On The Road With The Red God
Kesang Tseten’s new film captures both the Rato Machhindranath festival and the preprations accompanying the grand event in a blow-by-blow rendition
BY SUSHMA JOSHI Nation Weekly, August 26, 2004
The sight of a priest proudly display- ing a tiny vest at the Rato Machhindranath festival has been etched into our national consciousness. “On the road with the Red God: Machhindranath” is a film recently made by Kesang Tseten. Tseten takes 110 hours of footage of various acts of human ingenuity and devotion to what seems like a lost cause—namely, the construction of an unwieldy 100 foot chariot that gets tangled up in the electric wires of Patan and tilts drunkenly as it is dragged and pushed and pulled by enthusiasts across flood-washed roads every 12 years, and where men get roaring drunk and get into fights all the way from Bungmati to Patan, and then repeat the process all the way back.
Behind the vest rests a red god, known as the Rato Machhindranath. This is the divinity worthy of all that work—painters, artisans, rope-makers and carpenters donate days of working hours to build him that sky-high vehicle. Thought to be a manifestation of Avalokiteswor, the Buddha of Compassion by some, and Shiva by others, the Rato Machhindranath enjoy a popular following. While we have all seen this god in one form or another—postcard, photograph, television appearance—what is not clear to most Valley residents is why this god in general, and his festival in particular, took on such national significance.
Tseten’s film, by carefully documenting the entire process from the beginning, brings us a rare behind-the-scene glimpse of a production involving uncountable actors and decision-makers, from the guthis of Bungmati and Patan to the hundreds of people who materialize to drag the chariot back and forth between the two cities.
The festival can appear, on first sight, to be a classic excuse to get drunk and get into a good fight. Buff young men fight each other to get on the prow-shaped steering brake. The ousted men are unceremoniously pulled off. Acrimonious exchanges involving everything from the division of meat to the dogs to assigning blame for the tilting of the chariot is apparent. Scenes of conflict abound, and after a while you begin to wonder how people even manage to get that goddamn chariot upright, let alone drag it all the way from Bungmati to Patan.
If the chariot falls down and touches the ground, bad things happen. Kings can die, royal families can get massacred, and the guthi people can mysteriously get sick and die in mass numbers. The chariot has to be rebuilt anew in the event of such a calamity. So there rests a level of national responsibility amongst all the people involved in the venture. Some measure of co-operation amongst all the different people—from the men who run alongside and swiftly put a piece of wood in between the wooden wheels to brake the momentum, to the men perched on top who give the navigational directions, to the buff young men doing the steering, to the hundreds of volunteers who pull the ropes—has to exist. And don’t forget the women who brew all that potent alcohol.
After a while, the seeming chaos and loose organization take on a logic of their own. In spite of the overt conflict, which gets hashed out at every level, it’s apparent that the co-operative nature of Newari society remains the core spirit that guides the enterprise. While it started out as a local Newari festival, the discourse on the streets makes it clear that all Nepalis think of the festival as their own. When the chariot finally makes it into Jawalakhel, the level of mass participation and work involved in the process comes to fruition. When the priest takes out that tiny vest and displays it so proudly to the country, he is not just taking out a medieval garment—he is also taking out the symbol of a process in which, in spite of the conflict that exists at every level of society, the spirit of co-operation has again triumphed over small differences and created a structure in which such a mind-bogglingly complicated event could take place.
In both a literal and a symbolic level, the festival is an analogy of any large structure, i.e., our nation-state. Conflict exists at all levels in every organization. The trick is to find a way to resolve it without major calamity. Tseten, by actively editing footage to show the reality of conflict and its day-to-day resolution, follows more than a chariot. He is following the god behind that vest—the god of compassion that can allow a society made up of diverse and heterogeneous groups of people to come together and work on a national project without getting crushed.
(Writers note: This review was written after watching the first or second edit of "Red God". The documentary was then edited several times since then, and has taken a completely new form. Apologies if it misleads the reader and documentary watcher--but as with all works of art, I think its interesting to see all steps of the creation.)
