Dc. City averages, however, obscure

Dc. City averages, however, obscure high levels of overcrowding within cities and, in particular, within low-income areas. In Karachi the living space in many of the informal settlements (katchi abadis), where 40 per cent of the population lives, is between 2m and 3m per person while those living in larger town houses or apartments enjoy between 22m and 33m per person. An equally wide gab exists between rich and poor countries in terms of levels of urban service provision (Table25.1).
The failure of government housing programmes to provide affordable housing has forced the mass of the Third World urban population into cheaper alternative forms of shelter, which range from inner-city slum tenements and peripheral squatter settlements to the pavements (sidewalks) of major cities (Box 25.1). The shortage of adequate housing is exacerbated by high rates of population growth. During the 1980s in low-income Third World countries nine new households were formed for every new permanent dwelling built. Over the same period, governments typically spent only 2 per cent of their budget on housing and community services. These trends leave no doubt that the lack of decent affordable housing for the urban poor represents an ongoing challenge. In this chapter we identify the main sources of housing for the urban poor and examine The nature of different housing submarkets. We focus on the processes underlying the formation of squatter settlements and consider the

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Dc. เมืองหาค่าเฉลี่ย ไร ระดับสูงปิดบัง overcrowding ภาย ในเมือง และ โดยเฉพาะ พื้นที่แนซ์ ในการาจีนั่งในจ่ายไม่เป็นทางการ (katchi abadis), ที่ 40 ร้อยละของประชากรที่อยู่ อยู่ระหว่าง 2 เมตรและ 3 เมตรต่อคนในขณะที่อาศัยอยู่ในบ้านเมืองหรืออพาร์ทเมนต์ขนาดใหญ่พักระหว่าง 22m และ m 33 ต่อคน Gab กว้างเท่า ๆ กันมีอยู่ระหว่างประเทศรวย และยากจนในระดับเมืองบริการสำรอง (Table25.1)ความล้มเหลวของรัฐบาลที่อยู่อาศัยโครงการให้อยู่อาศัยราคาไม่แพงมีบังคับมวลของประชากรเมืองนำเข้าถูกกว่าอื่นรูปแบบของการพักอาศัย ที่ช่วงจาก tenements ภายในชุมชนแออัดและการต่อพ่วง squatter ทางเท้า (แยะ) ของเมือง (กล่อง 25.1) ขาดแคลนอยู่อาศัยที่เพียงพอจะเลวร้ายตามอัตราการเจริญเติบโตของประชากรสูง ในระหว่างทศวรรษที่ 1980 ในประเทศโลกที่สามแนซ์ 9 ครัวเรือนใหม่ได้เกิดขึ้นสำหรับทุกแห่งอยู่อาศัยถาวรใหม่ ช่วงระยะเวลาเดียวกัน รัฐบาลโดยทั่วไปใช้เพียง 2 ร้อยละของงบประมาณของการอยู่อาศัยและชุมชน แนวโน้มเหล่านี้ออกจากข้อสงสัยที่ขาดของดีราคาไม่แพงบ้านสำหรับแสดงดีเมืองท้าทายอย่างต่อเนื่อง ในบทนี้ เราระบุแหล่งมาหลักของการอยู่อาศัยคนจนเมือง และตรวจสอบลักษณะของ submarkets อยู่อาศัยแตกต่างกัน เราเน้นกระบวนการการก่อตัวของ squatter ชำระต้น และพิจารณาการ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ไฟฟ้ากระแสตรง ค่าเฉลี่ยเมือง แต่อยู่ในระดับสูงที่คลุมเครือของความแออัดในเมืองและโดยเฉพาะอย่างยิ่งภายในพื้นที่มีรายได้ต่ำ ในการาจีพื้นที่อยู่อาศัยในหลาย ๆ ของการตั้งถิ่นฐานเป็นทางการ (Katchi abadis) ที่ร้อยละ 40 ของการมีชีวิตอยู่ของประชากรอยู่ระหว่าง 2 เมตรและ 3 เมตรต่อคนในขณะที่ผู้ที่อาศัยอยู่ในเมืองใหญ่บ้านหรืออพาร์ทเมนเพลิดเพลินกับระหว่าง 22m และ 33m ต่อคน พูดเรื่องไม่มีสาระกว้างเท่า ๆ กันอยู่ระหว่างประเทศที่ร่ำรวยและยากจนในแง่ของระดับของการให้บริการในเมือง (Table25.1).
ความล้มเหลวของโปรแกรมที่อยู่อาศัยของรัฐบาลที่จะให้ที่อยู่อาศัยราคาไม่แพงได้บังคับมวลของประชากรในเมืองในโลกที่สามเป็นรูปแบบทางเลือกที่ถูกกว่าของที่อยู่อาศัย ซึ่งมีตั้งแต่สลัมในเมืองที่อยู่อาศัยและการตั้งถิ่นฐานลุยต่อพ่วงกับทางเท้า (ทางเท้า) ของเมืองใหญ่ (กล่อง 25.1) ปัญหาการขาดแคลนที่อยู่อาศัยที่เพียงพอจะเลวร้ายลงโดยอัตราสูงของการเติบโตของประชากร ในช่วงทศวรรษที่ 1980 ในมีรายได้ต่ำประเทศโลกที่สามเก้าผู้ประกอบการใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทุกคนที่อยู่อาศัยถาวรที่สร้างขึ้นใหม่ ในช่วงเวลาเดียวกันรัฐบาลมักจะใช้เวลาเพียงร้อยละ 2 ของงบประมาณของพวกเขาในที่อยู่อาศัยและบริการชุมชน แนวโน้มเหล่านี้ออกจากข้อสงสัยว่าการขาดที่อยู่อาศัยราคาไม่แพงที่ดีสำหรับคนยากจนในเมืองหมายถึงการท้าทายอย่างต่อเนื่องไม่มี ในบทนี้เราระบุแหล่งที่มาหลักของที่อยู่อาศัยสำหรับคนยากจนและในเมืองตรวจสอบลักษณะของที่อยู่อาศัยที่แตกต่างกัน submarkets เรามุ่งเน้นกระบวนการพื้นฐานการก่อตัวของการตั้งถิ่นฐานบุกรุกและพิจารณา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

