Untreated Hearing Loss in Adults—A

Untreated Hearing Loss in Adults—A Growing National Epidemic
Introduction
The statistics are alarming. According to the National Institute on Deafness and Other Communication Disorders (NIDCD), 36 million Americans have a hearing loss—this includes 17% of our adult population. The incidence of hearing loss increases with age. Approximately one third of Americans between ages 65 and 74 and nearly half of those over age 75 have hearing loss (NIDCD, 2010). Hearing loss is the third most prevalent chronic health condition facing older adults (Collins, 1997). Unfortunately, only 20% of those individuals who might benefit from treatment actually seek help. Most tend to delay treatment until they cannot communicate even in the best of listening situations. On average, hearing aid users wait over 10 years after their initial diagnosis to be fit with their first set of hearing aids (Davis, Smith, Ferguson, Stephens, & Gianopoulos, 2007).

Our population is aging. According to the Administration on Aging (2011, para. 1), "the older population will burgeon between the years 2010 and 2030 when the 'baby boom' generation reaches age 65." In 2009, people over 65 represented 12.9% of the population; by 2030, they will represent 19.3%. The population of individuals over 65 is expected to double between 2008 and 2030 to a projected 72.1 million (Administration on Aging, 2011, para. 2).

Age-Related Hearing Loss
Hearing loss in adults has a number of contributing factors, including age, genetics, noise exposure, and chronic disease (e.g., diabetes, chronic kidney disease, and heart disease). Age-related hearing loss or presbycusis is generally a slow, progressive hearing loss that affects both ears equally. Presbycusis begins in the high frequencies and later affects the lower frequencies. One of the first signs of hearing loss is often an inability to hear and understand speech in noisy environments. Because of this slow progression, adults with presbycusis do not readily acknowledge their hearing loss, considering it a normal sign of aging. As audiologists, we are not surprised to hear that the spouse or significant other has been frustrated by the hearing loss long before the individual with the hearing loss even acknowledges it. It is this insidious nature of presbycusis that allows many adults to ignore their hearing loss for years or decades.

Impact of Hearing Loss
The impact of hearing loss is not simply measured in decibels. Hearing loss is an individual experience, and how the individual copes will depend on a great many factors, including early versus late onset, the progressive nature of the loss (gradual vs. sudden), the severity of the loss, communication demands, and personality (Kaland & Salvatore, 2002). Regardless of the combination of these presenting factors, hearing loss has been linked to feelings of depression, anxiety, frustration, social isolation, and fatigue.

Several studies have documented the impact of untreated hearing loss. An often cited survey was commissioned by the National Council on Aging in 1999 (Kochkin & Rogin, 2000). This nationwide survey of nearly 4,000 adults with hearing loss and their significant others showed significantly higher rates of depression, anxiety, and other psychosocial disorders in individuals with hearing loss who were not wearing hearing aids. This survey looked at the positive benefits of amplification and showed that hearing aid use positively affected quality of life for both the hearing aid wearer and his or her significant other. These findings were consistent with the findings of a large randomized controlled study which found that hearing loss was associated with decreased social/emotional, communication, and cognitive function in addition to increased depression for subjects who were unaided as compared to those who received hearing aids. These conditions were improved after hearing aids were fit (Mulrow et al., 1990).

More recently, Dr. Frank Lin and his colleagues at Johns Hopkins University found a strong link between degree of hearing loss and risk of developing dementia. Individuals with mild hearing loss were twice as likely to develop dementia as those with normal hearing, those with moderate hearing loss were three times more likely, and those with severe hearing loss had five times the risk. While this study could not definitively conclude that early treatment with hearing aids would reduce the risk of dementia, there was a positive correlation between degree of hearing loss and risk of dementia (Lin et al., 2011).

Hearing loss is an invisible handicap. Although it is increasingly prevalent with age, hearing loss is often ignored during the diagnosis and treatment of cognitive and memory disorders in elderly patients (Chartrand, 2005). The comorbidity of hearing loss and cognitive disorders makes it even more important to determine hearing status prior to any diagnostic protocol. This would undoubtedly lead to more appropriate diagnosis and treatment as well as significantly better outcomes for individuals with cognitive impairments. Vision impairment is another common comorbidity affecting between 9% and 22% of adults over 70 (Saunders & Echt, 2011). Researchers using longitudinal data from the National Center for Health Statistics and the National Institute on Aging analyzed the relationship between vision impairment and hearing loss on quality of life in older adults, and they concluded that both hearing loss and vision impairment have a negative impact on health, social participation, and daily activities, and those individuals with a combination of both hearing loss and vision impairment (i.e., dual sensory impairment) experience the greatest difficulty (Crews & Campbell, 2004). The implication is that when both sensory systems are impaired, the individual is less able to compensate.

Benefits of Treatment
As Gagné, Southall, and Jennings (2011) pointed out, in their study of why individuals delay in seeking hearing health services because of stigma, "In order to live well with hearing loss, one must recognize and accept hearing loss. Specifically, many people must overcome the misplaced shame and poor self-esteem that they may experience" (para. 2). The fitting of hearing aids needs to be part of a larger treatment program that includes the individual and his or her significant other(s). Research has shown improved quality of life and overall satisfaction when significant others receive support and education regarding hearing loss and communication strategies (Kramer, Allessie, Dondorp, Zekveld, & Kapteyn, 2005). Group and individual audiologic rehabilitation programs that are tailored to the individual’s communication needs have been shown to help create feelings of acceptance and confidence that lead to earlier acceptance and improved benefits from carefully fit technology (Chisolm, Abrams, & McArdle, 2004). Rehabilitation approaches that provide holistic treatment and take into consideration other age-related changes such as vision impairment, cognitive decline, and manual dexterity are needed to meet the needs of our expanding older population (Saunders & Echt, 2011).

