4. The Road Through the ForestAfter

4. The Road Through the Forest
After a few hours the road began to be rough, and the walking grew so difficult that the Scarecrow often stumbled over the yellow bricks, which were here very uneven. Sometimes, indeed, they were broken or missing altogether, leaving holes that Toto jumped across and Dorothy walked around. As for the Scarecrow, having no brains, he walked straight ahead, and so stepped into the holes and fell at full length on the hard bricks. It never hurt him, however, and Dorothy would pick him up and set him upon his feet again, while he joined her in laughing merrily at his own mishap.
The farms were not nearly so well cared for here as they were farther back. There were fewer houses and fewer fruit trees, and the farther they went the more dismal and lonesome the country became.
At noon they sat down by the roadside, near a little brook, and Dorothy opened her basket and got out some bread. She offered a piece to the Scarecrow, but he refused.
"I am never hungry," he said, "and it is a lucky thing I am not, for my mouth is only painted, and if I should cut a hole in it so I could eat, the straw I am stuffed with would come out, and that would spoil the shape of my head."
Dorothy saw at once that this was true, so she only nodded and went on eating her bread.
"Tell me something about yourself and the country you came from," said the Scarecrow, when she had finished her dinner. So she told him all about Kansas, and how gray everything was there, and how the cyclone had carried her to this queer Land of Oz.
The Scarecrow listened carefully, and said, "I cannot understand why you should wish to leave this beautiful country and go back to the dry, gray place you call Kansas."
"That is because you have no brains" answered the girl. "No matter how dreary and gray our homes are, we people of flesh and blood would rather live there than in any other country, be it ever so beautiful. There is no place like home."
The Scarecrow sighed.
"Of course I cannot understand it," he said. "If your heads were stuffed with straw, like mine, you would probably all live in the beautiful places, and then Kansas would have no people at all. It is fortunate for Kansas that you have brains."
"Won't you tell me a story, while we are resting?" asked the child.
The Scarecrow looked at her reproachfully, and answered:
"My life has been so short that I really know nothing whatever. I was only made day before yesterday. What happened in the world before that time is all unknown to me. Luckily, when the farmer made my head, one of the first things he did was to paint my ears, so that I heard what was going on. There was another Munchkin with him, and the first thing I heard was the farmer saying, 'How do you like those ears?'
"'They aren't straight,'" answered the other.
"'Never mind,'" said the farmer. "'They are ears just the same,'" which was true enough.
"'Now I'll make the eyes,'" said the farmer. So he painted my right eye, and as soon as it was finished I found myself looking at him and at everything around me with a great deal of curiosity, for this was my first glimpse of the world.
"'That's a rather pretty eye,'" remarked the Munchkin who was watching the farmer. "'Blue paint is just the color for eyes.'
"'I think I'll make the other a little bigger,'" said the farmer. And when the second eye was done I could see much better than before. Then he made my nose and my mouth. But I did not speak, because at that time I didn't know what a mouth was for. I had the fun of watching them make my body and my arms and legs; and when they fastened on my head, at last, I felt very proud, for I thought I was just as good a man as anyone.
"'This fellow will scare the crows fast enough,' said the farmer. 'He looks just like a man.'
"'Why, he is a man,' said the other, and I quite agreed with him. The farmer carried me under his arm to the cornfield, and set me up on a tall stick, where you found me. He and his friend soon after walked away and left me alone.
"I did not like to be deserted this way. So I tried to walk after them. But my feet would not touch the ground, and I was forced to stay on that pole. It was a lonely life to lead, for I had nothing to think of, having been made such a little while before. Many crows and other birds flew into the cornfield, but as soon as they saw me they flew away again, thinking I was a Munchkin; and this pleased me and made me feel that I was quite an important person. By and by an old crow flew near me, and after looking at me carefully he perched upon my shoulder and said:
"'I wonder if that farmer thought to fool me in this clumsy manner. Any crow of sense could see that you are only stuffed with straw.' Then he hopped down at my feet and ate all the corn he wanted. The other birds, seeing he was not harmed by me, came to eat the corn too, so in a short time there was a great flock of them about me.
