The Football War was fought between

The Football War was fought between July 14 and July 18, 1969.

Armies & Commanders:

Honduras

Oswaldo López Arellano
13,200 men
El Salvador

Fidel Sánchez Hernández
21,000 men
Conflict Summary:

During the early decades of the 20th century, thousands of Salvadorans migrated from their home country of El Salvador into neighboring Honduras. This was largely due to an oppressive government and the lure of cheap land. By 1969, approximately 350,000 Salvadorans were residing across the border. During the 1960s, their situation began to degrade as the government of General Oswaldo Lopez Arellano attempted to remain in power. In 1966, the large land owners in Honduras formed the National Federation of Farmers and Livestock-Farmers of Honduras with the goal of protecting their interests.

Pressuring the Arellano government, this group succeeded in launching a government propaganda campaign aimed at advancing their cause. This campaign had the secondary effect of boosting Honduran nationalism among the populace.

Flush with national pride, Hondurans began attacking Salvadoran immigrants and inflicting beatings, torture, and, in some cases, murder. In early 1969, tensions increased further with the passage of a land reform act in Honduras. This legislation confiscated land from Salvadoran immigrants and redistributed it among native-born Hondurans.

Stripped of their land, immigrant Salvadorans were forced to return to El Salvador. As tensions grew on both sides of the border, El Salvador began claiming the land taken from Salvadoran immigrants as its own. With the media in both nations inflaming the situation, the two countries met in a series of qualifying matches for the 1970 FIFA World Cup that June. The first game was played on June 6 in Tegucigalpa and resulted in a 1-0 Honduran victory. This was followed on June 15 by a game in San Salvador which El Salvador won 3-0.

Both games were surrounded by riot conditions and open displays of extreme national pride. The actions of the fans at the matches ultimately gave name to the conflict that would occur in July. On June 26, the day before the deciding match was played in Mexico (won 3-2 by El Salvador), El Salvador announced that it was severing diplomatic relations with Honduras. The government justified this action by stating that Honduras had taken no action to punish those who had committed crimes against Salvadoran immigrants.

As a result, the border between the two countries was locked down and border skirmishes began on a regular basis. Anticipating that a conflict was likely, both governments had been actively increasing their militaries. Blocked by a US arms embargo from directly purchasing weapons, they sought alternative means of acquiring equipment. This included purchasing World War II vintage fighters, such as F4U Corsairs and P-51 Mustangs, from private owners. As a result, the Football War was the last conflict to feature piston-engine fighters dueling one another.

Early on the morning of July 14, the Salvadoran air force began striking targets in Honduras. This was in conjunction with a major ground offensive which centered on the main road between the two countries. Salvadoran troops also moved against several Honduran islands in the Golfo de Fonseca. Though meeting opposition from the smaller Honduran army, the Salvadoran troops advanced steadily and captured the departmental capital of Nueva Ocotepeque. In the skies, the Hondurans fair better as their pilots quickly destroyed much of the Salvadoran air force.

Striking across the border, Honduran aircraft hit Salvadoran oil facilities and depots disrupting the flow of supplies to the front. With their logistical network badly damaged, the Salvadoran offensive began to bog down and came to a halt. On July 15, the Organization of American States met in an emergency session and demanded that El Salvador withdraw from Honduras. The government in San Salvador refused unless promised that reparations would be made to those Salvadorans who were displaced and that those who remained in Honduras would not be harmed.

Working diligently, the OAS was able to arrange a ceasefire on July 18 which took effect two days later. Still unsatisfied, El Salvador refused to withdraw its troops. Only when threatened with sanctions did the government of President Fidel Sanchez Hernandez relent. Finally departing Honduran territory on August 2, 1969, El Salvador received a promise from the Arellano government that those immigrants living in Honduras would be protected.

