In her poem entitled “The Fish,” El

In her poem entitled “The Fish,” Elizabeth Bishop tells the story of a fisherman who catches an old, battle-worn fish. The experience led the fisherman to a discovery that inspired her to throw the fish back into the water. The revelation struck her when she realized that the fish had fought time and time again to survive fishermen’s attempts to catch it; she could see how difficult survival had been for the fish, which had calmly allowed the narrator to lift it out of the water. This fish served as a lesson for the fisherman that people often forget the intelligence the natural world possesses. The fish is a reminder that nature can survive despite the hardships mankind creates for it.

Bishop wastes no time getting into the poem’s action; “The Fish” poem begins abruptly with a first line that concisely describes what fisherman physically does: “I caught a tremendous fish” (1). Yet the poem that follows is mostly description of the fish itself. In fact, someone viewing the scene from the third person perspective would hardly think much had happened at all. The sum of the fisherman’s main actions that occur in the poem are illustrated in only three different lines: “I caught a tremendous fish” (1), “I stared and stared” (65), and “And I let the fish go” (76). To a casual observer, nothing extraordinary happened. This is exactly the reason why the poem was written in first person. In order to appreciate the fish, one must delve into the mind of the fisherman to see her thoughts. Since Bishop wrote “The Fish” in first person, audiences can see the images of the wondrous fish that flash through the narrator’s mind and lead to a revelation. This downplay of the fisherman’s actions is exactly what Bishop had intended; the poem is not about the fisherman who catches the fish, but about the difficult life of the fish itself. Bishop’s abundant descriptions of the fish serve to exalt the wonder and majesty of nature and to downgrade the significance of mankind.

The first image Bishop uses to exalt the fish occurs when the fish seemed to allow the fisherman to extract it from the water. “He didn’t fight. / He hadn’t fought at all” (5-6). Here Bishop illustrates the unusual calmness of the fish by writing that the fish had not fought against the fisherman. It had given the narrator a chance to kill it, putting its own life in the hands of the fisherman. This point is emphasized by the fact that the surprised narrator repeats himself, noting twice that the fish did not fight. This is the first hint in the poem that humans forget about nature’s capabilities; in this case the fisherman did not expect the fish to seemingly give itself up.

Right away Bishop awards a higher status to the fish than a mere worthless object by calling the fish “He.” If the fish were called “it,” it would not be as clear that the fish is to be as highly regarded as a human. To call the fish “it” would be impersonal; that would downgrade the fish to an unimportant object lacking worth and character. Since it is called “he,” the fish is entitled to a personality, much like a human. Because of its personality, the fish serves as a lesson to the narrator.

This personality is described when Bishop elaborates on the appearance of the fish: “battered and venerable / and homely. Here and there / his brown skin hung in strips” (8-10). The fish had survived many struggles to stay alive. This is evident in the narrator’s description of the fish being “battered” and its skin being “hung in strips.” Both phrases suggest the fish has incurred some sort of violence. In addition, parasites had already begun to feast on the aging fish: “He was speckled with barnacles” (16) and the fish was “infested / with tiny white sea-lice” (18-19). Parasites had taken advantage of the opportunity to profit from another animal’s defenseless condition. All of these dismal images add up to create an overall picture of a disgusting, rotten fish that is literally falling apart at its seams.

Yet at the same time the narrator creates an image of an ugly, “battered,” decaying fish, she also describes it as “venerable” (8). Written in prose, the complete sentence would have been “He hung a grunting weight, battered and venerable and homely” (7-9). Bishop, however, separated the sentence into three parts in order to add emphasis to certain parts of the sentence. Bishop purposefully used enjambment to separate “battered and venerable” from the rest of the sentence to suggest a connection between the two adjectives. One might think that “battered” should possess a negative connotation while “venerable” should have more positive connotation because the former involves suffering and the latter involves being held in high esteem. Nevertheless, this is not the case. Since they are joined by the conjunction “and,” and the use of “and” joins two ideas, the two adjectives must complement each other instead of contrast each other. In other words, the fish is worthy of reverence because it is so battered, cut, barnacle-speckled, and lice-infested. The suffering it has undergone makes the fish worthy of praise in the eyes of the narrator. This is the personality of the fish: disgusting yet honorable. It is highly regarded because it has endured so long under such dangerous conditions.

When the narrator observed the fish’s lips, he discovered the cause of all this torment: fishermen trying to catch the fish. The fish’s lower lip was full of “five old pieces of fish-line” (51). At least five times before, fishermen had attempted to reel in the great fish, but they had not succeeded. The fish had fought back for his life and escaped from sure death.

The fish wore proof of his escapes “Like medals with their ribbons / frayed and wavering” (61-62). The suggestion that the fish wore the old hooks and line as if they were medals indicates that the fish seemed as proud of his accomplishments as would an Olympic medalist. He had defied man’s insistence on catching and eating him, and he had some frayed strings grown into his skin to show for it.

Again the narrator exalts the fish when she writes that the five lines and stuck in the fish’s lip are not only medals and symbols of pride, but also a “beard of wisdom / trailing from his aching jaw” (63-64). His experiences escaping mankind had made him knowledgeable about survival. Although the medals he carries with him cause him constant pain, his tattered body and beard of fish lines serve as symbols for the venerability and wisdom of nature. Just as the fish’s struggles have made him venerable and wise, every time nature overcomes the destruction humans cause, nature displays its unique intelligence and majesty.

