My first sea journey Before I begin

My first sea journey



Before I begin my story，I would like to tell you a little about myself.

I was born in the year 1632，in the city of York in the north of England. My father was German，but he came to live and work in England. Soon after that，he married my mother，who was English. Her family name was Robinson，so，when I was born，they called me Robinson，after her.

My father did well in his business and I went to a good school. He wanted me to get a good job and live a quiet，com-fortable life. But I didn't want that. I wanted adventure and an exciting life.

‘I want to be a sailor and go to sea，’I told my mother and father. They were very unhappy about this.

‘Please don't go，’my father said. ‘You won't be happy，you know. Sailors have a difficult and dangerous life. ’And be－cause I loved him，and he was unhappy，I tried to forget about the sea.

But I couldn't forget，and about a year later，I saw a friend in town. His father had a ship，and my friend said to me，‘We’re sailing to London tomorrow. Why don't you come with us？’

And so，on September 1st，1651，I went to Hull，and the next day we sailed for London.

But，a few days later，there was a strong wind. The sea was rough and dangerous，and the ship went up and down，up and down. I was very ill，and very afraid.

‘Oh，I don't want to die！’I cried. ‘I want to live！If I live，I'll go home and never go to sea again！’

The next day the wind dropped，and the sea was quiet and be autiful again.

‘Well，Bob，’my friend laughed. ‘How do you feel now？The wind wasn't too bad. ’

‘What！’I cried. ‘It was a terrible storm. ’

‘Oh，that wasn't a storm，’my friend answered. ‘Just a lit－tle wind. Forget it. Come and have a drink. ’

After a few drinks with my friend，I felt better. I forgot about the danger and decided not to go home. I didn't want my friends and family to laugh at me！

I stayed in London for some time，but I still wanted to go to sea. So，when the captain of a ship asked me to go with him to Guinea in Africa，I agreed. And so I went to sea for the second time.

It was a good ship and everything went well at first，but I was very ill again. Then，when we were near the Canary Is-lands，a Turkish pirate ship came after us. They were famous thieves of the sea at that time. There was a long，hard fight，but when it finished，we and the ship were prisoners.

