ด้วยความที่หาได้ง่ายของดินดำ (ดินปื

ด้วยความที่หาได้ง่ายของดินดำ (ดินปืน) ได้ถูกนำมาใช้ขับดันกระสุนยิงอันเป็นพัฒนาการยุคเริ่มแรกของจรวดเชื้อเพลิงแข็ง วิทยาการจรวดเริ่มขึ้นตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 มีการคิดค้นดินปืนโดยนักพรตชาวจีนในลัทธิเต๋าซึ่งได้ค้นพบผงสีดำในขณะที่กำลังทำการค้นหาตัวยาสำหรับการทำชีวิตที่เป็นอมตะ การค้นพบโดยบังเอิญนี้ได้นำไปสู่การทดลองทำเป็นอาวุธเช่นระเบิด, ปืนใหญ่, ธนูไฟสำหรับการก่อความไม่สงบและจรวดขับเคลื่อนธนูไฟ [nb 1][nb 2] การค้นพบดินปืนอาจเป็นผลผลิตแห่งศตวรรษของการทดลองเล่นแร่แปรธาตุในลัทธิเต๋าซึ่งนักเล่นแร่แปรธาตุได้พยายามที่จะสร้างยาอายุวัฒนะ (elixir) แห่งความเป็นอมตะที่จะช่วยให้คนที่กินมันจะกลายเป็นอมตะทางร่างกาย [5]

เป็นเวลาพอดิบพอดีเมื่อมีเที่ยวบินแรกของจรวดเกิดขึ้นคือเกิดการประกวดประชันแข่งขันกัน ปัญหาคือว่าลูกธนูไฟของชาวจีนสามารถเป็นลูกธนูทั้งที่มีวัตถุระเบิดที่แนบมาหรือลูกธนูที่ขับเคลื่อนโดยดินปืนกันแน่ มีรายงานของธนูไฟและ'หม้อเหล็ก'ซึ่งอาจจะได้ยินเป็นระยะทางไกลได้ถึง 5 ลี้ (25 กิโลเมตรหรือ 15 ไมล์) เมื่อมีการระเบิดขณะเกิดปะทะกัน, ก่อให้เกิดการทำลายล้างรัศมี 600 เมตร (2,000 ฟุต), อย่างเด่นชัดเนื่องจากเศษกระสุน [6] ได้มีการอ้างสิทธิการวิจัยร่วมกันคือบันทึกแรกที่ใช้จรวดในการสู้รบโดยชาวจีนในปี 1232 กับกองทัพมองโกลที่ไคเฟงฟู (Kai Feng Fu) อย่างไรก็ตาม ขนาดที่ลดลงมาของหม้อเหล็กอาจถูกใช้เป็นวิธีสำหรับกองทัพเพื่อล้อมยิงผู้รุกราน ข้อมูลอ้างอิงทางวิชาการที่เกิดขึ้นในเกาะไชชิงหยวน (Ko Chieh Ching Yuan) (อ้างอิงการวิจัย) กล่าวว่าในปี ค.ศ. 998 ชายคนหนึ่งชื่อตัง ฟู (Tang Fu) ได้คิดค้นลูกธนูไฟชนิดใหม่ที่มีหัวเหล็ก ธนูไฟ คือธนูที่แนบติดกับวัตถุระเบิดหรือธนูที่ขับดันโดยดินปืนอย่างใดอย่างหนึ่งดังเช่นอาวุธ ฮวาชา (Hwacha) ของเกาหลี [nb 3]

แทบจะไม่มีข้อโต้แย้งเลยว่า, หนึ่งในอุปกรณ์ที่เก่าแก่ที่สุดที่ได้ถูกบันทึกไว้ที่ใช้ในการสันดาปภายในเครื่องยนต์จรวด คือ'ดินแรท' (ground-rat) ซึ่งเป็นดอกไม้ไฟชนิดหนึ่งที่ได้ถูกบันทึกไว้ในปี 1264 ว่าได้ทำให้จักรพรรดินี คุน เชง (Kung Sheng) ตกใจกลัวในงานเลี้ยงที่จัดขึ้นเป็นเกียรติแก่พระนางโดยลูกชายของพระนางเองคือจักรพรรดิลิซอน (Lizong) [8]

ต่อมา หนึ่งในข้อความเก่าแก่ที่กล่าวถึงการใช้งานของจรวดหัวลองจิง (Huolongjing) เขียนโดยเจ้าหน้าที่เหล่าทหารปืนใหญ่ของจีน เจียว ยุ (Jiao Yu) ในช่วงกลางศตวรรษที่ 14 ข้อความนี้เอ่ยถึงความรู้ความเข้าใจเป็นครั้งแรกของการใช้งานจรวดหลายตอน “มังกรไฟที่ปล่อยออกจากน้ำ” (หัวลองชิวซุย) ที่มีใช้กันโดยส่วนใหญ่โดยกองทัพเรือจีน [9]

