› An overview of Thailand’s politic

› An overview of Thailand’s political development
› Introduction
› Thailand’s political system was ruled by both a paternalistic(พ่อปกครองลูก) and absolute monarchy (สมบูรณาญาสิทธิราชย์) for centuries
› It was not until 1932, Thailand transformed to a constitutional monarchy (ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ) as the change to democracy.

› However, during 1932, Thailand was still involved with series of military coups limited the power of the king in 1932.


› Read more: http://www.nationsencyclopedia.com/World-Leaders-2003/Thailand-POLITICAL-BACKGROUND.html#ixzz3ACfpT8kE


› Siam became a constitutional monarchy and was renamed Thailand in 1939 to reflect a movement toward modernization.
› The country’s democratic administration has had kings as heads of state.
› The kings have been able to exercise some powers through:

 the National Assembly;
 the Council of Ministers;
 the Courts
in accordance with the provisions of the Constitution.
› In Theory
› In 1932, the political reforms ended the absolute monarchy.
› The structure of Thailand’s political administration then was divided into three levels:


 central government;
 provincial government;
 local government

› In Practice
› The central government continued to play an important role in national administrative system.
› There were limited people that were able to participate and involve in political system: the elite, bureaucrats, those who were interested in politics and students of political science.

› Most people paid little attention to politics and did not participate in politics because they recognised that politics matter was only for bureaucrats and that they should not be involved.

› Adherence of Centralisation
› Thailand had to pay attention to centralisation because during 1892, the Thai government had to strengthen central government as to control the country and withstand pressures of colonialism.

› Consequence of
Focusing on Centralisation
Good Points
› National Unity (ความเป็นเอกภาพของชาติ)
› Uniformity (ความเป็นแบบแผนอันเดียวกัน)
› Equality (ความเสมอภาคภายในชาติ)
› Prosperity (ความมั่งคั่งของชาติ)
Weak Points
› Delay of work due to a hierarchical system
› Difficulty to control effectiveness of work
› Ineffectiveness of public services that serve people
› Lack of development at provincial and local level
› Lack of people’s participation in politics


› At Present Time
› During 1997, the Royal Thai government promulgated the Constitution of the Kingdom of Thailand B.E. 2540.


› The aims of the Constitution of the Kingdom of Thailand B.E. 2540 was:
› to promote the participation of Thai citizens at both local and national levels
› to emphasis on the decentralisation of power from central government to the local government.

› Obstacles
› Thailand’s democratic system is still in a state of development and it takes time for Thai populations to realize how important democracy is.
› Due to the political culture of Thailand‘s political system since the past, Thai people still lack of understand deeply about democratic system and decentralisation.


› There is a reflect in the lack of political participation by the people.

› Thailand after 1932
› Even though Thailand became a democracy in 1932, the democratic reforms were completely unsuccessful.

› After this date, the political system was unstable and subject to military intervention and coup d'états. As a result, Thailand was described as a Demi–Democracy.
Dhiravegin, Demi Democracy: The Evolution of the Thai Political System, p. xii.

› Reason to be considered
› The revolution in 1932 was carried out in a short period of time and did not lead to deeper systemic change. (The power was still in hand of some people but not a whole)

› There was the role of the military leadership. The Thai military leadership has intervened many times in the Thai political system.

› There was never been genuinely democracy applied into the national administrative system since the time of the political transformation in 1932.

› Thailand post 2006
› Event hough the government continued to pursue good governance practices, this would be only an ideal because the national administrative system continued to be ineffective in the face of difficulties and obstacles.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

