statistically significant decrease

statistically significant decrease in the relative risk of
cardiovascular and all-cause mortality among persons who
are classified as highly fit (and/or highly active) compared
with those in a similar age range who are classified as
moderately fit (and/or normally active) or low fit (and/or
sedentary). The largest increment in mortality benefit is seen
when comparing sedentary adults with those in the next
highest physical activity level (19). Additional evidence
suggests that muscular strength and power also predict allcause
and cardiovascular mortality, independent of cardiovascular
fitness (69,122). Thus, avoidance of a sedentary
lifestyle by engaging in at least some daily physical activity
is a prudent recommendation for reducing the risk of developing
chronic diseases and postponing premature mortality at
any age. Although a detailed breakdown of the impact of
physical activity on the reduction in risk of developing and
dying from chronic diseases is beyond the scope of this
review, the recently published Physical Activity Guidelines
Advisory Committee Report (51) by the Department of Health
and Human Services (DHHS) provides a comprehensive
summary of the evidence linking physical activity with the
risk of developing and dying from a variety of different
conditions. The report contains information for the general
population as well as for older adults in particular.
Evidence statement and recommendation. Evidence
category B. Advancing age is associated with increased
risk for chronic diseases, but physical activity significantly
reduces this risk.
SECTION 2: PHYSICAL ACTIVITY AND THE
AGING PROCESS
Physical activity and the aging process. Aging is a
complex process involving many factors that interact with one
another, including primary aging processes, ‘‘secondary
aging’’ effects (resulting from chronic disease and lifestyle
behaviors), and genetic factors (152,258). The impact of
physical activity on primary aging processes is difficult
to study in humans because cellular aging processes and
disease mechanisms are highly intertwined (137). There
are currently no lifestyle interventions, including exercise,
which have been shown to reliably extend maximal lifespan
in humans (98,175). Rather, regular physical activity increases
average life expectancy through its influence on
chronic disease development (via reduction of secondary
aging effects). Physical activity also limits the impact of
secondary aging through restoration of functional capacity in
previously sedentary older adults. AET and RET programs
can increase aerobic capacity and muscle strength, respectively,
by 20%–30% or more in older adults (101,139).
Evidence statement and recommendation. Evidence
category A. Regular physical activity increases average life
expectancy through its influence on chronic disease development,
through the mitigation of age-related biological changes
and their associated effects on health and well-being, and
through the preservation of functional capacity.
Factors influencing functional decline in aging.
Although the pattern of age-related change for most physiological
variables is one of decline, some individuals show little
or no change for a given variable, whereas others show some
improvement with age (119). There are also individuals for
whom physical functioning oscillates, exhibiting variable
rates of change over time (120,187,192), possibly reflecting
variable levels of physical activity and other cyclical
(seasonal) or less predictable (sickness, injuries) influences.
However, even after accounting for the effect of different
levels of physical activity, there is still substantial betweensubject
variability (at a given point in time and in rates of
change over time) for most physiological measures, and this
variability seems to increase with age (231). Individual
variation is also apparent in the adaptive responses to a
standardized exercise training program; some individuals
show dramatic changes for a given variable (responders),
whereas others show minimal effects (nonresponders) (24).
Determining the extent to which genetic and lifestyle
factors influence age-associated functional declines and the
magnitude of the adaptive responses to exercise (i.e.,
trainability) of both younger and older individuals is an
area of active investigation. Exercise training studies involving
families and twin pairs report a significant genetic
influence on baseline physiological function (explaining
È30% to 70% of between-subjects variance) and trainability
of aerobic fitness (24), skeletal muscle properties (199),
and cardiovascular risk factors (24). Although the role of
genetic factors in determining changes in function over time
and in response to exercise training in older humans is not
well understood, it is likely that a combination of lifestyle
and genetic factors contribute to the wide interindividual
variability seen in older adults.