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มีการคิดค้นดินปืนโดยนักพรตชาวจีนในลัทธิเต๋าซึ่งได้ค้นพบผงสีดำในขณะที่กำลังทำการค้นหาวิทยาการจรวดเริ่มขึ้นตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 ได้ถูกนำมาใช้ขับดันกระสุนยิงอันเป็นพัฒนาการยุคเริ่มแรกของจรวดเชื้อเพลิงแข็งด้วยความที่หาได้ง่ายของดินดำ (ดินปืน)ตัวยาสำหรับการทำชีวิตที่เป็นอมตะการค้นพบโดยบังเอิญนี้ได้นำไปสู่การทดลองทำเป็นอาวุธเช่นระเบิด ปืนใหญ่ ธนูไฟสำหรับการก่อความไม่สงบและจรวดขับเคลื่อนธนูไฟ [nb 1] แห่งความเป็นอมตะที่จะช่วยให้คนที่กินมันจะกลายเป็นอมตะทางร่างกายการค้นพบดินปืนอาจเป็นผลผลิตแห่งศตวรรษของการทดลองเล่นแร่แปรธาตุในลัทธิเต๋าซึ่งนักเล่นแร่แปรธาตุได้พยายามที่จะสร้างยาอายุวัฒนะ (อีลิกเซียร์) [nb 2] [5]ซึ่งอาจจะได้ยินเป็นระยะทางไกลได้เป็นเวลาพอดิบพอดีเมื่อมีเที่ยวบินแรกของจรวดเกิดขึ้นคือเกิดการประกวดประชันแข่งขันกันปัญหาคือว่าลูกธนูไฟของชาวจีนสามารถเป็นลูกธนูทั้งที่มีวัตถุระเบิดที่แนบมาหรือลูกธนูที่ขับเคลื่อนโดยดินปืนกันแน่มีรายงานของธนูไฟและ 'หม้อเหล็ก'ถึง 5 ลี้ (25 กิโลเมตรหรือ 15 ไมล์) เมื่อมีการระเบิดขณะเกิดปะทะกัน ก่อให้เกิดการทำลายล้างรัศมี 600 เมตร (2000 ฟุต), กับกองทัพมองโกลที่ไคเฟงฟูได้มีการอ้างสิทธิการวิจัยร่วมกันคือบันทึกแรกที่ใช้จรวดในการสู้รบโดยชาวจีนในปี 1232 อย่างเด่นชัดเนื่องจากเศษกระสุน [6] (ไก่ เฟิงฟู่) อย่างไรก็ตามขนาดที่ลดลงมาของหม้อเหล็กอาจถูกใช้เป็นวิธีสำหรับกองทัพเพื่อล้อมยิงผู้รุกรานข้อมูลอ้างอิงทางวิชาการที่เกิดขึ้นในเกาะไชชิงหยวน (เกาะเจี๋ยหยวนชิง) (อ้างอิงการวิจัย) กล่าวว่าในปีค.ศ. 998 ชายคนหนึ่งชื่อตังฟู (Fu ถัง) ได้คิดค้นลูกธนูไฟชนิดใหม่ที่มีหัวเหล็กธนูไฟคือธนูที่แนบติดกับวัตถุระเบิดหรือธนูที่ขับดันโดยดินปืนอย่างใดอย่างหนึ่งดังเช่นอาวุธฮวาชา (Hwacha) ของเกาหลี [nb 3]แทบจะไม่มีข้อโต้แย้งเลยว่า หนึ่งในอุปกรณ์ที่เก่าแก่ที่สุดที่ได้ถูกบันทึกไว้ที่ใช้ในการสันดาปภายในเครื่องยนต์จรวดคือ 'ดินแรท' (ล่างราษฎร์) ซึ่งเป็นดอกไม้ไฟชนิดหนึ่งที่ได้ถูกบันทึกไว้ในปี 1264 ว่าได้ทำให้จักรพรรดินีคุนเชง (Kung Sheng) ตกใจกลัวในงานเลี้ยงที่จัดขึ้นเป็นเกียรติแก่พระนางโดยลูกชายของพระนางเองคือจักรพรรดิลิซอน (Lizong) [8]ต่อมา หนึ่งในข้อความเก่าแก่ที่กล่าวถึงการใช้งานของจรวดหัวลองจิง (Huolongjing) เขียนโดยเจ้าหน้าที่เหล่าทหารปืนใหญ่ของจีน เจียว ยุ (Jiao Yu) ในช่วงกลางศตวรรษที่ 14 ข้อความนี้เอ่ยถึงความรู้ความเข้าใจเป็นครั้งแรกของการใช้งานจรวดหลายตอน “มังกรไฟที่ปล่อยออกจากน้ำ” (หัวลองชิวซุย) ที่มีใช้กันโดยส่วนใหญ่โดยกองทัพเรือจีน [9]

