This is a real life story of engine

This is a real life story of engineer John Roebling building the Brooklyn Bridge in New York, USA back in 1870. The bridge was completed in 1883, after 13 years.



In 1883, a creative engineer named John Roebling was inspired by an idea to build a spectacular bridge connecting New York with the Long Island. However bridge building experts throughout the world thought that this was an impossible feat and told Roebling to forget the idea. It just could not be done. It was not practical. It had never been done before.

Roebling could not ignore the vision he had in his mind of this bridge. He thought about it all the time and he knew deep in his heart that it could be done. He just had to share the dream with someone else. After much discussion and persuasion he managed to convince his son Washington, an up and coming engineer, that the bridge in fact could be built.

Working together for the first time, the father and son developed concepts of how it could be accomplished and how the obstacles could be overcome. With great excitement and inspiration, and the headiness of a wild challenge before them, they hired their crew and began to build their dream bridge.

The project started well, but when it was only a few months underway a tragic accident on the site took the life of John Roebling. Washington was also injured and left with a certain amount of brain damage, which resulted in him not being able to talk or walk.

“We told them so.” “Crazy men and their crazy dreams.” “It’s foolish to chase wild visions.”

Everyone had a negative comment to make and felt that the project should be scrapped since the Roeblings were the only ones who knew how the bridge could be built.

In spite of his handicap Washington was never discouraged and still had a burning desire to complete the bridge and his mind was still as sharp as ever. He tried to inspire and pass on his enthusiasm to some of his friends, but they were too daunted by the task.

As he lay on his bed in his hospital room, with the sunlight streaming through the windows, a gentle breeze blew the flimsy white curtains apart and he was able to see the sky and the tops of the trees outside for just a moment.

It seemed that there was a message for him not to give up. Suddenly an idea hit him. All he could do was move one finger and he decided to make the best use of it. By moving this, he slowly developed a code of communication with his wife.

He touched his wife’s arm with that finger, indicating to her that he wanted her to call the engineers again. Then he used the same method of tapping her arm to tell the engineers what to do. It seemed foolish but the project was under way again.

For 13 years Washington tapped out his instructions with his finger on his wife’s arm, until the bridge was finally completed. Today the spectacular Brooklyn Bridge stands in all its glory as a tribute to the triumph of one man’s indomitable spirit and his determination not to be defeated by circumstances. It is also a tribute to the engineers and their team work, and to their faith in a man who was considered mad by half the world. It stands too as a tangible monument to the love and devotion of his wife who for 13 long years patiently decoded the messages of her husband and told the engineers what to do.

Perhaps this is one of the best examples of a never-say-die attitude that overcomes a terrible physical handicap and achieves an impossible goal.

Often when we face obstacles in our day-to-day life, our hurdles seem very small in comparison to what many others have to face. The Brooklyn Bridge shows us that dreams that seem impossible can be realised with determination and persistence, no matter what the odds are.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