The narrator believes this fish’s wisdom and enduring effort to survive symbolizes victory: “Victory filled up / the little rented boat” (66-67). The fish had fought on the front lines between nature and humanity and outlasted all of its opponents. The fish’s survival is a victory because he represents the endurance of nature despite the harsh conditions to which humans subject it. The fish surviving the adversities mankind created for it prove that the entire natural world is not apt to die without a fight. Another victory is that the fish bravely allowed the narrator to catch him without a fight for the narrator as if he knew the narrator would be sympathetic to the fish’s cause. Perhaps the fish in his wisdom had known that his body, rotten and filled with strings and wires, would serve as a reminder to whoever finally caught him that although humans feel free to abuse nature, nature can and will fight for its life.

This victory is further signified by the narrator’s observation that “oil had spread a rainbow” (69) all around the boat “until everything / was rainbow, rainbow, rainbow!” (74-75). In the moment of the fish’s and nature’s victory, the narrator views the multi-colored smears created by mixing oil and water as being identical to rainbows. A rainbow is an appropriate symbol in this situation since it symbolizes hope for the future. This notion dates back to biblical times and Noah’s ark. As the story goes, when the flood waters finally began to subside after forty days and nights of rain, God sent Noah a sign: a rainbow. From then on rainbows were to symbolize hope for a better future.

Bishop uses the oil-created rainbow in “The Fish” to signify the hope for nature to survive mankind’s onslaught. The simultaneously battered and venerable fish proves that nature can find a way. In addition, the fish proves that Homo sapiens are not the only species with intelligence. Man’s assumption that he can drive out to a lake with his rented boat and easily catch fish indicates that he believes fish will be incapable of escaping his lines, hooks, and technology. Yet this fish is proof of the contrary; it mocks man by adorning the same inventions man uses to try to capture it as medals. Man, despite all his clever gadgets, can never fully conquer nature. Therefore, the ultimate victory goes to the fish and nature instead of fishermen and humanity.

This realization caused the narrator’s decision: “And I let the fish go” (76). The fish would live another day and perhaps be discovered by another lucky fisherman, who could experience a moment of triumph similar to the one the narrator had enjoyed. For the narrator to keep the fish and kill it would be to ignore the lesson she had learned. She would have continued in the same uninformed mindset of belief in human superiority over nature, thereby missing out on a chance to discover how sublime nature truly is.

In her poem entitled “The Fish,” Elizabeth Bishop tells the story of a fisherman who catches an old, battle-worn fish. The experience led the fisherman to a discovery that inspired her to throw the fish back into the water. The rev

