukarno's economic policies, which resulted in hyperinflation, increased hardship for the average citizen, and billions of dollars of foreign debt for the nation. Moreover, the ethic rage which was visited on those of Chinese descent was fueled by the disproportionate Chinese control of the nation's business enterprises and wealth - resources upon which political leaders in Java depended, and continue to depend. For Suhorto's succession to the presidency to succeed, he desperately needed both real economic gains for the majority and a mean to neutralize incendiary discourses about ethnic, religious, political, and wealth differences among the nation's citizens.

SUHARTO'S VISION OF DIVERSE UNITY AND ITS CULTURAL IMPLEMENTATION

The New Order government's early emphasis on the improvement of national infrastructure ensured that outer island ethnic minorities were not only subject to greater social controls but also received some benefits from expanding services such as roads, schools, and health clinics. President Suharto has achieved further successes in controlling the military, revamping the national economy, and securing virtual self-sufficiency in rice production. He has been praised for establishing productive foreign relations with other Southeast Asian nations and the West, but his acumen in handling the internal "politics of culture" is even more noteworthy (Liddle 1988; Pemberton 1989; Kipp 1993). Under the New Order regime, certain aspects of ethnic difference have been concealed while others have been promoted, coopted, and even invented to serve the twin causes of national stability and economic development.

While citizens of the United States are currently discussing the necessity and constitutionality of regulating ethnic "hate speech" on college campuses and elsewhere, Indonesia decided in favor of a government-regulated code of "political correctness" decades ago in order to curtail ethnic unrest. The Indonesian government's interpretation of the Pancasila philosophy has entailed the suppression of all overt ethnic and religious sectarianism in public political forums since the 1970s. In the mid-1980s Indonesian political parties and religious organizations were further required to acknowledge the Pancaila doctrine as the primary philosophical foundation for their organizations. Although such government pressures set off brief incidents of Muslim rioting and terrorism, Suharto moved swiftly to punish "extremists," thereby assuring cooperation from the majority who were urged to avoid "tribalism" (sukuisme).

Recent political history suggests that the most serious challenges to Indonesia's political unity derive not from the existence of hundreds of small ethnic minorities located on the outer islands, but rather from the explosive dynamics of centralized Javanese political power working in conjunction with the business wealth of non-Muslim, ethnic Chinese (Kipp 1993:109). Thus the New Order government has sought to mask from public view aspects of ethnic difference that reveal discrepancies in economic opportunities, including political nepotism within the Javanese-dominated government bureaucracy and economic nepotism within lucrative Chinese business enterprises.

The government's efforts to legislate unity by disguising certain aspects of ethnic, religious, and class differences have been complemented, paradoxically, by a simultaneous effort to showcase other aspects of regional cultural diversity. Although the numerically small ethnic Chinese minority - associated with foreignness, disproportionate wealth and a stilldreaded communism - is completely ignored by government efforts to highlight the nation's ethnic diversity, other ethnic groups throughout the archipelago have been drawn into a national campaign to celebrate their seemingly timeless "traditional" customs. Most particularly, the Ministry of Education and Culture has sought to identify and display the most apolitical features of regional identity such as local costumes, dances, handicrafts, and architecture. These plastic elements are then presented to both locals and foreign visitors as the visible and meaningful bases of regional ethnic identities and differences.

In the early 1970s at the nation's political center in Jakarta, President and Mrs. Suharto began construction of a disneyland-inspired "Beautiful Indonesia in Miniature" theme park (Taman Mini "In

