Echo was a beautiful nymph, fond of

Echo was a beautiful nymph, fond of the woods and hills, where she devoted herself to woodland sports. She was a favorite of Diana, and attended her in the chase. But Echo had one failing; she was fond of talking, and whether in chat or argument, would have the last word.

One day Juno was seeking her husband, who, she had reason to fear, was amusing himself among the nymphs. Echo by her talk contrived to detain the goddess till the nymphs made their escape. When Juno discovered it, she passed sentence upon Echo in these words: “You shall forfeit the use of that tongue with which you have cheated me, except for that one purpose you are so fond of—reply. You shall still have the last word, but no power to speak first.”

This nymph saw Narcissus, a beautiful youth, as he pursued the chase upon the mountains. She loved him and followed his footsteps. O how she longed to address him in the softest accents, and win him to converse! but it was not in her power.

She waited with impatience for him to speak first, and had her answer ready. One day the youth, being separated from his companions, shouted aloud, “Who’s here?” Echo replied, “Here.” Narcissus looked around, but seeing no one, called out, “Come.” Echo answered, “Come.” As no one came, Narcissus called again, “Why do you shun me?” Echo asked the same question. “Let us join one another,” said the youth.

The maid answered with all her heart in the same words, and hastened to the spot, ready to throw her arms about his neck. He started back, exclaiming, “Hands off! I would rather die than you should have me!” “Have me,” said she; but it was all in vain. He left her, and she went to hide her blushes in the recesses of the woods.

From that time forth she lived in caves and among mountain cliffs. Her form faded with grief, till at last all her flesh shrank away. Her bones were changed into rocks and there was nothing left of her but her voice. With that she is still ready to reply to any one who calls her, and keeps up her old habit of having the last word.


Narcissus’s cruelty in this case was not the only instance. He shunned all the rest of the nymphs, as he had done poor Echo. One day a maiden who had in vain endeavoured to attract him uttered a prayer that he might some time or other feel what it was to love and meet no return of affection. The avenging goddess heard and granted the prayer.


There was a clear fountain, with water like silver, to which the shepherds never drove their flocks, nor the mountain goatsresorted, nor any of the beasts of the forests; neither was it defaced with fallen leaves or branches, but the grass grew fresh around it, and the rocks sheltered it from the sun. Hither came one day the youth, fatigued with hunting, heated and thirsty.

He stooped down to drink, and saw his own image in the water; he thought it was some beautiful water-spirit living in the fountain. He stood gazing with admiration at those bright eyes, those locks curled like the locks of Bacchus or Apollo, the rounded cheeks, the ivory neck, the parted lips, and the glow of health and exercise over all. He fell in love with himself. He brought his lips near to take a kiss; he plunged his arms in to embrace the beloved object. It fled at the touch, but returned again after a moment and renewed the fascination.

He could not tear himself away; he lost all thought of food or rest, while he hovered over the brink of the fountain gazing upon his own image. He talked with the supposed spirit: “Why, beautiful being, do you shun me? Surely my face is not one to repel you. The nymphs love me, and you yourself look not indifferent upon me. When I stretch forth my arms you do the same; and you smile upon me and answer my beckonings with the like.”

His tears fell into the water and disturbed the image. As he saw it depart, he exclaimed, “Stay, I entreat you! Let me at least gaze upon you, if I may not touch you.” With this, and much more of the same kind, he cherished the flame that consumed him, so that by degrees he lost his colour, his vigour, and the beauty which formerly had so charmed the nymph Echo.

She kept near him, however, and when he exclaimed, “Alas! alas!” she answered him with the same words. He pined away and died; and when his shade passed the Stygian river, it leaned over the boat to catch a look of itself in the waters. The nymphs mourned for him, especially the water-nymphs; and when they smote their breasts Echo smote hers also. They prepared a funeral pile and would have burned the body, but it was nowhere to be found; but in its place a flower, purple within, and surrounded with white leaves, which bears the name and preserves the memory of Narcissus.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