นี่คือเรื่องราวชีวิตจริงของวิศวกรจอห์นโรบลิงสร้างสะพานบรูคลิในนิวยอร์ก, สหรัฐอเมริกากลับมาอยู่ใน 1870 สะพานเสร็จสมบูรณ์ในปี 1883 หลังจาก 13 ปี. ใน 1883 เป็นวิศวกรสร้างสรรค์ชื่อจอห์นโรบลิงได้แรงบันดาลใจจากความคิดที่จะสร้าง สะพานเชื่อมต่อที่งดงามนิวยอร์กกับลองไอส์แลนด์ อย่างไรก็ตามผู้เชี่ยวชาญด้านการสร้างสะพานทั่วโลกคิดว่านี่คือความสำเร็จที่เป็นไปไม่ได้และบอกว่าโรบลิงที่จะลืมความคิด มันก็ไม่สามารถทำได้ มันไม่ได้ในทางปฏิบัติ มันไม่เคยทำมาก่อน. โรบลิงไม่สามารถเพิกเฉยต่อวิสัยทัศน์ของเขามีอยู่ในใจของเขาของสะพานนี้ เขาคิดเกี่ยวกับมันตลอดเวลาและเขารู้ว่าลึกลงไปในหัวใจของเขาว่ามันสามารถทำได้ เขาก็มีการแบ่งปันความฝันกับคนอื่น หลังจากการอภิปรายมากและชักชวนเขามีการจัดการที่จะโน้มน้าวให้ลูกชายของเขาวอชิงตันวิศวกรขึ้นมาและที่สะพานในความเป็นจริงอาจจะสร้าง. การทำงานร่วมกันเป็นครั้งแรกพ่อและลูกชายของการพัฒนาแนวความคิดของวิธีการที่มันอาจจะประสบความสำเร็จและวิธีการที่ อุปสรรคที่สามารถเอาชนะ ด้วยความตื่นเต้นที่ดีและแรงบันดาลใจและ headiness ของความท้าทายในป่าก่อนที่พวกเขาพวกเขาได้รับการว่าจ้างลูกเรือและเริ่มที่จะสร้างสะพานเชื่อมความฝันของพวกเขา. โครงการเริ่มต้นได้ดี แต่เมื่อมันเป็นเพียงไม่กี่เดือนที่กำลังอยู่ระหว่างอุบัติเหตุอันน่าเศร้าในเว็บไซต์เอา ชีวิตของจอห์นโรบลิง วอชิงตันได้รับบาดเจ็บและยังเหลืออยู่กับจำนวนหนึ่งของความเสียหายของสมองซึ่งส่งผลให้เขาไม่สามารถที่จะพูดคุยหรือเดิน. "เราบอกพวกเขาดังนั้น." "คนบ้าและความฝันของพวกเขาบ้า." "มันโง่ที่จะไล่ตามวิสัยทัศน์ของป่า "ทุกคนมีความคิดเห็นเชิงลบที่จะทำและรู้สึกว่าโครงการควรจะทิ้งตั้งแต่Roeblings เป็นคนเดียวที่รู้ว่าสะพานจะสร้าง. ทั้งๆที่มีแฮนดิแควอชิงตันของเขาก็ไม่เคยท้อแท้และยังคงมีความปรารถนาที่การเผาไหม้ให้สมบูรณ์ สะพานและจิตใจของเขาก็ยังคงเป็นคมเช่นเคย เขาพยายามที่จะสร้างแรงบันดาลใจและส่งผ่านความกระตือรือร้นของเขาบางส่วนของเพื่อน ๆ ของเขา แต่พวกเขาก็ยอมแพ้เกินไปโดยงาน. ในขณะที่เขานอนอยู่บนเตียงของเขาในห้องของโรงพยาบาลของเขากับแสงแดดสตรีมมิ่งผ่านหน้าต่าง, สายลมอ่อนพัดสีขาวบอบบาง ผ้าม่านออกจากกันและเขาก็สามารถที่จะเห็นท้องฟ้าและท็อปส์ซูของต้นไม้ที่อยู่ด้านนอกเพื่อรอสักครู่. มันดูเหมือนว่ามีข้อความสำหรับเขาไม่ให้ขึ้น ทันใดนั้นความคิดที่ตีเขา ทั้งหมดที่เขาทำได้ก็คือย้ายนิ้วเดียวและเขาตัดสินใจที่จะทำให้การใช้งานที่ดีที่สุดของมัน โดยการย้ายนี้เขาค่อย ๆ พัฒนารหัสของการสื่อสารกับภรรยาของเขา. เขาสัมผัสแขนของภรรยาของเขาด้วยนิ้วที่แสดงให้เธอว่าเขาอยากให้เธอเรียกวิศวกรอีกครั้ง จากนั้นเขาก็ใช้วิธีการเดียวกันในการแตะที่แขนของเธอที่จะบอกวิศวกรสิ่งที่ต้องทำ มันดูเหมือนโง่ แต่โครงการที่อยู่ภายใต้วิธีการอีกครั้ง. สำหรับ 13 ปีวอชิงตันเคาะออกคำแนะนำของเขาด้วยนิ้วของเขาบนแขนของภรรยาของเขาจนกระทั่งสะพานก็เสร็จสมบูรณ์ วันนี้ที่งดงาม Brooklyn Bridge ยืนอยู่ในทุกสิริเป็นเครื่องบรรณาการให้ชัยชนะของจิตวิญญาณอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ย่อท้อของมนุษย์และความมุ่งมั่นของเขาไม่ได้ที่จะพ่ายแพ้ต่อสถานการณ์ นอกจากนี้ยังเป็นเครื่องบรรณาการให้วิศวกรและการทำงานเป็นทีมของพวกเขาและความเชื่อมั่นในคนที่ได้รับการพิจารณาบ้าโดยครึ่งหนึ่งของโลก มันยืนเกินไปเป็นอนุสาวรีย์ที่มีตัวตนให้กับความรักและความจงรักภักดีของภรรยาของเขาที่ 13 ปีนานอดทนถอดรหัสข้อความของสามีของเธอและบอกวิศวกรสิ่งที่ต้องทำ. บางทีนี่อาจเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ดีที่สุดของไม่เคยพูดตาย ทัศนคติที่เอาชนะอุปสรรคทางกายภาพสาหัสและประสบความสำเร็จในเป้าหมายที่เป็นไปไม่ได้. บ่อยครั้งเมื่อเราต้องเผชิญกับอุปสรรคในชีวิตประจำวันต่อวันของเราอุปสรรคของเราดูเหมือนเล็กมากเมื่อเทียบกับสิ่งที่คนอื่น ๆ ต้องเผชิญ สะพานบรูคลิแสดงให้เราเห็นว่าฝันที่ดูเหมือนเป็นไปไม่สามารถรับรู้ได้ด้วยความมุ่งมั่นและความเพียรไม่ว่าสิ่งที่ราคาถูก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เรื่องราวชีวิตจริงของ จอห์น roebling วิศวกรสร้างสะพาน Brooklyn ในนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา กลับใน 1870 สะพานเสร็จสมบูรณ์ในปี 1883 หลังจาก 13 ปี



