Morg was cross. She was more than c

Morg was cross. She was more than cross, she was furious. She had been chosen to mind her little brother, again. Normally she quite liked him, as he stumbled after her on his short legs, babbling in a way that made her laugh, but today there was something much more exciting happening. The men were preparing to go on a hunt. There hadn't been a hunt for months. First there was too much rain and then there was too much work with the harvest. But now the wheat was in and the grain was all stored in pits. The Druid was here, bringing blessings from the gods and medicines for the villagers. So the chief had decided that it was time. Outside the men were gathering and the Druid was chanting. Morg longed to be there.

But Morg was not allowed to go. She wasn't even allowed to watch. Her brother was unwell. He had an evil spirit in his chest which was making him cough and cough. He had to stay warm, and to do that, he had to be in the hut. Therefore, while her mother was fetching water, Morg had to stay in the hut too.

It was dark in the hut. A warm, rich, thick darkness, lit only by the glow from the fire which burnt in the middle of the room. Later, the fire would be built up so that flames would lick the round black cauldron and heat the stew for the evening meal, but for now turf had been laid on the logs. The fire would stay hot and alive, but would not need to be fed. Morg knew that fires were as ravenous as the wolves she heard howling in the woods at night.

Morg could smell the fire and the smell was as familiar to her as the smell of her mother. She could sniff and tell in a moment whether the family were burning ash branches or hazel, hawthorn or coppiced elm. To Morg, it was the smell of home.

The glow from the fire lit the face of the boy who lay next to it asleep on the blanket. Morg swept the floor around him savagely. Any crumbs or discarded meat would make food for the rats, and her mother hated rats. Morg decided that today she hated her mother. She knew her mother was anxious about the cough because her sister had coughed in the same way before she had died. That didn't stop Morg from muttering a curse against the unkindness that kept her inside the hut. As she said it, she wished she could swallow the words back, but it was too late. She looked around worriedly. Maybe nobody had heard. She chanted a good will incantation, and crossed her fingers.

< 2 >
Outside, she heard a hunting horn, loud and sharp across the village. Morg sidled towards the doorway. She could see light through a gap in the planks, but that was not enough. She opened the door a crack. Maybe she could watch them from here? She might just be able to catch a glimpse of what was going on. But she couldn't see anything. The fence that kept in the pigs was blocking her view. She opened the door wider, and an icy blast of wind whipped it out of her hands. It banged crash against the side of the hut. Behind her the fire crackled into life and the baby opened his eyes. Morg did not notice. She fought for control of the door. She wedged it with a stone, so that it still looked closed at first glance. She slid out and across to the corner of the pig fence.

Morg threw herself into the grass that lined the fence. It was crackly with the first frost of the season and Morg shivered. It was always cold and windy up here. The village was built on the flat top of a hill, a hill that looked as though someone had sliced the tip off with a sword. Morg knew that in a sense they had. One of her father's stories told of his grandfather's grandfather, who had come to this hill as a small child. He had been there when they had dug and burrowed and carved away the top, stone by stone, until it was flat and smooth and ready. The hill had been chosen because it was high and from it you could see for many miles across the forests and the river valleys. No-one could creep up to this hill without being seen. It was a good hill.

From where she lay, Morg could see ten or twelve round huts with their pointy thatched roofs scattered roughly around a circular space of grass. Splodgy brown goats, tethered to thick posts, were grazing. A couple of fowl scratched beside her friend Olwig's hut. She could see the tall earth ramparts around the edge of the village which kept them all safe. Near the gate in the ramparts, the men were standing in a group. They were still and listening. Their long blond hair was blowing so hard in the wind Morg could hardly see their faces. Then a gust revealed her father, on the far side, standing between the horse and Arlen the hound, who he was holding by the scruff of his neck. Arlen's teeth were bared and he fought against her father's grasp. Arlen liked hunting, but he did not like waiting. There, beside her father, was Col, her brother. Morg gritted her teeth. This was the second time he had gone on the hunt, and he was only seven, one winter younger than her. He was shuffling his feet, bored by the Druid and his incantations, impatient to be off. She would not have been so insolent.

< 3 >
Behind her was a shriek, and a high howling. Morg leapt to her feet and was in the hut and beside the child in a moment. His face was screwed up and tears were spurting down his cheeks. He was waving his arms and arching his back. He hit Morg hard in the face but she managed to pick him up. She tried to soothe him, but he would not quiet. Then Morg smelt burning. A log lay smouldering on the blanket. Quickly thrusting it back into the fire, she stamped out the embers and guessed what had happened. The fire had flared. The child had seen the pretty flames and crawled towards them. He'd grabbed at a log. She looked - one of his hands was tightly clenched. Hurriedly, she grabbed the leather water bottle and sloshed water into a bowl. She thrust his hand into it. The palm was red and blistered. She had caused this, she realised, with her curse. Slowly, slowly his howling gentled. She smoothed his face and hummed gently to him, rocking him backwards and forwards on her lap.

Morg heard the door creak open. It was her mother. She had carried the heavy clay water pot all the way up the hill on her head. The youngest baby was strapped on to her back – the god of fertility had looked kindly on the family. Morg's mother looked exhausted. Morg stared at the floor.

"Morg?"

"Burnt," Morg muttered, as the howls started up again. Her mother strode across the hut.

"Tell," said her mother as she picked up the child. Morg explained. Her mother aimed a swipe at her head. Morg ducked out of the way, but her mother was more weary than angry as she comforted the child.

"Oh, useless Morg," she said. "Go. Spend the day with the sheep. I do not want to see your face."

Morg turned away and left. It was the freedom she had wanted. But somehow she didn't want it any more.

< 4 >
*

Morg slouched out of the hut. She heard the horn blast again – the hunt was away. She saw the men leap astride their shaggy horses, controlling them with hands laced through long manes. All except for Col. His horse, Branrin, was wheeling, refusing to let Col mount. Morg clenched her fists. There is a knack to mounting Branrin, she thought. Even Col should know that. At last he was up, face burning red with shame.
The horses stamped and tossed their heads, their breath like smoke in the cold air. The dogs barked impatiently. Her father, as the leader of the hunt, led the throng through the high walled passage that linked the village with the outer gate. The watchman waved as they passed. Morg stared as the long line disappeared. She scowled.

"Morg!" She heard a shout. It was her friend Olwig. "We're late taking the sheep down to the lower field. Will you come?"

Morg could not decide. To refuse to look after the sheep would make her mother angrier. On the other hand, she wanted to follow the hunt. However, the hunt was gone. Even the Druid had gone back into his hut.

"All right," she said sulkily. "Where are they?" Olwig pointed and Morg saw Olwig's tiny brother Pridoc chasing three of the sheep with a hazel switch. For a moment, he had them cornered, until they turned as one and each jumped straight back over his head. He was so surprised he sat down in the midden. Morg was forced to laugh.

"Come," she said to Olwig. They were the experts. They set off to round up the flock.

This was a winter job. All the villagers' sheep stayed out in summer, but now the nights were darker and longer, and the sheep were easy prey. So each night the children took turns to drive them all in, and out again each morning to the fields for food. Today, the sheep were skittish and jumpy, perhaps sensing the excitement of the huntsmen and the dogs. It took all of Morg and Olwig's skill to calm and herd them through the narrow passage to the gate. As the final ram passed, Morg patted its thick, dense wool. In the spring, as the sheep started to moult, the wool hung off them in lank, brown strands. The children had to pluck the wool to be made into cloth – if they could catch the sheep first. Only the very fleet of foot could race the sheep and corner them. Morg remembered that she had cornered the most sheep, and plucked the largest bundle of wool. Her mother and father had been so proud of her.

< 5 >
They will be proud again, she thought fiercely, and she aimed a kick at the ram, who jumped nimbly out of the way with a swift flick of his heels.

"May the goddess Alos bless the hunt, eh?" shouted Olwig back to Morg.

As Olwig said this, as she had said a hundred times, Morg had an idea. The goddess might bless the hunt. She might bless Morg too. She might lift the ill wishes Morg had so foolishly let loose. Morg herded the sheep through the heavy gate to the fort. She was deep in thought.

The ground sloped steeply down from the gate and the way was treacherous. She had to wa

