Matthew Leifheit: You have a Jan Gr

Matthew Leifheit: You have a Jan Groover postcard on your studio wall, from Janet Borden’s booth at the Armory. But the other reference images are paintings.

Erin O’Keefe: The top two are Leger, and those others might both be Gris. I look mostly at painters, I have to say.

But your background is not in painting or photography.

Architecture. That’s what I did for 23 years.

How did you come to that? Did you try being a painter first?

No, I never painted. I studied printmaking as an undergrad, and after I graduated, it was terrifying economically to think, what do you do with that. And I didn’t want to work at an ad agency or something. And I was really interested in architecture, so I got a masters degree, got licensed, and then taught.

And then you stopped teaching to be a full-time artist?

Yes, one year ago is when I formally left. Dopey economics decision but…

How does your biography impact what you’re making?

Architecture is a way of thinking about things, and particularly thinking about limitations. In any of this work, I set up some sort of rules for myself. And that’s part of the reason it’s studio-based. The world is too big. I don’t know how I’d even go about choosing what I was interested in.

Now I can make things in a much more immediate way than I could as an architect. There’s a thing that I’ve thought about where, when you’re an architect you either kind of make models or make drawings, and so you’re always referring to this other thing, but you’re never dealing directly with the thing. The thing (the building) is always at this weird remove from what you do. Photography is sort of the same thing, there’s a distance between the subject or the condition that you’re taking a photograph of, and the photograph itself. And I like that separation, that’s what I find very juicy about the whole thing.

Something to do with the transformation the camera performs in creating a new flat surface. But you’re also taking photos in the world, printing them, and then putting them back into pictures in the studio. There’s some kind of composting going on in your photographs.

Something I find frustrating is that when you make a sculpture, you make a thing, and there it is. When you make a photograph, it exists in this weird… it’s like I can give you a jpeg, and then I can give you something else, and then we can print it big. It never resolves itself into an item.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Matthew Leifheit: คุณมีโปสการ์ด Jan Groover ในวอลล์ของสตูดิโอ จากบูธเจ Borden ที่ Armory แต่อ้างอิงรูป ภาพเอริน O'Keefe: ด้านบนอยู่ Leger และเหล่าอื่นทั้งอาจ Gris ฉันมองไปที่ชื่อจิตรกรส่วนใหญ่ ไม่ต้องการแต่พื้นหลังของคุณไม่ได้อยู่ในภาพวาดหรือภาพถ่ายสถาปัตยกรรม นั่นคือสิ่งที่ฉันได้ 23 ปีคุณมาที่ด้วยวิธีไหน คุณได้พยายามที่จะวาดครั้งแรกไม่ ฉันไม่เคยวาด อนเป็นรายวิชาที่เรียน และหลังจากจบการศึกษา ไม่น่ากลัวอย่างตรึก คุณทำอะไรกับ และไม่อยากทำงานที่ตัวแทนโฆษณาหรือสิ่ง และผมสนใจจริง ๆ ในสถาปัตยกรรม ดังนั้นผมเป็นแบบองศา อนุญาต และสอนแล้วแล้ว คุณหยุดสอนเป็น ศิลปินเต็มเวลาหรือไม่ใช่ หนึ่งปีที่ผ่านมาคือเมื่อฉันอย่างเป็นกิจจะลักษณะ เศรษฐศาสตร์ dopey ตัดสินใจ แต่...วิธีไม่ประวัติของคุณส่งผลกระทบต่อสิ่งที่คุณจะทำหรือไม่สถาปัตยกรรมเป็นวิธีการคิดเกี่ยวกับสิ่ง และโดยเฉพาะอย่างยิ่งความคิดเกี่ยวกับข้อจำกัด ในงานนี้ ฉันตั้งค่าเรียงลำดับของกฎบางตัวเอง และที่เป็นส่วนหนึ่งของเหตุผลก็ตามสตูดิโอ โลกมีขนาดใหญ่เกินไป ฉันไม่รู้ว่าฉันจะได้ไปเกี่ยวกับการเลือกสิ่งที่ฉันมีความสนใจในตอนนี้ผมสามารถทำสิ่งในลักษณะทันทีมากกว่าอาจเป็นสถาปนิก สิ่งที่ฉันได้คิดว่า เกี่ยวกับที่ เมื่อคุณเป็นสถาปนิก คุณชนิดของรุ่น หรือทำภาพวาด และดังนั้น คุณกำลังมักจะอ้างสิ่งนี้ แต่คุณไม่จัดการกับสิ่งได้ (อาคาร) สิ่งเป็นเสมอที่เอานี้แปลกจากสิ่งที่คุณทำ ถ่ายภาพเป็นจัดเรียงของสิ่งเดียวกัน มีระยะห่างระหว่างชื่อเรื่อง หรือเงื่อนไขที่คุณกำลังถ่ายภาพของ และภาพถ่ายตัวเอง และชอบที่แยก ที่ว่าหาความฉ่ำมากเกี่ยวกับสิ่งทั้งสิ่งที่จะทำการแปลงกล้องทำในการสร้างผิวใหม่ แต่คุณจะยังถ่ายในโลก พิมพ์ และวางพวกเขากลับมาในรูปภาพในสตูดิโอ บางชนิดของการหมักเกิดขึ้นในภาพถ่ายของคุณได้สิ่งที่พบน่าผิดหวังคือเมื่อคุณทำเป็นประติมากรรม คุณทำสิ่ง และมีการ เมื่อต้องการถ่าย มันอยู่ในนี้เลย...ก็เหมือนฉันจะให้ jpeg แล้ว ฉันจะให้คุณอย่างอื่น แล้ว เราสามารถพิมพ์เอกสารขนาดใหญ่ จะไม่แก้ไขตัวเองเป็นสินค้า

