. William Blake uses the word as a

. William Blake uses the word as a identifier of negativity in his poem 'London', stating that the people that are shown in the poem exhibit 'Marks of weakness, marks of woe.' [2] . Shakespeare however asserts that a person's personality and conscious can also be marked with a positive emotion, therefore reversing the effect of the word 'mark' (116 l.5) from one of negative deformity to one of a positive identifier.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

. เบลก William ใช้คำเป็นตัวระบุของ negativity ในบทกวีของเขา 'ลอนดอน' ระบุว่า คนที่แสดงในบทกวีแสดง 'เครื่องหมายของความอ่อนแอ เครื่องหมายของ woe' [2] . เชกสเปียร์อย่างไรก็ตามยืนยันว่า บุคคลบุคลิกภาพและสติยังสามารถแบ่งอารมณ์บวก ย้อนกลับผลของคำ 'เครื่องหมาย' (116 l.5) จาก deformity ลบหนึ่งของรหัสบวกดังนั้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

. วิลเลียมเบลคใช้คำว่าเป็นตัวระบุของการปฏิเสธในบทกวีของเขา 'ลอนดอน' ที่ระบุว่าคนที่แสดงในบทกวีที่จัดแสดง 'เครื่องหมายของความอ่อนแอเครื่องหมายของความฉิบหาย.' [2] เชคสเปีย แต่อ้างว่าบุคลิกภาพของบุคคลและมีสตินอกจากนี้ยังสามารถทำเครื่องหมายด้วยอารมณ์ความรู้สึกเชิงบวกจึงย้อนกลับผลของคำว่า 'เครื่องหมาย' (116 l.5) จากหนึ่งในความผิดปกติท​​ี่เป็นลบให้เป็นหนึ่งในตัวบ่งชี้ในเชิงบวก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

. วิลเลียม เบลค ใช้คำที่ระบุของ negativity ในบทกวีของเขา ' ลอนดอน ' ระบุว่า คนที่จะเป็นกลอนแสดง ' เครื่องหมายของความอ่อนแอ , เครื่องหมายของวิบัติ ' [ 2 ] เช็คสเปียร์ อย่างไรก็ตามยืนยันว่าบุคลิกภาพของบุคคล และมีสติสามารถถูกทำเครื่องหมายด้วยอารมณ์เชิงบวก ดังนั้นย้อนกลับผลของคำว่า ' มาร์ค ' ( 116 )5 ) จากหนึ่งในความผิดปกติของตัวลบ บวก