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ด้วยความที่หาได้ง่ายของดินดำ (ดินปืน) 9 ปืนใหญ่, [nb 1] [nb 2] (ยาอายุวัฒนะ) 5 ลี้ (25 กิโลเมตรหรือ 15 ไมล์) เมื่อมีการระเบิดขณะเกิดปะทะกัน, ก่อให้เกิดการทำลายล้างรัศมี 600 เมตร (2,000 ฟุต) อย่างเด่นชัดเนื่องจากเศษกระสุน [6] 1232 กับกองทัพมองโกลที่ไคเฟงฟู (ไก่ฮ Fu) อย่างไรก็ตาม (เกาะ Chieh ชิงหยวน) (อ้างอิงการวิจัย) กล่าวว่าในปี ค.ศ. 998 ชายคนหนึ่งชื่อตังฟู (Tang Fu) ธนูไฟ ฮวาชา (Hwacha) ของเกาหลี [nb 3] แทบจะไม่มีข้อโต้แย้งเลยว่า, คือ 'ดินแรท (พื้นหนู) 1264 ว่าได้ทำให้จักรพรรดินีคุนเชง (Kung Sheng) (Lizong) [8] ต่อมา (Huolongjing) เจียวยุ (เจียว Yu) ในช่วงกลางศตวรรษที่ 14 "มังกรไฟที่ปล่อยออกจากน้ำ" (หัวลองชิวซุย) [9]

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ด้วยความที่หาได้ง่ายของดินดำ ( ดินปืน ) ได้ถูกนำมาใช้ขับดันกระสุนยิงอันเป็นพัฒนาการยุคเริ่มแรกของจรวดเชื้อเพลิงแข็งวิทยาการจรวดเริ่มขึ้นตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9การค้นพบโดยบังเอิญนี้ได้นำไปสู่การทดลองทำเป็นอาวุธเช่นระเบิด ,ปืนใหญ่ ,ธนูไฟสำหรับการก่อความไม่สงบและจรวดขับเคลื่อนธนูไฟ [ NB 1 ] [ 2 ] การค้นพบดินปืนอาจเป็นผลผลิตแห่งศตวรรษของการทดลองเล่นแร่แปรธาตุในลัทธิเต๋าซึ่งนักเล่นแร่แปรธาตุได้พยายามที่จะสร้างยาอายุวัฒนะ ( ยาอายุวัฒนะ ) หมายเหตุ[ 5 ]

เป็นเวลาพอดิบพอดีเมื่อมีเที่ยวบินแรกของจรวดเกิดขึ้นคือเกิดการประกวดประชันแข่งขันกันปัญหาคือว่าลูกธนูไฟของชาวจีนสามารถเป็นลูกธนูทั้งที่มีวัตถุระเบิดที่แนบมาหรือลูกธนูที่ขับเคลื่อนโดยดินปืนกันแน่5 ลี้ ( 25 กิโลเมตรหรือ 15 เมื่อมีการระเบิดขณะเกิดปะทะกันไมล์ ) ,ก่อให้เกิดการทำลายล้างรัศมี 600 เมตร ( 2000 ฟุต )อย่างเด่นชัดเนื่องจากเศษกระสุน [ 6 ] ได้มีการอ้างสิทธิการวิจัยร่วมกันคือบันทึกแรกที่ใช้จรวดในการสู้รบโดยชาวจีนในปี 1 กับกองทัพมองโกลที่ไคเฟงฟู ( ไคเฟงฟู ) อย่างไรก็ตามข้อมูลอ้างอิงทางวิชาการที่เกิดขึ้นในเกาะไชชิงหยวน ( โกเจี๋ย ชิงหยวน ) ( อ้างอิงการวิจัย ) กล่าวว่าในปีค .ศ . 998 ชายคนหนึ่งชื่อตังฟู ( Tang Fu ) ได้คิดค้นลูกธนูไฟชนิดใหม่ที่มีหัวเหล็กธนูไฟคือธนูที่แนบติดกับวัตถุระเบิดหรือธนูที่ขับดันโดยดินปืนอย่างใดอย่างหนึ่งดังเช่นอาวุธฮวาชา ( วาชา ) ของเกาหลี [ NB ]

3