บนถนนกับสีแดงพระเจ้า
tseten เกซังใหม่ภาพยนตร์จับทั้ง ราโต machhindranath เทศกาลและ preprations กับเหตุการณ์ในเป่าโดยเป่าหมาย
โดย sushma Joshi เนชั่นรายสัปดาห์ 26 สิงหาคม 2547
สายตาของนักบวชอย่างภาคภูมิใจแสดง - ing ขนาดเล็กเสื้อกั๊กที่ RATO machhindranath เทศกาลได้ ถูกฝังเข้าไปในจิตสำนึกแห่งชาติของเรา" บนถนนกับเทพแดง : machhindranath " เป็นภาพยนตร์สร้างเมื่อเร็ว ๆ นี้ โดย tseten เกซัง . tseten ใช้เวลา 110 ชั่วโมงของวิดีโอการกระทำต่างๆของความฉลาดของมนุษย์และการอุทิศตนเพื่อสิ่งที่ดูเหมือนว่าเป็นสาเหตุที่หายไปคือการก่อสร้างของเทอะทะ 100 เท้าราชรถที่ได้รับอีนุงตุงนังขึ้นในสายไฟฟ้าของปาตันเอียงเมาและมันเป็นลากและดันและดึงโดยผู้ที่ชื่นชอบข้ามถนนน้ำท่วมล้างทุก 12 ปี และผู้ชายจะคำราม เมาและทะเลาะกันตลอดทางจากพุงมะติไปปาตัน และทำซ้ำกระบวนการทั้งหมด ทางกลับ
หลังเสื้อของพระเจ้าแดงเรียกว่า ราโต machhindranath . นี่คือพระเจ้าคุ้มค่าของงานที่จิตรกร , ช่างฝีมือ , ผู้ผลิตเชือก ช่างไม้ บริจาควัน ชั่วโมงการทำงาน เพื่อสร้างให้เขา ว่าท้องฟ้าสูงรถ คิดว่าเป็นเครื่องของ avalokiteswor , พระพุทธเมตตาโดยบางส่วน และพระอิศวร โดยผู้อื่น ราโต machhindranath เพลิดเพลินตามความนิยมในขณะที่เราได้เห็นทั้งหมดพระเจ้านี้ในแบบฟอร์มหนึ่งหรืออีกรูป , โปสการ์ด , โทรทัศน์อะไรไม่ชัดเจนอาศัยอยู่หุบเขามากที่สุดคือ ทำไมพระเจ้านี้ในทั่วไป , และงานของเขาโดยเฉพาะ เอาความสำคัญระดับชาติเช่น .
tseten ของภาพยนตร์ โดยรอบคอบ บันทึกกระบวนการทั้งหมดตั้งแต่ต้นทำให้เราหายาก เบื้องหลังฉากเหลือบของการผลิตที่เกี่ยวข้องกับนักแสดงและผู้ผลิตตัดสินใจนับไม่ถ้วน จาก guthis และของพุงมะติปาทานไปหลายร้อยของผู้จัดงานลากราชรถไปมาระหว่างเมืองสองเมือง .