The Turkish captain and his men took us to Sallee in Moroc－co. They wanted to sell us as slaves in the markets there. But in the end the Turkish captain decided to keep me for himself，and took me home with him. This was a sudden and terrible change in my life. I was now a slave and this Turkish captain was my master.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เดินทางทะเลครั้งแรกของฉันก่อนที่ฉันจะเริ่มต้นเรื่องราวของฉันฉันต้องการจะบอกคุณเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับตัวเอง. ผมเกิดในปี 1632, ในเมืองนิวยอร์กในภาคเหนือของประเทศอังกฤษ พ่อของฉันเป็นเยอรมัน แต่เขามาอาศัยและทำงานอยู่ในประเทศอังกฤษ ไม่นานหลังจากที่เขาแต่งงานกับแม่ของฉันที่เป็นภาษาอังกฤษ ชื่อครอบครัวของเธอเป็นโรบินสันดังนั้นเมื่อผมเกิดที่พวกเขาเรียกผมว่าโรบินสันหลังจากที่เธอ. พ่อของฉันได้เป็นอย่างดีในธุรกิจของเขาและผมไปโรงเรียนที่ดี เขาต้องการให้ผมที่จะได้รับงานที่ดีและมีชีวิตที่เงียบสงบชีวิตคอมสบายนัก แต่ผมไม่ได้ต้องการที่ ผมอยากผจญภัยและชีวิตที่น่าตื่นเต้น. "ผมต้องการที่จะเป็นทหารเรือและไปทะเล 'ผมบอกแม่และพ่อของฉัน พวกเขามีความสุขมากเกี่ยวกับเรื่องนี้. 'กรุณาอย่าไป', 'พ่อของฉันบอกว่า 'คุณจะไม่ได้มีความสุขที่คุณรู้ว่า ลูกเรือมีชีวิตที่ยากลำบากและอันตราย 'และเป็นสาเหตุที่ฉันรักเขาและเขาก็มีความสุขผมพยายามที่จะลืมเกี่ยวกับทะเล. แต่ฉันจะไม่ลืมและประมาณปีต่อมาผมเห็นเพื่อนที่อยู่ในเมือง พ่อของเขามีเรือและเพื่อนของฉันบอกกับผมว่า 'เรากำลังแล่นไปลอนดอนในวันพรุ่งนี้ ทำไมคุณไม่มาพร้อมกับเรา? ' และอื่น ๆ เมื่อวันที่ 1 กันยายน 1651 ผมได้ไปฮัลล์และในวันรุ่งขึ้นเราเดินทางไปลอนดอน. แต่ไม่กี่วันต่อมามีลมแรง ทะเลขรุขระและเป็นอันตรายและเรือเดินขึ้นและลงขึ้นและลง ฉันเป็นคนไม่ดีมากและกลัวมาก. 'โอ้ฉันไม่ต้องการที่จะตาย!' ฉันร้องไห้ "ผมต้องการที่จะอยู่ถ้าฉันอยู่ฉันจะกลับบ้านและไม่เคยไปทะเลอีกครั้ง! ' ในวันถัดไปลมลดลงและน้ำทะเลที่เงียบสงบและเป็น autiful อีกครั้ง. 'ดีบ๊อบ' เพื่อนของฉันหัวเราะ 'คุณรู้สึกอย่างไรตอนนี้หรือไม่ลมไม่ได้เลวร้ายเกินไป ' 'อะไร' ฉันร้องไห้ 'มันเป็นพายุร้าย ' 'โอ้ที่ไม่ได้พายุ' เพื่อนของฉันตอบ 'แค่ลมไฟ-TLE ลืมมันไปเถอะ มาและมีเครื่องดื่ม ' หลังจากที่ไม่กี่เครื่องดื่มกับเพื่อนของฉันฉันรู้สึกดีขึ้น ฉันลืมเกี่ยวกับอันตรายและตัดสินใจที่จะไม่กลับบ้าน ฉันไม่อยากให้เพื่อน ๆ และครอบครัวของฉันที่จะหัวเราะเยาะฉันฉันอยู่ในลอนดอนบางครั้ง แต่ฉันยังคงอยากจะไปทะเล ดังนั้นเมื่อกัปตันของเรือถามฉันจะไปกับเขาไปกินีในแอฟริกาผมเห็นด้วย และดังนั้นผมจึงไปทะเลเป็นครั้งที่สอง. มันเป็นเรือที่ดีและทุกอย่างเป็นไปด้วยดีในตอนแรก แต่ผมก็ป่วยมากอีกครั้ง จากนั้นเมื่อเราอยู่ใกล้เกาะคานารี Is-ที่ดินเรือโจรสลัดตุรกีมาหลังจากที่เรา พวกเขาเป็นโจรที่มีชื่อเสียงของทะเลในช่วงเวลานั้น มีความยาวการต่อสู้อย่างหนักเป็น แต่เมื่อมันเสร็จเราและเรือนักโทษ. กัปตันตุรกีและคนของเขาพาเราไปใน Sallee Moroc ร่วม พวกเขาต้องการที่จะขายให้เราเป็นทาสในตลาดมี แต่ในท้ายที่สุดกัปตันตุรกีตัดสินใจที่จะให้ฉันให้กับตัวเองและเอาฉันกลับบ้านกับเขา นี่คือการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันและน่ากลัวในชีวิตของฉัน ผมตอนนี้เป็นทาสและกัปตันตุรกีเป็นนายของเรา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การเดินทางครั้งแรกของฉันทะเล



ก่อนที่ฉันจะเริ่มต้นเรื่องราวของฉัน ฉันต้องการจะบอกคุณเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับตัวเอง

ผมเกิดในปี 1857 ในเมืองนิวยอร์กทางตอนเหนือของประเทศอังกฤษ พ่อเป็นเยอรมัน แต่เขามาอยู่และทำงานในอังกฤษ ไม่นานหลังจากนั้น เขาแต่งงานกับแม่ที่เป็นภาษาอังกฤษ นามสกุลของเธอคือ โรบินสัน ดังนั้น เมื่อผมเกิด พวกเขาเรียกฉันว่า โรบินสัน หลังจากที่เธอ