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในบทกวีของเธอได้รับ "ปลา" เอลิซาเบธบาทหลวงบอกเรื่องราวของชาวประมงที่จับปลาเก่า รบสวมใส่ ประสบการณ์นำชาวประมงไปค้นพบที่ได้แรงบันดาลใจเธอโยนไปในน้ำ การเปิดเผยสำแดงหลงเธอเมื่อเธอรู้ว่า ปลาก็สู้อีกครั้งเพื่อความอยู่รอดของชาวประมงพยายามจับมัน เธออาจดูว่ายากอยู่รอดได้ในปลา ซึ่งเคลื่อนได้อนุญาตให้โปรแกรมผู้บรรยายจะยกออกจากน้ำ ได้ ปลานี้ทำหน้าที่เป็นบทเรียนสำหรับชาวประมงที่คนมักจะลืมปัญญาธรรมชาติครบถ้วน ปลาจะเตือนที่ธรรมชาติสามารถอยู่รอดแม้ มีความยากลำบากที่มนุษย์สร้างมัน มุขนายกเปลืองเวลาไม่รับเป็นการกระทำของกลอน "ปลา" กลอนเริ่มต้นทันที ด้วยบรรทัดแรกที่ concisely อธิบายทางกายภาพไม่ว่าชาวประมง: "ฉันจับปลามหาศาล" (1) ยัง กลอนต่อไปนี้จะอธิบายส่วนใหญ่ของปลาเอง ในความเป็นจริง คนดูฉากจากมุมมองบุคคลที่สามไม่คิดมากได้เกิดขึ้นเลย ผลการดำเนินการหลักของชาวประมงที่เกิดขึ้นในกลอนดังรายละเอียดในบรรทัดที่แตกต่างกันเพียงสาม: "ฉันจับปลามหาศาล" (1), "ฉันเริ่ม และเริ่ม" (65), และ "และผมให้ปลาไป" (76) การนักการสบาย ๆ ไม่มีอะไรพิเศษเกิดขึ้น นี่คือเหตุผลว่าทำไมไม่เขียนกลอนคนแรก การชื่นชมปลา หนึ่งต้องเจาะเข้าไปในจิตใจของชาวประมงเพื่อดูความคิดของเธอ เนื่องจากบิชอปแห่งเขียน "ปลา" ในคนแรก ผู้ชมสามารถเห็นภาพปลาอันตระการตาที่แฟลชผ่านใจของ'ผู้บรรยาย' และนำไปสู่การเปิดเผย Downplay นี้การกระทำของชาวประมงคือ อะไรมุขนายกมีไว้ กลอนจะไม่ เกี่ยวกับชาวประมงที่จับปลา แต่ เกี่ยวกับชีวิตที่ลำบากของปลาเอง คำอธิบายมากมายเอปลาเสิร์ฟทรงพบและพระของธรรมชาติ และปรับลดความสำคัญของมนุษย์ ภาพแรกที่บาทหลวงใช้ทรงปลาเกิดขึ้นเมื่อปลาประจักษ์ให้ชาวประมงจะแยกจากน้ำ "เขาไม่ได้ต่อสู้กัน / เขาไม่ได้สู้เลย" (5-6) นี่มุขนายกแสดงเงียบผิดปกติของปลาโดยการเขียนที่ไม่มีสู้ปลากับชาวประมง มันมีให้เล่าโอกาสฆ่า ทำให้ชีวิตของตัวเองในมือของชาวประมง จุดนี้คือการเน้นย้ำความจริงที่ว่า 'ผู้บรรยาย'แปลกใจซ้ำตัวเอง สังเกตสองที่ ปลาไม่เคย นี่คือคำใบ้แรกในบทกวีที่มนุษย์ลืมเกี่ยวกับความสามารถของธรรมชาติ ในกรณีนี้ ชาวประมงได้ไม่หวังปลาที่ดูเหมือนว่าจะให้ตัวเอง ทันทีบาทหลวงรางวัลสถานะสูงกว่าปลากว่าวัตถุเพียงสามหาว โดยเรียกปลา "เขา" ถ้าปลาเรียกว่า "มัน" มันจะไม่ได้ชัดเจนว่าเป็นอย่างมากถือเป็นมนุษย์ปลา เรียกปลา "มัน" จะไม้มี ที่จะมือตกปลาเป็นวัตถุสำคัญขาดมูลค่าและอักขระ เนื่องจากมันถูกเรียกว่า "เขา" ปลาจะได้รับลักษณะ เหมือนมนุษย์ เนื่องจากบุคลิกภาพของ ปลาทำหน้าที่เป็นบทเรียนให้ผู้ อธิบายบุคลิกภาพนี้เมื่อบิชอปแห่ง elaborates ในลักษณะของปลา: "จากวิกฤต และมินท์ / น่ารัก ที่นี่และมี / ผิวหนังสีน้ำตาลของเขาแขวนในแถบ " (8-10) ปลามีชีวิตรอดย่างมากที่จะมีชีวิตอยู่ นี้ในคำอธิบายของ'ผู้บรรยาย'ปลาที่กำลัง "จากวิกฤต" และผิวมันอยู่ "แขวนในแถบนี้" ทั้งวลีแนะนำปลาได้เกิดขึ้นเรียงลำดับของความรุนแรงบาง นอกจากนี้ ปรสิตได้เริ่มลิ้มลองปลาอายุ: "เป็นเหตุ ด้วย barnacles" (16) และปลา "รบกวน / เหากระพงขาวเล็กๆ" (18-19) ปรสิตได้รับประโยชน์จากโอกาสที่จะกำไรจากเงื่อนไขที่พึ่งของสัตว์อื่น