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ขณะที่อภิปลายสหรัฐอเมริกา multiculturalism อะไร อะไรที่มันควรจะ และว่าเป็นแม้เป้าหมายที่ปรารถนา อินโดนีเซียแล้วหลงทางอยู่ตามพรมแดน และนำวิสัยทัศน์แห่งชาติของมีอยู่ร่วมกันหลายชาติพันธุ์ "เอกภาพในความหลากหลาย" (Tunggall Ika ภินเนก) ประกาศคำขวัญชาติอินโดนีเซียใหม่อิสระเมื่อได้รับพันธบัตรของกฎอาณานิคมดัตช์เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง คำขวัญ วาดจากสันสกฤต และเกิดจากการบรรจบของ Majapahit อาณาจักร (คำชวา polity ของศตวรรษที่ 14), evokes ความสัมพันธ์โบราณระหว่างชวาและอาณาจักรอื่น ๆ เอเชียมีประสิทธิภาพการใช้คำขวัญนี้โดยอินโดนีเซียสองเอกราชหลังผู้นำ อดีตประธานาธิบดีซูการ์โนและปัจจุบันประธานาธิบดีซู โดดเด่นเป็นที่น่าสังเกตด้วยเหตุผลสองประการ อันดับแรก จะทำเครื่องหมายของความเข้าใจก่อนเกี่ยวกับความสำคัญทางการเมืองสนับสนุนการผสมผสานกันหลายเชื้อชาติหลากหลายมากกว่าเป็นอเมริกันสไตล์ "ฝึกฝน" ที่สอง แม็ก tellingly แทนรัฐบาลอินโดนีเซียว่านโยบายได้ถูกออกแบบมาเพื่อความท้าทายทางการเมืองของ pluralism วัฒนธรรมผ่านการจัดการโดยรวมของความคิดวัฒนธรรมเกี่ยวกับประวัติทั่วไปรุ่งโรจน์และท่วงทำนองปัจจุบันก่อตั้งขึ้นในสำคัญอยู่แต่ความแตกต่างทางสังคม unthreatentingดังประวัติศาสตร์อินโดนีเซียหลังเอกราชมีความแตกต่างกับพื้นที่อื่น ๆ ความแตกต่างกับพื้นที่อื่น ๆ ของโลกที่ขาด โดยมิดชาติพันธุ์ รัฐบาลอินโดนีเซียประสบความสำเร็จในการสร้างรัฐรวม ชาติ (เป็นที่ยอมรับในบางอย่างต้นทุนของชนกลุ่มน้อย) กับประชากรที่ 4 ใหญ่ที่สุดในโลก (หลังจากประเทศจีน อินเดีย และสหรัฐอเมริกา) และเศรษฐกิจใหญ่ที่สุด thirteenth หลังของแคนาดาความท้าทายทางการเมืองหลังจากเป็นอิสระในเดือน 1945 สิงหาคม 17 อินโดนีเซียได้ประกาศเป็นสาธารณรัฐอิสระกับซูการ์โนเป็นประธานของแรก รัฐบาลใหม่ต้องเผชิญกับความท้าทายของทุกเกือบ 100 ล้านคนประกอบด้วยประมาณ 300 กลุ่มชาติพันธ์ที่พูดภาษาถิ่น 650 การประเมินทางการเมือง นอก ส่วนผสมแตกต่างกันนี้ถูกแพร่กระจายออก 6000 กว่าเกาะอยู่อาศัยครอบคลุมอย่างคร่าว ๆ เป็นกว้างเป็นสหรัฐอเมริกาเกือบ 2 ล้านตารางกิโลเมตรเกาะ ประชากรของประเทศมีการกระจายมาก asymmetrically ประมาณ 60% ของประชากรที่จับกลุ่มบนใจกลาง หรือที่ดิน "ภายใน" ของเกาะชวา มาดูรา และบาหลีซึ่งมีเพียง 7% ของประเทศโดยรวม โดยมาตรฐานโลกประชาชน ถูกจน และมีการเก็บใหญ่ illiterate แปลก elite ดัตช์อาณานิคมการศึกษาระบบการรัฐบาลอิสระเพิ่งรับมาจากระบอบดัตช์มือสองสามที่ปลอมเป็นสหภาพชาติพันธุ์ยกเว้นพื้นฐานกฎหมายรหัส ใช้บริหารของมาเลย์เป็นใช้ และชุดของการกำหนดขอบเขตทางการเมืองทำงานจากเกาะสุมาตราตะวันตกขึ้นเกาะนิวกีนีตะวันตกถึงเขาเกาะนิวกินีในตะวันออก และด้านอัจฉริยะในระบอบซูการ์โน ซึ่งจะสามารถเพิ่มเติมพัฒนาภายใต้ประธานาธิบดีซู มีความสามารถในการ orchestrate นโยบายสาธารณะที่แทบทุกชนชาติในกระบวนการสร้างเอกลักษณ์แห่งชาติใหม่ สุด ประจำเหล่านี้ถูกดึงไปสู่จุดมุ่งหมายของการพัฒนาเศรษฐกิจที่มั่นคง และสม่ำเสมอ แม้ว่าฝ่ายชนเผ่ามีร้องไห้ในหลาย ๆ พื้นที่ของหมู่เกาะระหว่างปี 1950 