The origin of manpower planning, th

The origin of manpower planning, the predecessor of modern HR planning,
predates the beginnings of twentieth-century management theory. Among
the first to raise the manpower-planning issue was the Frenchman Henri Fayol
(1841–1925). His famous fourteen points of management are still considered
valid today. One point had to do with what Fayol called stability of tenure of
personnel. For Fayol, administrators bear responsibility to plan for human
resources, ensuring that “human and material organization is consistent with
the objectives, resources, and requirements of the business concern” (Fayol,
1930, p. 53). This point resembles some modern definitions of HRP.
A deep recession in the late 1950s sparkled the need for a new way of thinking
about management. People were increasingly viewed as assets—human
resources—that could be either developed or wasted. This way of thinking became
even more pronounced during the 1960s and 1970s, when the focus was on
finding ways to design organizations and jobs to permit individuals greater latitudes
of self-expression. Human creativity and job satisfaction are still two of
the most important concerns of management.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

จุดเริ่มต้นของการวางแผน รุ่นก่อนสมัยประชุมวางแผน กำลังคนตั้งจุดเริ่มต้นของทฤษฎีการจัดการศตวรรษที่ยี่สิบ ระหว่างครั้งแรกจะเพิ่มปัญหาการวางแผนกำลังคนได้ Frenchman Henri Fayol(1841-1925) ยังถือว่าจัดการจุดสิบสี่ของเขามีชื่อเสียงวันนี้ถูกต้อง มีจุดหนึ่งจะทำอะไร Fayol เรียกว่าเสถียรภาพของอายุงานของบุคลากร สำหรับ Fayol ผู้ดูแลระบบแบกความรับผิดชอบในการวางแผนสำหรับมนุษย์ทรัพยากร มั่นใจว่า "องค์กรบุคคล และวัสดุมีความสอดคล้องกับทรัพยากร และวัตถุประสงค์ความต้องการของธุรกิจที่เกี่ยวข้อง" (Fayol1930, p. 53) จุดนี้คล้ายกับบางคำนิยามสมัยใหม่ของ HRPถดถอยลึกในช่วงปลายทศวรรษ 1950 sparkled ต้องการวิถีคิดใหม่เกี่ยวกับการจัดการ คนถูกมองว่าเป็นสินทรัพย์มากขึ้นเช่นมนุษย์ทรัพยากรโดยที่อาจจะพัฒนา หรือเสียได้ วิธีนี้คิดเป็นยิ่งการออกเสียงในระหว่างปี 1960 และทศวรรษ 1970 เมื่อโฟกัสอยู่บนค้นหาวิธีการออกแบบองค์กรและงานการอนุญาตให้บุคคล latitudes มากกว่าของ self-expression มนุษย์ความคิดสร้างสรรค์และความพึงพอใจในงานอยู่สองปัญหาสำคัญของการจัดการ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ที่มาของการวางแผนกำลังคนรุ่นก่อนของการวางแผนทรัพยากรบุคคลที่ทันสมัยถือกำเนิดจุดเริ่มต้นของศตวรรษที่ยี่สิบทฤษฎีการจัดการ
ในหมู่คนแรกที่จะยกประเด็นกำลังคนวางแผนเป็นชาวฝรั่งเศสเฮนรี่ฟาโยล
(1841-1925)
ที่มีชื่อเสียงของเขาสิบสี่จุดของการจัดการยังคงได้รับการพิจารณาที่ถูกต้องในวันนี้ จุดหนึ่งที่จะต้องทำอย่างไรกับสิ่งที่เรียกว่า Fayol
เสถียรภาพของการดำรงตำแหน่งของบุคลากร สำหรับ Fayol
ผู้บริหารแบกรับความรับผิดชอบในการวางแผนสำหรับมนุษย์ทรัพยากรเพื่อให้มั่นใจว่า"มนุษย์และองค์กรวัสดุที่มีความสอดคล้องกับวัตถุประสงค์ของทรัพยากรและความต้องการของเกี่ยวกับธุรกิจ" (Fayol, 1930, น. 53) จุดนี้คล้ายกับคำนิยามที่ทันสมัยบางส่วนของ HRP. ภาวะถดถอยลึกลงไปในช่วงปลายปี 1950 ประกายความจำเป็นในการหาวิธีการใหม่ของการคิดเกี่ยวกับการจัดการ คนที่ถูกมองว่าเป็นสินทรัพย์มากขึ้นมนุษย์ทรัพยากรที่สามารถนำมาพัฒนาหรือการสูญเสีย วิธีคิดนี้กลายเป็นยิ่งเด่นชัดมากขึ้นในช่วงทศวรรษที่ 1960 และ 1970 เมื่อมุ่งเน้นเป็นการหาวิธีการในการออกแบบองค์กรและการจ้างงานที่จะอนุญาตให้บุคคลที่ละติจูดมากขึ้นในการแสดงออก ความคิดสร้างสรรค์ของมนุษย์และความพึงพอใจในการทำงานยังคงมีสองความกังวลที่สำคัญที่สุดของการจัดการ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ที่มาของการวางแผนกำลังคน บรรพบุรุษของการวางแผน HR สมัยใหม่
ก่อน จุดเริ่มต้นของทฤษฎีการจัดการในศตวรรษที่ยี่สิบ . ระหว่าง
ครั้งแรกเพื่อเพิ่มการวางแผนกำลังคนปัญหาฝรั่งเศสอองรีฟาโยล
( 1943 – 1922 ) ที่มีชื่อเสียงของเขาสิบสี่จุดของการจัดการยังถือว่า
ใช้ได้วันนี้ จุดหนึ่งที่ต้องทำ กับสิ่งที่เรียกว่า ความครอบครองของ
เกี่ยวกับบุคลากร เกี่ยวกับการ ,ผู้บริหารที่รับผิดชอบ วางแผนทรัพยากรมนุษย์
เพื่อให้มั่นใจว่าองค์กร " มนุษย์และวัสดุที่สอดคล้องกับ
วัตถุประสงค์ ทรัพยากร และความต้องการของธุรกิจกังวล " ( เกี่ยวกับ
, 1930 , หน้า 53 ) จุดนี้เหมือนบางนิยามสมัยใหม่ของ HRP .
ภาวะถดถอยลึกในปลายปี 1950 เป็นประกายความต้องการวิธีการใหม่ของการคิด
เกี่ยวกับการจัดการผู้คนมากขึ้นดูเป็นทรัพย์สินของมนุษย์
ทรัพยากรที่อาจพัฒนาหรือทำลาย วิธีนี้คิดเป็น
ชัดเจนยิ่งขึ้นในช่วงทศวรรษที่ 1960 และ 1970 เมื่อโฟกัสอยู่บน
หาวิธีที่จะออกแบบองค์กรและงานที่จะอนุญาตให้บุคคลมากขึ้นที่ละติจูด
ในการแสดงออก . ความคิดสร้างสรรค์ของมนุษย์ และความพึงพอใจในงานยังมีสอง
ความกังวลที่สำคัญที่สุดของการจัดการ