Evidence statement and recommendation. Evidence
category B. Individuals di

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของความเสี่ยงของหัวใจและหลอดเลือด และ สาเหตุทั้งหมดตายในหมู่คนที่จัดประเภทเป็นสูงพอดี (และใช้งานสูง) เปรียบเทียบในช่วงอายุคล้ายที่จัดประเภทเป็นพอดีปานกลาง (และใช้งานตามปกติ) หรือต่ำพอดี (และเคลื่อนไหวน้อย) เห็นการเพิ่มขึ้นที่ใหญ่ที่สุดในประโยชน์ตายเมื่อเปรียบเทียบการเคลื่อนไหวน้อยผู้ใหญ่ในถัดไประดับกิจกรรมทางกายภาพสูงสุด (19) หลักฐานเพิ่มเติมแนะนำว่า ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อและพลังงานยังทำนาย allcauseและหัวใจ ตาย อิสระของหัวใจและหลอดเลือดกาย (69,122) ดังนั้น หลีกเลี่ยงการเคลื่อนไหวน้อยไลฟ์สไตล์จากกิจกรรมทางกายภาพอย่างน้อยทุกวันแนะนำระมัดระวังเพื่อลดความเสี่ยงของการพัฒนาคือโรคเรื้อรังและการเลื่อนตายก่อนวัยอันควรที่อายุ แม้ว่าการแบ่งรายละเอียดของผลกระทบของกายลดความเสี่ยงของการพัฒนา และตายจากโรคเรื้อรังที่อยู่ในขอบเขตนี้รีวิว แนวทางกิจกรรมทางกายภาพที่เผยแพร่ล่าสุดรายงานคณะกรรมการที่ปรึกษา (51) กรมและบริการมนุษย์ (DHHS) ครอบคลุมสรุปหลักฐานเชื่อมโยงกิจกรรมทางกายภาพด้วยการความเสี่ยงของการพัฒนา และความตายที่หลากหลายแตกต่างกันเงื่อนไขการ รายงานประกอบด้วยข้อมูลทั่วไปจำนวนประชากรเช่นสำหรับผู้สูงอายุโดยเฉพาะหลักฐานคำชี้แจงและคำแนะนำ หลักฐานประเภท B. Advancing ที่สัมพันธ์กับอายุที่เพิ่มขึ้นความเสี่ยงสำหรับโรคเรื้อรัง แต่กายอย่างมากช่วยลดความเสี่ยงนี้ส่วนที่ 2: กิจกรรมทางกายภาพและกระบวนการกำหนดอายุกิจกรรมทางกายภาพและกระบวนการชรา มีอายุการกระบวนการที่ซับซ้อนเกี่ยวข้องกับปัจจัยหลายอย่างที่โต้ตอบกับอื่น รวมถึงกระบวนการหลักอายุ, '' รองอายุ '' ผล (ที่เกิดจากโรคเรื้อรังและไลฟ์สไตล์ลักษณะการทำงาน), และปัจจัยทางพันธุกรรม (152,258) ผลกระทบของกิจกรรมทางกายภาพกระบวนการอายุหลักเป็นเรื่องยากการศึกษาในมนุษย์เนื่องจากประมวลผลริ้วรอยเซลลูลาร์ และกลไกของโรคมีสูงพัน (137) มีมีกำลังไม่แทรกแซงในการไลฟ์สไตล์ รวมทั้งการออกกำลังกายซึ่งแสดงให้เห็นได้อย่างแม่นยำยืดอายุการใช้งานสูงสุดในมนุษย์ (98,175) ค่อนข้าง การเพิ่มขึ้นของกิจกรรมทางกายภาพตามปกติอายุขัยเฉลี่ยผ่านอิทธิพลของพัฒนาโรคเรื้อรัง (ผ่านลดของรองผลอายุ) กิจกรรมทางกายภาพยังจำกัดผลกระทบของอายุรองผ่านการฟื้นฟูกำลังการผลิตทำงานในก่อนหน้านี้เคลื่อนไหวน้อยอายุ โปรแกรม AET และ RETสามารถเพิ่มกำลังการผลิตแอโรบิกและกล้ามเนื้อแข็งแรง ตามลำดับ20%-30% หรือมากกว่าในผู้สูงอายุ (101,139)หลักฐานคำชี้แจงและคำแนะนำ หลักฐานประเภทกิจกรรมทางกายภาพปกติ A. เพิ่มชีวิตเฉลี่ยงานผ่านการพัฒนาโรคเรื้อรัง อิทธิพลของผ่านทางลดอายุทางชีวภาพเปลี่ยนแปลงและผลกระทบที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพและความเป็นอยู่ และผ่านการเก็บรักษาผลิตงานปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการทำงานลดลงตามอายุแม้ว่ารูปแบบของการเปลี่ยนแปลงที่เกี่ยวข้องกับอายุส่วนใหญ่ทางสรีรวิทยาตัวแปรเป็นหนึ่งปฏิเสธ บางคนแสดงน้อยหรือไม่เปลี่ยนแปลงสำหรับตัวแปรที่กำหนด ในขณะที่คนอื่นแสดงบางส่วนการปรับปรุงอายุ (119) ยังมีบุคคลสำหรับที่ทำงานทางกายภาพ oscillates ตัวแปรราคาเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา (120,187,192), ซึ่งอาจจะตัวแปรระดับกิจกรรมทางกายภาพและวงจรอื่น ๆ(ตามฤดูกาล) หรือมีอิทธิพลน้อยกว่าคาด (โรค บาดเจ็บ)อย่างไรก็ตาม แม้หลังจากบัญชีสำหรับผลแตกต่างกันระดับกิจกรรมทางกายภาพ มี betweensubject ยังพบความแปรปรวน (ที่จุดที่กำหนดเวลา และราคาที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา) สำหรับมาตรการทางสรีรวิทยาส่วนใหญ่ และนี้ความแปรปรวนที่ดูเหมือนจะ เพิ่มขึ้นตามอายุ (231) แต่ละคนยังเป็นรูปแบบในการตอบสนองที่เหมาะสมเพื่อการโปรแกรมการฝึกอบรมการออกกำลังกายมาตรฐาน บุคคลบางคนแสดงการเปลี่ยนแปลงอย่างมากสำหรับตัวแปรที่กำหนด (ผู้ตอบสนองเหตุการณ์),ในขณะที่คนอื่น ๆ แสดงผลน้อยที่สุด (nonresponders) (24)การกำหนดขอบเขตที่ทางพันธุกรรมและไลฟ์สไตล์ปัจจัยที่เกี่ยวข้องอายุปฏิเสธการทำงาน และการขนาดของการตอบสนองปรับการออกกำลังกาย (เช่นtrainability) ของบุคคลอายุ และอายุการพื้นที่ของงานสอบสวน การศึกษาการฝึกอบรมที่เกี่ยวข้องกับการออกกำลังกายครอบครัวและแฝดคู่รายงานครั้งสำคัญทางพันธุกรรมอิทธิพลต่อฟังก์ชันทางสรีรวิทยาพื้นฐาน (อธิบายÈ30% ถึง 70% ของผลต่างระหว่างวัตถุ) และ trainabilityการออกกำลังกายแอโรบิก (24), กระดูกกล้ามเนื้อคุณสมบัติ (199),และหัวใจและหลอดเลือดปัจจัยเสี่ยง (24) แม้ว่าบทบาทของปัจจัยทางพันธุกรรมในการกำหนดในฟังก์ชันการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาและตอบสนองต่อการออกกำลังกาย ฝึกมนุษย์เก่าไม่ได้เข้าใจดี ก็มีแนวโน้มที่การรวมกันของไลฟ์สไตล์และปัจจัยทางพันธุกรรม interindividual กว้างความแปรปรวนที่เห็นในผู้สูงอายุหลักฐานคำชี้แจงและคำแนะนำ หลักฐานประเภทบุคคล B. di

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในความเสี่ยงสัมพัทธ์ของ
หัวใจและหลอดเลือดและทุกสาเหตุการตายในหมู่ผู้ที่
จะจัดเป็นแบบที่สูง (และ / หรือการใช้งานสูง) เมื่อเทียบ
กับผู้ที่อยู่ในช่วงอายุที่คล้ายกันที่จะจัดเป็น