และ 1964 เหตุการณ์เหล่านี้แทบทั้งหมดมีแรงจูงใจ โดยย่างสถานะสูงทางการเมืองภายในประเทศอินโดนีเซียใหม่ ไม่สำหรับแยกจาก (1983:120 แอนเดอร์สัน)รัฐบาลอินโดนีเซียจอ fervor ปฏิวัติการกระจายชาตินิยมของพลเมืองของมันในระยะหลังเอกราชในความรู้สึกของความภาคภูมิใจในมรดกนานของอดีตชวา และอื่น ๆ ขนาดเล็กภูมิภาคอาณาจักร กองทัพ ครอบงำ โดยชวา ถูกกำหนดเป็นบทบาทสองผิดปกติในการดำเนินการป้องกันประเทศ (รวมถึงความปลอดภัยภายใน) และการพัฒนาเศรษฐกิจ ส่วนใหญ่เน้นของรัฐบาลแห่งชาติปรัชญา Pancasila ในขณะเดียวกันรัฐบาลพยายามที่จะดับชนวนความตึงเครียดระหว่างเชื้อชาติผ่านทางสื่อมวลชนอย่างต่อเนื่องและการศึกษาสาธารณะ และเน้นไม่เพียงแต่สามารถและทักษะ แต่ บนแพลตฟอร์มทั่วไปสำหรับ "พัฒนาคุณธรรม" ล้อมกรอบ ด้วยประธานาธิบดีซูการ์โนในปีค.ศ. 1945, Pancasila (ความหมาย "หลักห้า" ในภาษาสันสกฤต) เป็น: ความเชื่อในพระเจ้าสูงสุด humanitarianism สมานฉันท์แห่งชาติ ประชาธิปไตย และความยุติธรรมทางสังคม ใส่ยาง Tuhan ระยะเป็นมหาประเทศ ("พระผู้เป็นดีหนึ่ง") เป็นลัทธิ Pancasila ไม่ใช่อิสลามคำว่าอัลลอฮ ซูการ์โนตั้งใจ encopassed ชอบธรรมของคมิฮินดู คริสเตียน และพระพุทธศาสนาของประเทศเพื่อชดเชยอำนาจทางการเมืองอาจระเหยส่วนใหญ่ 90% มุสลิมแม้ มีวิสัยทัศน์ปฏิวัติแรก ๆ ของเขาและคาริสม่าส่วนบุคคล ซูการ์โนหายควบคุมรัฐบาล "อำนาจเก่า" ของเขาในเดือน 1965 กันยายนระหว่างอะไรที่มันพร้อมกับการ "ยกเลิกคอมมิวนิสต์รัฐประหาร" เบเนดิกต์แอนเดอร์สันและรูธ McVey reinterpreted เหตุการณ์ในภายหลังเป็นการล้างข้อมูลกองทัพภายในการออกแบบมาเพื่อ depose ซูการ์โนซึ่งมีพันธมิตรกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งอินโดนีเซีย (PKI) กลายเป็นยอมรับกองทัพและกลุ่มผู้นำศาสนาอิสลาม ไม่ว่าใครเป็นผู้รับผิดชอบ "รัฐประหาร abortive" เหตุการณ์แย้งได้ตามทำลายล้างต่อต้านคอมมิวนิสต์ จีนต่อต้านจลาจลโดยเฉพาะอย่างยิ่งในชวา บาหลี และเกาะสุมาตราระเบิดสังคมของปี 1965 ทำให้เสียชีวิตหลายร้อยหลายพันของชาวจีน ความตึงเครียดที่จุดประกายการโจมตีเหล่านี้มักจะได้รับการตรวจสอบการของซูการ์โนเศรษฐกิจนโยบาย ซึ่งทำให้เกิดภาวะเงินเฟ้อยิ่งยวด เพิ่มความลำบากประชาชนเฉลี่ย และพันล้านดอลลาร์ของหนี้ต่างประเทศ นอก จริยธรรมความโกรธที่ได้เยี่ยมชมกับคนเชื้อสายจีนเป็นเชื้อเพลิง โดยควบคุมจีนนำองค์กรธุรกิจของประเทศและให้เลือกมากมาย - ทรัพยากรซึ่งผู้นำทางการเมืองใน Java พร้อม และยังขึ้นอยู่ สำหรับ Suhorto ของลำดับการสืบประธานาธิบดีสืบ เขาหมดต้องกำไรทั้งเศรษฐกิจจริงส่วนใหญ่และหมายถึงการไม่สงบประการเกี่ยวกับชาติพันธุ์ ศาสนา การเมือง และอีกมากมายให้ความแตกต่างระหว่างประชาชนของประเทศซูของวิสัยทัศน์ของการดำเนินงานของวัฒนธรรมและความหลากหลายเน้นช่วงต้นของรัฐบาลใหม่สั่งการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานแห่งชาติมั่นใจว่า ชนกลุ่มน้อยนอกเกาะไม่อาจควบคุมทางสังคมมากขึ้นเท่านั้น แต่ยัง ได้รับประโยชน์บางจากขยายบริการเช่นถนน โรงเรียน และคลินิก ประธานาธิบดีซูได้รับความสำเร็จต่อไปในการควบคุมกองทัพ revamping เศรษฐกิจ และการรักษาความปลอดภัยเสมือนปรัชญาในการผลิตข้าว