DC เมืองโดยเฉลี่ย แต่ปิดบังระดับของความแออัดในเมือง และโดยเฉพาะในพื้นที่ที่มีรายได้ต่ำ ในเมืองการาจี พื้นที่ใช้สอยมาก ของการตั้งถิ่นฐานเป็นทางการ ( katchi abadis ) ที่ 40 เปอร์เซ็นต์ของประชากรที่อาศัยอยู่ คือ ระหว่าง 2 เมตรและ 3M ต่อคน ในขณะที่ผู้ที่อาศัยอยู่ในเมืองบ้านหรืออพาร์ทเมนท์ขนาดใหญ่และเพลิดเพลินระหว่าง 22m 33m ต่อคนที่กว้างพอๆ กัน ระหว่าง ประเทศ กับ คนรวย และคนจนเมืองในแง่ของระดับการให้บริการ ( table25.1 ) .
ความล้มเหลวของโครงการที่อยู่อาศัยของรัฐที่จะให้ที่อยู่อาศัยราคาไม่แพงได้บังคับให้ มวลของประชากรในเมืองโลกที่สามลงรูปแบบทางเลือกของที่พักซึ่งช่วงจากชุมชนแออัด เขตเมืองชั้นใน และอุปกรณ์ที่อยู่อาศัยผ่านการชำระหนี้กับฟุตบาท ( ทางเท้า ) เมืองใหญ่ ( กล่องราย ) ปัญหาการขาดแคลนที่อยู่อาศัยที่เพียงพอเป็น exacerbated โดยสูงอัตราการเจริญเติบโตของประชากร ในช่วงปี 1980 ในประเทศโลกที่สามเก้าใหม่ครอบครัวผู้มีรายได้น้อยมีที่อยู่อาศัยถาวรสำหรับทุกใหม่ที่สร้างขึ้น ในช่วงเวลาเดียวกันรัฐบาลจะจ่ายเพียงร้อยละ 2 ของงบประมาณของพวกเขาในชุมชนที่อยู่อาศัยและ แนวโน้มเหล่านี้ทิ้งข้อสงสัยว่าขาดที่อยู่อาศัยที่ดีมากสำหรับคนจนเมือง นับเป็นความท้าทายอย่างต่อเนื่อง ในบทนี้เราระบุแหล่งที่มาหลักที่อยู่อาศัยของคนจนเมือง และศึกษาธรรมชาติของ submarkets ที่อยู่อาศัยที่แตกต่างกันเรามุ่งเน้นกระบวนการพื้นฐานการพัฒนาที่อยู่อาศัยและการตั้งถิ่นฐาน พิจารณา