"I felt sad at this, for it showed I was not such a good Scarecrow after all; but the old crow comforted me, saying, 'If you only had brains in your head you would be as good a man as any of them, and a better man than some of them. Brains are the only things worth having in this world, no matter whether one is a crow or a man.'
"After the crows had gone I thought this over, and decided I would try hard to get some brains. By good luck you came along and pulled me off the stake, and from what you say I am sure the Great Oz will give me brains as soon as we get to the Emerald City."
"I hope so," said Dorothy earnestly, "since you seem anxious to have them."
"Oh, yes; I am anxious," returned the Scarecrow. "It is such an uncomfortable feeling to know one is a fool."
"Well," said the girl, "let us go." And she handed the basket to the Scarecrow.
There were no fences at all by the roadside now, and the land was rough and untilled. Toward evening they came to a great forest, where the trees grew so big and close together that their branches met over the road of yellow brick. It was almost dark under the trees, for the branches shut out the daylight; but the travelers did not stop, and went on into the forest.
"If this road goes in, it must come out," said the Scarecrow, "and as the Emerald City is at the other end of the road, we must go wherever it leads us."
"Anyone would know that," said Dorothy.
"Certainly; that is why I know it," returned the Scarecrow. "If it required brains to figure it out, I never should have said it."
After an hour or so the light faded away, and they found themselves stumbling along in the darkness. Dorothy could not see at all, but Toto could, for some dogs see very well in the dark; and the Scarecrow declared he could see as well as by day. So she took hold of his arm and managed to get along fairly well.
"If you see any house, or any place where we can pass the night," she said, "you must tell me; for it is very uncomfortable walking in the dark."
Soon after the Scarecrow stopped.
"I see a little cottage at the right of us," he said, "built of logs and branches. Shall we go there?"
"Yes, indeed," answered the child. "I am all tired out."
So the Scarecrow led her through the trees until they reached the cottage, and Dorothy entered and found a bed of dried leaves in one corner. She lay down at once, and with Toto beside her soon fell into a sound sleep. The Scarecrow, who was never tired, stood up in another corner and waited patiently until morning came.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

4. ถนนผ่านป่า
หลังจากกี่ชั่วโมง อยู่เริ่มจะหยาบ และการเดินเพิ่มขึ้นดังนั้นยากที่หุ่นไล่กาที่มัก stumbled มากกว่าอิฐสีเหลือง ซึ่งที่นี่ไม่สม่ำเสมอมากขึ้น บางครั้ง แน่นอน พวกเขาเสีย หรือขาดทั้งหมด ออกจากหลุมที่ Toto ไปทั่วและโดโรธีเดินรอบ สำหรับหุ่นไล่กา มีสมองไม่มี เขาเดินตรงไป และเพื่อให้ก้าวเป็นหลุมและลดลงมือยาวเต็มบนอิฐหนัก มันไม่เคยทำร้ายเขา อย่างไรก็ตาม และโดโรธีต้องรับเขา และโจมตีเขาเท้าอีก ในขณะที่ร่วมงานกับเธอในหัวเราะ merrily ที่ mishap ของเขาเอง.
ฟาร์มมีไม่มากดูแลอย่างดีที่นี่เป็นพวกหลังไกลออกไปอีก มีบ้านน้อยลงและน้อยกว่าผลไม้ต้นไม้ และพวกเขาไปมากกว่าแค่ที่ไกลออกไป และกลายเป็นประเทศจผู้เดียวดาย
เที่ยง ก็นั่งลง โดยริมถนน ใกล้ธารน้ำเล็กน้อย และโดโรธีเปิดตะกร้าของเธอ และได้ออกขนมปังบางอย่าง เธอเสนอตัวให้หุ่นไล่กา แต่เขาปฏิเสธ.