เขาถูกยกย่องสำหรับการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างประเทศต่าง ๆ กับประเทศอื่น ๆ แถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และทิศตะวันตก แต่อคิวเมนท์ของเขาในการจัดการภายใน "เมืองวัฒนธรรม" เป็นสำคัญยิ่ง (Liddle 1988 Pemberton 1989 Kipp 1993) ภายใต้ระบอบใหม่สั่ง บางแง่มุมของความแตกต่างทางชาติพันธุ์มีการปกปิดในขณะที่ผู้อื่นได้รับการส่งเสริม coopted และแม้คิดค้นเพื่อสาเหตุแฝดของการพัฒนาทางเศรษฐกิจและความมั่นคงแห่งชาติในขณะที่พลเมืองของสหรัฐอเมริกากำลังสนทนาอยู่ในขณะนี้ความจำเป็นและ constitutionality ของควบคุมชนเผ่า "คำพูดเหยียดหยาม" วิทยาเขตวิทยาลัยและอื่น ๆ อินโดนีเซียตัดสินใจสามารถควบคุมรัฐบาลรหัสของ "ความถูกต้องทางการเมือง" ทศวรรษที่ผ่านมาเพื่อ curtail ความไม่สงบกลุ่มชาติพันธุ์ รัฐบาลอินโดนีเซียตีความปรัชญา Pancasila มี entailed ปราบปรามทั้งหมดแจ่มแจ้งเชื้อชาติ และศาสนา sectarianism ในฟอรั่มสาธารณะทางการเมืองนับตั้งแต่ทศวรรษ 1970 ในกลางทศวรรษ 1980 พรรคการเมืองในอินโดนีเซีย และศาสนาองค์กรเพิ่มเติมจำเป็นต้องยอมรับลัทธิ Pancaila เป็นรากฐานปรัชญาหลักขององค์กร แม้ว่าความดันดังกล่าวรัฐบาลชดเชยเหตุการณ์โดยย่อของการจลาจลและการก่อการร้ายมุสลิม ซูย้ายอย่างรวดเร็วเพื่อการลงโทษ "พวกหัวรุนแรง จึงมั่นใจความร่วมมือจากผู้ถูกเรียกร้องให้มีการหลีกเลี่ยง"tribalism" (sukuisme)ประวัติศาสตร์การเมืองล่าสุดแนะนำว่า ความท้าทายที่รุนแรงมากที่สุดเพื่อความสามัคคีทางการเมืองของอินโดนีเซียมาไม่ใช่จากการดำรงอยู่ของหลายร้อยชนกขนาดเล็กตั้งอยู่บนเกาะภายนอก แต่ค่อนข้างจาก dynamics ระเบิดส่วนกลางชวาขุมกำลังทำงานร่วมกับมายไม่ใช่มุสลิม ธุรกิจจีนชาติพันธุ์ (Kipp 1993:109) รัฐบาลสั่งใหม่จึง ได้ขอให้หน้ากากจากมุมมองสาธารณะด้านความแตกต่างทางชาติพันธุ์ที่เปิดเผยความขัดแย้งในโอกาสทางเศรษฐกิจ การเมืองคติเห็นแก่ญาติภายในระบบราชการของรัฐบาลครอบงำชวาและคติเห็นแก่ญาติทางเศรษฐกิจภายในองค์กรธุรกิจจีนร่ำรวยของรัฐบาลพยายาม legislate สามัคคี โดย disguising ลักษณะชาติพันธุ์ ศาสนา และระดับความแตกต่างได้ถูกตู้ paradoxically ความพยายามพร้อมกันเพื่อแสดงความหลากหลายทางวัฒนธรรมระดับภูมิภาคด้านอื่น ๆ แม้ว่าจะเรียงตามตัวเลขเล็กจีนชนกลุ่มน้อยเกี่ยวข้องกับ foreignness มั่งคั่งนำ และ คอมมิวนิสต์ stilldreaded - ทั้งหมดจะถูกละเว้น โดยรัฐบาลพยายามเน้นความหลากหลายทางชาติพันธุ์ของประเทศ กลุ่มชาติพันธ์อื่น ๆ ทั่วหมู่เกาะมีการออกเป็นการส่งเสริมการขายชาติเพื่อเฉลิมฉลองประเพณี "ดั้งเดิม" ของพวกเขาดูเหมือนเวลา มากที่สุดโดยเฉพาะอย่างยิ่ง กระทรวงศึกษาธิการและวัฒนธรรมได้พยายามที่จะระบุ และแสดงคุณลักษณะ apolitical สุดของ identity ภูมิภาคเช่นเครื่องแต่งกายท้องถิ่น เต้น หัตถกรรม และสถาปัตยกรรม แล้วองค์ประกอบพลาสติกเหล่านี้จะแสดงให้ชาวบ้านและนักท่องเที่ยวต่างประเทศเป็นฐานมองเห็นได้ และมีความหมายประจำภูมิภาคเชื้อชาติและความแตกต่างในศูนย์ทางการเมืองของประเทศในจาการ์ตา ประธานและนางซูเริ่มก่อสร้างเป็นแรงบันดาลใจจากดิสนีย์แลนด์ "สวยอินโดนีเซียในจิ๋ว" สวน (มินิมาน"