Looking Ahead
Healthy People 2020 has outlined several goals that relate to improving hearing health outcomes for adults. Specifically, the initiative calls for an increase in the number of adults over 70 who use hearing aids and hearing assistive technology as well as the number of adults ages 20–70 who have had a hearing evaluation in the past 5 years (U.S. Department of Health and Human Services, 2011). The impact of untreated hearing loss cannot be ignored. Early and careful evaluation and treatment show great promise in mitigating the consequences of hearing loss on long-term health and quality of life. With the U.S. population rapidly aging, a health care system that recognizes the importance of early identification and treatment is critical. Educating consumers regarding the importance of seeking treatment early for themselves and their loved ones will have to be part of the equation. Indeed, changing perceptions regarding hearing loss is critical to increasing the number of individuals who ultimately benefit from early management. Audiologists who fit hearing aids must implement aural rehabilitation as part of their patients’ plan of care to help ensure that individuals who ultimately seek hearing services are treated in a holistic, evidence-based manner that takes their psychosocial, physical, and communication needs into consideration. Additionally, ongoing research and advocacy regarding the efficacy of early identification and management of hearing loss may help encourage better funding for hearing aids as well as important aural rehabilitation services.

Anne L. Oyler, AuD, CCC-A
[e-mail]
Associate Director, Audiology Professional Practices, ASHA

References
Administration on Aging. (2011). A profile of older Americans: 2010.

Chartrand, M. S. (2005). Undiagnosed pre-existing hearing loss in Alzheimer’s disease patients. Audiology Online.

Chisolm, T. H., Abrams, H. B., & McArdle, R. (2004). Short- and long-term outcomes of adult audiological rehabilitation. Ear and Hearing, 25, 464–477.

Collins, J. G. (1997). Prevalence of selected chronic conditions: United States 1990–1992. Vital and Health Statistics, 10(194). Hyattsville, MD: National Center for Health Statistics.
Crews, J. E., & Campbell, V. A. (2004).Vision impairment and hearing loss among community-dwelling older Americans: Implication for health and functioning. American Journal of Public Health, 94, 823–829.

Davis, A., Smith, P., Ferguson, M., Stephens, D., & Gianopoulos, I. (2007). Acceptability, benefit and costs of early screening for hearing disability: A study of potential screening tests and models. Health Technology Assessment, 11, 1–294.

Gagné, J.-P., Southall, K., & Jennings, M. B. (2011). Stigma and self-stigma associated with