"ฉันไม่หิว เขากล่าวว่า "และเป็นสิ่งโชคดีที่ฉันไม่ได้ สำหรับทาสีปากของฉันเท่านั้น และถ้าผมควรตัดรูในมันดังนั้น ฉันสามารถ กิน ฟางผมกำลังยัดไส้จะออกมา และที่จะทำให้เสียรูปทรงของหัวของฉัน"
โดโรธีเห็นทันทีว่า นี้คือความจริง เพื่อเธอเพียงพยักหน้า และก็คงรับประทานขนมปังของเธอ
"บอกอะไรเกี่ยวกับตัวเองและประเทศที่คุณมาจาก กล่าวว่า หุ่นไล่กา เมื่อเธอมีอาหารของเธอ ดังนั้น เธอบอกทั้งหมดเกี่ยวกับแคนซัส และสีเทาไรทุกอย่างก็มี และว่าพายุไซโคลนที่มีส่งผลต่อเธอนี้แปลก ๆ ที่ดินของออนซ์
หุ่นไล่กาที่ฟังอย่างระมัดระวัง และ กล่าวว่า "ไม่เข้าใจทำไมคุณควรต้อง การปล่อยให้ประเทศนี้กลับแห้ง สีเทาเรียกแคนซัสได้"
"นั่นเป็น เพราะคุณมีสมองไม่" ตอบหญิงสาว "ไม่ว่าเศร้าซึม และสีเทาบ้านเรามี เราคนเลือดและเนื้อจะค่อนข้างสดมีมากกว่าในประเทศอื่น ๆ จะได้สวยงามมากยิ่งขึ้น ได้ไม่เหมือนอยู่กับบ้าน"
หุ่นไล่กาถอนหายใจ.
"แน่นอนฉันไม่เข้าใจมัน เขากล่าวว่า "หัวของคุณถูกยัด ด้วยฟาง เช่นฉัน คุณจะคงทั้งหมดอาศัยอยู่ในสถานสวยงาม แล้วแคนซัสจะมาแล้วไม่มีคนเลย มันเป็นโชคดีสำหรับแคนซัสที่ว่า คุณมีสมอง"
"ไม่คุณบอกเรื่อง ในขณะที่เรากำลังพักผ่อน" ถามเด็ก.
หุ่นไล่กาที่มองเธอ reproachfully และตอบ:
"ชีวิตของฉันแล้วจึงย่อว่า ฉันจริง ๆ รู้ว่าสิ่งใดสิ่ง ผมเพียงทำวานซืน สิ่งที่เกิดขึ้นในโลกก่อนจะไม่รู้จักทั้งหมดให้ฉัน โชคดี เมื่อเกษตรกรทำหัวของฉัน หนึ่งในสิ่งแรกที่พระองค์ถูกสีหูของฉัน ให้ฉันได้ยินสิ่งเกิดขึ้น มี Munchkin อื่นกับเขา และสิ่งแรกที่ผมได้ยินเป็นชาวนาที่บอกว่า 'คุณชอบหูเหล่านั้น"
"'ไม่ตรง,' " ตอบอื่น ๆ .