ใน 1883 วิศวกรสร้างสรรค์ ชื่อ จอห์น roebling เป็นแรงบันดาลใจจากความคิดที่จะสร้างสะพานเชื่อมต่อที่นิวยอร์กกับเกาะยาวอย่างไรก็ตามอาคารสะพานผู้เชี่ยวชาญทั่วโลก คิดว่าเป็นเพลงที่เป็นไปไม่ได้ และบอก roebling ลืมคิดไป มันก็ไม่สามารถทำได้ มันใช้ไม่ได้จริง มันเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน

roebling ไม่สามารถละเว้นวิสัยทัศน์เขามีในจิตใจของสะพาน เขาคิดเกี่ยวกับมันตลอดเวลาและเขารู้ว่าลึก ๆในใจว่า มันอาจจะทำเขาแค่อยากแบ่งปันความฝันกับคนอื่น หลังจากการอภิปรายมากและชักชวนเขาจัดการเพื่อโน้มน้าวให้ลูกชายของเขา วอชิงตัน ที่กำลัง ก่อสร้าง ที่สะพานในความเป็นจริงสามารถสร้าง

ทำงานด้วยกันครั้งแรก พ่อและลูกชายได้พัฒนาแนวคิดของวิธีการมันอาจจะสำเร็จและอุปสรรค สามารถเอาชนะ กับความตื่นเต้นมากและแรงบันดาลใจและ headiness ของความท้าทายป่าก่อนที่พวกเขาจ้างลูกเรือของพวกเขาและเริ่มที่จะสร้างสะพานเชื่อมฝัน