ระดับปานกลางพอดี (และ / หรือตามปกติใช้งาน) หรือพอดีต่ำ (และ / หรือ
อยู่ประจำ) การเพิ่มขึ้นของผลประโยชน์ที่ใหญ่ที่สุดในการตายจะเห็น
เมื่อเปรียบเทียบกับผู้ใหญ่อยู่ประจำกับผู้ที่อยู่ในต่อไป
ระดับกิจกรรมทางกายภาพที่สูงที่สุด (19) หลักฐานเพิ่มเติม
แสดงให้เห็นว่าแข็งแรงของกล้ามเนื้อและพลังงานนอกจากนี้ยังคาดการณ์ allcause
และอัตราการตายโรคหัวใจและหลอดเลือดหัวใจและหลอดเลือดเป็นอิสระจาก
การออกกำลังกาย (69,122) ดังนั้นการหลีกเลี่ยงการอยู่ประจำ
การดำเนินชีวิตโดยมีส่วนร่วมอย่างน้อยการออกกำลังกายบางอย่างในชีวิตประจำวัน
เป็นข้อเสนอแนะที่ชาญฉลาดสำหรับการลดความเสี่ยงของการพัฒนา
โรคเรื้อรังและการเลื่อนการตายก่อนวัยอันควรที่
ทุกเพศทุกวัย แม้ว่าการแบ่งรายละเอียดของผลกระทบของ
การออกกำลังกายในการลดความเสี่ยงในการพัฒนาและ
การตายจากโรคเรื้อรังอยู่นอกเหนือขอบเขตของนี้
ทบทวนการตีพิมพ์เมื่อเร็ว ๆ นี้กิจกรรมแนวทางกายภาพ
รายงานของคณะกรรมการที่ปรึกษา (51) โดยกรมสุขภาพ
การบริการและความมั่นคงของมนุษย์ (DHHS) ให้ครอบคลุม
บทสรุปของหลักฐานที่เชื่อมโยงการออกกำลังกายที่มี
ความเสี่ยงของการพัฒนาและการตายจากความหลากหลายของที่แตกต่างกัน
เงื่อนไข รายงานประกอบด้วยข้อมูลทั่วไป
ของประชากรเช่นเดียวกับสำหรับผู้สูงอายุโดยเฉพาะอย่างยิ่ง.
งบหลักฐานและข้อเสนอแนะ หลักฐาน
หมวดบี Advancing อายุมีความเกี่ยวข้องกับการเพิ่มขึ้น
เสี่ยงต่อการเกิดโรคเรื้อรัง แต่การออกกำลังกายอย่างมีนัยสำคัญ
จะช่วยลดความเสี่ยงนี้.
ส่วนที่ 2: การออกกำลังกายและ
ริ้วรอย
การออกกำลังกายและกระบวนการความชรา Aging เป็น
กระบวนการที่ซับซ้อนที่เกี่ยวข้องกับปัจจัยหลายอย่างที่มีปฏิสัมพันธ์กับคน
อื่นรวมถึงกระบวนการหลักริ้วรอย '' รอง
ริ้วรอย '' ผลกระทบ (ที่เกิดจากโรคเรื้อรังและวิถีชีวิต
พฤติกรรม) และปัจจัยทางพันธุกรรม (152,258) ผลกระทบของ
การออกกำลังกายกับกระบวนการริ้วรอยหลักเป็นเรื่องยาก
ที่จะศึกษาในมนุษย์เพราะกระบวนการริ้วรอยโทรศัพท์มือถือและ
กลไกการเกิดโรคเป็นพันสูง (137) มี
ขณะนี้ไม่มีการแทรกแซงการดำเนินชีวิตรวมถึงการออกกำลังกาย
ที่ได้รับการแสดงให้เห็นถึงความน่าเชื่อถือขยายอายุการใช้งานสูงสุด
ในมนุษย์ (98,175) แต่ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอเพิ่ม
อายุขัยเฉลี่ยผ่านอิทธิพลที่มีต่อ
การพัฒนาโรคเรื้อรัง (ผ่านการลดลงของรอง
ผลกระทบริ้วรอย) การออกกำลังกายยัง จำกัด ผลกระทบของ
ริ้วรอยรองผ่านการฟื้นฟูสมรรถภาพใน
ผู้สูงอายุที่อยู่ประจำที่ก่อนหน้านี้ ทดเวลาและ RET โปรแกรม
สามารถเพิ่มความจุแอโรบิกและความแข็งแรงของกล้ามเนื้อตามลำดับ
โดย 20% -30% หรือมากกว่าในผู้สูงอายุ (101,139).