"'ไม่เป็นไร,' " กล่าวว่า ชาวนา "'จะหูเพียงเดียว,' " ซึ่งจริงพอ
"'ตอนนี้ฉันจะทำให้ตา,' " กล่าวว่า ชาวนา เพื่อให้เขาทาสีตาขวาของฉัน และทันทีที่มันเสร็จ พบเองมอง ที่เขา และทุกสิ่งรอบตัว ด้วยความอยากรู้ มากสำหรับนี้ถูกเหลือบของฉันแรกของโลก
"'นั่นคือตาค่อนข้างสวย,' " กล่าว Munchkin ที่มองดูชาวนา "'บลูสีได้เพียงสีตา'
"'ฉันคิดว่า ฉันจะทำให้อื่น ๆ น้อยใหญ่,' " กล่าวว่า ชาวนา และเมื่อทำสองตา อาจเห็นดีกว่าก่อน แล้ว เขาทำจมูกและปากของฉัน แต่ผมไม่ได้พูด เนื่องจากในขณะนั้น ผมไม่ทราบว่าปากมี ผมของดูพวกเขาทำให้ร่างกายของฉัน และฉันมีแขน และ ขา และเมื่อพวกเขายึดในหัวของฉัน ที่สุด ฉันรู้สึกภาคภูมิใจ สำหรับผมคิดว่า ผมเป็นคนสวยเป็นใคร
" 'นี้จะตกใจตรงเร็วพอ กล่าวว่า ชาวนา 'เขามีลักษณะเหมือนคน '
"'ทำไม เป็นชาย กล่าวว่า อีก และฉันค่อนข้างตกลงกับเขา ชาวนาทำให้ใต้แขนของเขาไปจักรยาน และตั้งฉันบนไม้สูง ซึ่งคุณพบฉัน เขาและเพื่อนของเขาเร็ว ๆ นี้หลังจากเดินไป และเหลือฉันคนเดียว.
"ฉันไม่ได้ไม่อยากจะร้างวิธีนี้ เพื่อพยายามเดินหลังจากพวกเขา แต่เท้าของฉันจะไม่สัมผัสพื้นดิน และฉันถูกบังคับให้อยู่ในเสานั้น ได้ชีวิตโดดเดี่ยวผู้นำ สำหรับผมไม่คิดว่า มีการทำดังกล่าวเล็กน้อยในขณะที่ก่อน ตรงมากและนกอื่น ๆ บินเป็นจักรยาน แต่ทันทีที่เห็นผม จะบินไปอีก คิดได้ Munchkin และนี้ใจฉัน และทำให้ฉันรู้สึกว่า ผมเป็นคนที่ค่อนข้างสำคัญ โดยและโดยการขันเก่าบินใกล้ฉัน และหลังจากมองที่ฉันอย่าง เขาสวยไหล่ของฉัน และกล่าวว่า:
"" ฉันสงสัยว่า ถ้า เกษตรกรที่คิดจะหลอกผมในลักษณะนี้ป้ำ ๆ ขันใด ๆ ความรู้สึกสามารถดูว่า คุณเฉพาะยัด ด้วยฟางได้ ' เขา hopped ลงที่เท้าของฉัน แล้วกินข้าวโพดที่เขาต้องการ อื่น ๆ นก เห็นเขาไม่มีอันตราย โดยฉัน มากินข้าวโพดมากเกินไป ดังนั้นในช่วงเวลาสั้นๆ มีฝูงยอดเยี่ยมของพวกเขาเกี่ยวกับ me.