ทั้งหมดของภาพเหล่านี้แค่เพิ่มขึ้นเพื่อสร้างภาพโดยรวมของปลาเน่า น่าขยะแขยงที่แท้จริงตกกันที่ตะเข็บของแต่ในขณะเดียวกัน ผู้สร้างภาพของความน่าเกลียด "จากวิกฤต แหล่งปลา เธอยังอธิบายว่า เป็น"มินท์" (8) เขียนร้อยแก้ว ประโยคสมบูรณ์จะได้รับ "เขาแขวนน้ำหนัก grunting จากวิกฤต และมินท์ น่ารัก" (7-9) บาทหลวง คั่นประโยคอย่างไรก็ตาม เป็นสามส่วนเพื่อเพิ่มเน้นส่วนประกอบต่าง ๆ ของประโยค มุขนายกทุกใช้ enjambment "จากวิกฤต และมินท์" จากประโยคเพื่อแนะนำการเชื่อมต่อระหว่างคำคุณศัพท์สอง หนึ่งอาจคิดว่า "battered" ควรมีนัยเชิงลบในขณะที่ "มินท์" ควรมีนัยในเชิงบวกมากขึ้นเนื่องจากอดีตเกี่ยวข้องกับทุกข์ และเกี่ยวข้องกับการหลังถูกจัดขึ้นในต้นทุนสูง อย่างไรก็ตาม นี้ไม่ได้เช่น เนื่องจากพวกเขาจะเข้าร่วม โดยการร่วม "และ และใช้"และ"รวมสองความคิด คำคุณศัพท์สองต้องช่วยเสริมแทนความแตกต่างกัน ในคำอื่น ๆ ปลาน่าเป็นความเคารพเนื่องจากมันเป็นดังนั้นจากวิกฤต ตัด barnacle เหตุ และเหารบกวน ทุกข์ที่มีเปลี่ยนทำให้ปลาน่าสรรเสริญในสายตาของผู้ นี่คือบุคลิกของปลา: วิวทะเล ยังน่านับถือ มันอิสลามเนื่องจากมันได้ทนนาน ภายใต้เงื่อนไขดังกล่าวเป็นอันตรายเมื่อผู้สังเกตริมฝีปากของปลา เขาค้นพบสาเหตุของการทรมานนี้: ประมงพยายามที่จะจับปลา Lip ล่างของปลาได้เต็มรูปแบบของ "ห้าเก่าชิ้นปลาสาย" (51) น้อย ห้าครั้งก่อน ประมงได้พยายามหมุนในปลามาก แต่พวกเขาก็ไม่สำเร็จ ปลาก็กลับมาสู้ชีวิตของเขา และหลบหนีออกจากความตายแน่หลักฐานของเขา escapes สวมปลา "เช่นเหรียญกับทุกรุ่นของพวกเขา/ หลุดขาด และรี ๆ รอๆ" (61-62) แนะนำว่า ปลาสวมตะขอเก่าและบรรทัดว่าพวกเหรียญบ่งชี้ว่า ปลาที่ดูเหมือนเป็นความภาคภูมิใจของเขาสำเร็จ ตามที่ต้องการรางวัลเหรียญโอลิมปิค เขามีคณะทำงาน insistence คนจับ และรับประทานอาหารของเขา และเขาบางสายหลุดลุ่ยที่เติบโตขึ้นเป็นผิวหนังของเขาจะแสดงเรื่อง อีก เล่า exalts ปลาเมื่อเธอเขียนว่า ห้าบรรทัด และติดอยู่ในลิของปลา ไม่เพียงแต่เหรียญและสัญลักษณ์ของความภาคภูมิใจ แต่ยังเป็น "เคราของภูมิปัญญา / ต่อท้ายจากขากรรไกรของเขาปวด" (63-64) ประสบการณ์ของเขาหลบหนีมนุษย์มีทำให้เขามีความรู้เกี่ยวกับการอยู่รอด ถึงแม้ว่าเหรียญที่เขาดำเนินกับเขาทำให้เขาเจ็บปวดคง เขา tattered ร่างกาย และเคราปลาบรรทัดทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์สำหรับการ venerability และภูมิปัญญาของธรรมชาติ เหมือนของปลาย่างทำเขามินท์ และ ฉลาด ทุกครั้งที่ทำลายมนุษย์สาเหตุ overcomes ธรรมชาติ ธรรมชาติแสดงเฉพาะปัญญาและพระ ผู้เชื่อภูมิปัญญาปลานี้ และพยายามที่จะอยู่รอดยั่งยืนสัญลักษณ์ชัยชนะ: "ชัยเต็ม / น้อยเช่าเรือ" (66-67) ปลามีสู้บนใบหน้าระหว่างธรรมชาติและมนุษย์ และ outlasted ของฝ่ายตรงข้ามทั้งหมด การรอดตายของปลาจะเป็นชัยชนะ เพราะเขาแสดงถึงความอดทนของธรรมชาติแม้มีเงื่อนไขรุนแรงที่มนุษย์เรื่องมัน ปลารอดมนุษย์ adversities สร้างมันพิสูจน์ว่า ธรรมชาติทั้งไม่ฉลาดจะตาย โดยไม่มีการต่อสู้ ชัยชนะอีกเป็นว่า ปลาอย่างกล้าหาญได้เล่าจะจับเขา โดยไม่มีการต่อสู้สำหรับเล่าว่าเขารู้เล่าจะเห็นอกเห็นใจกับสาเหตุของปลา