›ภาพรวมของการพัฒนาทางการเมืองของประเทศไทย แนะนำ›ระบบการเมืองของประเทศไทย›ถูกปกครอง โดย paternalistic(พ่อปกครองลูก) และสมบูรณาญาสิทธิราชย์ (สมบูรณาญาสิทธิราชย์) มานานหลายศตวรรษ ›ไม่จนถึงปี 1932 ไทยที่แปลงไปเป็นระบอบรัฐธรรมนูญ (ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ) เป็นการเปลี่ยนแปลงสู่ประชาธิปไตย›อย่างไรก็ตาม ในปี 1932 ไทยยังคงเกี่ยวข้องกับชุดของทหารรัฐประหารจำกัดอำนาจของพระมหากษัตริย์ในปี 1932 ›อ่านเพิ่มเติม: http://www.nationsencyclopedia.com/World-Leaders-2003/Thailand-POLITICAL-BACKGROUND.html#ixzz3ACfpT8kE›สยามกลายเป็น ระบอบรัฐธรรมนูญ และได้เปลี่ยนชื่อประเทศไทยในปีพ.ศ. 2482 ถึงย้ายไปตลอด›ประเทศของประชาธิปไตยมีพระมหากษัตริย์เป็นผู้นำบริหารการ›กษัตริย์ได้สามารถออกกำลังกายบางอำนาจผ่าน: เตรียมสมัชชาแห่งชาติเตรียมคณะรัฐมนตรี เตรียมการศาล ตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ›ในทฤษฎี›ในปี 1932 การปฏิรูปทางการเมืองสิ้นสุดสมบูรณาญาสิทธิราชย์›โครงสร้างของประเทศไทยบริหารแล้วทางการเมืองถูกแบ่งออกเป็นสามระดับ:รัฐบาลกลางเตรียมเตรียมรัฐบาลจังหวัดเตรียมรัฐบาลท้องถิ่น›ในทางปฏิบัติ›รัฐบาลกลางยังคงมีบทบาทสำคัญในระบบการบริหารประเทศ มีจำกัดบุคคลที่สามารถมีส่วนร่วม และเกี่ยวข้องกับระบบการเมือง ›: bureaucrats ป้อม ผู้ที่สนใจในการเมืองและนักศึกษาคณะรัฐศาสตร์›คนส่วนใหญ่ให้ความสำคัญทางการเมืองน้อย และไม่ได้มีส่วนร่วมทางการเมืองเนื่องจากพวกเขายังว่า เรื่องการเมืองเฉพาะสำหรับ bureaucrats และว่า พวกเขาไม่ควรเกี่ยวข้องต่าง ๆ ›ของ Centralisation›ไทยมีใฝ่ centralisation เพราะระหว่างค.ศ. 1892 รัฐบาลไทยมีหนุนรัฐบาลกลางควบคุมประเทศ และทนต่อแรงกดดันของลัทธิเวร› เน้น Centralisation จุดดี›สมานฉันท์แห่งชาติ (ความเป็นเอกภาพของชาติ)›รื่นรมย์ (ความเป็นแบบแผนอันเดียวกัน)›ความเสมอภาค (ความเสมอภาคภายในชาติ)›เจริญ (ความมั่งคั่งของชาติ)จุดอ่อนแอ›ความล่าช้าของงานเนื่องจากระบบแบบลำดับชั้น ›ปัญหาการควบคุมประสิทธิภาพของงาน › Ineffectiveness บริการสาธารณะที่ให้บริการประชาชน ›ขาดการพัฒนาในระดับจังหวัด และท้องถิ่น ›ขาดการมีส่วนร่วมของประชาชนทางการเมือง›ในเวลาปัจจุบัน›ในช่วง 1997 รอยัลไทยรัฐบาล promulgated รัฐธรรมนูญของราชอาณาจักรของประเทศไทยพ.ศ. 2540›มีจุดมุ่งหมายของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรของประเทศไทยพ.ศ. 2540:›การส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนไทยในระดับชาติ และท้องถิ่น›การเน้น decentralisation อำนาจจากรัฐบาลกลางกับรัฐบาลท้องถิ่น อุปสรรค› ›ประเทศประชาธิปไตยระบบจะยังคงอยู่ในสถานะของการพัฒนา และใช้เวลาสำหรับประชากรไทยตระหนักถึงความสำคัญของประชาธิปไตยได้ ›เนื่องจากวัฒนธรรมทางการเมืองของระบบการเมืองของไทยตั้งแต่อดีต ประชาชนยังขาดความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับระบอบประชาธิปไตยและ decentralisation ›มี reflect ในขาดการมีส่วนร่วมทางการเมืองโดยประชาชนได้›ไทยหลังจากปี 1932›แม้ว่าไทยเป็น ประชาธิปไตยในปี 1932 ปฏิรูปประชาธิปไตยสำเร็จสมบูรณ์ ›หลังจากวันนี้ ระบบการเมืองไม่เสถียร และข้อ d และนโยบายรัฐประหารทหาร ' états ดัง ไทยถูกอธิบายสี – ประชาธิปไตย การบริหาร." สีประชาธิปไตย: วิวัฒนาการของระบบการเมืองไทย p. xii›เหตุผลจะถือว่า›การปฏิวัติในปี 1932 ได้ดำเนินการในระยะเวลาสั้น ๆ และไม่สามารถทำการเปลี่ยนแปลงระบบลึก (พลังงานยังอยู่ในมือของคนบางคนแต่ไม่ทั้งหมด) ›มีบทบาทของผู้นำทางทหารได้ ผู้นำทหารไทยได้เข้าแทรกแซงหลายครั้งในระบบการเมืองไทย›มีจริงใจเคยใช้เข้าบริหารประเทศตั้งแต่เวลาของการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองในปี 1932 ประชาธิปไตย ไปรษณีย์ไทย› 2006› Hough เหตุการณ์รัฐบาลอย่างต่อเนื่องเพื่อติดตามกำกับปฏิบัติ นี้จะเหมาะเท่านั้นเนื่องจากระบบการบริหารประเทศอย่างต่อเนื่องมีผลหน้าปัญหาและอุปสรรค