งบหลักฐานและข้อเสนอแนะ หลักฐาน
หมวดหมู่ A. ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอเพิ่มอายุเฉลี่ย
ความคาดหวังผ่านอิทธิพลที่มีต่อการพัฒนาโรคเรื้อรัง
ผ่านการบรรเทาผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงทางชีวภาพที่เกี่ยวข้องกับอายุ
และผลกระทบที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพและความเป็นอยู่และ
ผ่านการเก็บรักษาของความจุของการทำงาน.
ปัจจัยที่มีผลการทำงาน ริ้วรอยลดลงใน.
แม้ว่ารูปแบบของการเปลี่ยนแปลงที่เกี่ยวข้องกับอายุสำหรับสรีรวิทยาที่สุด
ตัวแปรเป็นหนึ่งของการลดลงบางคนแสดงเล็ก ๆ น้อย ๆ
การเปลี่ยนแปลงตัวแปรที่กำหนดหรือไม่ขณะที่คนอื่นแสดงบางส่วน
ปรับปรุงกับอายุ (119) นอกจากนี้ยังมีบุคคลสำหรับ
ผู้ที่ทำงานทางกายภาพ oscillates การแสดงตัวแปร
อัตราการเปลี่ยนแปลงในช่วงเวลา (120,187,192) อาจจะสะท้อนให้เห็นถึง
ระดับตัวแปรของการออกกำลังกายและอื่น ๆ ที่เป็นวัฏจักร
(ตามฤดูกาล) หรือน้อยกว่าคาดการณ์ (เจ็บป่วยได้รับบาดเจ็บ) อิทธิพล.
อย่างไรก็ตามแม้หลังจากการบัญชีสำหรับ ผลของการที่แตกต่างกัน
ในระดับของการออกกำลังกายยังคงมีมาก betweensubject
แปรปรวน (ที่จุดที่กำหนดในเวลาและอัตราการ
เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา) มาตรการทางสรีรวิทยามากที่สุดและนี้
แปรปรวนดูเหมือนว่าจะเพิ่มขึ้นตามอายุ (231) ส่วนบุคคล
รูปแบบนอกจากนี้ยังเป็นที่ประจักษ์ในการตอบสนองการปรับตัวกับ
โปรแกรมการฝึกอบรมการออกกำลังกายที่ได้มาตรฐาน; บางคน
แสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างมากสำหรับตัวแปรที่กำหนด (การตอบสนอง)
ในขณะที่คนอื่น ๆ แสดงให้เห็นผลกระทบน้อยที่สุด (nonresponders) (24).
การกำหนดขอบเขตที่ทางพันธุกรรมและการดำเนินชีวิตของ
ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่ออายุที่เกี่ยวข้องการลดลงของการทำงานและ
ความสำคัญของการตอบสนองการปรับตัวเพื่อการใช้สิทธิ ( เช่น
trainability) ของบุคคลทั้งสองที่มีอายุน้อยกว่าและมากกว่าเป็น
พื้นที่ของการตรวจสอบการใช้งาน การศึกษาการฝึกอบรมการออกกำลังกายที่เกี่ยวข้องกับ
ครอบครัวและคู่แฝดรายงานทางพันธุกรรมอย่างมีนัยสำคัญ
ที่มีอิทธิพลต่อการทำงานทางสรีรวิทยาพื้นฐาน (อธิบาย
E30% ถึง 70% ของการระหว่างวิชาแปรปรวน) และ trainability
ของการออกกำลังกายแอโรบิก (24) คุณสมบัติของกล้ามเนื้อโครงร่าง (199)
และปัจจัยเสี่ยงโรคหัวใจและหลอดเลือด (24) แม้ว่าบทบาทของ
ปัจจัยทางพันธุกรรมในการพิจารณาเปลี่ยนแปลงในการทำงานอยู่ตลอดเวลา
และในการตอบสนองต่อการออกกำลังกายการฝึกอบรมในมนุษย์ที่เก่ากว่าจะไม่
เข้าใจดีว่ามันเป็นไปได้ว่าการรวมกันของวิถีชีวิต
และปัจจัยทางพันธุกรรมมีส่วนร่วมใน interindividual กว้าง
แปรปรวนเห็นในผู้สูงอายุ.