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในขณะที่สหรัฐอเมริกาโต้วาทีเรื่องพหุวัฒนธรรม คือ สิ่งที่ควร และไม่ว่าจะเป็นเป้าหมายที่พึงปรารถนา อินโดนีเซีย ปรากฎว่า จะไปไกลต่อการค้นหาแนวคิดและการนำวิสัยทัศน์แห่งชาติเช่นเดียวกับการอยู่ร่วมกัน" เอกภาพในความหลากหลาย " ( bhinneka tunggall Ika ) คือประกาศคำขวัญแห่งชาติของอินโดนีเซีย เมื่อมันทำหน้าที่อิสระใหม่พันธบัตรของการปกครองอาณานิคมดัตช์ที่ส่วนท้ายของสงครามโลกครั้งที่สอง คําขวัญ มาจากภาษาสันสกฤต และประกอบกับผู้ปกครองของอาณาจักรมัชปาหิต ( เดิมรัฐธรรมนูญศตวรรษที่ 14 ) , กระตุ้นความสัมพันธ์ระหว่างอาณาจักรชวาโบราณและเอเชียอื่น ๆที่มีประสิทธิภาพ .

เด่นที่ใช้คำขวัญนี้ โดยอินโดนีเซียสองไปรษณีย์ไทยผู้นำ , ซูการ์โนประธานาธิบดีอดีตและปัจจุบันประธานาธิบดีซูฮาร์โตเป็นสำคัญสำหรับสองเหตุผล ตอนแรก มันเป็นข้อมูลเชิงลึกของพวกเขาก่อนเกี่ยวกับความสำคัญของการเมืองที่สนับสนุนหลากหลายเช่นเดียวกับฟิวชั่นมากกว่าสไตล์อเมริกัน " หม้อหลอมละลาย " ที่สองที่แสดงถึงนโยบายของรัฐบาลอินโดนีเซียว่า Maxim tellingly ได้รับการออกแบบเพื่อที่อยู่ความท้าทายทางการเมืองของพหุวัฒนธรรมผ่านมวลของการจัดการของ ความคิด วัฒนธรรม เกี่ยวกับประวัติศาสตร์และ harmonies รุ่งโรจน์สามัญปัจจุบันก่อตั้งขึ้นที่สำคัญยัง unthreatenting