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

> ภาพรวมของการพัฒนาทางการเมืองของไทย
> บทนำ
> ระบบการเมืองของไทยถูกปกครองโดยทั้งบิดา (พ่อปกครองลูก) และระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ (สมบูรณาญาสิทธิราชย์) มานานหลายศตวรรษ
> มันไม่ได้จนกว่าปี 1932 ประเทศไทยเปลี่ยนระบอบรัฐธรรมนูญ (ราชาธิปไต ยภายใต้รัฐธรรมนูญ) ในขณะที่การเปลี่ยนแปลงการปกครองระบอบประชาธิปไตย. > อย่างไรก็ตามในช่วงปี 1932 ประเทศไทยมีส่วนเกี่ยวข้องยังคงอยู่กับชุดของการรัฐประหาร จำกัด อำนาจของพระมหากษัตริย์ในปี 1932 > อ่านเพิ่มเติมได้ที่: สยามกลายเป็นระบอบรัฐธรรมนูญและได้เปลี่ยนชื่อเป็นประเทศไทยในปี 1939 เพื่อให้สอดคล้องกับการเคลื่อนไหวที่มีต่อการสร้างสรรค์สิ่งใหม่ ๆ . > บริหารประชาธิปไตยของประเทศที่มีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขแห่งรัฐ. > พระมหากษัตริย์ที่ได้รับสามารถใช้อำนาจบางอย่างผ่าน: สมัชชาแห่งชาติ;  คณะรัฐมนตรีศาลตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ. > ในทฤษฎี> ในปี 1932 ในการปฏิรูปทางการเมืองสิ้นสุดระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์. > โครงสร้างของการบริหารงานทางการเมืองของไทยนั้นถูกแบ่งออกเป็นสามระดับ: รัฐบาลกลาง;  รัฐบาล; รัฐบาลท้องถิ่น> ในการปฏิบัติ> รัฐบาลกลางยังคงมีบทบาทสำคัญในระบบการบริหารประเทศ. > มีคนที่ จำกัด ที่มีความสามารถที่จะเข้าร่วมและมีส่วนร่วมในระบบการเมือง: ยอดข้าราชการผู้ที่มีความสนใจใน การเมืองและนักเรียนรัฐศาสตร์. > คนส่วนใหญ่ให้ความสนใจเล็ก ๆ น้อย ๆ กับการเมืองและไม่ได้มีส่วนร่วมในทางการเมืองเพราะพวกเขาได้รับการยอมรับว่าเป็นเรื่องการเมืองเพียงอย่างเดียวสำหรับข้าราชการและที่พวกเขาไม่ควรจะมีส่วนร่วม. > การยึดติดของรวมศูนย์> ไทยได้ให้ความสนใจกับ เพราะอำนาจในช่วงปี 1892 รัฐบาลไทยได้มีการเสริมสร้างความเข้มแข็งของรัฐบาลกลางในการควบคุมประเทศและทนต่อแรงกดดันของลัทธิล่าอาณานิคม. > ผลของการมุ่งเน้นที่รวมศูนย์ที่น่าดี> เอกภาพแห่งชาติ (ความเป็นเอกภาพของชาติ) > สม่ำเสมอ (ความเป็นแบบแผนอันเดียวกัน ) > ความเท่าเทียมกัน (ความเสมอภาคภายในชาติ) > ความเจริญรุ่งเรือง (ความมั่งคั่งของชาติ) จุดที่อ่อนแอ> ความล่าช้าในการทำงานเนื่องจากระบบลำดับชั้น> ความยากลำบากในการควบคุมประสิทธิภาพของการทำงาน> อนประสิทธิภาพของการบริการสาธารณะที่ให้บริการประชาชน> ขาดการพัฒนาในจังหวัดและ ระดับท้องถิ่น> การขาดการมีส่วนร่วมของประชาชนในทางการเมือง> ในช่วงเวลาปัจจุบัน> ในช่วงปี 1997 รัฐบาลไทยประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540 > จุดมุ่งหมายของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540 เป็น: > เพื่อส่งเสริม การมีส่วนร่วมของประชาชนไทยทั้งในระดับท้องถิ่นและระดับชาติ> เพื่อเน้นการกระจายอำนาจจากรัฐบาลกลางกับรัฐบาลท้องถิ่น. > อุปสรรค> ระบอบประชาธิปไตยของไทยยังคงอยู่ในสถานะของการพัฒนาและมันต้องใช้เวลาสำหรับประชากรไทยตระหนักถึงวิธีการ ประชาธิปไตยที่สำคัญคือ. > เนื่องจากวัฒนธรรมทางการเมืองของระบบการเมืองของไทยตั้งแต่อดีตที่ผ่านมาคนไทยยังขาดความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับระบบประชาธิปไตยและการกระจายอำนาจ. > มีสะท้อนให้เห็นในการขาดการมีส่วนร่วมทางการเมืองโดยคนที่เป็น. > ไทยหลังจากที่ 1932 > แม้ไทยกลายเป็นระบอบประชาธิปไตยในปี 1932 การปฏิรูปประชาธิปไตยไม่ประสบความสำเร็จอย่างสมบูรณ์. > หลังจากที่วันนี้ระบบการเมืองที่ไม่แน่นอนและอาจมีการแทรกแซงทางทหารและรัฐประหารศิลปétats เป็นผลให้ประเทศไทยได้รับการอธิบายว่าเป็น Demi-ประชาธิปไตย. Dhiravegin, Demi ประชาธิปไตย: วิวัฒนาการของระบบการเมืองไทยพี สิบ. > ไม่มีเหตุผลที่จะได้รับการพิจารณา > การปฏิวัติในปี 1932 ได้ดำเนินการในระยะเวลาสั้น ๆ และไม่ได้นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงระบบลึก (อำนาจยังคงอยู่ในมือของคนบางคน แต่ไม่ทั้งหมด) > มีบทบาทของผู้นำทางทหารเป็น ผู้นำทางทหารของไทยได้เข้าแทรกแซงหลายครั้งในระบบการเมืองไทย. > มีก็ไม่เคยได้รับการปกครองระบอบประชาธิปไตยอย่างแท้จริงนำมาใช้ในระบบการบริหารประเทศตั้งแต่เวลาของการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองในปี 1932 > ไทยโพสต์ 2006 > กิจกรรม hough รัฐบาลยังคงไล่ตามที่ดี การกำกับนี้จะเป็นเพียงเหมาะเพราะระบบการบริหารประเทศอย่างต่อเนื่องจะไม่ได้ผลในการเผชิญกับความยากลำบากและอุปสรรค