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แมทธิว Leifheit: คุณมีโปสการ์ด ม.ค. Groover บนผนังสตูดิโอของคุณจากบูธเจเน็ตเลือกตั้งที่คลังแสง แต่ภาพที่อ้างอิงอื่น ๆ ที่มีภาพวาด. อีริน O'Keefe: ด้านบนทั้งสอง Leger และอื่น ๆ เหล่านั้นอาจจะเป็นทั้ง Gris ฉันมองไปที่ส่วนใหญ่เป็นจิตรกรผมต้องบอกว่า. แต่พื้นหลังของคุณไม่ได้อยู่ในภาพวาดหรือถ่ายภาพ. สถาปัตยกรรม นั่นคือสิ่งที่ฉันได้ 23 ปี. คุณไม่มาที่? คุณลองเป็นจิตรกรครั้งแรก? ไม่ฉันไม่เคยวาด ผมเรียนปริญญาตรีเป็นภาพพิมพ์และหลังจากผมจบการศึกษามันก็น่ากลัวทางเศรษฐกิจที่จะคิดว่าสิ่งที่คุณทำกับที่ และผมไม่ต้องการที่จะทำงานในหน่วยงานโฆษณาหรือบางสิ่งบางอย่าง และผมมีความสนใจจริงๆในงานสถาปัตยกรรมเพื่อให้ฉันได้รับปริญญาโทที่ได้รับใบอนุญาตและสอนแล้ว. แล้วคุณจะหยุดการเรียนการสอนที่จะเป็นศิลปินเต็มเวลา? ใช่ปีที่ผ่านมาคือเมื่อผมอย่างเป็นทางการที่เหลือ ตัดสินใจเศรษฐศาสตร์ขี้เซา แต่ ... อย่างไรผลกระทบชีวประวัติของคุณสิ่งที่คุณกำลังทำ? สถาปัตยกรรมเป็นวิธีการคิดเกี่ยวกับสิ่งและโดยเฉพาะอย่างยิ่งความคิดเกี่ยวกับข้อ จำกัด ในการใด ๆ ของงานนี้ฉันจะตั้งค่าการจัดเรียงของกฎบางอย่างสำหรับตัวเอง และนั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของเหตุผลที่มันเป็นสตูดิโอที่ใช้ โลกมีขนาดใหญ่เกินไป ผมไม่ทราบว่าผมจะไปเกี่ยวกับการเลือกสิ่งที่ฉันมีความสนใจใน. ตอนนี้ผมสามารถทำสิ่งที่ในทางทันทีมากขึ้นกว่าที่ฉันสามารถเป็นสถาปนิก มีสิ่งหนึ่งที่ฉันคิดเกี่ยวกับการที่เมื่อคุณสถาปนิกคุณทั้งสองชนิดของให้หรือทำให้ภาพวาดและเพื่อให้คุณมักจะหมายถึงสิ่งอื่น ๆ นี้เป็น แต่คุณไม่เคยติดต่อโดยตรงกับสิ่ง สิ่งที่ (อาคาร) อยู่เสมอที่ลบแปลกจากสิ่งที่คุณทำ ถ่ายภาพเป็นที่จัดเรียงของสิ่งเดียวกันมีระยะห่างระหว่างเรื่องหรือเงื่อนไขที่ว่าคุณกำลังการถ่ายภาพของและรูปถ่ายของตัวเอง และผมชอบที่แยกว่าเป็นสิ่งที่ผมพบฉ่ำมากเกี่ยวกับสิ่งที่ทั้ง. บางสิ่งบางอย่างจะทำอย่างไรกับการเปลี่ยนแปลงกล้องมีประสิทธิภาพในการสร้างพื้นผิวที่เรียบใหม่ แต่คุณก็ยังถ่ายภาพในโลกการพิมพ์พวกเขาแล้ววางพวกเขากลับเข้ามาในภาพในสตูดิโอ มีชนิดของปุ๋ยหมักบางส่วนที่เกิดขึ้นในรูปถ่ายของคุณ. สิ่งที่ฉันพบที่น่าผิดหวังก็คือว่าเมื่อคุณทำประติมากรรมที่คุณทำสิ่งที่มีมันเป็น เมื่อคุณทำการถ่ายภาพก็มีอยู่ในที่แปลกนี้ ... มันก็เหมือนที่ฉันสามารถให้คุณ jpeg, แล้วฉันจะให้คุณอย่างอื่นและจากนั้นเราสามารถพิมพ์ใหญ่ มันไม่เคยหายไปเองเข้ามาในรายการ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แมทธิว LEIFHEIT : คุณมีแจนกรูเวอร์โปสการ์ดบนผนังสตูดิโอของคุณจากเจเน็ต บอร์เดน บูธที่คลังแสง แต่ภาพอื่น ๆอ้างอิงภาพ