ความแตกต่างทางสังคมประวัติของไปรษณีย์ไทย อินโดนีเซียจึงมีความคมชัดที่แตกต่างของพื้นที่ของพื้นที่อื่น ๆของโลกที่ขาด โดยการปะทะกันทางชาติพันธุ์อื่น ๆ รัฐบาลอินโดนีเซียได้ประสบความสำเร็จในการสร้างเอกภาพ รัฐหลายเชื้อชาติ ( เป็นที่ยอมรับในบางค่าใช้จ่ายของชนกลุ่มน้อย ) กับประชากรสี่ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ( หลังจากที่จีนอินเดียและสหรัฐอเมริกา ) และสิบสามเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุด หลังแคนาดา .

การเมืองความท้าทายหลังจากเป็นอิสระ

ที่ 17 สิงหาคม 1945 , อินโดนีเซีย ได้ประกาศเป็นสาธารณรัฐอิสระกับซูการ์โนเป็นประธานาธิบดีคนแรกรัฐบาลใหม่ต้องเผชิญความท้าทายทางการเมือง รวมกันเกือบ 100 ล้านคน ประกอบด้วยประมาณ 300 กลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษาท้องถิ่นประมาณ 650 . นอกจากนี้ การผสมพันธุ์นี้กระจายออกไปมากกว่า 6 , 000 คนอาศัยอยู่เกาะครอบคลุมเกือบ 2 ล้านตารางกิโลเมตร เป็นหมู่เกาะประมาณคร่าว ๆ ณ ประเทศสหรัฐอเมริกาประชากรของประเทศกระจายมาก asymmetrically ที่มีประมาณ 60 % ของประชากรเป็นกลุ่มบนกลางหรือภายในเกาะ Madura ของชวา และบาหลี ซึ่งมีเพียง 7 % ของมวลที่ดินของประเทศ โดยมาตรฐานโลก ประชาชนยังยากจน และได้เก็บส่วนใหญ่ไม่รู้หนังสือโดยชนชั้นสูงในยุคอาณานิคมชาวดัตช์ที่มุ่งเน้นระบบการศึกษา .