"ผมรู้สึกเศร้าที่นี้ สำหรับพบว่า ไม่มีเช่นดีหุ่นไล่กาหลังจากทั้งหมด แต่ขันเก่า comforted ฉัน บอกว่า, ' ถ้าคุณมีสมองในหัวของคุณเท่านั้น คุณจะเป็นคนดีเป็นของพวกเขา และเป็นคนที่ดีกว่าของพวกเขา สมองเป็นสิ่งเดียวที่น่ามีในโลกนี้ ไม่ว่าหนึ่งเป็นอีกาหรือคนนั้น '
"หลังจากตรงนี้แล้ว ฉันคิดว่า นี้มากกว่า แล้วเลือกฉันจะพยายามอย่างหนักสมองบาง โดยโชคดี คุณมาตลอด และดึงฉัน ออกเงินเดิมพัน และสิ่งที่คุณบอกว่า ผมมั่นใจว่า ออนซ์ดีจะให้ฉันสมองทันทีที่เราไปเมืองแก้ว"
"หวังให้ กล่าวว่า โดโรธีจริงจัง "ตั้งแต่คุณดูเหมือนจะกระตือรือร้นเพื่อให้ "
"โอ้ ใช่ ฉันกังวล คืนหุ่นไล่กา "มันเป็นเช่นความรู้สึกอึดอัดรู้คือคนโง่"
"ผู้หญิง ว่า "เราไปด้วย" และเธอยื่นตะกร้าให้หุ่นไล่กา
มีรั้วไม่เลย โดยริมถนนขณะนี้ และแผ่นดินหยาบ และ untilled ไปตอนเย็นก็มาถึงป่าใหญ่ ที่ต้นไม้โตใหญ่ และปิดกันที่ สาขาของพวกเขาตรงผ่านถนนอิฐสีเหลือง ก็เกือบมืดใต้ต้นไม้ สำหรับสาขาที่ปิดออกตามฤดูกาล แต่นักท่องเที่ยวก็ไม่ได้หยุด และเข้าในป่า
"ถ้าถนนนี้ไปใน มันต้องออกมา หุ่นไล่กากล่าวว่า "และเป็นเมืองแก้วที่สุดถนน เราต้องไปไหนก็ได้จะนำไปสู่เรา"
"ใครจะรู้ว่า กล่าวว่า โดโรธี.
"แน่นอน นั่นคือ ทำไมฉันรู้ว่า คืนหุ่นไล่กา "ถ้าจำเป็นต้องใช้สมองแก้ปัญหา ฉันไม่ควรได้กล่าวว่า"
หลังจากหนึ่งชั่วโมงหรือดังนั้น แสงสีจางลงไป และพวกเขาพบตัวเองสะดุดไปในความมืด โดโรธีสามารถดูทั้งหมด แต่ Toto สามารถ สำหรับสุนัขบางดูดีในมืด และหุ่นไล่กาที่ประกาศเขาเห็นเช่นเป็นวัน ดังนั้นเธอจึงถือของแขนของเขา และจัดการไปตามธรรมดี.
"ถ้าคุณเห็นบ้านใด ๆ หรือตำแหน่งใด ๆ ที่เราสามารถส่งคืน เธอกล่าวว่า "คุณต้องบอก มันอยู่ไม่สบายมากเดินในความมืด"
เร็ว ๆ นี้หลังจากหุ่นไล่กาหยุด.
"เห็นกระท่อมเล็ก ๆ ที่ด้านขวาของเรา เขากล่าวว่า "สร้างบันทึกและสาขา จะไปมีไหม"
"ใช่ แน่นอน เด็กตอบ "ฉันเหนื่อยทั้งหมด"
ดังนั้น หุ่นไล่กาที่นำเธอผ่านต้นไม้จนกว่าจะถึงคอทเทจ และโดโรธีป้อน และพบเตียงของใบไม้ในมุมหนึ่ง เธอวางครั้ง และ มี Toto ข้างเธอเร็ว ๆ นี้ตกนอนเสียง หุ่นไล่กา คนไม่เบื่อ ลุกขึ้นยืนในมุมอื่น และอดทนรอจนมาเช้า

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

4 . ถนนผ่านป่า
หลังจากสามชั่วโมงผ่านไป ถนนเริ่มขรุขระ และการเดินทางลำบากขึ้น ที่ หุ่น ไล่กา มักจะสะดุดอิฐสีเหลือง ซึ่งที่นี่มากไม่เท่ากัน บางครั้ง แน่นอน พวกเขาขาดทั้งหมด หลุมที่โตโต้กระโดดข้าม และโดโรธี ก็ เดิน รอบ ๆ ส่วนหุ่นไล่กาที่ไม่มีมันสมอง เขาเดินตรงไปข้างหน้าและตกลงไปในหลุม และล้มลง เต็มที่บนอิฐแข็ง มันไม่เคยทำร้ายเขา แต่ โดโรธี ก็เลือกเขาขึ้นและทำให้เขาอยู่บนเท้าของเขาอีกครั้ง ในขณะที่เขาเข้าร่วมของเธอในหัวเราะอย่างสนุกสนานกับอุบัติเหตุของเขาเอง
ไร่นาแถบนี้ไม่ได้รับการดูแลดีเท่ากับที่ผ่านมา มีบ้านเรือนน้อยลงและผลไม้ต้นไม้น้อยลงยิ่งเดินไกลออกไปก็ยิ่งหดหู่ เหงา และ ประเทศกลายเป็น
เที่ยงพวกเขานั่งลงข้างถนน ใกล้ลำธาร น้อย โดโรธีเปิดตะกร้า เอาขนมปังออกมา เธอเสนอ ชิ้น กับ หุ่น ไล่กา แต่เขาปฏิเสธ .
