I quietly slipped closer under the

I quietly slipped closer under the cover of the bushes. I was shocked to see a group of people standing there, all dressed in black suits, hidden there in the darkness of night. In addition, there were seven or eight men lying on the ground issuing a muffled cries. One of them was Liu Ying. Among the few people who were standing, Wang Ze Cheng was one of them and the remaining people beside him were his bodyguards!

“What? Still want to test my skills?” Wang Ze Chen coldly stared at Liu Ying who was on the ground.

Liu Ying’s face was bruised, his hand held his phone, “Just you wait!”

Wang Ze Cheng gave a black suit a look. Immediately stepping forward, the black suit smacked the phone. With a “pop” sound, Liu Ying’s phone was instantly shattered. I was a little surprised; this black suit’s palm strength was quite strong!

“I heard, that you are the boss of this school?” Wang Ze Cheng looked down at Liu Ying, his face showed a lazy smile, “So from today onwards, you need to know that in this school, I’m the boss. Do you understand?”

Liu Ying furiously roared, “Get lost, trash!”

“Is that so?” Wang Ze Cheng laughed, “You can’t even keep your woman and you can still say that?”

“Xu Yue… Xu Yue she…” Liu Ying couldn’t say anything.

……

“Xu Yue…”

Wang Ze Cheng turned to Xu Yue in his arms as his mouth revealed a smile, “Now she is my woman…”

“No, she’s not!”

“Is that so?”

Wang Ze Cheng lowered his head and gave Xu Yue a kiss. He raised his hand to turn Xue Yue around and had her hold onto a nearby tree. Following this, he untied his belt and raised Xu Yue’s short skirt…

……

“Bang!”

Liu Ying punched the ground, his eyes burning with fire, “You dirty swine! Xu Yue, you whore!”

Xu Yue closed her eyes in pleasure as she sneered at Liu Ying.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ฉันเงียบ ๆ เล็ดรอดใกล้ under the cover of พุ่มไม้ ผมตกใจที่เห็นกลุ่มคนที่ยืนทั้งหมดแต่งตัวในสีดำชุด มีซ่อนในความมืด นอกจากนี้ มีเจ็ด หรือแปดคนนอนบนพื้นดินออกร้องไห้ muffled หนึ่งในนั้นถูกยิงเล่า บางคนก็ยืนอยู่ วังหรุนเซเฉิงเป็นหนึ่งของพวกเขา และคนที่เหลืออยู่ข้างเขาถูกปืนของเขา"อะไร ยัง ต้องทดสอบทักษะของฉัน" เฉินหรุนเซวัง coldly จ้องไปที่หยิงหลิวที่อยู่บนพื้นดินเล่ายิงใบหน้ามีรอยช้ำ มือถือราคาโทรศัพท์ของเขา "เพียงแค่คุณรอ"เช็งหรุนเซวังให้ดูชุดสีดำ ทันทีก้าวไปข้างหน้า ชุดสีดำ smacked โทรศัพท์ ด้วยเสียง "ป๊อป" โทรศัพท์เล่ายิงได้ทันทีแตกเป็นเสี่ยง ๆ ผมแปลกใจเล็กน้อย ชุดนี้สีดำปาล์มกำลังถูกแข็งแรง"ผมได้ยิน คุณเป็นเจ้าของโรงเรียนนี้หรือไม่" เช็งหรุนเซวังมองลงหลิวหยิง ใบหน้าของเขาแสดงให้เห็นความขี้เกียจยิ้ม "ดังนั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณจำเป็นต้องรู้ว่าโรงเรียนนี้ ผมเจ้านาย เข้าใจไหม"คุณหญิงเล่าอย่างดุเดือด roared "ได้หายไป ขยะ""คือว่าเพื่อ? " เช็งหรุนเซวังหัวเราะ "คุณจะไม่สามารถให้ผู้หญิงของคุณ และคุณยังสามารถบอกว่า""Xu เยว่... เยว่ Xu เธอ... " คุณหญิงเล่าไม่พูดอะไร……"เยว่ Xu..."เช็งหรุนเซวังหันไปเยว่ Xu ในอ้อมแขนของเขาปากเปิดเผยรอยยิ้ม "ตอนนี้เธอเป็นผู้หญิงของฉัน...""ไม่มี เธอไม่""คือว่าเพื่อ? "เช็งหรุนเซวังลดลงศีรษะของเขา และให้เขาหยูจูบ เขายกมือผันไลท์ซิวหยู และมีเธอค้างบนต้นไม้ในบริเวณใกล้เคียง ดังกล่าว เขา untied เข็มขัดของเขา และยกกระโปรงสั้นสีเยว่...……"บาง"คุณหญิงเล่าเจาะรูพื้น ตาเผา ด้วยไฟ "คุณสกปรกสุกร เยว่ Xu คุณ whore "เยว่ Xu ปิดดวงตาของเธอในความเป็นเธอ sneered ที่ยิงเล่า