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

Morg เป็นข้าม เธอเป็นมากกว่าข้ามเธอโกรธ เธอได้รับเลือกให้ใจน้องชายคนเล็กของเธออีกครั้ง ปกติเธอค่อนข้างชอบเขาในขณะที่เขาสะดุดหลังของเธอในขาสั้นของเขาพูดพล่ามในทางที่ทำให้เธอหัวเราะ แต่วันนี้มีบางสิ่งบางอย่างที่เกิดขึ้นมากน่าตื่นเต้นมากขึ้น คนที่กำลังเตรียมตัวที่จะไปล่าสัตว์ ไม่เคยมีการล่าสัตว์เป็นเวลาหลายเดือน แรกมีฝนตกมากเกินไปและแล้วก็มีการทำงานมากเกินไปกับการเก็บเกี่ยว แต่ตอนนี้ข้าวสาลีอยู่ในเมล็ดข้าวและได้รับทั้งหมดที่เก็บไว้ในหลุม ดรูอิดที่นี่นำพรจากพระเจ้าและยารักษาโรคสำหรับชาวบ้าน ดังนั้นหัวหน้าได้ตัดสินใจว่ามันเป็นเวลา ออกไปข้างนอกคนถูกรวบรวมและดรูอิดได้สวดมนต์ Morg ปรารถนาที่จะมี. Morg แต่ก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ไป เธอเป็นคนที่ไม่ได้รับอนุญาตในการชม พี่ชายของเธอก็ไม่สบาย เขามีจิตวิญญาณของความชั่วร้ายในหน้าอกของเขาซึ่งทำให้เขามีอาการไอและไอ เขามีเพื่อให้ร่างกายอบอุ่นและจะทำอย่างนั้นเขาจะต้องอยู่ในกระท่อม ดังนั้นในขณะที่แม่ของเธอถูกเรียกน้ำ Morg ต้องอยู่ในกระท่อมเกินไป. มันมืดอยู่ในกระท่อม อบอุ่นที่อุดมไปด้วยความมืดทึบมีแสงสว่างเพียงเรืองแสงจากไฟที่เผาอยู่กลางห้อง ต่อมาไฟจะสร้างขึ้นเพื่อให้เปลวไฟจะเลียรอบหม้อสีดำและความร้อนเคี่ยวสำหรับอาหารเย็น แต่ตอนนี้สนามหญ้าได้รับการวางอยู่บนท่อนไม้ ไฟจะอยู่ที่ร้อนและมีชีวิตอยู่ แต่ไม่จำเป็นต้องได้รับอาหาร Morg รู้ว่าไฟไหม้พบว่าหิวเป็นหมาป่าที่เธอได้ยินยิ่งใหญ่ในป่าในเวลากลางคืน. Morg ได้กลิ่นไฟไหม้และมีกลิ่นหอมเป็นที่คุ้นเคยกับกลิ่นของเธอในฐานะแม่ของเธอ เธอจะได้สูดอากาศและบอกว่าในช่วงเวลาที่ครอบครัวถูกเผาไหม้สาขาเถ้าหรือสีน้ำตาลแดง, Hawthorn หรือป่าละเมาะเอล์ม เพื่อ Morg มันเป็นกลิ่นของบ้าน. เรืองแสงจากไฟไฟหน้าของเด็กชายคนหนึ่งที่วางอยู่ถัดไปหลับบนผ้าห่ม Morg กวาดพื้นรอบ ๆ ตัวเขาอย่างทารุณ หรือเศษเนื้อทิ้งจะทำให้อาหารของหนูและแม่ของเธอเกลียดหนู Morg ตัดสินใจว่าวันนี้เธอเกลียดแม่ของเธอ เธอรู้ว่าแม่ของเธอเป็นกังวลเกี่ยวกับไอเพราะน้องสาวของเธอได้ไอในทางเดียวกันก่อนที่เธอจะเสียชีวิต ที่ไม่หยุด Morg จากคำสาปแช่งพึมพำกับความโหดร้ายที่เธอเก็บไว้ภายในกระท่อม ขณะที่เธอกล่าวว่าเธออยากให้เธอสามารถกลืนคำพูดกลับมา แต่มันก็สายเกินไป เธอมองไปรอบ ๆ กังวล อาจจะไม่มีใครเคยได้ยิน เธอสวดมนต์คาถาจะดีและข้ามนิ้วมือของเธอ. <2> นอกเธอได้ยินเสียงแตรล่าสัตว์ดังและคมชัดทั่วทั้งหมู่บ้าน Morg sidled ไปทางประตู เธอจะได้เห็นแสงผ่านช่องว่างในแผ่น แต่ที่ไม่เพียงพอ เธอเปิดประตูร้าว บางทีเธออาจจะดูพวกเขาจากที่นี่? เธอก็อาจจะสามารถที่จะจับเหลือบของสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เธอก็ไม่เห็นอะไร รั้วที่เก็บไว้ในสุกรที่ถูกปิดกั้นมุมมองของเธอ เธอเปิดประตูกว้างและน้ำแข็งระเบิดของลม whipped มันออกมาจากมือของเธอ มันกระแทกกับความผิดพลาดด้านข้างของกระท่อม ด้านหลังของเธอไฟ crackled เข้ามาในชีวิตและทารกเปิดตาของเขา Morg ไม่ได้สังเกตเห็น เธอต่อสู้เพื่อการควบคุมของประตู เธอแทรกด้วยหินเพื่อที่จะยังคงมองปิดได้อย่างรวดเร็วก่อน เธอเลื่อนออกไปและข้ามไปยังมุมของรั้วหมู. Morg โยนตัวเองลงไปในหญ้าที่เรียงรายรั้ว มันเป็น crackly กับน้ำค้างแข็งเป็นครั้งแรกของฤดูกาลและ Morg สั่น มันหนาวและมีลมแรงเสมอที่นี่ หมู่บ้านที่ถูกสร้างขึ้นบนเนินเขาแบนของเนินเขาที่ดูราวกับว่ามีใครบางคนหั่นปลายออกด้วยดาบ Morg รู้ว่าในความรู้สึกที่พวกเขามี