" ผมไม่หิว " เขากล่าว " มันเป็นโชคดีที่ผมไม่ได้ เพราะปากของฉันเป็นเพียงทาสี และถ้าผมควรจะตัดหลุมในมันดังนั้นฉันสามารถกินผมยัดด้วยฟาง จะออกมา และนั่นก็ทำให้รูปร่างของหัวของฉัน "
โดโรธีเห็นได้ทันทีว่ามันจริง ดังนั้นเธอจึงเพียงแต่พยักหน้าแล้วกินขนมปังของเธอ .
" บอกอะไรเกี่ยวกับตัวคุณเองและประเทศที่เธอจากมา " หุ่นไล่กาพูด เมื่อเธอได้ ทานมื้อเย็นเสร็จ เธอ ดังนั้นเธอจึงเล่าเรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับแคนซัสและวิธีการทุกอย่างสีเทามีและวิธีการที่พายุไซโคลนได้หอบเธอมายังดินแดนประหลาดแห่งออซนี้
หุ่นไล่กาฟังอย่างระมัดระวังและกล่าวว่า " ผมไม่สามารถเข้าใจว่าทำไมคุณควรต้องการที่จะออกจากประเทศนี้สวยงาม และกลับไปที่แห้ง สีเทาที่เธอเรียแคนซัส "
" นั่นเพราะเธอไม่มีสมอง " ไม่ว่ายังไง น่าเบื่อ และเทาบ้านของเราได้เราคนเลือดและเนื้อจะค่อนข้างสดมีมากกว่าในประเทศอื่น ๆ มันเคยสวยมาก ไม่มีที่ไหนเหมือนบ้านเรา "
หุ่นไล่กาถอนใจ .
" แน่นอนผมไม่สามารถเข้าใจมัน " เขากล่าว ถ้าหัวเธอมีแต่ฟางยัดอย่างฉัน เธออาจจะอยู่ในสถานที่ที่สวยงามแล้วแคนซัสก็ไม่มีคนอยู่เลยแคนซัสโชคดีที่เธอมีมันสมอง . "
" จะไม่บอกให้ฉันฟังตอนเราอยู่ ? " ถามเด็ก .
หุ่นไล่กามองเธอประจาน และตอบ :
" ชีวิตของฉันได้รับเพื่อให้สั้น ๆที่ผมไม่รู้อะไรเลยจริงๆก็ได้ ฉันเพิ่งทำเมื่อวานซืน เกิดอะไรขึ้นในโลกนั้น ไม่รู้ เรื่อง เลย โชคดีที่เมื่อชาวนาทำหัวของฉันหนึ่งในสิ่งแรกที่เขาทำคือเขียนรูปหูของฉัน ดังนั้น ฉันได้ยินว่าเกิดอะไรขึ้น มีเจ้าตัวอื่นกับเขา สิ่งแรกที่ฉันได้ยินชาวนาว่า เธอชอบหูเหล่านั้น ?
" มันไม่ตรง ' ' อื่น ๆ .
" 'never จิตใจ ชาวนาพูด " พวกเขามีหูเหมือนเดิม ซึ่งก็จริงทีเดียว .