อาจเป็นปลาในภูมิปัญญาของเขารู้จักว่า ร่างกายของเขา เน่า และเต็มไปด้วยสายลวด จะทำหน้าที่เป็นตัวเตือนให้ใครก็ตามในที่สุดเขาจับที่แม้มนุษย์รู้สึกฟรีเพื่อละเมิดธรรมชาติ ธรรมชาติสามารถ และจะต่อสู้กับชีวิต ชัยชนะนี้เป็น signified โดยการสังเกตของผู้บรรยายว่า "น้ำมันแพร่รุ้ง" เพิ่มเติมทั้งหมด (69) สถานเรือ "จนกระทั่งทุกอย่าง / มีสายรุ้ง เรนโบว์ โบว์! " (74-75) ในขณะที่ชัยชนะของปลาและธรรมชาติ เล่ามุมมอง smears หลายสีที่สร้างขึ้น โดยผสมน้ำมันและน้ำเป็นเหมือนกับโบว์ รุ้งเป็นสัญลักษณ์เหมาะสมในสถานการณ์นี้เนื่องจากว่าสัญลักษณ์ความหวังสำหรับอนาคต ความคิดนี้กลับวันเวลาคัมภีร์และโนอาห์ เป็นเรื่องราวไป เมื่อน้ำท่วมก็เริ่มเบาบางหลังสี่สิบวันและคืนฝน พระเจ้าส่งโนอาห์เครื่อง: รุ้ง ดังนั้นโบว์ก็ยัง เป็นสื่อความหวังสำหรับอนาคตดีกว่าบาทหลวงใช้รุ้งสร้างน้ำมันใน "ปลา" เพื่อหวังในธรรมชาติเพื่อความอยู่รอดการโจมตีของมนุษย์ที่มีความหมาย ปลาพร้อมกันจากวิกฤต และมินท์พิสูจน์ว่า ธรรมชาติสามารถหาวิธี นอกจากนี้ ปลาพิสูจน์ sapiens กะเทยไม่มีชีวิตชนิดเดียวกับปัญญา อัสสัมชัญชายว่า เขาสามารถขับรถออกไปยังทะเลสาบเขาเช่าเรือ และจับปลาได้บ่งชี้ว่า เขาเชื่อว่า ปลาจะหลบหนีของเขาบรรทัด ตะขอ เทคโนโลยี และหมัน ยัง ปลานี้เป็นหลักฐานตรงกันข้าม มัน mocks คน โดย adorning ประดิษฐ์เดียวกันที่มนุษย์ใช้เพื่อพยายามจับเป็นเหรียญ คน แม้เขาฉลาดโปรแกรมเบ็ดเตล็ดทั้งหมด สามารถไม่เคยเต็มพิชิตธรรมชาติ ดังนั้น ชัยชนะที่ดีที่สุดไปยังปลาและธรรมชาติแทนประมงและมนุษยชาติ รับรู้นี้เกิดจากการตัดสินใจของ'ผู้บรรยาย': "และผมให้ปลาไป" (76) ปลาจะสดอีกวัน และอาจจะค้นพบ โดยชาวประมงโชคอื่น ซึ่งอาจพบขณะนี้คล้ายกับการเล่ามีความสุขชัย สำหรับ'ผู้บรรยาย'เพื่อให้ปลาและฆ่ามันจะละเว้นการเรียน เธอได้เรียนรู้ เธอจะมีอย่างต่อเนื่องในความคิดไม่รู้เหมือนกันความเชื่อในปมมนุษย์เหนือธรรมชาติ จึงหายไปในโอกาสที่จะค้นพบว่าบรรยากาศธรรมชาติอย่างแท้จริงคือในบทกวีของเธอได้รับ "ปลา" เอลิซาเบธบาทหลวงบอกเรื่องราวของชาวประมงที่จับปลาเก่า รบสวมใส่ ประสบการณ์นำชาวประมงไปค้นพบที่ได้แรงบันดาลใจเธอโยนไปในน้ำ เดอะเรฟ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในบทกวีของเธอชื่อ "ปลา" ลิซาเบ ธ บิชอปบอกเล่าเรื่องราวของชาวประมงที่จับเก่าปลารบสวมใส่ ประสบการณ์ที่ชาวประมงนำไปสู่การค้นพบที่เป็นแรงบันดาลใจของเธอที่จะโยนปลากลับลงไปในน้ำที่ เปิดเผยหลงเธอเมื่อเธอรู้ว่าปลาได้ต่อสู้อีกครั้งและเวลาที่จะอยู่รอดความพยายามของชาวประมงที่จะจับมัน เธอจะได้เห็นวิธีการที่ยากอยู่รอดได้รับสำหรับปลาที่ได้รับอนุญาตให้ใจเย็นเล่าที่จะยกมันออกมาจากน้ำ ปลานี้ทำหน้าที่เป็นบทเรียนสำหรับชาวประมงที่ผู้คนมักจะลืมปัญญาโลกธรรมชาติมีคุณสมบัติ ปลาเป็นตัวเตือนที่มีลักษณะที่สามารถอยู่รอดได้แม้จะมีความยากลำบากมนุษย์สร้างมัน. เสียบิชอปเวลาไม่ได้รับไปสู่การปฏิบัติบทกวีของ; "ปลา" บทกวีเริ่มต้นทันทีที่มีเส้นแรกที่รัดกุมอธิบายถึงสิ่งที่ชาวประมงร่างกายไม่ "ผมจับปลาอย่างมาก" (1) แต่บทกวีที่ตามมาส่วนใหญ่จะเป็นคำอธิบายของปลาตัวเอง