หนึ่งในเรื่องราวของพ่อของเธอบอกว่าปู่ของปู่ของเขาที่ได้มานี้เขาเป็นเด็กเล็ก เขาเคยมีเมื่อพวกเขาได้ขุดและมุดออกไปและแกะสลักบนหินโดยหินจนกว่าจะถูกแบนและเรียบเนียนขึ้นและพร้อมที่ เขาได้รับเลือกเพราะมันเป็นที่สูงและจากนั้นคุณจะได้เห็นหลายไมล์ข้ามป่าและหุบเขาแม่น้ำ ไม่มีใครสามารถเล็ดลอดถึงเนินเขานี้โดยไม่ต้องเห็น มันเป็นเนินเขาที่ดี. จากที่เธอวาง Morg จะได้เห็นสิบหรือสิบสองรอบกระท่อมหลังคามุงจากแหลมของพวกเขากระจายอยู่รอบ ๆ พื้นที่วงกลมของหญ้า แพะสีน้ำตาล Splodgy, ผูกติดอยู่กับการโพสต์หนาถูกแทะเล็ม คู่ของสัตว์ปีกมีรอยขีดข่วนข้างเพื่อนของเธอกระท่อม Olwig ของ เธอจะได้เห็นแผ่นดินกำแพงสูงรอบขอบของหมู่บ้านซึ่งทำให้พวกเขาปลอดภัยทั้งหมด ใกล้ประตูกำแพงคนกำลังยืนอยู่ในกลุ่ม พวกเขายังคงและการฟัง ผมบลอนด์ยาวของพวกเขาถูกพัดอย่างหนักใน Morg ลมแทบจะไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของพวกเขา จากนั้นก็มีลมกระโชกแรงเผยพ่อของเธอที่ด้านไกล, ยืนอยู่ระหว่างม้าและอาร์เลนหมาที่เขาถือโดยต้นคอของคอของเขา ฟันอาร์เลนกำลังแยกเขี้ยวและเขาต่อสู้กับความเข้าใจของพ่อของเธอ อาร์เลนชอบการล่าสัตว์ แต่เขาไม่ชอบการรอคอย มีข้างพ่อของเธอเป็นเทือกเขาพี่ชายของเธอ Morg gritted ฟันของเธอ นี่เป็นครั้งที่สองเขาไปในการล่าสัตว์และเขาก็เป็นเพียงเจ็ดหนึ่งในช่วงฤดูหนาวที่อายุน้อยกว่าเธอ เขาได้รับการสับเท้าของเขาเบื่อโดยดรูอิดและคาถาของเขาหมดความอดทนที่จะออก เธอจะไม่ได้รับอวดดีดังนั้น. <3> เบื้องหลังของเธอคือเสียงกรีดร้องและเสียงหอนสูง Morg กระโจนไปที่เท้าของเธอและอยู่ในกระท่อมข้างและเด็กที่อยู่ในช่วงเวลาที่ ใบหน้าของเขาถูกเมาขึ้นและน้ำตาถูก spurting ลงแก้มของเขา เขาได้รับการโบกแขนของเขาและโค้งหลังของเขา เขาตี Morg ยากในหน้า แต่เธอจัดการที่จะเลือกเขาขึ้น เธอพยายามที่จะปลอบเขา แต่เขาจะไม่เงียบ จากนั้น Morg กลิ่นการเผาไหม้ บันทึกระอุวางบนผ้าห่ม ได้อย่างรวดเร็วพุ่งกลับเข้าไปในกองไฟที่เธอประทับจากถ่านและเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไฟได้บาน เด็กได้เห็นเปลวไฟสวยและรวบรวมข้อมูลต่อพวกเขา เขาต้องการคว้าที่บันทึก เธอมอง - เป็นหนึ่งในมือของเขาถูกกำแน่น รีบเธอคว้าขวดน้ำหนังและ sloshed น้ำลงในชาม เธอเอามือของเขาเป็นมัน ปาล์มเป็นสีแดงและพอง เธอได้ก่อให้เกิดนี้เธอรู้ด้วยคำสาปแช่งของเธอ ช้าช้ายิ่งใหญ่ของเขา gentled เธอลูบใบหน้าของเขาและฮัมเบา ๆ กับเขาเขาโยกต่องแต่งอยู่บนตักของเธอ. Morg ได้ยินเสียงดังเอี๊ยดประตูเปิด มันเป็นแม่ของเธอ เธอได้ดำเนินหม้อน้ำเหนียวหนักตลอดทางขึ้นเนินเขาบนศีรษะของเธอ ทารกที่อายุน้อยที่สุดที่ถูกมัดติดอยู่บนด้านหลังของเธอ - เทพเจ้าแห่งความอุดมสมบูรณ์ได้มองความกรุณาในครอบครัว แม่ Morg มองของหมด Morg จ้องมองมาที่ชั้น. "Morg?" "เผา" Morg พึมพำขณะที่ร้องโหยหวนเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แม่ของเธอก้าวข้ามกระท่อม. "บอก" แม่ของเธอขณะที่เธอหยิบขึ้นมาเด็กกล่าวว่า Morg อธิบาย แม่ของเธอที่มุ่งรูดที่หัวของเธอ Morg หลบออกจากทาง แต่แม่ของเธอเป็นที่เหนื่อยล้ามากกว่าโกรธที่เธอสบายใจเด็ก. "โอ้ไร้ประโยชน์ Morg" เธอกล่าว "ไป. เพลิดเพลินได้ทั้งวันกับแกะ. ฉันไม่ต้องการที่จะเห็นใบหน้าของคุณ." Morg หันหน้าหนีไปและทิ้ง มันเป็นเสรีภาพที่เธอเคยต้องการ แต่อย่างใดเธอไม่ต้องการมันอีกต่อไป. <4> * Morg slouched ออกจากกระท่อม เธอได้ยินเสียงระเบิดฮอร์นอีกครั้ง - ล่าออกไป เธอเห็นคนกระโดดคร่อมม้ามีขนดกของพวกเขาควบคุมพวกเขาด้วยมือเจือผ่านวิญญาณยาว ทั้งหมดยกเว้น พ.