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ไม่ถูกรักษาสูญเสียการได้ยินในผู้ใหญ่เช่นโรคระบาดแห่งชาติเติบโตแนะนำสถิติน่าเป็นห่วง ตาม สถาบันแห่งชาติหูหนวกและโรคติดต่อสื่อสารอื่น ๆ (NIDCD), 36 ล้านคนอเมริกันได้ยินผิดปกติซึ่งรวมถึง 17% ของประชากรผู้ใหญ่ของเรา อุบัติการณ์ของการสูญเสียการได้ยินเพิ่มขึ้นกับอายุ ประมาณหนึ่งในสามของชาวอเมริกันระหว่างอายุ 65 และ 74 และเกือบครึ่งหนึ่งของอายุ 75 มากกว่าได้ยินผิดปกติ (NIDCD, 2010) สูญเสียการได้ยินเป็นแพร่หลายมากที่สุดสามเรื้อรังสุขภาพหันหน้าเข้าหาผู้ใหญ่รุ่นเก่า (คอลลินส์ 1997) อับ เพียง 20% ของผู้ที่อาจได้รับประโยชน์จากการรักษาจริงแสวงหาความช่วยเหลือ ส่วนใหญ่มักจะ รักษาล่าช้าจนกระทั่งพวกเขาไม่สามารถสื่อสารได้ในส่วนของสถานการณ์ฟัง โดยเฉลี่ย ผู้ช่วยฟังรอ 10 ปีหลังการวินิจฉัยเบื้องต้นให้ได้พอดีกับชุดแรกของพวกเขาฟัง (Davis สมิธ เฟอร์กูสัน สตีเฟ่นส์ & Gianopoulos, 2007)ประชากรของเรามีอายุ ตามการจัดการบนอายุ (2011 พารา. 1), "ประชากรสูงอายุจะ burgeon ระหว่างปี 2010 และเมื่อสร้าง 'เด็กบูม' ถึงอายุ 65 ปี 2030 " ในปี 2009 คนกว่า 65 แสดง 12.9% ของประชากร ปี 2030 พวกเขาจะแสดง 19.3% คาดว่าสองระหว่างปี 2008 และปี 2030 การ 72.1 ล้านคาดการณ์ประชากรของแต่ละบุคคลกว่า 65 (ดูแลในอายุ 2011 พารา. 2)สูญเสียการได้ยินที่เกี่ยวข้องกับอายุฟังเสียงในผู้ใหญ่มีปัจจัยสนับสนุน อายุ พันธุศาสตร์ แสงเสียง และโรคเรื้อรัง (เช่น เบาหวาน โรคไตเรื้อรัง และโรคหัวใจ) สูญเสียการได้ยินที่เกี่ยวข้องกับอายุหรือ presbycusis ได้โดยทั่วไปขาดทุนฟังช้า โปรเกรสซีที่มีผลต่อหูทั้งสองเท่า ๆ กัน Presbycusis เริ่มความถี่สูง และมีผลต่อความถี่ต่ำในภายหลัง หนึ่งในสัญญาณแรกของการสูญเสียการได้ยินคือมักจะไม่สามารถได้ยิน และเข้าใจเสียงในสภาพแวดล้อมที่เสียงดัง เนื่องจากความก้าวหน้านี้ช้า ผู้ใหญ่กับ presbycusis ไม่พร้อมยอมรับสูญเสียการได้ยิน พิจารณาว่าเครื่องปกติของอายุ เป็น audiologists เราจะไม่ประหลาดใจที่ได้ยินว่า สมรสหรือ other สำคัญมีถูกผิดหวัง โดยยาวได้ยินสูญเสียก่อนแต่ละคน มีการสูญเสียการได้ยินแม้แต่ยอมรับว่า มัน ลักษณะนี้ insidious presbycusis ที่ให้ผู้ใหญ่แสนเฉยสูญเสียการได้ยินของพวกเขาสำหรับปีหรือทศวรรษที่ผ่านมา ได้ผลกระทบของการสูญเสียการได้ยินเพียงแต่ไม่มีวัดผลกระทบของการสูญเสียการได้ยินใน decibels สูญเสียการได้ยินเป็นประสบการณ์แต่ละ และวิธี copes บุคคลจะขึ้นอยู่กับดีปัจจัยหลาย รวมทั้งต้นกับปลายเริ่ม ลักษณะก้าวหน้าของการสูญเสีย (gradual เทียบกับฉับพลัน), ความรุนแรงของการสูญเสีย ความต้องการสื่อสาร และบุคลิกภาพ (Kaland & Salvatore, 2002) โดยการรวมกันของปัจจัยเหล่านี้นำ สูญเสียการได้ยินมีการเชื่อมโยงความรู้สึกซึมเศร้า วิตกกังวล แห้ว แยกทางสังคม และความเมื่อยล้าหลายการศึกษาได้จัดทำเอกสารผลกระทบของการสูญเสียการได้ยินไม่ถูกรักษา การสำรวจมักจะอ้างอิงถูกมอบหมายอำนาจหน้าที่ โดยสภาแห่งชาติกับอายุในปี 1999 (Kochkin & Rogin, 2000) แบบสำรวจนี้ทั่วประเทศของผู้ใหญ่เกือบ 4000 กับสูญเสียการได้ยินและความสำคัญ อื่น ๆ แสดงให้เห็นว่าราคาสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญของภาวะซึมเศร้า วิตกกังวล และโรคอื่น ๆ psychosocial ในบุคคลมีการสูญเสียการได้ยินที่ไม่ได้ใส่เครื่องช่วยฟัง แบบสำรวจนี้มองทรงขยายบวก และพบว่าเครื่องช่วยฟังใช้บวกผลกระทบคุณภาพชีวิตสำหรับผู้สวมใส่เครื่องช่วยฟังและ other สำคัญของเขา หรือเธอ ผลการวิจัยนี้สอดคล้องกับผลการวิจัยของใหญ่ randomized ควบคุมศึกษาซึ่งพบว่า สูญเสียการได้ยินเกี่ยวข้องกับลดลงสังคม/อารมณ์ สื่อสาร และฟังก์ชันรับรู้นอกเหนือจากภาวะซึมเศร้าเพิ่มขึ้นสำหรับเรื่องที่ตำหนิเมื่อเทียบกับผู้ที่ได้รับฟัง ได้ เงื่อนไขเหล่านี้ถูกปรับปรุงหลังจากที่ฟังอยู่พอดี (Mulrow และ al., 1990)เมื่อเร็ว ๆ นี้ ดร.แฟรงค์ลินและเพื่อนร่วมงานของเขาที่มหาวิทยาลัยจอห์นฮ็อปกินส์พบการเชื่อมโยงที่แข็งแกร่งระหว่างระดับของการสูญเสียการได้ยินและโรคสมองเสื่อม บุคคลกับการสูญเสียการได้ยินเล็กน้อยสองเป็นแนวโน้มที่จะพัฒนาสมองเสื่อมที่มีการได้ยินปกติ นั้น มีการสูญเสียการได้ยินปานกลางเป็นสามครั้งขึ้น และที่ มีการสูญเสียการได้ยินรุนแรงมีห้าครั้งความเสี่ยง ในขณะที่การศึกษานี้อาจไม่แน่นอนสรุปว่า ก่อนการรักษา ด้วยเครื่องช่วยฟังจะช่วยลดความเสี่ยงโรคสมองเสื่อม มีความสัมพันธ์ในเชิงบวกระหว่างระดับการได้ยินผิดปกติและความเสี่ยงเป็นโรคสมองเสื่อม (Lin et al., 2011)สูญเสียการได้ยินเป็นแต้มต่อมองไม่เห็น แม้ว่าจะเป็นที่แพร่หลายมากขึ้นกับอายุ สูญเสียการได้ยินมักจะถูกละเว้นในระหว่างการตรวจวินิจฉัยและรักษารับรู้ แล้วความผิดปกติของหน่วยความจำในผู้ป่วยสูงอายุ (Chartrand, 2005) Comorbidity สูญเสียการได้ยินและรับรู้ผิดปกติทำให้ความสำคัญมากขึ้นเพื่อตรวจสอบสถานะได้ยินก่อนการโพรโทคอลการวินิจฉัย นี้จะไม่ต้องสงสัยนำไปสู่การวินิจฉัยและการรักษาที่เหมาะสม ตลอดจนผลที่ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญสำหรับบุคคลที่มีไหวสามารถรับรู้ บกพร่องเป็น comorbidity ทั่วไปอื่นกระทบระหว่าง 9% และ 22% ของผู้ใหญ่กว่า 70 (ซอนเดอร์สแอนด์ Echt, 2011) นักวิจัยที่ใช้ข้อมูลระยะยาวจากศูนย์แห่งชาติสำหรับ สถาบันแห่งชาติเกี่ยวกับอายุและสุขภาพสถิติวิเคราะห์ความบกพร่องและสูญเสียการได้ยินคุณภาพชีวิตในผู้ใหญ่สูงอายุ และพวกเขาได้สูญเสียการได้ยินและวิสัยทัศน์ผลมีค่าลบส่งผลกระทบต่อสุขภาพ การมีส่วน ร่วมทางสังคม และกิจกรรมประจำวัน และบุคคลเหล่านั้น ด้วยรวมทั้งการสูญเสียการได้ยิน และวิสัยทัศน์ผล (เช่นสองผลทางประสาทสัมผัส) ประสบความยากลำบากมากที่สุด (หน้าที่ & Campbell, 2004) เนื่องจากคือเมื่อระบบรับความรู้สึกทั้งสองพิการ บุคคลไม่สามารถชดเชยประโยชน์ของการรักษาเป็น Gagné, Southall และ Jennings (2011) ชี้ให้เห็น ในการศึกษาของทำไมบริการระหว่างบุคคลในการหาฟังสุขภาพเพราะภาพดอกไม้ "เพื่อชีวิตดี มีการสูญเสียการได้ยิน ต้องรู้จัก และยอมรับการสูญเสียการได้ยิน โดยเฉพาะ หลายคนได้ต้องเอาชนะเราอับอายและนับถือตนเองต่ำที่พวกเขาอาจ" (พารา. 2) เหมาะสมของเครื่องช่วยฟังต้องเป็นส่วนหนึ่งของโปรแกรมบำบัดขนาดใหญ่ที่มีบุคคล และ significant other(s) ของเขา หรือเธอ งานวิจัยได้แสดงการปรับปรุงคุณภาพชีวิตและความพึงพอใจโดยรวมเมื่อผู้อื่นได้รับการสนับสนุนและการศึกษาเกี่ยวกับฟังกลยุทธ์ขาดทุนและการสื่อสาร (Kramer, Allessie, Dondorp, Zekveld, & Kapteyn, 2005) อย่างมีนัยสำคัญ กลุ่มและฟื้นฟูแต่ละ audiologic โปรแกรมที่เหมาะกับการสื่อสารของแต่ละคนต้องได้รับการแสดงเพื่อช่วยสร้างความรู้สึกยอมรับและความเชื่อมั่นที่นำไปสู่การยอมรับก่อนหน้าและประโยชน์ปรับปรุงจากรอบคอบ พอเทคโนโลยี (Chisolm เอบรัมส & McArdle, 2004) วิธีการฟื้นฟูที่ให้การรักษาแบบองค์รวม และพิจารณาเปลี่ยนแปลงอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับอายุ เช่นบกพร่อง ปฏิเสธการรับรู้ ความชำนาญด้วยตนเองจำเป็นต้อง ตอบสนองความต้องการของประชากรของเราขยายตัวเก่า (ซอนเดอร์สแอนด์ Echt, 2011)มองไปข้างหน้า2020 คนสุขภาพมีล้อมกรอบเป้าหมายต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการปรับปรุงผลลัพธ์สุขภาพฟังผู้ใหญ่ โดยเฉพาะ ราชดำริเรียกในการเพิ่มจำนวนของผู้ใหญ่กว่า 70 ที่ใช้เครื่องช่วยฟัง และได้ยินเทคโนโลยีเป็นของผู้ใหญ่วัย 20 – 70 ที่เคยฟังการประเมินในอดีต 5 ปี (สหรัฐฯ แผนกของสุขภาพและฝ่ายบริการ 2011) ผลกระทบของการสูญเสียการได้ยินไม่ถูกรักษาไม่สามารถถูกละเว้น ประเมินก่อน และระมัดระวังและรักษาแสดงสัญญาที่ดีในการบรรเทาผลกระทบของการสูญเสียการได้ยินสุขภาพระยะยาวและคุณภาพชีวิต มีประชากรสหรัฐอเมริกาอายุอย่างรวดเร็ว ระบบสุขภาพที่เห็นความสำคัญของรหัสเริ่มต้นและการรักษาเป็นสำคัญ ให้ผู้บริโภคเกี่ยวกับความสำคัญของการรักษาก่อนสำหรับตัวเองและคนจะได้เป็น ส่วนหนึ่งของสมการ แน่นอน เปลี่ยนแปลงภาพลักษณ์เกี่ยวกับการสูญเสียการได้ยินได้ความสำคัญต่อการเพิ่มจำนวนของผู้ที่ได้รับประโยชน์จากการจัดการต้นสุด Audiologists ผู้ฟังต้องใช้ฟื้นฟูฟังเป็นส่วนหนึ่งของแผนผู้ป่วยการดูแลเพื่อให้แน่ใจว่า บุคคลที่สุด ฟังบริการจะถือว่าในลักษณะแบบองค์รวม ตามหลักฐานที่ตน psychosocial จริง และการสื่อสารที่จำเป็นในการพิจารณา นอกจากนี้ วิจัยอย่างต่อเนื่องและหลุยเกี่ยวกับประสิทธิภาพของรหัสเริ่มต้นและการจัดการของการสูญเสียการได้ยินอาจช่วยสนับสนุนทุนดีกว่า สำหรับเครื่องช่วยฟังรวมทั้งบริการฟื้นฟูสมรรถภาพการฟังที่สำคัญAnne L. Oyler, AuD ซีซีซี[e-mail]เชื่อมโยงผู้อำนวยการ ปฏิบัติการวิชาชีพโสตวิทยา อาชาการอ้างอิงจัดการกับริ้วรอย (2011) . ประวัติของอเมริกันเก่า: 2010Chartrand, S. M. (2005) ฟังเตรียม undiagnosed แพ้ในผู้ป่วยโรคอัลไซเมอร์ ออนไลน์โสตวิทยาการChisolm, H. ต. เอบรัมส H. B., & McArdle, R. (2004) สั้น และระยะยาวผลของการฟื้นฟูสำหรับผู้ใหญ่ซึ่ง หูและการได้ยิน 25, 464-477คอลลินส์ J. G. (1997) ชุกของโรคเรื้อรังที่เลือก: สหรัฐอเมริกาปี 1990-1992 สำคัญ และ สถิติสุขภาพ 10(194) Hyattsville, MD: ศูนย์แห่งชาติสถิติสุขภาพหน้าที่ J. E., & Campbell, A. V. (2004)วิสัยทัศน์ผลและสูญเสียการได้ยินระหว่างชุมชนที่อยู่อาศัยเก่าชาวอเมริกัน: ปริยายสำหรับสุขภาพและการทำงาน สมุดอเมริกันของสาธารณสุข 94, 823-829 Davis, A., Smith, P. เฟอร์กูสัน เมตร สตีเฟ่นส์ D., & Gianopoulos, I. (2007) Acceptability ประโยชน์ และต้นทุนของต้นคัดกรองการได้ยินพิการ: การศึกษาศักยภาพการตรวจทดสอบและรูปแบบการ ประเมินเทคโนโลยีด้านสุขภาพ 11, 1-294Gagné, J. P., Southall เค และ Jennings, B. M. (2011) ภาพดอกไม้และเกี่ยวข้องกับสติกมาเอง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ได้รับการรักษาสูญเสียการได้ยินในที่เหมาะสำหรับผู้ใหญ่ระบาดแห่งชาติเติบโต
บทนำ
