HistoryThe development of astrophot

History
The development of astrophotography as a scientific tool was pioneered in the mid-19th century for the most part by experimenters and amateur astronomers, or so-called "gentleman scientists" (although, as in other scientific fields, these were not always men).[1] Because of the very long exposures needed to capture relatively faint astronomical objects, many technological problems had to be overcome. These included making telescopes rigid enough so they wouldn’t sag out of focus during the exposure, building clock drives that could rotate the telescope mount at a constant rate, and developing ways to accurately keep a telescope aimed at a fixed point over a long period of time. Early photographic processes also had limitations. The daguerreotype process was far too slow to record anything but the brightest objects, and the wet plate collodion process limited exposures to the time the plate could stay wet.[4]

The first-known attempt at astronomical photography was by Louis Jacques Mandé Daguerre, inventor of the daguerreotype process which bears his name, who attempted in 1839 to photograph the Moon. Tracking errors in guiding the telescope during the long exposure meant the photograph came out as an indistinct fuzzy spot. John William Draper, New York University Professor of Chemistry, physician and scientific experimenter managed to make the first successful photograph of the moon a year later on March 23, 1840, taking a 20-minute-long daguerreotype image using a 5-inch (13 cm) reflecting telescope.

The Sun may have been first photographed in an 1845 daguerreotype by the French physicists Léon Foucault and Hippolyte Fizeau. A failed attempt to obtain a photograph of a Total Eclipse of the Sun was made by the Italian physicist, Gian Alessandro Majocchi during an eclipse of the Sun that took place in his home city of Milan, on July 8, 1842. He later gave an account of his attempt and the Daguerreotype photographs he obtained, in which he wrote[5]

"…a few minutes before and after totality an iodized plate was exposed in a camera to the light of the thin crescent, and a distinct image was obtained; but another plate exposed to the light of the corona for two minutes during totality did not show the slightest trace of photographic action. No photographic alteration was caused by the light of the corona condensed by a lens for two minutes, during totality, on a sheet of paper prepared with bromide of silver.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ประวัติการพัฒนาของ astrophotography เป็นเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ได้บุกเบิกการสร้างในศตวรรษที่ 19 ช่วงกลาง โดย experimenters และนักดาราศาสตร์สมัครเล่นส่วนใหญ่ หรือเรียกว่า "นักวิทยาศาสตร์สุภาพบุรุษ" (ถึงแม้ว่า ในเขตข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ เหล่านี้ก็ไม่ชาย) [1] เนื่องจากอยู่ของภาพนานที่จำเป็นสำหรับการจับภาพวัตถุทางดาราศาสตร์ค่อนข้างเบา มีปัญหาหลายเทคโนโลยีเพื่อเอาชนะ เหล่านี้รวมทำ telescopes แข็งพอเพื่อพวกเขาจะไม่ยานหลุดโฟกัสในระหว่างการเปิดรับแสง ไดรฟ์นาฬิกาที่สามารถหมุนเมาท์กล้องโทรทรรศน์ในอัตราคง การสร้าง และพัฒนาวิธีการเก็บกล้องอย่างถูกต้องมุ่งที่จุดคงที่เป็นระยะเวลานาน กระบวนการถ่ายภาพช่วงต้นยังมีข้อจำกัด การ daguerreotype ถูกเกินไปช้าคอร์ด anything but วัตถุสว่างมากที่สุด และกระบวนการกระจกเปียกเปียกจานจำกัดไงเวลาจานสามารถอยู่เปียก [4]ความพยายามในการรู้จักกันครั้งแรกที่ถ่ายภาพดาราศาสตร์ โดย Louis Jacques Daguerre ชาติพันธุ์ ผู้ประดิษฐ์การ daguerreotype ที่หมีชื่อของเขา ที่พยายามใน 1839 ถ่ายดวงจันทร์ได้ ติดตามข้อผิดพลาดในการนำกล้องโทรทรรศน์ในช่วงแสงยาวหมายถึง ภาพที่ออกมาตามจุดเอิบ indistinct จอห์น William Draper อาจารย์ เคมีมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก แพทย์ และทางวิทยาศาสตร์ experimenter จัดการให้ประสบความสำเร็จภาพแรกของดวงจันทร์ปีภายหลังเมื่อ 23 มีนาคม 1840 ถ่ายรูป daguerreotype 20 นาทีลองใช้กล้องสะท้อน 5 นิ้ว (13 ซม.)ดวงอาทิตย์อาจมีการแรกถ่ายใน daguerreotype 1845 โดย physicists ฝรั่งเศส Léon Foucault และ Hippolyte Fizeau ทำความพยายามล้มเหลวเพื่อให้ได้ภาพถ่ายของรวมอุปราคาของดวงอาทิตย์ โดย physicist อิตาลี Majocchi เอ Gian ระหว่างคราสของดวงอาทิตย์ที่เกิดขึ้นในของเขาบ้านเมืองของมิลาน บน 8 กรกฎาคม 1842 เขาให้องค์กร Daguerreotype ภาพได้รับ ซึ่งเขาเขียน [5] และความพยายามของเขาในภายหลัง"... ไม่กี่นาทีก่อน และหลัง จากที่ผลจานไอโอดีนการถูกสัมผัสในกล้องแสงของเครสบาง และรูปภาพทั้งหมดได้ รับ .a แต่จานอื่นที่สัมผัสกับแสงของกลุ่มดาวสองนาทีระหว่างผลได้แสดงติดตามเพียงน้อยนิดของการถ่ายภาพ ไม่แก้ไขภาพที่เกิดจากแสงของโคโรน่าบีบ ด้วยเลนส์สองนาที ระหว่างผล บนกระดาษที่เตรียมไว้กับของซิลเวอร์โบรไมด์