Aftermath

During the conflict, approximately 250 Honduran soldiers were killed as well as around 2,000 civilians. Combined Salvadoran casualties numbered around 2,000. Though the Salvadoran military had acquitted itself well, the conflict was essentially a loss for both countries. As a result of the fighting, around 130,000 Salvadoran immigrants attempted to return home. Their arrival in an already overpopulated country worked to destabilize the Sal

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ฟุตบอลสงครามได้ต่อสู้ระหว่าง 14 กรกฎาคมและ 18 กรกฎาคม 2512กองทัพและผู้บัญชาการ:ฮอนดูรัสชื่อ Oswaldo ยูโรโซนและกองผู้ชาย 13,200เอลซัลวาดอร์สุดน่ารักถือ Fidel เอร์นันเดซ21,000 คนสรุปความขัดแย้ง:ในช่วงทศวรรษแรกของศตวรรษที่ 20 พัน Salvadorans ย้ายจากประเทศของเอลซัลวาดอร์ในฮอนดูรัสใกล้เคียง นี้เป็นส่วนใหญ่เนื่องจากมีรัฐบาลที่กดขี่และล่อที่ดินราคาถูก โดย 1969 ประมาณ 350,000 Salvadorans ถูกเชิญข้ามพรมแดน ในช่วงทศวรรษ 1960 สถานการณ์ของพวกเขาเริ่มที่จะลดลง ตามรัฐบาลชื่อนิเฟอร์โลเปซ Oswaldo ทั่วไปพยายามที่จะยังคงอยู่ในอำนาจ ใน 1966 เจ้าของที่ดินขนาดใหญ่ในฮอนดูรัสก่อตั้งสภาเกษตรกรแห่งชาติและของฮอนดูรัสการเกษตรกรปศุสัตว์ มีเป้าหมายในการปกป้องผลประโยชน์ของตนPressuring ชื่อรัฐบาล กลุ่มนี้ประสบความสำเร็จในการเปิดตัวแคมเปญโฆษณาชวนเชื่อของรัฐบาลก้าวหน้าให้ทำ ส่งเสริมการขายนี้มีผลรองของฮอนดูรัสชาตินิยมในหมู่ประชาชนในการส่งเสริมล้าง ด้วยความภูมิใจในชาติ Hondurans เริ่มอพยพใหญ่เอลซัลวาดอร์ที่โจมตีและทำเฆี่ยน การทรมาน และ ในบางกรณี ฆ่า ในต้นปี 1969 ความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นต่อไปกับเนื้อเรื่องของปฏิรูปที่ดินกระทำในฮอนดูรัส กฎหมายนี้ยึดที่ดินจากผู้อพยพใหญ่เอลซัลวาดอร์ และแจกจ่ายในหมู่ native-born Honduransปล้นของที่ดิน ผู้อพยพ Salvadorans ถูกบังคับให้กลับไปยังเอลซัลวาดอร์ ขณะที่ความตึงเครียดที่เติบโตทั้งสองด้านของเส้นขอบ เอลซัลวาดอร์เริ่มอ้างว่า ที่ดินที่นำมาจากผู้อพยพใหญ่เอลซัลวาดอร์เป็นของตัวเอง กับสื่อในประเทศทั้งสองโกรธสถานการณ์ ทั้งสองประเทศได้พบในชุดแข่งขันสำหรับ 1970 ฟุตบอลโลกรอบคัดเลือกที่มิถุนายน เกมแรกที่เล่นในวันที่ 6 มิถุนายนในเตกูซิกัลปา และผลในชัยชนะ 1-0 ฮอนดูรัส แล้ววันที่ 15 มิถุนายนเกมในซานซัลวาดอร์ซึ่งเอลซัลวาดอร์ชนะ 3-0เกมทั้งสองถูกล้อมรอบ ด้วยสภาพจลาจลและเปิดแสดงความภูมิใจในชาติมาก การกระทำของแฟน ๆ ที่ตรงกันสุดให้ชื่อกับความขัดแย้งที่จะเกิดขึ้นในเดือนกรกฎาคม เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน วันก่อนการแข่งขันตัดสินใจเล่นในเม็กซิโก (ชนะ 3-2 โดยเอลซัลวาดอร์) เอลซัลวาดอร์ได้ประกาศว่า มันคือ severing กับฮอนดูรัส รัฐบาลชอบธรรมการกระทำนี้ โดยระบุว่า ฮอนดูรัสมีไม่ดำเนินมาตรการลงโทษผู้ที่มีความมุ่งมั่นอาชญากรรมต่อผู้อพยพใหญ่เอลซัลวาดอร์เป็นผล ล็อกลงชายแดนระหว่างสองประเทศ และต่อสู้ขอบเริ่มเป็นประจำ คาดการณ์ว่าแนวโน้มความขัดแย้ง รัฐบาลทั้งสองมีการพยายามเพิ่มกองทัพของพวกเขา พวกเขาถูกบล็อค โดยพำนักแขนสหรัฐอเมริกาจากการซื้ออาวุธโดยตรง ขอวิธีอื่นของอุปกรณ์ ซื้อสู้วินเทสงครามโลก เช่น F4U คอร์แซร์และ P-51 Mustangs จากเจ้าของส่วนตัวด้วย เป็นผล สงครามฟุตบอลได้ความขัดแย้งครั้งสุดท้ายจะสู้เครื่องยนต์ลูกสูบคุณลักษณะ dueling ที่อื่นก่อนในตอนเช้าของวันที่ 14 กรกฎาคม กองทัพอากาศใหญ่เอลซัลวาดอร์เริ่มโดดเด่นเป้าหมายในฮอนดูรัส นี้เป็นร่วมกับบุกภาคพื้นดินหลักซึ่งเป็นศูนย์กลางบนถนนสายหลักระหว่างสองประเทศ ทหารใหญ่เอลซัลวาดอร์ยังย้ายกับเกาะฮอนดูรัสใน Fonseca เดโอ แม้ว่าที่ประชุมฝ่ายค้านจากกองทัพฮอนดูรัสเล็ก ทหารใหญ่เอลซัลวาดอร์ขั้นสูงอย่างต่อเนื่อง และยึดเมืองหลวงของแผนกของ Ocotepeque โฮเต็ล ในท้องฟ้า Hondurans การยุติธรรมดีกว่านักบินของพวกเขาทำลายอย่างรวดเร็วมากของกองทัพอากาศใหญ่เอลซัลวาดอร์โดดเด่นข้ามพรมแดน ฮอนดูรัสบินตีน้ำมันใหญ่เอลซัลวาดอร์อำนวยและรบกวนการไหลของวัสดุด้านหน้าคลัง ด้วยเครือข่ายจิสติกส์ความเสียหาย การบุกใหญ่เอลซัลวาดอร์เริ่ม bog ลง และมาหยุด บน 15 กรกฎาคม องค์การของรัฐอเมริกันพบกันในเซสชันการฉุกเฉิน และเรียกร้องว่า เอลซัลวาดอร์ถอนจากฮอนดูรัส รัฐบาลในซานซัลวาดอร์ปฏิเสธเว้นแต่สัญญาว่า จะทำสงครามกับเหล่า Salvadorans ที่ถูกพลัดถิ่น และว่า ผู้ที่ยังคงอยู่ในฮอนดูรัสจะไม่ถูกทำลายทำงานอย่างขยันขันแข็ง การประชุมสุดยอดก็สามารถที่จะจัดเรียงหยิงเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคมซึ่งสองวันต่อมา ยังไม่พอใจ เอลซัลวาดอร์ปฏิเสธถอนทหารของ เมื่อถูกคุกคาม ด้วยการคว่ำบาตร ได้รัฐบาลของประธานาธิบดี Fidel ซานเชซว่ายน้ำเรียนรู้ สุดท้าย เดินทางออกจากดินแดนของฮอนดูรัส 2 สิงหาคม 1969 เอลซัลวาดอร์รับสัญญาจากรัฐบาลชื่อว่า จะป้องกันเหล่าผู้อพยพที่อาศัยอยู่ในฮอนดูรัสควันหลงในระหว่างความขัดแย้ง ประมาณ 250 ฮอนดูรัสทหารถูกฆ่าตายเช่นเดียวกับพลเรือนรอบ 2000 ผู้เสียชีวิตใหญ่เอลซัลวาดอร์รวมมีตัวเลขประมาณ 2000 แม้ว่าทหารใหญ่เอลซัลวาดอร์ได้รายงานว่าตัวเองได้ดี ความขัดแย้งเป็นหลักขาดทุนสำหรับทั้งสองประเทศ เป็นผลมาจากการต่อสู้ ผู้อพยพใหญ่เอลซัลวาดอร์ประมาณ 130,000 พยายามที่จะกลับบ้าน เดินทางมาถึงในประเทศที่ overpopulated แล้วทำงานขาดเสถียรภาพแซล