สถิติเป็นที่น่าตกใจ ตามที่สถาบันแห่งชาติเกี่ยวกับอาการหูหนวกและความผิดปกติการสื่อสารอื่น ๆ (NIDCD) 36 ล้านชาวอเมริกันที่มีการสูญเสียการได้ยินนี้รวมถึง 17% ของประชากรผู้ใหญ่ของเรา อุบัติการณ์ของการสูญเสียการได้ยินเพิ่มขึ้นตามอายุ ประมาณหนึ่งในสามของชาวอเมริกันที่มีอายุระหว่าง 65 และ 74 และเกือบครึ่งหนึ่งของผู้ที่มีอายุเกินกว่า 75 ได้สูญเสียการได้ยิน (NIDCD 2010) สูญเสียการได้ยินเป็นครั้งที่สามภาวะสุขภาพเรื้อรังที่แพร่หลายมากที่สุดหันหน้าไปทางผู้สูงอายุ (คอลลิน, 1997) แต่น่าเสียดายที่เพียง 20% ของบุคคลผู้ที่อาจได้รับประโยชน์จากการรักษาจริงขอความช่วยเหลือ ส่วนใหญ่มีแนวโน้มที่จะชะลอการรักษาจนกว่าพวกเขาจะไม่สามารถสื่อสารได้แม้ในที่ดีที่สุดของสถานการณ์การฟัง โดยเฉลี่ยผู้ใช้ได้ยินรอความช่วยเหลือกว่า 10 ปีหลังการวินิจฉัยครั้งแรกของพวกเขาที่จะพอดีกับชุดแรกของพวกเขาช่วยฟัง (เดวิสมิ ธ เฟอร์กูสัน, สตีเฟนส์และ Gianopoulos 2007). ประชากรของเราคือริ้วรอย ตามที่การบริหารที่จจิ้ง (2011 วรรค 1). "ที่มีประชากรที่มีอายุมากกว่าจะออกดอกระหว่างปี 2010 และ 2030 เมื่อ 'ทารกบูม' รุ่นถึงอายุ 65" ในปี 2009 ผู้ที่มีอายุมากกว่า 65 แสดง 12.9% ของประชากร; ในปี 2030 พวกเขาจะเป็นตัวแทนของ 19.3% ประชากรของบุคคลมากกว่า 65 คาดว่าจะเป็นสองเท่าระหว่างปี 2008 และ 2030 ที่จะคาดการณ์ 72100000 (บริหารที่จจิ้ง, 2011, พารา. 2). อายุที่เกี่ยวข้องกับสูญเสียการได้ยินการสูญเสียการได้ยินในผู้ใหญ่ที่มีจำนวนของปัจจัยรวมทั้งอายุ, พันธุศาสตร์แสงเสียงและโรคเรื้อรัง (เช่นโรคเบาหวานโรคไตเรื้อรังและโรคหัวใจ) สูญเสียการได้ยินที่เกี่ยวข้องกับอายุหรือ presbycusis โดยทั่วไปช้าสูญเสียการได้ยินโปรเกรสซีฟที่มีผลกระทบต่อหูทั้งสองอย่างเท่าเทียมกัน Presbycusis จะเริ่มขึ้นในความถี่สูงและต่อมามีผลต่อความถี่ต่ำ หนึ่งในสัญญาณแรกของการสูญเสียการได้ยินมักจะไม่สามารถที่จะได้ยินและเข้าใจคำพูดในสภาพแวดล้อมที่มีเสียงดัง เพราะความก้าวหน้าช้านี้ผู้ใหญ่ที่มี presbycusis ไม่พร้อมที่จะรับทราบการสูญเสียการได้ยินของพวกเขาคิดว่ามันเป็นสัญญาณของริ้วรอย ในฐานะที่เป็น audiologists เราจะไม่ประหลาดใจที่ได้ยินว่าคู่สมรสหรือที่สำคัญอื่น ๆ ที่ได้รับความผิดหวังจากการสูญเสียการได้ยินนานก่อนที่บุคคลที่มีการสูญเสียการได้ยินแม้ยอมรับมัน มันคือธรรมชาติร้ายกาจของ presbycusis ที่ช่วยให้ผู้ใหญ่หลายคนที่จะไม่สนใจสูญเสียการได้ยินของพวกเขาสำหรับปีหรือทศวรรษที่ผ่านมา. ผลกระทบจากการสูญเสียการได้ยินผลกระทบจากการสูญเสียการได้ยินไม่ได้วัดเพียงแค่ในเดซิเบล สูญเสียการได้ยินเป็นประสบการณ์ของแต่ละบุคคลและวิธีการ Copes บุคคลที่จะขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายอย่างที่ดีรวมทั้งเมื่อเทียบกับช่วงต้นปีที่เริ่มมีอาการปลายธรรมชาติความก้าวหน้าของการสูญเสีย (ค่อยๆเทียบกับฉับพลัน) ความรุนแรงของการสูญเสียความต้องการการสื่อสารและบุคลิกภาพ (ผจญภัยและซัลวา, 2002) โดยไม่คำนึงถึงการรวมกันของปัจจัยนำเสนอเหล่านี้สูญเสียการได้ยินได้รับการเชื่อมโยงกับความรู้สึกของภาวะซึมเศร้าวิตกกังวลแห้วแยกทางสังคมและความเหนื่อยล้า. การศึกษาหลายแห่งมีเอกสารผลกระทบจากการสูญเสียการได้ยินได้รับการรักษา สำรวจมักจะอ้างว่าได้รับมอบหมายจากสภาแห่งชาติที่จจิ้งในปี 1999 (Kochkin & Rogin, 2000) นี้การสำรวจทั่วประเทศเกือบ 4,000 ผู้ใหญ่ที่มีความสูญเสียการได้ยินและคนอื่น ๆ อย่างมีนัยสำคัญของพวกเขาแสดงให้เห็นว่าราคาที่สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญของภาวะซึมเศร้าความวิตกกังวลและความผิดปกติทางจิตสังคมอื่น ๆ ในบุคคลที่มีสูญเสียการได้ยินที่ไม่ได้สวมใส่เครื่องช่วยฟัง การสำรวจครั้งนี้มองไปที่ผลประโยชน์ในเชิงบวกของการขยายและแสดงให้เห็นว่าการใช้ความช่วยเหลือได้ยินได้รับผลกระทบในเชิงบวกที่มีคุณภาพของชีวิตสำหรับทั้งผู้สวมใส่เครื่องช่วยฟังและเขาหรือเธอที่สำคัญอื่น ๆ การค้นพบนี้มีความสอดคล้องกับผลการศึกษาแบบ randomized controlled ขนาดใหญ่ซึ่งพบว่าได้รับการสูญเสียการได้ยินที่เกี่ยวข้องกับการลดลงของสังคม / อารมณ์การสื่อสารและการทำงานทางปัญญานอกเหนือไปจากภาวะซึมเศร้าที่เพิ่มขึ้นสำหรับอาสาสมัครที่มีลำพังเมื่อเทียบกับผู้ที่ได้รับเครื่องช่วยฟัง เงื่อนไขเหล่านี้ได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้นหลังจากที่เครื่องช่วยฟังได้พอดี (Mulrow et al., 1990). เมื่อเร็ว ๆ นี้ดร. แฟรงก์หลินและเพื่อนร่วมงานของเขาที่ Johns Hopkins University พบความเชื่อมโยงที่แข็งแกร่งระหว่างระดับของการสูญเสียการได้ยินและความเสี่ยงของภาวะสมองเสื่อมการพัฒนา บุคคลที่มีการสูญเสียการได้ยินเล็กน้อยเป็นสองเท่าแนวโน้มที่จะพัฒนาภาวะสมองเสื่อมเป็นผู้ที่มีการได้ยินปกติผู้ที่มีการสูญเสียการได้ยินในระดับปานกลางอยู่สามครั้งมีแนวโน้มมากขึ้นและผู้ที่มีการสูญเสียการได้ยินอย่างรุนแรงมีห้าครั้งมีความเสี่ยง ขณะที่การศึกษานี้ไม่แตกหักสรุปได้ว่าการบำบัดรักษาด้วยเครื่องช่วยฟังจะช่วยลดความเสี่ยงของภาวะสมองเสื่อมที่มีความสัมพันธ์เชิงบวกระหว่างระดับของการสูญเสียการได้ยินและความเสี่ยงของภาวะสมองเสื่อม (หลิน et al., 2011). สูญเสียการได้ยินเป็นแต้มต่อที่มองไม่เห็น แม้ว่ามันจะเป็นที่แพร่หลายมากขึ้นตามอายุที่สูญเสียการได้ยินมักจะละเลยในระหว่างการวินิจฉัยและการรักษาความผิดปกติของการคิดและหน่วยความจำในผู้ป่วยสูงอายุ (Chartrand, 2005) comorbidity ของการสูญเสียการได้ยินและความผิดปกติขององค์ความรู้ที่ทำให้มันยิ่งมีความสำคัญมากขึ้นในการตรวจสอบสถานะการได้ยินก่อนที่จะมีโปรโตคอลใดวินิจฉัย นี้ไม่ต้องสงสัยจะนำไปสู่การวินิจฉัยที่เหมาะสมมากขึ้นและการรักษาเช่นเดียวกับผลลัพธ์ที่ดีกว่าอย่างมีนัยสำคัญสำหรับบุคคลที่มีความบกพร่ององค์ความรู้ การด้อยค่าวิสัยทัศน์เป็นอีกหนึ่งโรคร่วมที่พบบ่อยมีผลกระทบต่อระหว่าง 9% และ 22% ของผู้ใหญ่กว่า 70 (แซนเดอและ Echt 