Young adults are at greater risk th

Young adults are at greater risk than other age groups for developing first onset psychopathology, which may lead to lower social and academic performance and worse long-term outcomes, such as dropout and underemployment (Christie, Burke, Regier, & Rae, 1988; Kessler, Chiu, Demler, Merikangas, & Walters, 2005). Therefore, it is important to discover what modifiable risk factors are associated with psychopathology in young adults, in hopes of developing prevention programs to decrease the onset of psychopathology, and hopefully prevent the negative secondary outcomes.
Insomnia is a diagnostic criterion for many psychiatric disorders (see the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders [4th ed., text rev.]; American Psychiatric Association, 2000), so it should not be surprising that many individuals with mental disorders also report insomnia (Breslau, Roth, Rosenthal, & Andreski, 1996; Ford & Kamerow, 1989; Johnson, Roth, & Breslau, 2006; Ohayon, Caulet, & Lemoine, 1998; Ohayon & Roth, 2003; Taylor, Lichstein, & Durrence, 2003; Taylor, Lichstein, Durrence, Riedel, & Bush, 2005). Conversely, as many as 19% to 74.4% of people with insomnia symptoms (PWIS) report mental health problems, depending on the strictness of diagnostic criteria for insomnia and mental health problems (Breslau et al., 1996; Ohayon & Roth, 2003; Sarsour, Morin, Foley, Kalsekar, & Walsh, 2010; Taylor et al., 2005). Unfortunately, it is difficult to determine the true strength of these relations because most studies to date have (a) focused on adults with concomitant health problems, which could be causing or aggravating the insomnia and mental health problems; (b) used variable definitions of insomnia; and (c) generally failed to assess a range of mental health symptomatology beyond just anxiety, depression, or substance abuse.
College students are an ideal population to examine insomnia and mental health relationships. College students are also generally physically healthy and represent the majority of the young adult population, as 68% of high school graduates go on to college (U.S. Census Bureau, 2005). As many as 16% to 23% of young adults report insomnia symptoms (Bixler, Vgontzas, Lin, Vela-Bueno, & Kales, 2002; Cukrowicz et al., 2006; Hardison, Neimeyer, & Lichstein, 2005; Karacan et al., 1976), which is comparable to the prevalence in the general population (i.e., 9%–15%; Ohayon & Roth, 2003). Indeed, 7% to 20% of people report their insomnia symptoms started before age 20, and another 11.4% report their symptoms started when they were 21 to 30 years old (Bixler, Kales, Soldatos, Kales, & Healey, 1979; Kales et al., 1984). Despite the high prevalence of insomnia in the young adult population, the disorder is an under-recognized problem in this group (Buboltz, Brown, & Soper, 2001; Hardison et al., 2005). This might explain why the relationship between sleep and mental health in young adults has been understudied.
One of the first studies to examine the relationship between insomnia symptoms and psychiatric disorders in young adults (N = 457) found that 12.9% of this population reported continued insomnia (i.e., “lasting at least 2 weeks”), which was cross-sectionally related to higher levels of major depression, generalized anxiety, panic, and phobias (Vollrath, Wicki, & Angst, 1989). A more recent study of 1,007 health maintenance organization (HMO) members in Michigan found that in the 21- to 25-year-old participants (n = 375), 16.3% endorsed a lifetime history of “at least 2 weeks of trouble falling asleep, staying asleep, or waking up too early nearly every day” (Breslau et al., 1996). Those with insomnia symptoms were significantly more likely to have depression, anxiety disorders, and substance abuse or dependence at baseline than those without a lifetime history of insomnia symptoms. The insomnia symptom group was also more likely to develop new depressions, anxiety disorders, and substance abuses or dependences by a 3.5-year follow up. The most recent study in this area looked at the cross-sectional relationship between both nightmares and insomnia with depression and suicidal behaviors in young adults (N = 222) who were not seeking treatment (Cukrowicz et al., 2006). Both insomnia and nightmares were significantly related to depression, but only nightmares were related to suicidality.
These previous studies of relating insomnia symptoms and mental health used varying degrees of specificity in defining insomnia: from an affirmative answer to a lifetime history of insomnia symptoms, to a cutoff score on a symptom questionnaire, which introduces considerable variance and makes it more difficult to compare results to more recent studies that use more specific research or quantitative diagnostic criteria for insomnia (Edinger et al., 2004; Lichstein, Durrence, Taylor, Bush, & Riedel, 2003). Further, they often focused only on specific disorders (e.g., depression and suicidality), which limits our breadth of knowledge. Thus, data reported to date are likely not our best indicators of the true strength of the relationship between insomnia and a wide range of mental health symptomatology.
This study examines the relationship between insomnia symptoms and a range of mental health symptoms in young adults, controlling confounding comorbid health problems. Based on previous research, it was hypothesized that PWIS in this age group would have higher levels of mental health symptomatology than people without insomnia symptoms (PWOIS).