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

›ภาพรวมของพัฒนาการทางการเมืองของไทย›แนะนำ

›การเมืองไทยในระบบถูกปกครองโดยทั้งบิดา ( พ่อปกครองลูก ) และระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ( สมบูรณาญาสิทธิราชย์ ) ศตวรรษ
›จนกระทั่ง พ.ศ. 2475 ประเทศไทยเปลี่ยนเป็นระบอบรัฐธรรมนูญ ( ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ ) คือการเปลี่ยนแปลงเพื่อประชาธิปไตย

›อย่างไรก็ตาม ในระหว่าง พ.ศ. 2475 ประเทศไทยยังเกี่ยวข้องกับชุดของรัฐประหารทางทหาร จำกัดอำนาจของกษัตริย์ใน 1932 .


›อ่านเพิ่มเติม : http : / / www.nationsencyclopedia . com / world-leaders-2003 / ไทยการเมืองหลัง . html # ixzz3acfpt8ke


›สยามกลายเป็นรัฐธรรมนูญกษัตริย์ และได้เปลี่ยนชื่อเป็นประเทศไทยในปี 1939 เพื่อสะท้อนความเคลื่อนไหวสู่ความทันสมัย
›ของประเทศประชาธิปไตย การบริหารมีกษัตริย์เป็นประมุขแห่งรัฐ .
›กษัตริย์ได้รับสามารถที่จะเพิ่มอำนาจผ่าน :

สภาแห่งชาติ ;
คณะรัฐมนตรี ;

ศาลตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ ในทฤษฎี

››ใน 2475 การปฏิรูปการเมืองสมบูรณาญาสิทธิราชย์
จบ .›โครงสร้างการเมืองการปกครองของไทยนั้นแบ่งออกเป็นสามระดับ :