2011) นักวิจัยใช้ข้อมูลระยะยาวจากศูนย์แห่งชาติสำหรับสถิติสุขภาพและสถาบันแห่งชาติที่จจิ้การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างการด้อยค่าวิสัยทัศน์และการสูญเสียการได้ยินต่อคุณภาพชีวิตในผู้สูงอายุและพวกเขาได้ข้อสรุปว่าทั้งสองสูญเสียการได้ยินและการด้อยค่าวิสัยทัศน์ที่มีผลกระทบทางลบต่อสุขภาพ การมีส่วนร่วมทางสังคมและกิจกรรมประจำวันและบุคคลผู้ที่มีการรวมกันของทั้งสองสูญเสียการได้ยินและการด้อยค่าวิสัยทัศน์ (เช่นการด้อยค่าทางประสาทสัมผัสคู่) ประสบปัญหาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด (ทีมงานและแคมป์เบล, 2004) ความหมายก็คือว่าเมื่อทั้งสองระบบประสาทสัมผัสที่มีความบกพร่องทางบุคคลที่มีค่าน้อยสามารถชดเชย. ประโยชน์ของการรักษาในฐานะที่เป็นGagné, ฮอลและเจนนิงส์ (2011) ชี้ให้เห็นในการศึกษาของพวกเขาที่ว่าทำไมบุคคลที่ล่าช้าในการแสวงหาการได้ยินบริการสุขภาพเพราะความอัปยศ "เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ได้ดีกับสูญเสียการได้ยินหนึ่งต้องรับรู้และยอมรับการสูญเสียการได้ยิน. โดยเฉพาะหลายคนต้องเอาชนะความอับอายที่ถูกใส่ผิดและความนับถือตนเองไม่ดีที่พวกเขาอาจพบ" (ว. 2) ที่เหมาะสมของเครื่องช่วยฟังความต้องการที่จะเป็นส่วนหนึ่งของโปรแกรมการรักษาที่มีขนาดใหญ่ของแต่ละบุคคลและของเขาหรือเธอที่สำคัญอื่น ๆ (s) การวิจัยได้แสดงให้เห็นการปรับปรุงคุณภาพชีวิตและความพึงพอใจโดยรวมอย่างมีนัยสำคัญเมื่อคนอื่น ๆ ได้รับการสนับสนุนและการศึกษาเกี่ยวกับการสูญเสียการได้ยินและกลยุทธ์การสื่อสาร (เครเมอ Allessie, Dondorp, Zekveld และ Kapteyn, 2005) กลุ่มบุคคลและโปรแกรมการฟื้นฟูสมรรถภาพ Audiologic ที่เหมาะกับการสื่อสารความต้องการของแต่ละบุคคลได้รับการแสดงที่จะช่วยสร้างความรู้สึกที่ได้รับการยอมรับและความเชื่อมั่นที่นำไปสู่การยอมรับก่อนหน้านี้และได้รับประโยชน์เพิ่มขึ้นจากพอดีกับเทคโนโลยีอย่างระมัดระวัง (Chisolm, อับราฮัมและ McArdle, 2004) วิธีการฟื้นฟูสมรรถภาพที่ให้การรักษาแบบองค์รวมและคำนึงถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกี่ยวข้องกับอายุอื่น ๆ เช่นการด้อยค่าวิสัยทัศน์ลดลงองค์ความรู้และความชำนาญที่จำเป็นในการตอบสนองความต้องการในการขยายจำนวนประชากรที่มีอายุมากกว่าเรา (แซนเดอและ Echt, 2011). กำลังมองไปข้างหน้าคนที่มีสุขภาพ 2020 ได้ระบุเป้าหมายหลายอย่างที่เกี่ยวข้องกับการปรับปรุงการรักษาสุขภาพการได้ยินสำหรับผู้ใหญ่ โดยเฉพาะความคิดริเริ่มเรียกร้องให้เพิ่มขึ้นในจำนวนของผู้ใหญ่กว่า 70 คนที่ใช้เครื่องช่วยฟังและการได้ยินเทคโนโลยีอำนวยความสะดวกเช่นเดียวกับจำนวนของผู้ใหญ่ทุกเพศทุกวัย 20-70 ที่มีการประเมินผลการได้ยินในอดีต 5 ปี (สหรัฐอเมริกากรมอนามัย และความมั่นคงของมนุษย์, 2011) ผลกระทบจากการสูญเสียการได้ยินได้รับการรักษาที่ไม่สามารถละเลย ในช่วงต้นและการประเมินผลการรักษาอย่างระมัดระวังและแสดงสัญญาที่ดีในการบรรเทาผลกระทบจากการสูญเสียการได้ยินในระยะยาวต่อสุขภาพและคุณภาพชีวิต ด้วยประชากรสหรัฐอย่างรวดเร็ว aging, ระบบการดูแลสุขภาพที่ตระหนักถึงความสำคัญของประชาชนและการรักษาเป็นสิ่งสำคัญ การให้ความรู้ผู้บริโภคเกี่ยวกับความสำคัญของการแสวงหาการรักษาต้นสำหรับตัวเองและคนที่รักของพวกเขาจะต้องเป็นส่วนหนึ่งของสมการ อันที่จริงการเปลี่ยนแปลงการรับรู้เกี่ยวกับการสูญเสียการได้ยินมีความสำคัญต่อการเพิ่มจำนวนของบุคคลที่ในที่สุดได้รับประโยชน์จากการจัดการต้น audiologists ที่พอดีกับเครื่องช่วยฟังจะต้องดำเนินการฟื้นฟูสมรรถภาพเกี่ยวกับหูเป็นส่วนหนึ่งของแผนผู้ป่วยของพวกเขาในการดูแลเพื่อให้แน่ใจว่าบุคคลที่ในท้ายที่สุดแสวงหาบริการด้านการได้ยินได้รับการรักษาแบบองค์รวมในลักษณะตามหลักฐานที่จะนำจิตสังคมของพวกเขาทางกายภาพและการสื่อสารความต้องการเข้าสู่การพิจารณา . นอกจากนี้การวิจัยอย่างต่อเนื่องและการสนับสนุนเกี่ยวกับประสิทธิภาพของตัวแรกและการจัดการของการสูญเสียการได้ยินอาจช่วยกระตุ้นให้เกิดการระดมทุนที่ดีกว่าสำหรับเครื่องช่วยฟังเช่นเดียวกับการบริการฟื้นฟูสมรรถภาพเกี่ยวกับหูที่สำคัญ. แอนน์แอ Oyler, เหรียญออสเตรเลีย, CCC- [e-mail] รองผู้อำนวยการ โสตวิทยาการปฏิบัติวิชาชีพ ASHA อ้างอิงบริหารที่จจิ้ง (2011) รายละเอียดของผู้สูงอายุชาวอเมริกัน. 2010 Chartrand, MS (2005) undiagnosed สูญเสียการได้ยินที่มีอยู่ก่อนในผู้ป่วยอัลไซเมโรค โสตวิทยาออนไลน์. Chisolm, TH, อับราฮัม, HB, & McArdle, อาร์ (2004) ระยะสั้นและผลในระยะยาวของการฟื้นฟูสมรรถภาพการได้ยินผู้ใหญ่ หูและการได้ยิน, 25, 464-477. คอลลิน JG (1997) ความชุกของโรคเรื้อรังที่เลือก: United States 1990-1992 ที่สำคัญและสถิติสุขภาพ, 10 (194) Hyattsville, MD. ศูนย์แห่งชาติเพื่อสุขภาพสถิติทีม, JE, & แคมป์เบลล์ (2004) การด้อยค่า .Vision และสูญเสียการได้ยินในหมู่ชุมชนที่อยู่อาศัยของชาวอเมริกันที่มีอายุมากกว่า: ความหมายเพื่อสุขภาพและการทำงาน อเมริกันวารสารสาธารณสุข, 94, 823-829. เดวิส, เอสมิ ธ , P. เฟอร์กูสัน, เอ็ม, สตีเฟนส์, D. , & Gianopoulos, I. (2007) ยอมรับผลประโยชน์และค่าใช้จ่ายของการตรวจคัดกรองการได้ยินต้นสำหรับผู้พิการ: การศึกษาของการตรวจคัดกรองที่มีศักยภาพและรูปแบบ สุขภาพการประเมินเทคโนโลยี, 11, 1-294. Gagné, J. -P. ฮอพและเจนนิงส์, MB (2011) ตีตราและการตีตราตัวเองที่เกี่ยวข้องกับ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การสูญเสียการได้ยินดิบใน adults-a แห่งชาติ