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผมเงียบ ๆ ลื่นใกล้ชิดภายใต้ฝาครอบของพุ่มไม้ ผมตกใจที่จะเห็นกลุ่มคนที่ยืนอยู่ที่นั่นทั้งหมดในชุดสูทสีดำซ่อนอยู่ที่นั่นในความมืดของคืน นอกจากนี้ยังมีเจ็ดหรือแปดคนนอนอยู่บนพื้นออกเสียงร้องอู้อี้ หนึ่งในนั้นคือหลิวหญิง ในหมู่คนไม่กี่คนที่กำลังยืนอยู่วัง Ze เฉิงเป็นหนึ่งในพวกเขาและคนที่เหลืออยู่ข้างเขาเป็นบอดี้การ์ดของเขา! "คืออะไร? ยังคงต้องการที่จะทดสอบทักษะของฉัน "Ze เฉินวังเย็นชาจ้องที่หลิวหญิงที่อยู่บนพื้นดิน. ใบหน้าหญิงหลิวก็ช้ำมือของเขาจัดขึ้นที่โทรศัพท์ของเขา "เพียงคุณรอ!" วัง Ze เฉิงให้ชุดสูทสีดำดู ทันทีที่ก้าวไปข้างหน้าชุดสูทสีดำตีโทรศัพท์ กับ "ป๊อป" เสียงโทรศัพท์ของหลิวหญิงถูกทำลายทันที ผมก็แปลกใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ; นี้ความแข็งแรงปาล์มชุดสีดำเป็นคนเข้มแข็งมาก! "ผมได้ยินว่าคุณเป็นเจ้านายของโรงเรียนนี้หรือไม่?" วัง Ze เฉิงมองลงไปที่หลิว Ying ใบหน้าของเขาแสดงให้เห็นรอยยิ้มขี้เกียจ "ดังนั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปคุณจะต้องรู้ว่า ในโรงเรียนนี้ผมเจ้านาย คุณเข้าใจไหม? " หลิวยิ่งคึกคำราม "ได้หายไปถังขยะ!" "นั่นคือเพื่อ?" วัง Ze เฉิงหัวเราะ "คุณไม่สามารถแม้แต่จะให้ผู้หญิงของคุณและคุณยังสามารถพูดได้ว่า?" "เสี่ยวเสี่ยวยู ... ยูเธอ ... "หลิวหญิงไม่สามารถพูดอะไร. ...... "เสี่ยวยู ... " วัง Ze เฉิงหันไปเสี่ยวยูในอ้อมแขนของเขาเป็นปากของเขาเผยให้เห็นรอยยิ้ม "ตอนนี้เธอเป็นผู้หญิงของฉัน ... " "ไม่มีเธอไม่ได้! " "นั่นคือเพื่อ?" วัง Ze เฉิงลดลงหัวของเขาและให้เสี่ยวยูจูบ เขายกมือขึ้นเพื่อเปิด Xue ยูไปรอบ ๆ และให้เธอไว้บนต้นไม้ใกล้ ต่อไปนี้เขาผูกเข็มขัดของเขาและยกกระโปรงสั้นซูยู ... ...... "แบง!" หลิว Ying เจาะพื้นดินที่ดวงตาของเขาเผาไหม้ด้วยไฟ "คุณหมูสกปรก! เสี่ยว Yue คุณโสเภณี! " เสี่ยว Yue ปิดตาของเธอในขณะที่เธอมีความสุขที่ยิ้มเยาะหลิวหญิง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ฉันค่อยๆแอบเข้าใกล้ภายใต้ฝาครอบของพุ่มไม้ ฉันตกใจที่เห็นกลุ่มของคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดสูทสีดำ ที่ซ่อนอยู่ในความมืดของคืน นอกจากนี้ยังมีเจ็ด หรือ แปด คน นอนอยู่ที่พื้นเท่านั้น เสียงร้องไห้ . หนึ่งในนั้นคือ หลิว หยิง . ระหว่างสองสามคนที่ยืนอยู่หวังจื้อเฉิงเป็นหนึ่งของพวกเขาและผู้คนที่เหลืออยู่ข้างๆ เขาเป็นบอดี้การ์ดของเขา