โครงการเริ่มต้นได้ดี แต่เมื่อมันเป็นเพียงไม่กี่เดือน ระหว่างทางเกิดอุบัติเหตุที่น่าเศร้าในเว็บไซต์เอาชีวิตของ จอห์น roebling . วอชิงตันยังบาดเจ็บและเหลือจำนวนหนึ่งของความเสียหายที่สมอง ซึ่งส่งผลให้เขาไม่สามารถพูดคุยหรือเดิน

" เราบอกพวกเขาอย่างนั้น" บ้าผู้ชายกับความฝันบ้าๆ " มันโง่ตามป่านิมิต "

ทุกคนมีความคิดเห็นเชิงลบที่จะทำให้รู้สึกว่าโครงการควรทิ้งตั้งแต่ roeblings เป็นคนเดียวที่รู้วิธีสร้างสะพานได้

ทั้งๆที่เขาก็ไม่เคยท้อ และคนพิการวอชิงตันยังคงมีความปรารถนาที่เขียนเสร็จสมบูรณ์สะพาน และจิตใจของเขาก็ยังคงเป็นคมเช่นเดิม เขาพยายามที่จะสร้างแรงบันดาลใจและผ่านความกระตือรือร้นของเขากับเพื่อนของเขา แต่เขาก็ไม่อยากงาน

ขณะที่เขานอนอยู่บนเตียงของเขาในห้องพยาบาลของเขา กับแสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างสายลมอ่อนโยนพัดบอบบางสีขาวผ้าม่านออกจากกันและเขาสามารถมองเห็นท้องฟ้าและยอดไม้ข้างนอกสักครู่

ดูเหมือนมีข้อความที่เขาไม่เลิก ทันใดนั้นความคิดที่ตีเขา ทั้งหมดที่เขาทำได้แค่ขยับนิ้วและเขาตัดสินใจที่จะทำให้การใช้งานที่ดีที่สุดของมัน โดยการย้ายนี้ เขาค่อยๆพัฒนารหัสของการสื่อสารกับภรรยาของเขา . . . . . .

เขาแตะแขนของภรรยาของเขากับนิ้วที่ชี้ไปยังเธอ เขาอยากให้เธอเรียกวิศวกรอีก แล้วเขาก็ใช้วิธีเดียวกันแตะแขนเธอเพื่อบอกวิศวกรต้องทำยังไง มันดูโง่ แต่โครงการที่สังกัดอีก

13 ปีวอชิงตันเคาะออก คำสั่งของเขาด้วยนิ้วบนแขนของภรรยาของเขา จนสะพานในที่สุดก็เสร็จสมบูรณ์วันนี้สะพาน Brooklyn ที่งดงามตั้งอยู่ในความรุ่งโรจน์เป็นบรรณาการให้กับชัยชนะของจิตวิญญาณที่ไม่ย่อท้อของผู้ชายหนึ่งคนและความมุ่งมั่นของเขาที่จะเอาชนะสถานการณ์ มันยังเป็นบรรณาการให้กับวิศวกรและทีมงานของตน และความเชื่อของพวกเขาในคนที่ถูกมองว่าบ้าครึ่งโลกมันยืนด้วยเป็นอนุสาวรีย์ที่มีตัวตนกับความรักและความจงรักภักดีของภรรยาของเขาที่ 13 ปีอดทนถอดรหัสข้อความของสามีของเธอและบอกวิศวกรต้องทำยังไง

บางทีนี่อาจเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ดีที่สุดของไม่เคยพูดจะตายผู้นั้นน่ากลัว ความพิการทางร่างกายและบรรลุเป้าหมายเป็นไปไม่ได้

บ่อยครั้งเมื่อเราเผชิญอุปสรรคในชีวิตประจำวันของเราอุปสรรคของเราดูเหมือนจะน้อยมากในการเปรียบเทียบกับสิ่งที่คนอื่น ๆต้องเผชิญ สะพาน Brooklyn แสดงเราว่า ความฝันที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ที่สามารถตระหนักกับความมุ่งมั่นและความพยายาม ไม่ว่าราคาจะ