การระบาดเบื้องต้นสถิติที่น่ากลัว ตามที่สถาบันแห่งชาติเกี่ยวกับคนหูหนวกและความผิดปกติทางการสื่อสาร ( nidcd ) 36 ล้านคนอเมริกันมีการสูญเสียการได้ยินนี้รวมถึง 17% ของประชากรผู้ใหญ่ของเรา อุบัติการณ์ของการสูญเสียการได้ยินเพิ่มขึ้นตามอายุประมาณหนึ่งในสามของอเมริกันระหว่างอายุ 65 และ 74 และเกือบครึ่งหนึ่งของผู้ที่อายุมากกว่า 75 มีการสูญเสียการได้ยิน ( nidcd , 2010 ) การสูญเสียการได้ยินเป็นที่สามที่แพร่หลายมากที่สุดสภาวะสุขภาพเรื้อรัง ซึ่งผู้สูงอายุ ( Collins , 1997 ) แต่น่าเสียดายที่เพียง 20% ของบุคคลผู้ที่อาจได้รับประโยชน์จากการรักษาจริงๆ แล้วขอความช่วยเหลือส่วนใหญ่มีแนวโน้มที่จะชะลอการรักษาจนกว่าพวกเขาจะไม่สามารถสื่อสารได้แม้ในที่ดีที่สุดของฟังสถานการณ์ โดยเฉลี่ยผู้ใช้เครื่องช่วยฟังรอมากกว่า 10 ปีหลังจากการเริ่มต้นของพวกเขาจะพอดีกับชุดแรกของเครื่องช่วยฟัง ( เดวิด สมิธ เฟอร์กูสัน เฟน & gianopoulos , 2007 ) .