" อะไร ? ยังต้องการที่จะทดสอบทักษะของฉัน " หวังจื้อเฉินเย็นชาจ้อง Liu Ying ที่อยู่บนพื้น หลิว หยิง

หน้าก็ช้ำ มือของเขาถือโทรศัพท์ของเขา " แค่คุณรอ "

หวังจื้อเฉิงให้ชุดดำดู ทันทีที่ก้าวไปข้างหน้า ชุดสูทสีดำตบโทรศัพท์ กับ " ป๊อป " เสียงของ หลิว หยิง โทรศัพท์จึงแตก ผมแปลกใจเล็กน้อย นี้ชุดดำของปาล์ม พลังที่แข็งแกร่งมาก !

" ผมได้ยินว่า คุณเป็นเจ้านายของโรงเรียนนี้ " หวัง จื้อเฉิง ก้มลงมองหลิวหยิง ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่ขี้เกียจ " แล้วตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณต้องรู้ว่า ในโรงเรียนนี้ ฉันเป็นเจ้านาย คุณเข้าใจมั้ย "

Liu Ying คึกคำราม " หลงทาง ขยะ ! "

" งั้นเหรอครับ ? " หวัง จื้อเฉิง หัวเราะ " คุณไม่สามารถแม้แต่จะให้ผู้หญิงของคุณและคุณยังสามารถพูดแบบนั้นได้ ? "

" ซูเว่ . . . . . . . เสี่ยวเยว่ เธอ . . . . . . . " Liu Ying ไม่ได้พูดอะไรเลย

. . . . . . .

" ซูเว่ . . . . . . . "

หวังจื้อเฉิงกลายเป็นซูเว่ในอ้อมแขนของเขา ปากเผยยิ้ม " ตอนนี้เธอเป็นผู้หญิงของฉัน . . . . . . . "

" ไม่ เธอไม่ใช่ ! "

" งั้นเหรอ ? "

หวังจื้อเฉิงลดลงหัวของเขาและให้ ซูว จูบเขายกมือของเขาที่จะเปิด Xue Yue และจับเธอลงบนต้นไม้ใกล้ ๆ ต่อไปนี้ เขาแก้เข็มขัดของเขา และยกซูว สั้น กระโปรง . . . . . . .

. . . . . . .

" ปัง ! "

Liu Ying ต่อยพื้น เขียนตาด้วยไฟ " ไอ้สารเลว ! เสี่ยวเยว่ นังแพศยา "

เสี่ยวเยว่ปิดดวงตาของเธอในความสุขที่เธอหัวเราะเยาะ Liu Ying .