" ตอนนี้ผมจะวาดตา ชาวนาพูดแล้วเขาก็เขียนตาขวาให้ฉัน และทันทีที่เขียนเสร็จฉันก็พบว่าตัวเองกำลังจ้องดูเขา ทุกอย่างรอบๆตัวฉัน กับการจัดการที่ดีของความอยากรู้ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นโลก
" ‘ตาสวยมากกว่า ' ' เจ้าตัวที่ถูกเฝ้าดูชาวนา " สีน้ำเงินเหมาะกับสีตา '
" ฉันคิดว่าฉันจะทำอื่นๆน้อยใหญ่ ชาวนาพูดเมื่อตาข้างที่สองเสร็จ ฉันก็เห็นได้ดีกว่าเดิม แล้วเขาก็ทำจมูกกับปากของฉัน แต่ผมไม่พูด เพราะตอนนั้นไม่รู้ว่าปากสำหรับ ผมสนุกกับการเฝ้าดูพวกเขาทำให้ร่างกายและแขนและขาของฉันและเมื่อเขามัดหัว ท้าย ผมรู้สึกภูมิใจมาก เพราะฉันคิดว่าฉันแค่เป็นคนดีเหมือนใครๆ
" นี่เพื่อนจะไล่กาได้เร็วพอ ชาวนาพูด . เขาเหมือนผู้ชาย '
" 'why เขาเป็นผู้ชายที่ ' อื่น ๆ และผมเห็นด้วยกับเขาเลยทีเดียว ชาวนาแบกฉันภายใต้แขนของเขา ไร่ข้าวโพด และตั้งผมขึ้นบนกิ่งไม้สูง ที่คุณเจอฉัน เขาและเพื่อนของเขาเร็ว ๆนี้หลังจากเดินจากไป และทิ้งผมไว้คนเดียว .
" ฉันไม่ชอบถูกทิ้งแบบนี้ ฉันพยายามเดินตามเขาไปแต่เท้าไม่สัมผัสพื้น ฉันถูกบังคับให้ติดอยู่กับเสานั่น มันเป็นชีวิตที่เหงาจะนำ ฉัน ไม่มีอะไรให้คิด ได้ทำเมื่อไม่นานนี้เอง กากับนกต่างๆบินลงในไร่ข้าวโพด แต่ทันทีที่เห็นฉัน พวกเขาบินไปอีกแล้ว คิดว่าฉันเป็นคนแคระ และนี้ ถูกใจผม และทำให้ผมรู้สึกว่า ผมค่อนข้างเป็นคนที่สำคัญมากคนหนึ่งโดยและโดยแก่กาบินมาใกล้ฉันและหลังจากมองฉันอย่างระมัดระวัง เขาเกาะอยู่บนบ่าของฉันและกล่าวว่า :
" ฉันสงสัยจังถ้าชาวนานั่นคิดจะหลอกฉันด้วยวิธีเปิ่นๆแบบนี้ มีอีกาเลยเห็นหนูเป็นแค่ยัด ด้วยฟาง แล้วเขากระโดดลงมาที่เท้าฉัน กิน ข้าวโพดที่เขาต้องการ นกอื่นๆ เห็นว่า ไม่ได้รับอันตรายจากฉันก็เข้ามากินข้าวโพดด้วยดังนั้นในช่วงเวลาสั้นๆ มีฝูงใหญ่อยู่รอบฉัน .