เทศกาลสามารถปรากฏบนภาพแรก เป็นข้ออ้างคลาสสิกเมาและได้รับ ในการต่อสู้ดีควายหนุ่มต่อสู้แต่ละอื่น ๆที่จะได้รับบนหัวเสา เบรก พวงมาลัย ถูกขับไล่ผู้ชายปุ๊บดึงออก ความรุนแรงการแลกเปลี่ยนที่เกี่ยวข้องกับทุกอย่างจากกองเนื้อสุนัขเพื่อกำหนดโทษสำหรับการเอียงของพระองค์ มีความชัดเจน ฉากของความขัดแย้งมาก และหลังจากที่ในขณะที่คุณเริ่มสงสัย ทำไมคนถึงได้ว่า ไอ้รถตรงอย่าว่าแต่ลากตลอดทางจากพุงมะติไปปาตัน
ถ้ารถล้มลง และสัมผัสพื้นดิน สิ่งไม่ดีเกิดขึ้น กษัตริย์จะตาย ราชวงศ์ได้สังหารหมู่ และ guthi คนก็ป่วยและตายในตัวเลขขนาดใหญ่ ก็ต้องถูกสร้างใหม่ในเหตุการณ์ เช่น หายนะมันอยู่ในระดับของความรับผิดชอบต่อชาติ ในบรรดาผู้ที่เกี่ยวข้องในการร่วมทุน บางวัดความร่วมมือในหมู่คนที่แตกต่างกันจากคนที่วิ่งอยู่เคียงข้างและอย่างรวดเร็วใส่ชิ้นส่วนของไม้ระหว่างล้อไม้เบรกโมเมนตัมเพื่อคนตั้งอยู่ที่ด้านบนที่ให้เส้นทางการเดินเรือเพื่อควายหนุ่มที่กำลังขับกับอาสาสมัครหลายร้อยคนที่ดึงเชือกได้อยู่ และอย่าลืมว่าผู้หญิงคนที่ต้มเหล้าที่ต้า
หลังจากนั้น ดูเหมือนความวุ่นวายและองค์กรหลวมใช้เวลาในตรรกะของพวกเขาเอง แม้ว่าความขัดแย้งบานปลาย ซึ่งได้ hashed ออกไปในทุกระดับ มันชัดเจนว่าสหกรณ์ธรรมชาติของภาษาเนวารีสังคมยังคงจิตวิญญาณหลักที่นำองค์กรในขณะที่มันเริ่มออกเป็นเทศกาลท้องถิ่นภาษาเนวารี , วาทกรรมบนถนน ทำให้มันชัดเจนว่า nepalis คิดว่างานของตนเอง เมื่อรถม้าก็ทำให้มันเข้าไปชะวะละเขล ระดับของการมีส่วนร่วมของมวลชน และเกี่ยวข้องในกระบวนการผลิตมาเพื่อการบรรลุผล เมื่อพระจะออกเล็ก ๆเสื้อและแสดงมันภูมิใจกับประเทศเขาไม่ได้เป็นเพียงการออกเสื้อผ้าในยุคกลาง เขายังเอาสัญลักษณ์ของกระบวนการที่ แม้ว่าความขัดแย้งที่มีอยู่ในทุกระดับของสังคม จิตวิญญาณของความร่วมมือได้อีกครั้งอยู่เหนือความแตกต่างเล็ก ๆ และสร้างโครงสร้างที่ซับซ้อนเช่นจิตใจ bogglingly เหตุการณ์อาจเกิดขึ้น
ใน ทั้งตามตัวอักษรและระดับสัญลักษณ์เทศกาลคือการเปรียบเทียบของโครงสร้างใหญ่ๆ เช่น รัฐชาติ ของเรา ความขัดแย้งมีอยู่ทุกระดับ ทุกองค์กร เคล็ดลับเพื่อหาวิธีที่จะแก้ไขได้โดยหลักหายนะ tseten โดยงานตัดต่อภาพเพื่อแสดงความเป็นจริงของความขัดแย้งและความละเอียดแบบวันต่อวันของ ดังต่อไปนี้มากกว่า รถม้าเขามีต่อพระเจ้านั้น พระเจ้าแห่งความเมตตา ด้านหลังเสื้อที่สามารถช่วยให้สังคมสร้างขึ้นมีความหลากหลายและแตกต่างกันของกลุ่มประชาชนที่จะมาร่วมกันทำงานในโครงการแห่งชาติโดยไม่ได้รับบด .
( ผู้เขียนหมายเหตุ : รีวิวนี้ถูกเขียนหลังจากดูครั้งแรกแก้ไขของ " พระเจ้า " สีแดง เอกสารถูกแก้ไขหลายครั้งตั้งแต่นั้นมาและได้นำรูปแบบใหม่อย่างสมบูรณ์ ขอโทษถ้ามัน misleads ผู้อ่าน และสารคดี ดู . . . แต่กับผลงานศิลปะทุกชิ้น ฉันคิดว่ามันน่าสนใจเพื่อดูขั้นตอนทั้งหมดของการสร้าง )
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)