รัฐบาลกลาง รัฐบาลท้องถิ่น ;
;
รัฐบาลท้องถิ่น

›ในทางปฏิบัติ
›รัฐบาลส่วนกลางยังคงเล่นบทบาทสำคัญในระดับชาติ การบริหารระบบ
›มีจำกัด คนที่สามารถมีส่วนร่วม และเกี่ยวข้องกับระบบการเมือง : ชนชั้นสูง ข้าราชการผู้ที่สนใจในการเมือง และนักศึกษารัฐศาสตร์

›ที่สุดคนเงินน้อยสนใจการเมืองและไม่ได้มีส่วนร่วมในการเมือง เพราะพวกเขายอมรับว่า การเมืองเป็นเรื่องเฉพาะสำหรับข้าราชการและที่พวกเขาไม่ควรจะเกี่ยวข้อง

›การรวมอำนาจมาศูนย์กลาง
›ไทยต้องสนใจ เพราะในระหว่างการรวมอำนาจ 1892 ,รัฐบาลจะเสริมสร้างรัฐบาลที่จะควบคุมประเทศและทนต่อแรงกดดันของการล่าอาณานิคม ›ตามมา




ดีจุดเน้นการรวมอำนาจ›เอกภาพแห่งชาติ ( ความเป็นเอกภาพของชาติ )
›ความสม่ำเสมอ ( ความเป็นแบบแผนอันเดียวกัน ) ความเสมอภาค ( ความเสมอภาคภายในชาติ )

›ความเจริญ› ( ความมั่งคั่งของชาติ )

›จุดอ่อนความล่าช้าของงานเนื่องจากเป็นลำดับชั้นระบบ
›ยากที่จะควบคุมประสิทธิผลของงาน
›ประโยชน์ของสาธารณะที่ให้บริการประชาชน
›ขาดการพัฒนาในระดับจังหวัดและระดับท้องถิ่น
› ขาดการมีส่วนร่วมของประชาชนในการเมือง



›ในระหว่างเวลา›ปัจจุบัน 1997รัฐบาลไทยประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 .


›จุดมุ่งหมายของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540 :
›เพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนในระดับท้องถิ่น และระดับชาติ
›เพื่อเน้นพลังจากรัฐบาลกลางเพื่อ Decentralisation รัฐบาลท้องถิ่น .


›อุปสรรคระบบ ประชาธิปไตยของ›ประเทศไทยยังอยู่ในสถานะของการพัฒนา และมันต้องใช้เวลาสำหรับประชากรไทยตระหนักว่าประชาธิปไตยที่สำคัญคือ
›เนื่องจากวัฒนธรรมการเมืองการปกครองของไทยตั้งแต่อดีต คนไทยยังขาดการเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับระบอบประชาธิปไตยและ Decentralisation .


›มีสะท้อนในการขาดการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน .

›ประเทศไทยหลัง 2475
›แม้ประเทศไทยเป็นประชาธิปไตยในปี 2475 การปฏิรูปประชาธิปไตย ก็ไม่สำเร็จ

›หลังจากวันที่นี้ ระบบการเมือง คือ เสถียร และอาจมีการแทรกแซงทางทหารและรัฐประหาร d ' é tats . เป็นผลให้ประเทศไทยได้รับการอธิบายเป็น Demi - ประชาธิปไตย .
dhiravegin ประชาธิปไตย Demi : วิวัฒนาการของระบบการเมืองไทย ป. 12 .

›เหตุผลที่จะพิจารณา
›การปฏิวัติ 2475 ถูกหามออกในช่วงเวลาสั้นของเวลาและไม่ได้นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงระบบลึก ( อำนาจยังอยู่ในมือของบางคน แต่ไม่ทั้งหมด )

›มีบทบาทของทหารผู้นำ ผู้นำทหารไทยได้เข้าแทรกแซงหลายครั้งในระบบการเมืองไทย .

›ไม่เคยมีประชาธิปไตยอย่างแท้จริง มาใช้ในระบบบริหารประเทศตั้งแต่เวลาของการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองใน 1932 .

›ไปรษณีย์ไทย 2006
›เหตุการณ์ถึงแม้ว่ารัฐบาลยังคงไล่ตามหลักธรรมาภิบาล การปฏิบัตินี้จะเป็นเพียงอุดมคติ เพราะระบบบริหารชาติต่อไปจะไม่ได้ผลในการเผชิญกับปัญหาและอุปสรรค