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ประวัติความเป็นมาการพัฒนา astrophotography เป็นเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นหัวหอกในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 ส่วนใหญ่โดยการทดลองและนักดาราศาสตร์สมัครเล่นหรือที่เรียกว่า "นักวิทยาศาสตร์สุภาพบุรุษ" (ถึงแม้จะเป็นในด้านวิทยาศาสตร์อื่น ๆ เหล่านี้ไม่ได้เสมอผู้ชาย) . [1] เพราะความเสี่ยงที่ยาวมากที่จำเป็นในการจับภาพวัตถุทางดาราศาสตร์ที่ค่อนข้างสลัวปัญหาทางเทคโนโลยีหลายคนที่จะเอาชนะ
เหล่านี้รวมถึงการทำกล้องโทรทรรศน์แข็งพอเพื่อให้พวกเขาจะไม่ลดลงออกจากโฟกัสในระหว่างการเปิดรับสร้างไดรฟ์นาฬิกาที่สามารถหมุนกล้องติดในอัตราที่คงที่และการพัฒนาวิธีการที่ถูกต้องให้กล้องโทรทรรศน์มุ่งเป้าไปที่จุดคงที่ในช่วงระยะเวลาที่ยาวนาน เวลา กระบวนการการถ่ายภาพในช่วงต้นยังมีข้อ จำกัด กระบวนการไทป์ก็ยังห่างไกลช้าเกินไปที่จะบันทึกอะไร แต่วัตถุที่มีความสว่างและแผ่นเปียกกระบวนการคอโลเดียนความเสี่ยงที่ จำกัด ในการเวลาที่แผ่นจะอยู่เปียก. [4] ความพยายามครั้งแรกที่รู้จักกันในการถ่ายภาพทางดาราศาสตร์โดยหลุยส์ฌาคMandé Daguerre, นักประดิษฐ์ของกระบวนการไทป์ซึ่งหมีชื่อของเขาที่พยายามในปี 1839 ที่จะถ่ายภาพดวงจันทร์ ติดตามข้อผิดพลาดในการชี้นำกล้องโทรทรรศน์ในช่วงการเปิดรับแสงนานหมายถึงการถ่ายภาพออกมาเป็นจุดที่คลุมเครือไม่ชัดเจน จอห์นวิลเลียมผักมหาวิทยาลัยนิวยอร์กศาสตราจารย์วิชาเคมีแพทย์และการทดลองทางวิทยาศาสตร์ที่มีการจัดการที่จะทำให้การถ่ายภาพที่ประสบความสำเร็จครั้งแรกของดวงจันทร์ในปีต่อมาเมื่อวันที่ 23 มีนาคม 1840 การภาพไทป์ 20 นาทียาวโดยใช้ขนาด 5 นิ้ว (13 เซนติเมตร) กล้องโทรทรรศน์สะท้อน. ดวงอาทิตย์อาจจะได้รับการถ่ายภาพครั้งแรกใน 1845 ไทป์โดยนักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศสLéon Foucault และ Hippolyte Fizeau ล้มเหลวในความพยายามที่จะได้รับภาพรวมของคราสของดวงอาทิตย์ถูกสร้างขึ้นโดยนักฟิสิกส์อิตาลี, เกียนเลสซานโดร Majocchi ในช่วงคราสของดวงอาทิตย์ที่เกิดขึ้นในบ้านของเขาในเมืองมิลานเมื่อวันที่ 8 กรกฏาคม 1842 หลังจากนั้นเขาก็ให้ บัญชีของความพยายามของเขาและภาพไทป์เขาได้รับในสิ่งที่เขาเขียน [5] "... ไม่กี่นาทีก่อนและหลังจำนวนทั้งสิ้นแผ่นเสริมไอโอดีนได้สัมผัสในกล้องแสงของพระจันทร์เสี้ยวบาง ๆ แล้วภาพที่แตกต่างกันได้; แต่แผ่นอื่นสัมผัสกับแสงของโคโรนาเป็นเวลาสองนาทีในช่วงจำนวนทั้งสิ้นไม่ได้แสดงร่องรอยน้อยที่สุดของการดำเนินการถ่ายภาพ. ไม่มีการเปลี่ยนแปลงการถ่ายภาพที่เกิดจากแสงของโคโรนาข้นโดยเลนส์สองนาทีในระหว่างจำนวนทั้งสิ้นบนแผ่น กระดาษจัดทำโบรไมด์เงิน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ประวัติศาสตร์
การพัฒนา astrophotography เป็นเครื่องมือวิทยาศาสตร์เป็นหัวหอกในศตวรรษที่ 19 สำหรับส่วนใหญ่ โดยผู้ทดลอง และนักดาราศาสตร์สมัครเล่น หรือที่เรียกว่า " สุภาพบุรุษนักวิทยาศาสตร์ " ( แต่เป็นในสาขาวิทยาศาสตร์อื่น ๆ เหล่านี้ไม่ได้เสมอผู้ชาย ) [ 1 ] เพราะยาวมากเป็นอันต้องจับวัตถุทางดาราศาสตร์ที่ค่อนข้างเป็นลม ,ปัญหาทางเทคโนโลยีมากมาย ต้องเอาชนะ เหล่านี้รวมถึงการกล้องโทรทรรศน์แข็งพอ มันจะไม่เหี่ยวไม่โฟกัสในการสร้างนาฬิกาไดรฟ์ที่สามารถหมุนกล้องดูดาวภูเขาในอัตราคงที่ และการพัฒนาวิธีที่ถูกต้องให้กล้องโทรทรรศน์มุ่งจุดคงที่ในช่วงระยะเวลาที่ยาวนานของเวลา กระบวนการถ่ายภาพต้นยังมีข้อจำกัดกระบวนการดาแกโรไทป์เป็นที่ช้าเกินไปที่จะบันทึกอะไร แต่วัตถุที่สว่างที่สุด และกระบวนการรับจานเปียกนอนตาย จํากัด เวลาจานอยู่เปียก [ 4 ]