ประชากรของเรา คือ อายุ ตามการบริหารงานตามอายุ ( 2011 , พารา 1 )" ประชากรสูงอายุจะออกดอกระหว่างปี 2010 และ 2030 เมื่อ ' ยุค Baby Boom ' ถึงอายุ 65 . ใน 2009 , คนมากกว่า 65 แสดง 12.9 % ของประชากร โดย 2030 , พวกเขาจะเป็นตัวแทน 19.3 % ประชากรของบุคคลมากกว่า 65 คาดว่าจะเป็นสองเท่าระหว่างปี 2008 และปี 2030 จะคาดการณ์ 72.1 ล้าน ( ( อายุ , 2011 , พารา 2 )


อายุเกี่ยวข้องกับการสูญเสียการได้ยินการสูญเสียการได้ยินในผู้ใหญ่มีจำนวนของปัจจัย ได้แก่ อายุ พันธุกรรม แสงเสียง และโรคเรื้อรัง ( เช่น เบาหวาน โรคไตเรื้อรังและโรคหัวใจ ) อายุที่เกี่ยวข้องกับการสูญเสียการได้ยินหรือ presbycusis ทั่วไปจะช้า , ความก้าวหน้าการสูญเสียการได้ยินที่มีผลต่อทั้ง 2 ข้างเท่าๆกัน presbycusis เริ่มต้นในความถี่สูง และต่อมามีผลต่อความถี่ต่ำ