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

วัยรุ่นมีความเสี่ยงมากกว่ากลุ่มอื่น ๆ เพื่อพัฒนาจิต อายุแรกเกิด ซึ่งอาจนำไปสู่การลดสมรรถนะด้านวิชาการและสังคมแย่ลงผลลัพธ์ระยะยาว เช่น เรียนไม่จบ และระดับ ( คริสตี้ , เบิร์ก , regier & , เร , 1988 ; เคสเลอร์ ชิว demler merikangas & , , , วอลเตอร์ส , 2005 ) ดังนั้นมันเป็นสิ่งสำคัญที่จะค้นพบสิ่งที่ปัจจัยความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับความผิดปกติทางจิตในวัยผู้ใหญ่ ในความหวังของการพัฒนาโปรแกรมการป้องกันเพื่อลดการโจมตีของจิต และ หวังป้องกันลบรองผล .
นอนไม่หลับเป็นเกณฑ์วินิจฉัยความผิดปกติทางจิตมาก ( ดูคู่มือการวินิจฉัยและสถิติความผิดปกติทางจิตของ [ 4 เอ็ด บาทหลวงข้อความ .] ; สมาคมจิตแพทย์อเมริกัน , 2000 ) ดังนั้นจึงไม่ควรแปลกใจว่าหลายคนที่มีอาการทางจิต รายงานยังนอนไม่หลับใน Breslau รอธ โรเซนธาล& andreski , 1996 ; ฟอร์ด& kamerow , 1989 ; จอห์นสัน , รูธ & Breslau , 2006 ; ohayon caulet & lemoine , , , 1998 ; ohayon & รอธ 2003 ; เทย์เลอร์ lichstein & durrence , 2003 ; เทย์เลอร์ lichstein durrence เดล& , , , พุ่มไม้ , 2005 )แต่เท่าที่ 19% 74.4 % ของผู้ที่มีอาการนอนไม่หลับ ( pwis ) ปัญหาสุขภาพจิตรายงานสุขภาพขึ้นอยู่กับความเข้มงวดของเกณฑ์การวินิจฉัยอาการนอนไม่หลับ และปัญหาสุขภาพจิต ( Breslau et al . , 1996 ; ohayon & Roth , 2003 ; sarsour โมริน kalsekar Foley , , , , & วอลช์ , 2010 ; เทย์เลอร์ et al . , 2005 ) ขออภัยมันเป็นเรื่องยากที่จะตรวจสอบความแรงที่แท้จริงของความสัมพันธ์เหล่านี้เนื่องจากการศึกษามากที่สุดวันที่มี ( ) เน้นผู้ใหญ่ที่มีปัญหาสุขภาพผู้ป่วย ซึ่งอาจเป็นสาเหตุของการนอนไม่หลับหรือ aggravating ปัญหาสุขภาพจิต ; ( b ) ใช้ตัวแปรนิยามของการนอนไม่หลับ และ ( c ) มักจะล้มเหลวเพื่อประเมินสุขภาพจิตอาการวิทยาหลากหลาย นอกเหนือจากเพียงความวิตกกังวล , ซึมเศร้า ,หรือใช้สารเสพติด นักเรียน
วิทยาลัยเป็นประชากรที่เหมาะที่จะตรวจสอบอาการนอนไม่หลับและความสัมพันธ์สุขภาพจิต นักศึกษาวิทยาลัยนอกจากนี้ยังทั่วไปแข็งแรงและเป็นตัวแทนส่วนใหญ่ของประชากรผู้ใหญ่เป็น 68% ของบัณฑิตโรงเรียนมัธยมไปยังวิทยาลัย ( สำนักสำมะโนประชากรสหรัฐ 2005 ) มากที่สุดเท่าที่ร้อยละ 16 ถึง 23 % ของผู้ใหญ่หนุ่มรายงานอาการนอนไม่หลับ ( bixler vgontzas , หลินเวลาดีๆ& , ผัก , 2002 ; cukrowicz et al . , 2006 ; ฮาร์ดิสัน neimeyer & lichstein , 2005 ; karacan et al . , 1976 ) ซึ่งเปรียบได้กับความชุกของโรคในประชากรทั่วไป ( เช่น 9 % - 15 % ; ohayon & Roth , 2003 ) แน่นอน , 7% เป็น 20% ของคนรายงานอาการของตนเริ่มก่อนอายุ 20 และอีก 11.4% รายงานอาการของพวกเขาเริ่มต้นเมื่ออายุ 21 - 30 ปี ( bixler ผัก , ,soldatos ผัก , & Healey , 1979 ; ผัก et al . , 1984 ) แม้จะมีความชุกสูงของการนอนไม่หลับในประชากรผู้ใหญ่เด็ก โรคที่เป็นปัญหาในการยอมรับในกลุ่มนี้ ( buboltz , น้ำตาล , &โซปเปอร์ , 2001 ; ฮาร์ดิสัน et al . , 2005 ) นี้อาจอธิบายได้ว่าทำไมความสัมพันธ์ระหว่างการนอนหลับและสุขภาพจิตในวัยรุ่นได้
8 เรื่อง .