อ. ม้าของเขา Branrin ถูกล้อปฏิเสธที่จะให้ติดเทือกเขา Morg clenched หมัดของเธอ มีความสามารถพิเศษในการติดตั้ง Branrin คือเธอคิดว่า แม้ Col ควรรู้ว่า ในที่สุดเขาก็ขึ้นหน้าการเผาไหม้แดงด้วยความอับอาย. ม้าประทับและโยนศีรษะของพวกเขา, ลมหายใจของพวกเขาเช่นควันในอากาศที่หนาวเย็น สุนัขเห่าไม่สบอารมณ์ พ่อของเธอในฐานะผู้นำของการตามล่านำฝูงชนผ่านทางกำแพงสูงที่เชื่อมโยงกับหมู่บ้านที่มีประตูด้านนอก ยามที่พวกเขาโบกมือผ่าน Morg จ้องเป็นสายยาวหายไป เธอทำหน้าบึ้ง. "Morg!" เธอได้ยินเสียงตะโกน มันเป็นเพื่อนของเธอ Olwig "เรากำลังปลายการแกะลงไปด้านล่าง. คุณจะมา?" Morg ไม่สามารถตัดสินใจ การปฏิเสธที่จะมองหลังจากที่แกะจะทำให้แม่ของเธอโกรธ บนมืออื่น ๆ ที่เธออยากจะทำตามล่า อย่างไรก็ตามการล่าสัตว์ก็หายไป แม้ Druid ได้หายไปกลับเข้ามาในกระท่อมของเขา. "สิทธิทั้งหมด" เธอกล่าวอย่างโกรธเคือง "พวกเขาอยู่ที่ไหน?" Olwig ชี้และ Morg เห็นน้องชายเล็ก ๆ ของ Olwig Pridoc ไล่สามแกะสวิทช์ที่มีสีน้ำตาลแดง สำหรับช่วงเวลาที่เขาได้พวกเขามุมจนกว่าพวกเขาจะกลายเป็นหนึ่งและแต่ละตรงกลับเพิ่มขึ้นเหนือหัวของเขา เขารู้สึกประหลาดใจที่เขานั่งลงไปในกองขยะ Morg ถูกบังคับให้หัวเราะ. "มา" เธอกล่าวในการ Olwig พวกเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญ พวกเขาออกเดินทางไปรอบขึ้นฝูง. นี้เป็นงานฤดูหนาว แกะชาวบ้านทั้งหมด 'อยู่ออกมาในช่วงฤดูร้อน แต่ตอนนี้เป็นคืนที่มืดอีกต่อไปและแกะเป็นเหยื่อง่าย ดังนั้นในแต่ละคืนเด็กผลัดกันเพื่อผลักดันให้พวกเขาทั้งหมดในและออกมาอีกครั้งในเช้าวันแต่ละสาขาสำหรับอาหาร วันนี้แกะเป็นขี้ตกใจและน่ากลัวอาจจะรู้สึกตื่นเต้นของการล่าและสุนัข มันต้องใช้เวลาทั้งหมดของทักษะและ Morg Olwig ที่จะสงบและต้อนพวกเขาผ่านทางเดินแคบ ๆ ไปที่ประตู ในฐานะที่เป็นหน่วยความจำสุดท้ายผ่าน Morg ตบหนาของขนหนาแน่น ในฤดูใบไม้ผลิอย่างแกะเริ่มลอกคราบขนแขวนออกจากพวกเขาในเก้งก้าง, เส้นสีน้ำตาล เด็กมีการถอนขนที่จะทำให้เป็นผ้า - ถ้าพวกเขาสามารถจับแกะแรก เพียงอย่างรวดเร็วมากของเท้าสามารถแข่งแกะและมุมพวกเขา Morg จำได้ว่าเธอได้มุมแกะมากที่สุดและดึงมัดใหญ่ที่สุดของขนสัตว์ พ่อและแม่ของเธอได้รับเพื่อความภาคภูมิใจของเธอ. <5> พวกเขาจะเป็นความภาคภูมิใจอีกครั้งที่เธอคิดว่าอย่างรุนแรงและเธอมุ่งเป้าไปเตะที่แกะที่กระโดดโหยงออกจากทางกับสะบัดรวดเร็วของส้นเท้าของเขา. "พฤษภาคม เทพธิดา Alos อวยพรล่าใช่มั้ย? " Olwig ตะโกนกลับไป Morg. ในฐานะที่เป็น Olwig กล่าวว่าขณะที่เธอได้กล่าวว่าร้อยครั้ง Morg มีความคิด เทพธิดาอาจอวยพรล่า เธออาจจะอวยพร Morg เกินไป เธออาจจะยกความปรารถนาป่วย Morg ได้โง่เพื่อให้หลวม Morg ต้อนแกะผ่านประตูหนักป้อม เธอเป็นคนที่ลึกลงไปในความคิด. พื้นดินลาดชันลงมาจากประตูและวิธีการที่เป็นอันตราย เธอต้องวา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มอร์แกนคือข้าม เธอเป็นมากกว่าข้าม เธอกำลังโกรธ เธอได้รับเลือกให้ช่วยน้องชายของเธออีกครั้ง ปกติเธอชอบเขามาก เขาสะดุด หลังจากเธอขาสั้นๆของเขา พูดในทางที่ทำให้เธอหัวเราะ แต่ในวันนี้มีสิ่งที่น่าตื่นเต้นอีกมากมายเกิดขึ้น คนกำลังเตรียมที่จะไปล่าสัตว์ มีไม่ได้รับการล่าสำหรับเดือนก่อนมีฝนตกมากเกินไป และมีการทำงานมากเกินไปกับการเก็บเกี่ยว แต่ตอนนี้ข้าวสาลีในและของทั้งหมดเก็บไว้ในหลุม นั้นคือที่นี่ นำพระพรจากพระเจ้า และยารักษาโรคให้แก่ชาวบ้าน ดังนั้นหัวหน้าได้ตัดสินใจแล้วว่ามันถึงเวลา นอกเป็นคนรวบรวม และนั้นคือบทสวด มอร์แกนปรารถนาที่จะอยู่