หลักฐาน คำสั่งและคำแนะนำ หลักฐาน
หมวดบีดิบุคคล

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในการประเมินความเสี่ยงของหัวใจและสำคัญการตายในคนจะจัดเป็นอย่างสูงพอดี ( และ / หรือขอใช้งาน ) เทียบกับผู้ที่อยู่ในช่วงวัยที่คล้ายกันซึ่งจะแบ่งเป็นปานกลางพอดี ( และ / หรือปกติใช้งาน ) หรือพอดีกับต่ำ ( และ / หรือกลุ่ม ) เพิ่มขึ้นที่ใหญ่ที่สุดในการเสียชีวิตได้รับประโยชน์คือเห็นเมื่อเปรียบเทียบกับผู้ที่อยู่ในกลุ่มผู้ใหญ่สูงสุดระดับกิจกรรมทางกาย ( 19 ) หลักฐานเพิ่มเติมให้ความแข็งแรงและพลังกล้ามเนื้อยังทำนาย allcauseและหลอดเลือดหัวใจและหลอดเลือดอิสระของการตายฟิตเนส ( 69122 ) ดังนั้น การหลีกเลี่ยงจากกลุ่มวิถีชีวิตโดยการมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางกายภาพอย่างน้อยทุกวันเป็นคำแนะนำที่ชาญฉลาดเพื่อลดความเสี่ยงของการพัฒนาโรคเลื่อนเรื้อรังและอัตราการตายก่อนวัยที่อายุใด ๆ แม้ว่าการแบ่งรายละเอียดของผลกระทบของกิจกรรมทางกายในการลดความเสี่ยงของการพัฒนาและตายจากโรคเรื้อรังอยู่นอกเหนือขอบเขตของนี้ความคิดเห็นที่เพิ่งเผยแพร่แนวทางกิจกรรมทางกายรายงานคณะกรรมการที่ปรึกษา ( 51 ) โดยกรมสุขภาพและความมั่นคงของมนุษย์ ( dhhs ) ให้ครอบคลุมบทสรุปของหลักฐานที่เชื่อมโยงกับกิจกรรมทางกายภาพความเสี่ยงของการเกิดและตายจากความหลากหลายของที่แตกต่างกันเงื่อนไข รายงานประกอบด้วยข้อมูลทั่วไปประชากรเป็นผู้สูงอายุโดยเฉพาะคำให้การและหลักฐานต่าง ๆ หลักฐานประเภท ข. advancing อายุที่เพิ่มขึ้นเสี่ยงต่อโรคเรื้อรัง แต่กิจกรรมทางกายอย่างมากลดความเสี่ยงนี้หมวด 2 : กิจกรรมทางกายและกระบวนการอายุภาพกิจกรรมและกระบวนการอายุ อายุคือกระบวนการที่ซับซ้อนที่เกี่ยวข้องกับปัจจัยหลายอย่างที่โต้ตอบกับอื่น รวมทั้งหลัก ' 'secondary อายุกระบวนการอายุ ' ' ผล ( ผลจากโรคเรื้อรัง และไลฟ์สไตล์พฤติกรรม ) และปัจจัยทางพันธุกรรม ( 152258 ) ผลกระทบของกิจกรรมทางกายในหลักอายุกระบวนการยากการศึกษาในมนุษย์เพราะเซลล์อายุกระบวนการกลไกของโรคสูงพัน ( 137 ) มีในปัจจุบันไม่มีการแทรกแซงการดำเนินชีวิตรวมทั้งการออกกำลังกายซึ่งแสดงการขยายการใช้งานได้สูงสุดในมนุษย์ ( 98175 ) กิจกรรมทางกายเพิ่มขึ้นมากกว่าปกติอายุขัยโดยเฉลี่ยของอิทธิพลในการพัฒนาโรคเรื้อรัง ( ผ่านการมัธยมศึกษาผลของความแก่ ) ผลกระทบของกิจกรรมทางกายยัง จํากัดมัธยมอายุผ่านการฟื้นฟูความสามารถในการทำงานก่อนหน้านี้ กลุ่มผู้สูงอายุ . หลังทดเวลา และเกษียณ โปรแกรมสามารถเพิ่มความจุแอโรบิก และความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ ตามลำดับโดย 20% - 30% หรือมากกว่าในผู้ใหญ่ ( 101139 )คำให้การและหลักฐานต่าง ๆ หลักฐานหมวดหมู่ทั่วไปกิจกรรมทางกายเพิ่มอายุการใช้งานเฉลี่ย .