‘But you did’t find out the woman’s

‘But you did’t find out the woman’s name?’ she said.
‘I’m afraid not. Only that she came from Hampshire.’
‘Well, I shall spend the morning,’ said Miss Halcombe,
‘looking through my mother’s letters. I’m sure I will find some
clues there to explain this mystery. Lunch is at two o’clock, Mr
Hartright, and I shall introduce you to my sister then.’
After breakfast Mr Fairlie’s personal servant, Louis,came to
tell me that Mr Fairlie would like to see me. I followed the
servant upstairs and was shown into a large room full of art
treasures. There,in an armchair,sat a small,pale,delicate-looking
man of about fifty. Despite his fine clothes and the valuable
rings on his soft white fingers, there was something very
unattractive about him.
‘So glad to have you here, Mr Hartright,’ he said in a high,
complaining voice. ‘Please sit down , but don’t move the chair.
In my state of nerves any movement is painful to me. May I ask
if you have found everything satisfactory here at Limmeridge?’
When I began to reply,he at once raised his hand to stop me.
‘Please excuse me. But could you speak more softly? I samply
cannot bear loud voices, or indeed,any kind of loud sound.’
The interview did not last long as Mr Fairlie quickly lost
interest in it. He informed me that the ladies would make all the
arrangements for their drawing lessons.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

'แต่คุณ did't ค้นหาชื่อของผู้หญิง "เธอกล่าว ' ฉันกลัวไม่ เท่าที่เธอมาจากแฮมเชียร์ ' 'ดี ฉันจะใช้ช่วงเช้า กล่าวว่า นางสาว Halcombe' มองผ่านจดหมายของแม่ ผมมั่นใจว่า จะหาบางอย่างปมมีการอธิบายความลึกลับนี้ อาหารกลางวันเป็นเวลา 2.00 นายHartright และจะแนะนำคุณน้องแล้วกัน ' หลังจากอาหารเช้านาย Fairlie ส่วนบุคคลข้าราชการ Louis มาบอกฉันว่า นาย Fairlie อยากเห็นฉัน ฉันตามข้าราชการชั้นบน และไม่แสดงในห้องเต็มไปด้วยศิลปะสมบัติ มี ในเก้าอี้ เสาร์จาง เล็ก ละเอียดอ่อนมองคนของประมาณ 50 แม้ มีเสื้อผ้าของเขาดีและค่ะแหวนบนนิ้วของเขาขาวนุ่ม มีบางสิ่งบางอย่างมาก ว่าขี้เหร่เกี่ยวกับเขา 'ดีใจดังนั้นให้คุณที่นี่ นาย Hartright เขากล่าวว่า ในสูงเสียงบ่น ' กรุณานั่งลง แต่ไม่ย้ายเก้าอี้เคลื่อนไหวใด ๆ จะไม่เจ็บปวดให้ฉันในสถานะของฉันของเส้นประสาท ผมขอให้ถ้าคุณได้พบทุกอย่างพอใจที่นี่ที่ Limmeridge ?' เมื่อเริ่มตอบ เขากันยกมือให้หยุดฉัน ' นะ แต่ได้คุณพูดขึ้นเบา ๆ ฉัน samplyไม่สามารถทนเสียงดัง หรือจริง เสียงดังชนิดใดได้ ' การสัมภาษณ์ไม่ล่าสุดยาวเป็น Fairlie นายหายไปอย่างรวดเร็วสนใจในเรื่อง เขาแจ้งผมว่า ผู้หญิงที่จะทำทั้งหมดเตรียมการสำหรับการเรียนการวาดภาพ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