แต่มอร์แกนไม่ได้รับอนุญาตให้ไปเธอไม่ได้รับอนุญาตให้ชมกัน พี่ชายเธอกำลังไม่สบาย เขามีวิญญาณร้ายในหน้าอกของเขาซึ่งทำให้เขาไอ และไอ เขายังคงความอบอุ่น และต้องทำ เขาต้องอยู่ในกระท่อม ดังนั้น ในขณะที่แม่ของเธอเรียกน้ำ , มอร์กต้องอยู่ในกระท่อมด้วย

มันมืดในกระท่อม อบอุ่น , รวย , หนา ความมืดสว่างด้วยแสงจากกองไฟที่เผาอยู่กลางห้อง ต่อมาไฟจะถูกสร้างขึ้นเพื่อให้เปลวไฟจะเลียรอบสีดำและความร้อนหม้อต้มอาหารเย็น แต่ตอนนี้สนามได้ถูกวางลงบนบันทึก ไฟจะอยู่ที่ร้อน และยังมีชีวิตอยู่ แต่ก็ไม่ต้องกินมอร์แกนรู้ว่าไฟเป็นหิวเหมือนหมาป่า เธอได้ยินเสียงหอนในป่าตอนกลางคืน

มอร์กได้กลิ่นไฟและกลิ่นที่คุ้นเคยกับเธอเหมือนกลิ่นของแม่ของเธอ เธอสามารถดมกลิ่น และบอกในขณะนั้นว่า ครอบครัวถูกเผาเถ้า กิ่งไม้ หรือน้ำตาลอ่อน ฮอร์ หรือ coppiced Elm ให้มอร์แกน มันคือกลิ่นของบ้าน

แสงจากกองไฟ ใบหน้าของคนที่นอนข้างๆ มันนอนหลับบนผ้าห่ม มอร์แกนกวาดพื้นรอบๆตัวเขาอย่างป่าเถื่อน ใด ๆหรือทิ้งเศษเนื้อ จะทำให้อาหารสำหรับหนูและแม่เกลียดหนู มอร์แกนตัดสินใจว่าวันนี้เธอเกลียดแม่ของเธอ เธอรู้ว่าแม่ของเธอเป็นกังวลเกี่ยวกับอาการไอเพราะพี่สาวของเธอได้ไอในลักษณะเดียวกัน ก่อนที่เธอจะเสียชีวิตที่ไม่ได้หยุดมอร์แกนจากพึมพำสาปแช่งกับความไม่มีเมตตาปรานี นางจึงเข้าไปในกระท่อม อย่างที่เธอพูด เธอหวังว่าเธอจะกลืนคำพูดกลับ แต่มันสายไปแล้ว เธอมองไปรอบๆ worriedly . บางทีอาจจะไม่มีใครได้ยิน เธอท่องคาถาจะดีและนิ้วมือของเธอข้าม

< 2 >
ข้างนอก เธอได้ยินเสียงแตรล่าสัตว์ ดังและคมชัดทั่วทั้งหมู่บ้านมอร์แกน sidled ต่อประตู เธออาจเห็นแสงผ่านช่องว่างในแผ่น แต่นั่นยังไม่เพียงพอ เธอเปิดประตูรอยแตก บางทีเธออาจจะสามารถดูได้จากที่นี่ เธออาจจะสามารถที่จะจับเหลือบของสิ่งที่เกิดขึ้น . แต่เธอมองไม่เห็นอะไรเลย รั้วที่เก็บไว้ในสุกรที่ถูกบังเธอ เธอเปิดประตูกว้างขึ้นระเบิดน้ำแข็งและลมถอดมันออกจากมือเธอ มันกระแทกปะทะกับด้านข้างของกระท่อม ข้างหลังเธอ ไฟปะทุเข้ามาในชีวิตและลูกลืมตา มอร์แกนไม่ได้สังเกต เธอต่อสู้เพื่อควบคุมประตู เธอเสียบมันด้วยหิน เพื่อให้มันยังดูปิดที่ได้อย่างรวดเร็วก่อน เธอเลื่อนออกและข้ามไปยังมุมของหมู . .