ริน โอคีฟ : ด้านบนสองกองทัพ และคนอื่น ๆที่อาจจะถูกกรี . ผมดูส่วนใหญ่ที่จิตรกร ขอบอก

แต่พื้นหลังของคุณไม่ได้อยู่ในจิตรกรรมหรือการถ่ายภาพ

สถาปัตยกรรม นั่นคือสิ่งที่ฉันทำสำหรับ 23 ปี

ทำไมคุณมา ? คุณลองมาเป็นจิตรกรคนแรก ?

ไม่เคยทาสี ผมเรียนภาพพิมพ์เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย และหลังจากเรียนจบ มันน่ากลัวเศรษฐกิจ คิดว่า คุณจะทำอะไรกับมัน และฉันไม่ต้องการที่จะทำงานในบริษัทโฆษณาหรืออะไร และผมก็สนใจในสถาปัตยกรรม ผมจบปริญญา โท ได้รับใบอนุญาต และก็สอน

แล้วคุณหยุดสอนเป็นศิลปินเต็มเวลา ?

ค่ะ ปีที่แล้ว เมื่อฉันอย่างเป็นทางการแล้ว ง่วงนอนเศรษฐศาสตร์การตัดสินใจ แต่ . . . . . . .

แล้วผลกระทบชีวประวัติของคุณสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ สถาปัตยกรรม

เป็นวิธีของการคิดเรื่อง และโดยเฉพาะอย่างยิ่งคิดข้อจํากัด ในใด ๆของงานนี้ผมตั้งกฎบางอย่างสำหรับตัวเอง และนั่นเป็นส่วนหนึ่งของเหตุผลของสตูดิโอที่ใช้โลกมันใหญ่เกินไป ผมไม่รู้ว่าผมจะไปเกี่ยวกับการเลือกสิ่งที่ผมสนใจ

ตอนนี้ฉันสามารถทำสิ่งที่ในทางมากทันที มากกว่าที่ผมจะเป็นสถาปนิก มันเป็นสิ่งที่ฉันคิดเกี่ยวกับการที่ เมื่อคุณเป็นสถาปนิกเช่นกันทำให้โมเดลหรือทำให้ภาพวาดและดังนั้นคุณเสมอหมายถึงสิ่ง ๆนี้แต่คุณก็ไม่เคยติดต่อโดยตรงกับสิ่งที่ สิ่งที่ ( อาคาร ) มักจะอยู่ในที่แปลกๆ เอาจากสิ่งที่คุณทำ การถ่ายภาพคือการจัดเรียงของสิ่งเดียวกัน มีระยะห่างระหว่างวัตถุหรือภาพที่คุณถ่ายรูป และรูปตัวเอง และฉันชอบที่แยกจากกัน นั่นคือสิ่งที่ผมค้นหาฉ่ำมากๆ

เกี่ยวกับสิ่งทั้งหมดอะไรกับการเปลี่ยนกล้องมีประสิทธิภาพในการสร้างพื้นผิวเรียบใหม่ แต่คุณก็ยังถ่ายรูปในโลกการพิมพ์ และใส่มันกลับเข้าไปถ่ายรูปในสตูดิโอ มีบางชนิดของการทำปุ๋ยหมักขึ้นในรูปถ่ายของคุณ .

สิ่งที่ผมค้นหาผิดหวังคือเมื่อคุณทำประติมากรรม , ทำสิ่ง , และนั่นคือ เมื่อคุณให้รูปถ่ายมันมีอยู่ในนี้แปลก . . . เหมือนที่ฉันสามารถให้คุณฟรีและฉันสามารถให้คุณอะไร แล้ว เราสามารถพิมพ์ใหญ่ มันไม่ช่วยแก้ปัญหาตัวเองลง

รายการ