The Central Thai style, discussed a

The Central Thai style, discussed above, has been maintained since the Revolution of 1932, which overthrew the absolute monarchy, mainly by the Witthayalai Natasin or College of Dance and Music with its several branches around the country, and by the National Theatre in Bangkok. The technique is canonised in manuals, of which the earliest existing are the early Bangkok period manuals preserved at the National Library of Thailand.

The northeastern style of the regions of Isaan incorporates fewer finger movements compared with the classical style or the dynamic southern nora dance, which is characterised by a very open leg-position and expressive finger movements. The northern style of the former Tai kingdom of Lanna is often slow in a legato-like manner.

Traditionally, the classical style of Central Thailand has dominated Thai dance, dictating the standards according to which other dance styles have been adapted and developed in universities and art colleges. Recently, however, there seems to be going on a kind of revival of local styles, which are now also studied and interpreted in their more original forms. The “revival” of the northern Lanna style has been remarkable in the circles around Chiang Mai University.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สไตล์ไทยกลาง กล่าวถึงข้างต้น มีการรักษาตั้งแต่การปฏิวัติปี 1932 ซึ่งล้มล้างการสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ส่วนใหญ่ โดย Natasin วิทยาลัย หรือวิทยาลัยเต้นรำ และดนตรี ด้วยสาขาต่าง ๆ ทั่วประเทศ และโรง ละครแห่งชาติกรุงเทพมหานคร เทคนิคคือ canonised ในคู่มือ ที่มีอยู่แรกสุดมีต้นกรุงเทพรอบคู่มือเก็บรักษาไว้ที่ห้องสมุดแห่งชาติของประเทศไทยสไตล์ตะวันออกเฉียงเหนือของภูมิภาคอีสานมาจากการเคลื่อนนิ้วน้อยลงเมื่อเทียบกับแบบคลาสสิกหรือแบบไดนามิกใต้มโนห์รา ซึ่งมีลักษณะขาตำแหน่งเปิดมากและเคลื่อนนิ้วเต็มอารมณ์ แบบทางเหนือของอาณาจักรอดีตไทล้านนาจะช้าในลักษณะเหมือนภาษาประเพณี สไตล์คลาสสิกของภาคกลางได้ครอบงำรำไทย บอกมาตรฐานตามที่เต้นอื่น ๆ ลักษณะได้ดัดแปลง และพัฒนาในมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยศิลปะ เมื่อเร็ว ๆ นี้ อย่างไรก็ตาม มีน่าจะเป็นไปแบบของสไตล์ท้องถิ่น ที่มีตอนนี้ยังศึกษา และตีความในรูปแบบของต้นฉบับมากขึ้น การ "ฟื้นตัว" ของสไตล์ล้านนาภาคเหนือได้โดดเด่นในวงกลมรอบมหาวิทยาลัยเชียงใหม่

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สไตล์ภาคกลางของไทยที่กล่าวข้างต้นได้รับการรักษาตั้งแต่การปฏิวัติ 1932 ซึ่งล้มล้างการปกครองระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ส่วนใหญ่โดยวิทยาลัย Natasin หรือวิทยาลัยการเต้นรำและดนตรีที่มีหลายสาขาทั่วประเทศและโรงละครแห่งชาติในกรุงเทพฯ เทคนิคนี้ถือว่าศักดิ์สิทธิ์ในคู่มือของที่เก่าแก่ที่สุดที่มีอยู่จะบางกอกคู่มือช่วงแรกเก็บรักษาไว้ที่หอสมุดแห่งชาติแห่งประเทศไทย. สไตล์ตะวันออกเฉียงเหนือของภูมิภาคของภาคอีสานรวมการเคลื่อนไหวของนิ้วมือน้อยลงเมื่อเทียบกับสไตล์คลาสสิกหรือการฟ้อนรำโนราภาคใต้แบบไดนามิก ซึ่งเป็นลักษณะโดยตำแหน่งขาที่เปิดมากและการเคลื่อนไหวของนิ้วที่แสดงออก สไตล์ภาคเหนือของอดีตอาณาจักรไทล้านนามักจะช้าในลักษณะที่ Legato เหมือน. ตามเนื้อผ้าสไตล์คลาสสิกของภาคกลางของประเทศไทยได้ครอบงำรำไทย, dictating มาตรฐานตามที่รูปแบบการเต้นรำอื่น ๆ ที่ได้รับการปรับและพัฒนาในมหาวิทยาลัยและ วิทยาลัยศิลปะ เมื่อเร็ว ๆ นี้ แต่ดูเหมือนว่าจะไปอยู่กับชนิดของการฟื้นตัวของรูปแบบท้องถิ่นซึ่งขณะนี้ยังศึกษาและตีความในรูปแบบเดิมของพวกเขามากขึ้น "การฟื้นฟู" ของภาคเหนือสไตล์ล้านนาได้รับการที่โดดเด่นในวงการที่อยู่รอบ ๆ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่