มอร์แกนโยนตัวเองลงไปในหญ้าที่เรียงรายเป็นรั้ว มันที่มีเสียงดังแสบแก้วหูกับน้ำค้างแข็งครั้งแรกของฤดูกาล และมอร์แกนตัวสั่น มันเสมอเย็นและมีลมแรงขึ้น หมู่บ้านที่ถูกสร้างขึ้นในด้านบนแบนของเนินเขา เนินเขาที่ดูราวกับว่ามีคนเฉือนปลายออกด้วยดาบ มอร์แกนรู้ว่าในความรู้สึกที่พวกเขาได้ หนึ่งในเรื่องราวของพ่อเธอบอกคุณปู่ ปู่ของเขา คือที่ได้มานี้เขาเป็นเด็กเล็ก เขาอยู่ที่นั่นเมื่อพวกเขาได้ขุดขุดไปด้านบนและแกะสลักหินด้วยหินจนกว่าจะถูกแบนและเรียบเนียนพร้อม เขาได้รับเลือก เพราะมันสูงและมันคุณสามารถดูหลายไมล์ข้ามป่าและแม่น้ำหุบเขา ไม่มีใครสามารถคลานขึ้นเนินโดยไม่ถูกพบเห็น มันเป็นเนินเขาดี

จากที่เธอวางมอร์แกนอาจเห็นสิบหรือสิบสองรอบกระท่อมมุงหลังคาด้วยของแหลมอยู่ประมาณพื้นที่วงกลมของหญ้า splodgy แพะสีน้ำตาล ผูกโยงกับเสา หนาได้กินหญ้า คู่ของนกข่วนอยู่ข้าง ๆเพื่อน olwig ของฮัท เธอมองเห็นโลกสูง กำแพงสูง รอบขอบของหมู่บ้านซึ่งทำให้พวกเขาปลอดภัย ใกล้ประตูเชิงเทินผู้ชายที่ยืนอยู่ในกลุ่ม พวกเขายังฟัง ผมยาวสีบลอนด์ของพวกเขาถูกพัดอย่างหนักในลมมอร์กแทบจะมองไม่เห็นใบหน้าของพวกเขา จากนั้นกระโชกพบพ่อของเธอ อีกฟาก ยืนอยู่ระหว่างม้าและอาร์เลิน Hound ที่เขาถืออยู่ที่ต้นคอ . อาร์เลินของฟันเปลือยและเขาต่อสู้กับเข้าใจพ่อของเธอ อาร์เลินชอบล่าสัตว์แต่เขาไม่ชอบรอ อยู่ข้างๆพ่อ ของเธอ คือ คอลัมน์ พี่ชายของเธอ มอร์แกนเธอนอนกัดฟัน นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาได้หายไปในการล่า และเขาเป็นเพียงเจ็ด หนาวน้อยกว่าเธอ เขาสับเท้าเบื่อโดย Druid และเวทย์มนต์ของเขา ใจร้อน จะปิด เธอจะไม่ได้รับ ดังนั้น อวดดี

< 3 >
หลังของเธอ คือ เสียงกรีดร้องและเสียงสูง .มอร์แกนถูกบังคับให้เท้าของเธอและอยู่ในกระท่อมข้างเด็กในช่วงเวลาที่ ใบหน้าของเขาถูกทำลาย และน้ำตากระฉูดลงบนแก้มของเขา เขาโบกแขนของเขาและ arching กลับของเขา เขากดปุ่มมอร์กมากหน้า แต่เธอมีการจัดการที่จะรับเขาขึ้นมา เธอพยายามที่จะปลอบเขา แต่เขาจะไม่เงียบ แล้วมอร์แกนได้กลิ่นไหม้ เข้าสู่ระบบที่วาง smouldering บนผ้าห่มรีบแทงมันกลับเข้าไปในกองเพลิง เธอประทับจากเถ้าถ่านและเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไฟได้บาน . เด็กได้เห็นเปลวไฟที่สวยและคลานต่อพวกเขา เขาจะคว้าที่เข้าสู่ระบบ เธอมอง - หนึ่งในมือของเขาไว้แน่น แน่น . อย่างรีบเร่ง เธอคว้าหนังและขวดน้ำเมา น้ำในชาม เธอกระตุกมือของเขาลงไป ปาล์มก็แดงและพองเธอทำแบบนี้ เธอตระหนักกับคำสาปของเธอ ช้าๆ , ช้าๆเขาหอน gentled . นางเรียบ ใบหน้า hummed เบาๆ เขาโยกตัวต่องแต่งอยู่บนตักของเธอ

มอร์กได้ยินเสียงประตูเปิด . . มันคือแม่ของเธอ เธอต้องแบกหนักดินน้ำหม้อตลอดทางขึ้นเขา บนหัวของเธอลูกคนสุดท้องคือ strapped ไปเธอกลับ–เทพเจ้าแห่งความอุดมสมบูรณ์ได้มองความน่ารักของครอบครัว แม่ของมอร์แกนดูหมดแรง มอร์แกนจ้องชั้น

" มอร์แกน " ?

