In both approaches, the phenomenon

In both approaches, the phenomenon with which ostensibly we are concerned disappears. In ‘objectivism’, it is defined out of existence. Equally, what I have called ‘subjectivism’ is so attached to the authentic rush of human experience that it merely reproduce tales of a subjective world without bringing us any closer to the local on globalization of the phenomena concerned.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในทั้งสองวิธี ปรากฏการณ์ที่รัฐบาลเรามีความกังวลหายไป ใน 'objectivism' มันถูกกำหนดจากที่มีอยู่ เท่า ๆ กัน สิ่งฉันได้เรียก 'subjectivism' เพื่อแนบวิ่งแท้ของประสบการณ์มนุษย์ว่า มันแค่สร้างของโลกตามอัตวิสัยโดยไม่นำเราใกล้ใด ๆ เฉพาะในโลกาภิวัตน์ปรากฏการณ์ที่เกี่ยวข้อง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในวิธีการทั้งสองปรากฏการณ์ที่เห็นได้ชัดเราจะหายกังวล ใน 'เพ่งเล็ง' มันถูกกำหนดให้ออกจากการดำรงอยู่ พอ ๆ กันสิ่งที่ฉันได้เรียกว่า 'subjectivism' ที่แนบมาเพื่อที่จะวิ่งที่แท้จริงของประสบการณ์ของมนุษย์ที่จะทำซ้ำเพียงเรื่องราวของโลกส่วนตัวโดยไม่ต้องนำเราใด ๆ ใกล้ชิดกับท้องถิ่นในโลกาภิวัตน์ของปรากฏการณ์ที่เกี่ยวข้อง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ทั้งในแนว ปรากฏการณ์ที่เห็นได้ชัดเรามีความกังวลหายไป การมุ่งในเรื่องของวัตถุ ใน ' ' มีกำหนดออกของการดำรงอยู่ เท่าเทียมกัน สิ่งที่ฉันได้เรียกว่า ' ขึ้น ' น่ะ ติดรัชจริงของประสบการณ์ของมนุษย์ที่เพียงสร้างนิทานของโลกส่วนตัว โดยไม่นำเราใกล้ชิดกับท้องถิ่นในยุคโลกาภิวัตน์ของปรากฏการณ์ที่เกี่ยวข้อง