ในความเป็นจริงคนที่ดูภาพจากมุมมองของคนที่สามแทบจะคิดว่ามากที่เกิดขึ้นในทุก ผลรวมของการดำเนินการหลักของชาวประมงที่เกิดขึ้นในบทกวีที่มีการแสดงในเพียงสามเส้นที่แตกต่างกัน: "ผมจับปลาอย่างมาก" (1) "ผมจ้องและจ้อง" (65) และ "และฉันปล่อยให้ปลาไป" (76) เพื่อสังเกตการณ์สบาย ๆ ไม่มีอะไรพิเศษเกิดขึ้น ตรงนี้เป็นเหตุผลที่ว่าทำไมบทกวีที่เขียนขึ้นในคนแรก เพื่อที่จะได้ชื่นชมปลาหนึ่งต้องเจาะลึกเข้าไปในจิตใจของชาวประมงที่จะเห็นความคิดของเธอ ตั้งแต่บิชอปเขียนว่า "ปลา" ในคนแรกผู้ชมสามารถเห็นภาพของปลามหัศจรรย์ที่แฟลชผ่านใจของผู้บรรยายและนำไปสู่การเปิดเผย downplay นี้มาจากการกระทำของชาวประมงเป็นสิ่งที่บิชอปตั้งใจ; บทกวีไม่เกี่ยวกับชาวประมงที่จับปลา แต่เกี่ยวกับชีวิตที่ยากลำบากของปลาตัวเอง บิชอปรายละเอียดที่อุดมสมบูรณ์ของปลาให้บริการเพื่อยกระดับความมหัศจรรย์และทรงของธรรมชาติและการปรับลดความสำคัญของมนุษยชาติ. ภาพแรกบิชอปใช้ในการยกปลาเกิดขึ้นเมื่อปลาดูเหมือนจะช่วยให้ชาวประมงที่จะดึงมันออกมาจากน้ำ "เขาไม่ได้ต่อสู้ / เขาไม่ได้ต่อสู้กับทุกคน "(5-6) บิชอปนี่แสดงให้เห็นถึงความสงบที่ผิดปกติของปลาโดยเขียนว่าปลาไม่ได้ต่อสู้กับชาวประมง มันได้รับการบรรยายโอกาสที่จะฆ่ามันทำให้ชีวิตของตัวเองอยู่ในมือของชาวประมงที่ จุดนี้จะเน้นความจริงที่ว่าผู้บรรยายแปลกใจตัวเองซ้ำสังเกตว่าปลาครั้งที่สองไม่ได้ต่อสู้ นี่คือคำใบ้แรกในบทกวีที่มนุษย์ลืมเกี่ยวกับความสามารถของธรรมชาติ; ในกรณีนี้ชาวประมงไม่ได้คาดหวังปลาดูเหมือนจะให้ตัวเองขึ้น. ทันทีบิชอปรางวัลสถานะที่สูงขึ้นเพื่อปลากว่าวัตถุที่ไร้ค่าเพียงโดยการเรียกปลา "เขา." ถ้าปลาถูกเรียกว่า "มัน" มันจะ ไม่เป็นที่ชัดเจนว่าปลาที่จะเป็นไปตามที่ได้รับการยกย่องเป็นมนุษย์ ที่จะเรียกปลา "มัน" จะเป็นตัวตน; ที่จะปรับลดปลากับวัตถุที่ไม่สำคัญขาดคุ้มค่าและตัวอักษร เพราะมันจะเรียกว่า "เขา" ปลามีสิทธิที่จะมีบุคลิกเหมือนมนุษย์ เพราะบุคลิกของปลาทำหน้าที่เป็นบทเรียนที่จะบรรยายได้. บุคลิกภาพนี้จะอธิบายเมื่อบิชอป elaborates ในลักษณะของปลาที่ว่า "ทารุณและเคารพ / และอบอุ่น ที่นี่และมี / ผิวสีน้ำตาลของเขาแขวนอยู่ในแถบ "(8-10) ปลายังมีชีวิตอยู่การต่อสู้จำนวนมากที่จะมีชีวิตอยู่ นี้เห็นได้ชัดในคำอธิบายเล่าเรื่องของปลาเป็น "ซึ้ง" และผิวเป็น "แขวนอยู่ในแถบ." วลีทั้งแนะนำให้ปลาได้เกิดขึ้นจากการเรียงลำดับของความรุนแรง นอกจากนี้ปรสิตได้เริ่มแล้วลิ้มลองปลาริ้วรอย: "เขาเป็นคนที่มีจุดด่างดำเพรียง" (16) และปลาคือ "รบกวน / สีขาวเล็ก ๆ ที่มีน้ำทะเลเหา" (18-19) ปรสิตได้รับประโยชน์จากโอกาสที่จะทำกำไรจากสภาพที่พึ่งของสัตว์อื่น ทั้งหมดของภาพกลุ้มใจเหล่านี้เพิ่มขึ้นในการสร้างภาพโดยรวมของน่าขยะแขยงปลาเน่าที่แท้จริงตกแตกที่ตะเข็บของ. แต่ในเวลาเดียวกันบรรยายสร้างภาพของน่าเกลียดว่า "ซึ้ง" ปลาเนื้อที่เธอยัง อธิบายว่า "เคารพ" (8) เขียนร้อยแก้วประโยคที่สมบูรณ์จะได้รับ "เขาแขวนน้ำหนักคำรามซึ้งและเคารพและอบอุ่น" (7-9) บิชอป แต่แยกประโยคเป็นสามส่วนเพื่อเพิ่มความสำคัญบางส่วนของประโยค บิชอปใช้ enjambment เด็ดเดี่ยวที่จะแยก "ซึ้งและเคารพ" จากส่วนที่เหลือของประโยคเพื่อแสดงให้เห็นการเชื่อมต่อระหว่างสองคำคุณศัพท์ บางคนอาจคิดว่า "ทารุณ" ควรมีความหมายเชิงลบขณะที่ "เคารพ" ควรจะมีความหมายในเชิงบวกมากขึ้นเพราะในอดีตที่เกี่ยวข้องกับความทุกข์ทรมานและหลังที่เกี่ยวข้องกับการถูกจัดขึ้นในความนิยมสูง แต่นี้เป็นกรณีที่ไม่ เนื่องจากพวกเขาจะเข้าร่วมโดยร่วม "และ" และใช้ "และ" ร่วมสองความคิดทั้งสองคำคุณศัพท์จะต้องเติมเต็มซึ่งกันและกันแทนของความคมชัดของแต่ละคน ในคำอื่น ๆ ปลามีคุณค่าของความเคารพเพราะมันถูกทารุณเพื่อตัดเพรียง-จุดด่างดำและเหารบกวน ความทุกข์จะได้รับการทำให้ปลาการสรรเสริญในสายตาของผู้บรรยายที่ นี่คือบุคลิกของปลา: น่าขยะแขยงยังมีเกียรติ . เป็นที่ยอมรับอย่างสูงเพราะมันได้ทนนานมากภายใต้เงื่อนไขที่เป็นอันตรายเช่นเมื่อผู้บรรยายสังเกตริมฝีปากของปลาที่เขาค้นพบสาเหตุของความทุกข์ทรมานนี้: ชาวประมงพยายามที่จะจับปลา ปลาริมฝีปากล่างก็เต็มไปด้วย "ห้าชิ้นเก่าของปลาเส้น" (51) อย่างน้อยห้าครั้งก่อนที่ชาวประมงได้พยายามที่จะรีลในปลาที่ดี แต่พวกเขาไม่ประสบความสำเร็จ ปลาที่ได้กลับมาต่อสู้เพื่อชีวิตของเขาและหนีออกมาจากความตายแน่นอน. ปลาสวมหลักฐานการหนีของเขา "เช่นเดียวกับเหรียญของพวกเขาด้วยริบบิ้น / ฝอยและลังเล" (61-62) ข้อเสนอแนะว่าปลาสวมตะขอเก่าและสายราวกับว่าพวกเขาแสดงให้เห็นว่าเหรียญปลาดูเหมือนภูมิใจในความสำเร็จของเขาในฐานะที่จะชนะเลิศเหรียญโอลิมปิก เขาได้ท้าทายการเรียกร้องของมนุษย์ในการจับและการรับประทานอาหารและเขาได้สายฝอยบางเติบโตขึ้นเป็นผิวของเขาที่จะแสดงมัน. อีกครั้งบรรยายยกปลาเมื่อเธอเขียนว่าห้าเส้นและติดอยู่ในปากของปลาไม่ได้เหรียญเท่านั้นและ สัญลักษณ์ของความภาคภูมิใจ แต่ยังเป็น "เคราของภูมิปัญญา / ต่อท้ายจากขากรรไกรน่าปวดหัวของเขา" (63-64) ประสบการณ์ของเขาหนีมนุษย์ทำให้เขารู้เกี่ยวกับการอยู่รอด แม้ว่าเหรียญที่เขาดำเนินการกับเขาทำให้เขาเจ็บปวดคงที่ร่างกายขาดรุ่งริ่งของเขาและเคราของเส้นปลาทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์สำหรับ venerability และภูมิปัญญาของธรรมชาติ เช่นเดียวกับการต่อสู้ของปลาได้ทำให้เขาเคารพและฉลาดธรรมชาติทุกครั้งที่เข้าครอบงำมนุษย์ทำลายทำให้เกิดลักษณะแสดงความฉลาดที่ไม่ซ้ำกันและพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวของ. ผู้บรรยายเชื่อว่าภูมิปัญญาของปลาและความพยายามที่ยั่งยืนเพื่อความอยู่รอดเป็นสัญลักษณ์ของชัยชนะ: "ชัยชนะที่เต็มไปขึ้น / เล็ก ๆ น้อย ๆ เรือเช่า "(66-67) ปลาที่เคยต่อสู้ในแนวหน้าระหว่างธรรมชาติและความเป็นมนุษย์และโค่นล้มทั้งหมดของฝ่ายตรงข้าม การอยู่รอดของปลาเป็นชัยชนะเพราะเขาแสดงให้เห็นถึงความอดทนของธรรมชาติแม้จะมีเงื่อนไขที่รุนแรงที่มนุษย์เรื่องมัน ปลาที่รอดตายมนุษย์สร้างความลำบากมันพิสูจน์ให้เห็นว่าโลกธรรมชาติทั้งหมดไม่ได้มีแนวโน้มที่จะตายโดยไม่มีการต่อสู้ ชัยชนะก็คือว่าปลาที่ได้รับอนุญาตอย่างกล้าหาญเล่าที่จะจับเขาโดยไม่ต้องต่อสู้เพื่อบรรยายว่าถ้าเขารู้ว่าผู้บรรยายจะเห็นใจสาเหตุของปลา