ความคาดหวังถึงอิทธิพลที่มีต่อการพัฒนาโรคเรื้อรังผ่านการเปลี่ยนแปลงที่เกี่ยวข้องกับอายุชีวภาพและที่เกี่ยวข้องของพวกเขาต่อสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี และผ่านการเก็บรักษาของความจุใช้งานได้ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการปฏิเสธการทำงานในอายุถึงแม้ว่ารูปแบบของอายุที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงทางสรีรวิทยาที่สุดตัวแปรที่เป็นหนึ่งของการลดลง บางคนแสดงเล็กหรือไม่มีการเปลี่ยนแปลงเพื่อให้ตัวแปรในขณะที่คนอื่น ๆให้บางการปรับปรุงด้วยอายุ ( 119 ) นอกจากนี้ยังมีบุคคลสำหรับซึ่งการทำงานทางกายภาพ oscillates อตัวแปรอัตราการเปลี่ยนช่วงเวลา ( 120187192 ) อาจสะท้อนระดับของกิจกรรมทางกายและอื่น ๆบริษัทในตัวแปร( ตามฤดูกาล ) หรือทายน้อย ( การบาดเจ็บเจ็บป่วย ) , อิทธิพลอย่างไรก็ตาม หลังจากได้บัญชีสำหรับอิทธิพลของต่าง ๆระดับของกิจกรรมทางกาย ยังไม่มี betweensubject อย่างมากความผันแปร ( ที่จุดที่กำหนดในเวลาและในอัตราของเวลาเปลี่ยน ) สำหรับมาตรการทางสรีรวิทยา ที่สุด และ นี้ซึ่งดูเหมือนว่าจะเพิ่มขึ้นตามอายุ ( 231 ) บุคคลการเปลี่ยนแปลงจะปรากฏในการปรับตัวเพื่อตอบสนองต่อเป็นโปรแกรมการฝึกอบรมการออกกำลังกายมาตรฐาน บางบุคคลแสดงการเปลี่ยนแปลงอย่างมากสำหรับกำหนดตัวแปร ( บริการ )ในขณะที่คนอื่น ๆแสดงผลน้อยที่สุด ( nonresponders ) ( 24 )การกำหนดขอบเขตที่พันธุ และไลฟ์สไตล์ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่ออายุการทำงานที่ลดลงและขนาดของการปรับตัวเพื่อตอบสนองต่อการออกกำลังกาย ( เช่นtrainability ) ของแต่ละบุคคล ทั้งน้องและผู้สูงอายุเป็นพื้นที่การใช้งาน การออกกำลังกายการฝึกอบรมที่เกี่ยวข้องกับการศึกษาครอบครัวและแฝดคู่รายงานทางด้านพันธุกรรมอิทธิพลทางสรีรวิทยา ( อธิบายการทำงานพื้นฐานÈ 30% ถึง 70% ของความแปรปรวน ) และ trainability ระหว่างวิชาแอโรบิคฟิตเนส ( 24 ) , คุณสมบัติของกล้ามเนื้อลาย ( 199 )และปัจจัยเสี่ยงโรคหัวใจและหลอดเลือด ( 24 ) แม้ว่าบทบาทของปัจจัยทางพันธุกรรมในการเปลี่ยนแปลงในการทำงานตลอดเวลาและในการตอบสนองการฝึกออกกำลังกายในคนรุ่นเก่าไม่ได้อืมเข้าใจแล้ว มีแนวโน้มว่า การรวมกันของวิถีชีวิตและปัจจัยทางพันธุกรรมช่วยให้กว้าง interindividualการเห็นในผู้ใหญ่ที่มีอายุมากกว่าคำให้การและหลักฐานต่าง ๆ หลักฐานประเภท ข. อินดี