แรกรู้จักความพยายามในการถ่ายภาพดาราศาสตร์โดยหลุยส์ฌาคส์ mand จาก daguerre , นักประดิษฐ์ของกระบวนการดาแกโรไทป์ที่หมีชื่อของเขา ที่พยายาม ใน 1839 ถ่ายภาพดวงจันทร์ติดตามข้อผิดพลาดในการชี้นำ กล้องโทรทรรศน์ในระหว่างการเปิดรับแสงนาน หมายถึง รูปออกมาเป็นจุดแบบคลุมเครือ เดรเปอร์ จอห์น วิลเลี่ยม ศาสตราจารย์ด้านเคมีจากมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก แพทย์และวิทยาศาสตร์ทดลองทำให้ รูปแรกที่ประสบความสำเร็จของดวงจันทร์ในปีต่อมาเมื่อวันที่ 23 มีนาคมค.ศ. 1840ใช้เวลา 20 นาทีนานดาแกโรไทป์ภาพใช้ขนาด 5 นิ้ว ( 13 ซม. ) กล้องโทรทรรศน์สะท้อน

อาทิตย์อาจได้ก่อนถ่ายภาพใน 1845 ดาแกโรไทป์โดยฝรั่งเศสนักฟิสิกส์ L éใน " / และฮิปโปลิที ฟีโซ . ความพยายามที่ล้มเหลวที่จะได้รับรูปถ่ายของคราสของดวงอาทิตย์ทั้งหมดที่ถูกสร้างขึ้นโดยนักฟิสิกส์ชาวอิตาลีไจแอนท์ อเลสซานโดร majocchi ในระหว่างสุริยุปราคาที่เกิดขึ้นในเมืองบ้านเกิดของเขา เอซี มิลาน ที่ 8 กรกฎาคม 1842 . หลังจากนั้นเขาก็ให้บัญชีของความพยายามของเขาและภาพจิตเขาได้ ซึ่งเขาเขียน [ 5 ]

" . . . . . . . ไม่กี่นาทีก่อนและหลังการเสริมไอโอดีนจานทั้งหมดถูกเปิดเผยในกล้องกับแสงในบางเสี้ยว และภาพลักษณ์ที่แตกต่างคือได้รับแต่จานอื่นสัมผัสกับแสงของโคโรน่าสองนาทีในช่วงผลไม่ได้แสดงร่องรอยเพียงเล็กน้อยของการกระทำที่ถ่ายได้ ไม่มีภาพการเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากแสงของโคโรน่า ย่อ โดยเลนส์สองนาที ระหว่างผล บนแผ่นกระดาษที่เตรียมไว้กับโบรไมด์ของเงิน