" ฉันเศร้าใจกับเหตุการณ์นี้เพราะมันแสดงว่าฉันไม่ได้เป็นหุ่นไล่กาที่ดีเลย แต่แก่กาปลอบฉันว่า ถ้าแกมีมันสมอง ใน หัวของคุณ คุณคงเป็นคนดีเหมือนใด ๆ เขา และ เป็นคนดีกว่าบางส่วนของพวกเขา มันสมองเป็นสิ่งเดียวที่มีค่าในโลกนี้ ไม่ว่าผู้นั้นจะเป็นกาหรือเป็นคน '
." หลังจากกาจากไป ฉันครุ่นคิดและตัดสินใจว่าจะพยายามอย่างหนักที่จะหามันสมอง . โชคดีที่เธอผ่านมาแล้วดึงฉันลงมาจากเสา ที่เธอพูดนั้น ฉันแน่ใจว่าออซผู้ยิ่งใหญ่จะให้มันสมองฉันทันทีที่เราไปถึงเมืองมรกต "
" ฉันหวังว่าดังนั้น”โดโรธีพูดอย่างจริงจัง เมื่อคุณดูกังวลที่จะมีพวกเขา . "
" โอ้ ใช่ ฉันกังวล " กลับมาหุ่นไล่กา" มันเป็นความรู้สึกไม่สบายเลยที่รู้ว่าหนึ่งเป็นคนโง่ "
" ดี " หญิงสาวตอบ " ไปกันเถอะ " แล้วเธอก็ส่งตะกร้าให้หุ่นไล่กา
ไม่มีรั้วข้างถนนอีกเลย และพื้นดินก็ขรุขระ และ untilled . ใกล้ค่ำพวกเขามาถึงป่าใหญ่ ต้นไม้ขึ้นสูงใหญ่ชิดกันจนกิ่งก้านจดกันเหมือนถนนอิฐสีเหลืองใต้ต้นไม้ดูเกือบมืด เพราะกิ่งกั้นออกตามฤดูกาล แต่เดินทางไม่ได้หยุด และเดินเข้าไปในป่า .
" ถ้าถนนนี้เข้าไป มันต้องออกมากล่าวว่า " หุ่นไล่กา " ถ้าเมืองมรกตอยู่ปลายถนนเรา ต้องไปที่ไหน มันทำให้เรา "
" ใครก็รู้ว่า " โดโรธีพูด .
" แน่นอน นั่นคือเหตุผลที่ฉันรู้ กลับมาอีกครั้งกับหุ่นไล่กา" ถ้าต้องใช้มันสมองคิดเอง ผมไม่ควรพูด "
หลังจากหนึ่งชั่วโมงผ่านไป แสงจางลงทุกทีๆ พวกเขาเริ่มสะดุดไปมาในความมืด โดโรธีมองอะไรไม่เห็น แต่โต โต้ ก็ เพราะหมาบางตัวมองเห็นได้ดีในที่มืดและหุ่นไล่กาก็ประกาศว่าตนเห็นเช่นเดียวกับวัน ดังนั้นเธอจึงเกาะแขนของเขา และจัดการได้ค่อนข้างดี
." ถ้าคุณเห็นใด ๆ บ้าน หรือสถานที่ใด ๆที่เราสามารถผ่านคืน , " เธอกล่าวว่า " คุณต้องบอกฉันนะ มันอึดอัดมาก เดินในที่มืด . "
หลังจากที่หุ่นไล่กาหยุด .
" ผมเห็นกระท่อมหลังเล็กที่ด้านขวาของเรา " เขากล่าวว่า " สร้าง ของท่อนไม้และกิ่งไม้ เราจะไปที่นั่นได้มั้ย ? "
" ใช่ " ตอบเด็ก” ฉันเหนื่อยเต็มที "
.ดังนั้นหุ่นไล่กาจึงนำเธอผ่านต้นไม้เข้าไปจนถึงกระท่อม โดโรธีเข้าไปข้างในพบเตียงใบไม้แห้งอยู่ที่มุมมุมหนึ่ง เธอล้มตัวลงนอนอีกครั้ง และมีโตโต้อยู่ข้างๆแล้วก้มลงนอนเสียง หุ่นไล่กาซึ่งไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยก็ยืนอยู่ที่อีกมุมหนึ่งรอคอยอย่างอดทนจนรุ่งเช้า