'แต่คุณ did't หาชื่อของผู้หญิง? เธอบอกว่า.
'ฉันกลัวไม่ได้ เพียงว่าเธอมาจาก Hampshire. '
'ดีฉันจะใช้จ่ายช่วงเช้ากล่าวว่านางสาว Halcombe,
'มองผ่านตัวอักษรแม่ของฉัน ฉันแน่ใจว่าฉันจะพบบาง
เบาะแสมีการอธิบายความลึกลับนี้ อาหารกลางวันที่ 02:00 นาย
Hartright และฉันจะแนะนำให้ท่านรู้จักกับน้องสาวของฉันแล้ว. '
หลังอาหารเช้านายคนรับใช้ส่วนตัว Fairlie ของหลุยส์มา
บอกฉันว่านาย Fairlie อยากจะเห็นฉัน ผมทำตาม
คนรับใช้ชั้นบนและถูกนำมาแสดงเป็นห้องขนาดใหญ่เต็มรูปแบบของศิลปะ
สมบัติ มีในเก้าอี้นั่งขนาดเล็กซีดที่ละเอียดอ่อนที่มอง
คนที่มีประมาณห้าสิบ แม้จะมีเสื้อผ้าสวย ๆ ของเขาและมีคุณค่า
แหวนที่นิ้วสีขาวของเขานุ่มมีอะไรบางอย่างที่
ไม่น่าสนใจเกี่ยวกับเขา.
'ดังนั้นดีใจที่มีคุณมาที่นี่นาย Hartright "เขากล่าวในการสูง
เสียงบ่น 'โปรดนั่งลง แต่ไม่ได้ย้ายเก้าอี้.
ในรัฐของฉันของเส้นประสาทการเคลื่อนไหวใด ๆ เป็นความเจ็บปวดมาให้ฉัน ผมอาจจะถาม
ถ้าคุณได้พบทุกอย่างที่น่าพอใจที่นี่ที่ Limmeridge? '
เมื่อฉันเริ่มที่จะตอบเขายกในครั้งเดียวมือของเขาจะหยุดฉัน.
'โปรดขอโทษ แต่คุณสามารถพูดมากขึ้นเบา ๆ ? ฉัน samply
ไม่สามารถทนเสียงดังจริงหรือชนิดของเสียงดัง ๆ . '
สัมภาษณ์ได้ไม่นานขณะที่นายฮ Fairlie หายไปอย่างรวดเร็ว
ความสนใจในมัน เขาแจ้งผมว่าผู้หญิงที่จะทำให้ทุก
การเตรียมการสำหรับการเรียนการวาดภาพของพวกเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" แต่คุณไม่ได้หาชื่อของผู้หญิง ' เธอพูด
' ฉันเกรงว่าจะไม่ได้ เพียงว่าเธอกลับมาจาก Hampshire '
' ผมจะใช้เวลาช่วงเช้า ' ' มิส halcombe
, 'looking ผ่านจดหมายของแม่ ผมแน่ใจว่าผมจะพบเบาะแสบางอย่าง
ต้องอธิบายปริศนานี้ อาหารกลางวัน เวลาบ่ายสองโมง คุณ
hartright แล้วผมจะแนะนำคุณกับน้องสาวฉันแล้ว '
.หลังจากอาหารเช้านาย Fairlie ส่วนตัวคนใช้ หลุยส์ มา
บอกฉันว่านาย Fairlie อยากจะเจอฉัน ผมติดตาม
ผู้รับใช้ข้างบนและถูกแสดงเข้าไปห้องใหญ่ที่เต็มไปด้วยสมบัติศิลปะ

อยู่ในเก้าอี้ นั่งเล็ก สีซีดที่ดู
ผู้ชายประมาณ 50 แม้เสื้อผ้าของเขาดีและแหวนที่มีคุณค่า
บนนิ้วมือของเขานุ่มสีขาว มีอะไรมาก

น่าสนใจเกี่ยวกับเขา' ดีใจที่คุณมาที่นี่ คุณ hartright ' เขากล่าวในสูง
บ่นเสียง กรุณานั่งลง แต่ไม่ย้ายเก้าอี้ .
ในภาครัฐของเส้นประสาท การเคลื่อนไหวใด ๆ มันเจ็บปวดนะ ผมขอถาม
ถ้าคุณพอใจกับทุกๆอย่างที่ limmeridge ? '
เมื่อฉันเริ่มที่จะตอบเขา ก็ยกมือของเขาที่จะหยุดฉัน .
' ครับ แต่คุณช่วยพูดเบาๆ ? ผม samply
ไม่สามารถทนเสียงดังหรือแน่นอนใด ๆ ของ เสียง '
สัมภาษณ์ได้ไม่นานนาย Fairlie หายไปอย่างรวดเร็ว
ความสนใจในมัน เขาบอกว่าผู้หญิงจะทำให้การเตรียมการสำหรับบทเรียนทั้งหมด

วาด