" เผา " มอร์แกนพึมพำเป็นเสียงหอนที่เริ่มขึ้นอีกครั้ง แม่ของเธอ strode ผ่านกระท่อม

" บอก " ว่า แม่ของเธอเป็นเธอหยิบลูก มอร์แกนกล่าวว่า แม่ของเธอมีรูดที่หัวของเธอ มอร์แกน ducked ออกจากทางแต่แม่ของเธออ่อนล้ามากกว่าโกรธที่เธอปลอบเด็ก

" โอ้ ไร้ประโยชน์ มอร์แกน , " เธอกล่าว ไป ใช้จ่ายวันกับแกะ ฉันไม่ต้องการเห็นหน้าคุณ "

มอร์แกนหันไปด้านซ้าย มันเป็นเสรีภาพที่เธอต้องการ แต่เธอไม่ต้องการมันอีกแล้ว

< 4 >


มอร์แกนโก่งออกมาจากกระท่อม เธอได้ยินเสียงระเบิดอีกครั้ง–ตามล่าอยู่เธอเห็นผู้ชายกระโดดคร่อมม้าปุย , การควบคุมพวกเขาด้วยมือเจือผ่านนานวิญญาณ . ทั้งหมดยกเว้นเพียงม้าของเขา branrin , วีลลิง ไม่ยอมปล่อยให้ Col mount มอร์แกนกำไว้ของเธอ มีความสามารถพิเศษที่จะ branrin ติดตั้งเธอคิด แม้ผู้ใช้ควรรู้ ในที่สุดเขาก็มา หน้าไหม้แดงด้วยความอาย
ม้าประทับและโยนศีรษะของพวกเขาลมหายใจเหมือนควันในอากาศหนาว หมาเห่าอย่างหงุดหงิด . พ่อของเธอ เป็นผู้นําของ ฮันท์ นำฝูงชนผ่านกำแพงทางเดินที่เชื่อมหมู่บ้านกับประตูด้านนอกสูง . ยามโบกมือเป็นพวกเขาผ่าน มอร์แกนจ้องเป็นสายยาวหายไป เธอหน้าบึ้ง

" มอร์แกน " เธอได้ยินเสียงตะโกน มันเป็นเพื่อนของเธอ olwig ” เราสายแล้วเอาแกะลงด้านล่างคุณจะมา ?

มอร์แกนไม่อาจตัดสินใจ ปฏิเสธที่จะดูแลแกะจะทำให้แม่โกรธ บนมืออื่น ๆ , เธอต้องการที่จะตามล่า อย่างไรก็ตาม การล่าก็หายไปแล้ว แม้นั้นได้กลับไปยังกระท่อมของเขา . . . . . .

" ก็ได้ " เธอกล่าว sulkily ” พวกเขาอยู่ไหน ? olwig แหลม และมอร์แกนเห็น olwig ตัวเล็กพี่ pridoc ไล่สามของแกะกับ Hazel ) สักครู่เขาให้จนมุม จนกลายเป็นหนึ่งและแต่ละเพิ่มขึ้นหลังตรงเหนือหัวของเขา เขาแปลกใจ เขานั่งลงในกองขยะ . มอร์แกนถูกบังคับให้หัวเราะ

" มา " เธอกล่าว olwig . พวกเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญ เขาเริ่มที่จะรอบขึ้นฝูง

นี่เป็นฤดูหนาวที่งาน แกะของชาวบ้านทั้งหมดอยู่ในฤดูร้อน แต่แล้วคืนที่เข้มขึ้นและนานขึ้น และแกะเป็นเหยื่อได้ง่าย ๆดังนั้น แต่ละคืนเด็กๆผลัดกันขับได้ และอีกครั้งตอนเช้าด้านอาหาร วันนี้แกะอยู่และก็ตกใจ บางทีสัมผัสความตื่นเต้นของคนและสุนัข ใช้เวลาทั้งหมดของมอร์แกน และทักษะ olwig ก็เพื่อความสงบและฝูงวัวที่พวกเขาผ่านทางเดินแคบไปที่ประตู เป็นสุดท้าย บุรีรัมย์ ผ่าน มอร์แกนตบขนหนาแน่นของมันหนา . ในฤดูใบไม้ผลิเป็นแกะเริ่มลอกคราบ , ขนสัตว์แขวนออกในเล้งเป็นสีน้ำตาล เด็กๆ ต้องถอน ขนจะถูกสร้างเป็น–ผ้าถ้าพวกเขาสามารถจับแกะก่อน เพียงมากเรือของเท้าจะแข่งแกะ และมุมของพวกเขา มอร์แกนจำได้ว่าเธอต้อนแกะมากที่สุด และได้ดึงเอากลุ่มที่ใหญ่ที่สุดของขนสัตว์ แม่และพ่อก็ภูมิใจในตัวเธอจริงๆ

< >
5พวกเขาจะภาคภูมิใจอีกครั้ง เธอนึกว่าเธออย่างรุนแรง และมีนักเตะที่ RAM ที่เพิ่มขึ้นอย่างว่องไวออกไปกับสะบัดรวดเร็วของส้นเท้าของเขา . . . . . .

" อาจเทพธิดา alos พรล่า เอ๋ ? ตะโกน olwig กลับไปมอร์ก

เป็น olwig บอกว่า เธอเคยบอกว่าเป็นร้อยครั้ง มอร์แกน มีความคิด พระเจ้าจะอวยพรให้ล่า เธออาจจะอวยพรมอร์แกนด้วยเธออาจจะยกไม่ประสงค์มอร์แกนได้โง่ๆให้หลวม มอร์แกนต้อนแกะทางประตูหนักที่ป้อม เธอกำลังคิดอะไรอยู่

พื้นลาดสูงชันลงมาจากประตู และทางก็อันตราย เธอต้องวา