พ่อทำได้ดีในธุรกิจของเขาและฉันไปที่โรงเรียนดี เขาต้องการให้ฉันเพื่อให้ได้งานที่ดี และมีชีวิตที่เงียบสงบ , com fortable ชีวิต แต่ฉันไม่ได้ต้องการแบบนั้น ฉันต้องการผจญภัยและชีวิตที่ตื่นเต้น

" อยากเป็นทหารเรือ และไปทะเล ฉันบอกพ่อและแม่ของผม เขาไม่มีความสุขมากเกี่ยวกับเรื่องนี้

'please อย่าไปนะพ่อ ' ของฉันกล่าวว่า ' คุณคงไม่มีความสุข คุณก็รู้ชีวิตลูกเรือได้ยากและอันตราย และ－เพราะฉันรักเขา และเขาก็ไม่มีความสุข ผมพยายามที่จะลืมเกี่ยวกับทะเล

แต่ฉันไม่เคยลืม และปีต่อมา ผมเห็นเพื่อนในเมือง พ่อของเขามีเรือ และเพื่อนของฉันบอกว่าเรากำลังแล่นเรือไปลอนดอนพรุ่งนี้ ทำไมคุณไม่ไปกับเรา ? '

ดังนั้นเมื่อ กันยายน 1 , 1143 , ฉันไปที่ตัวเรือวันรุ่งขึ้นเราออกเดินทางไปลอนดอน

แต่ไม่กี่วันต่อมา มีความเร็วลมสูง ทะเลมีคลื่นแรง และอันตราย และเรือไปขึ้นและลงขึ้นและลง ผมไม่สบายมาก และกลัวมาก

โอ้ ฉันไม่อยากตาย ฉันร้องไห้ ฉันต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ ถ้าผมมีชีวิตอยู่ ผมจะไม่กลับบ้าน และไม่เคยไปทะเลอีกแล้ว ! '

วันถัดไปลมลดลง และทะเลสงบและ autiful อีกครั้ง

'well บ๊อบ' เพื่อนของฉันหัวเราะ ' ตอนนี้คุณรู้สึกยังไง ลมไม่ได้เลวร้ายเกินไป '

'what ! ฉันร้องไห้ ' มันเป็นพายุร้าย '

โอ้ ไม่ใช่พายุ เพื่อน ' ของฉันตอบ ' แค่จุด－ทะเลลม ลืมมันเถอะ มาดื่มกัน '

หลังจากไม่กี่เครื่องดื่มกับเพื่อนของฉัน ฉันรู้สึกดี ฉันลืมเกี่ยวกับอันตรายและตัดสินใจที่จะไม่กลับบ้าน ผมไม่อยากให้เพื่อนและครอบครัวของฉันจะหัวเราะเยาะฉัน !

ฉันอยู่ที่ลอนดอน บางครั้ง แต่ก็ยังอยากไปทะเล ดังนั้น เมื่อกัปตันของเรือขอให้ฉันไปกับเขา กินี ในแอฟริกา ผมตกลง ฉันไปทะเลครั้งแรก

มันเป็นเรือที่ดีและทุกอย่างไปได้ดีในตอนแรก แต่ผมป่วยอีก จากนั้นเมื่อเราใกล้ Canary คือที่ดิน เรือโจรสลัด ตุรกี มาหลังเราพวกเขาเป็นโจรที่มีชื่อเสียงของทะเลที่ มีแบบยาว การต่อสู้อย่างหนัก แต่เมื่อมันเสร็จแล้ว และเรือเป็นนักโทษ

กัปตัน ตุรกี และคนของเขาก็พาไป sallee ใน moroc － . พวกเขาต้องการที่จะขายเป็นทาสในตลาดมี แต่ในที่สุด กัปตัน ตุรกี ตัดสินใจที่จะให้ฉันได้ และพาฉันกลับบ้านกับเขา นี่มันกระทันหัน และการเปลี่ยนแปลงที่น่ากลัวในชีวิตของฉันผมได้เป็นทาสและกัปตันตุรกีนี้คืออาจารย์ของข้า