บางทีอาจจะเป็นปลาในภูมิปัญญาของเขาได้รู้จักกันว่าร่างกายของเขาเน่าเสียและเต็มไปด้วยสายและสายจะทำหน้าที่เป็นตัวเตือนให้กับใครก็ตามในที่สุดก็จับเขาว่าถึงแม้มนุษย์รู้สึกอิสระที่จะละเมิดธรรมชาติธรรมชาติสามารถและจะต่อสู้เพื่อชีวิต. ชัยชนะครั้งนี้ คือความหมายต่อไปโดยการสังเกตบรรยายว่า "น้ำมันมีการแพร่กระจายรุ้ง" (69) รอบ ๆ เรือ "จนกว่าทุกอย่าง / เป็นรุ้ง, รุ้ง, รุ้ง!" (74-75) ในช่วงเวลาของการของปลาและชัยชนะของธรรมชาติที่เล่ามุมมองรอยเปื้อนหลายสีที่สร้างขึ้นโดยการผสมน้ำมันและน้ำเป็นเหมือนรุ้ง รุ้งเป็นสัญลักษณ์ที่เหมาะสมในสถานการณ์เช่นนี้เพราะมันเป็นสัญลักษณ์ของความหวังสำหรับอนาคต ความคิดนี้วันที่กลับไปสมัยพระคัมภีร์ไบเบิลและเรือโนอาห์ เป็นเรื่องที่จะไปเมื่อน้ำท่วมในที่สุดก็เริ่มที่จะลดลงหลังจากที่สี่สิบวันและคืนฝนโนอาห์พระเจ้าส่งสัญญาณ: รุ้ง จากนั้นรุ้งจะเป็นสัญลักษณ์ของความหวังสำหรับอนาคตที่ดีกว่า. บิชอปใช้น้ำมันรุ้งสร้างขึ้นใน "ปลา" ที่มีความหมายหวังธรรมชาติเพื่อความอยู่รอดการโจมตีของมนุษย์ ปลาทอดพร้อมกันและเคารพพิสูจน์ให้เห็นว่าธรรมชาติสามารถหาวิธี นอกจากนี้ปลาที่พิสูจน์ให้เห็นว่ามนุษย์ปัจจุบันไม่ได้เป็นเพียงสายพันธุ์ที่มีความฉลาด สมมติฐานของมนุษย์ว่าเขาสามารถขับรถออกไปยังทะเลสาบที่มีเรือเช่าของเขาได้อย่างง่ายดายและจับปลาแสดงให้เห็นว่าเขาเชื่อว่าปลาจะมีความสามารถในการหลบหนีของเขาเส้นตะขอและเทคโนโลยี แต่ปลานี้เป็นหลักฐานทางตรงกันข้าม; มันหัวเราะเยาะมนุษย์โดยประดับประดาผู้ชายคนเดียวกันสิ่งประดิษฐ์ที่ใช้ในการพยายามที่จะจับมันเป็นเหรียญ ชายแม้จะมีทั้งหมดแกดเจ็ตที่ฉลาดของเขาไม่สามารถเอาชนะธรรมชาติได้อย่างเต็มที่ . ดังนั้นชัยชนะที่ดีที่สุดไปที่ปลาและธรรมชาติแทนชาวประมงและมนุษยชาติก่อให้เกิดเรื่องนี้ทำให้เกิดการตัดสินใจของผู้บรรยาย: "และฉันปล่อยให้ปลาไป" (76) ปลาจะมีชีวิตอยู่อีกวันและอาจจะค้นพบโดยชาวประมงโชคดีอีกที่จะได้สัมผัสกับช่วงเวลาของการประสบความสำเร็จที่คล้ายคลึงกับหนึ่งในผู้บรรยายได้มีความสุข สำหรับผู้บรรยายเพื่อให้ปลาและฆ่ามันจะเป็นบทเรียนที่จะไม่สนใจเธอได้เรียนรู้ เธอจะได้ยังคงอยู่ในความคิดไม่รู้เดียวกันของความเชื่อในความเหนือกว่าของมนุษย์มากกว่าธรรมชาติจึงหายไปหมดในโอกาสที่จะค้นพบวิธีธรรมชาติประเสริฐอย่างแท้จริงมี. ในบทกวีของเธอชื่อ "ปลา" บิชอปลิซาเบ ธ บอกเล่าเรื่องราวของชาวประมงที่จับได้ เก่าปลารบสวมใส่ ประสบการณ์ที่ชาวประมงนำไปสู่การค้นพบที่เป็นแรงบันดาลใจของเธอที่จะโยนปลากลับลงไปในน้ำที่ เรฟ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในบทกวีของเธอที่ชื่อ " ปลา " อลิซาเบธ บิชอป บอกเล่าเรื่องราวของชาวประมงผู้จับเก่า การใส่ปลา ประสบการณ์ทำให้ชาวประมงเพื่อการค้นพบที่เป็นแรงบันดาลใจให้เธอโยนปลากลับลงไปในน้ำ การตีของเธอเมื่อเธอตระหนักว่า ปลาที่ได้สู้กับเวลาและเวลาอีกครั้งเพื่อความอยู่รอด ชาวประมงก็พยายามที่จะจับมันเธออาจจะดูว่ารอดยากที่ได้รับสำหรับปลา ซึ่งเคยใจเย็นอนุญาตเล่ายกขึ้นจากน้ำ ปลาตัวนี้ทำหน้าที่เป็นบทเรียนสำหรับชาวประมงที่คนมักจะลืมความธรรมชาติของโลกมี ปลามันเตือนว่าธรรมชาติสามารถอยู่รอดได้แม้จะมีความลำบากมนุษย์สร้างเอง

บิชอปของเสียเวลาไม่รับในบทกวีการดําเนินการ