นางงาม รักของป่าและภูเขา ที่เธอทุ่มเทตัวเองเพื่อกีฬาวู้ดแลนด์ Echo ได้ เธอได้รับความนิยมของไดอาน่า และเข้าร่วมของเธอในการไล่ล่า แต่ Echo หนึ่งล้มเหลว เธอไม่ชอบพูด และในแชทหรืออาร์กิวเมนต์ จะมีคำสุดท้าย วันหนึ่งจูโนถูกหาสามี ที่ เธอมีเหตุผลที่จะกลัว ถูกสนุกตัวเองระหว่าง nymphs Echo โดยเธอพูด contrived การเจ้าจนถึง nymphs ทำการหลบหนีของพวกเขา เมื่อมันพบจูโน เธอผ่านประโยคตามเสียงก้องในคำเหล่านี้: "คุณจะลูกจ้างใช้ลิ้นที่ซึ่งคุณได้โกงฉัน ยกเว้นสำหรับวัตถุประสงค์ที่หนึ่งจะให้ชอบ – ตอบ คุณจะยังมีคำพูดสุดท้าย แต่อำนาจไม่พูดก่อน"เห็นนางนี้นาร์ซีซัส เยาวชน สวยงามเขาติดตามไล่ล่าตามภูเขา เธอรักเขา และตามรอยเท้าของเขา โอ ว่าเธอปรารถนาที่จะจัดการเขาในสำเนียงเบาที่สุด และชนะเขาสนทนา แต่มันไม่ได้อยู่ในอำนาจของเธอ เธอรอ ด้วยความอดทนสำหรับเขาพูดครั้งแรก และมีคำตอบของเธอพร้อม วันหนึ่งเยาวชน ถูกแยกออกจากพระสหาย ตะโกน ออกเสียง "ที่อยู่ที่นี่" Echo ตอบกลับ "ที่นี่" นาร์ซีซัสมองรอบ ๆ แต่เห็นไม่มีใคร เรียกว่า "มา" ตอบเสียงก้อง "มา" ไม่มีใครมา นาร์ซีซัสเรียกอีก "ทำไมทำคุณชุนฉัน" Echo ถามคำถามเดียวกัน "ขอให้เราร่วมกัน กล่าวว่า เยาวชน แม่บ้านตอบ ด้วยหัวใจทั้งหมดของเธอในคำเดียวกัน และ hastened ไปยังจุด พร้อมที่จะโยนแขนเกี่ยวกับคอของเขา เขาเริ่มกลับ exclaiming "มือปิด ผมจะค่อนข้างตายคุณควรมีฉัน" "มีฉัน กล่าวว่า เธอ แต่ทั้งหมดสู้ เขาทิ้งเธอ และเธอไปซ่อนเธอ blushes ใน recesses ของป่า จากนั้น มาเธออาศัยอยู่ ในถ้ำ และใน หมู่ภูเขาหน้าผา แบบฟอร์มของเธอสีจางลง ด้วยความเศร้าโศก จนในที่สุด เนื้อของเธอ shrank ไป มีการเปลี่ยนแปลงของกระดูกเป็นหิน และมีเหลืออะไรของเธอแต่เสียงของเธอ ที่ เธอนั้นยังพร้อมที่จะตอบทุกคนเรียกเธอ และเก็บค่าเป็นนิสัยเก่าของเธอมีคำสุดท้ายโหดของนาร์ซีซัสในกรณีนี้ไม่อินสแตนซ์เท่านั้น เขา shunned เหลือ nymphs เขาทำ Echo ดี วันหนึ่งหญิงสาวผู้มี endeavoured เปล่า ๆ เพื่อดึงดูดให้เขาพูดคำอธิษฐานที่เขาอาจบางเวลา หรืออื่น ๆ รู้สึกว่าถูกรักและกลับไม่มีความรักต่อ เจ้า avenging ได้ยิน และได้รับคำอธิษฐานมีน้ำพุใส น้ำเช่นเงิน ที่เชพเฟิร์ดส์ไม่เคยขับรถของตนจำนวนเกือบเท่า เดิม หรือ goatsresorted ภูเขา หรือใด ๆ ของสัตว์ป่าของป่า ไม่ถูกมัน defaced ใบลดลงหรือสาขา ให้หญ้าโตสดรอบ ๆ และหินสถานจากดวงอาทิตย์ไว้ Hither มาหนึ่งวันเยาวชน fatigued ด้วยการล่าสัตว์ อุ่น และกระหายน้ำ เขา stooped ลงเครื่องดื่ม และเห็นภาพของตัวเองในน้ำ เขาคิดว่า มันเป็นชีวิตวิญญาณน้ำสวยบางในน้ำพุ เขายืนอยู่พร้อมกับชื่นชมที่ผู้ตาสว่าง ล็อคที่โค้งคล้ายล็อคแบคคัส หรืออพอลโล แก้มปัด คองาช้าง ริมฝีปาก parted และโกลว์สุขภาพและออกกำลังกายทั้งหมด เขาตกในความรักกับตัวเอง นำริมฝีปากของเขาใกล้จะจูบ เขาลดลงแขนของเขาในการโอบกอดวัตถุอันเป็นที่รัก มันหนีสัมผัส แต่กลับมาอีกครั้งหลังจากครู่ และเสน่ห์ที่ต่ออายุ เขาอาจไม่ฉีกตัวเองออกไป เขาสูญเสียความคิดทั้งหมดของอาหารหรือส่วนเหลือ ขณะเขาโฮเวอร์เหนือขอบน้ำพุพร้อมตามรูปของเขาเอง เขาพูด ด้วยจิตวิญญาณควร: "ทำไม สวยงาม ทำคุณชุนฉัน แน่นอนว่า ใบหน้าของฉันไม่ได้หนึ่งขับไล่คุณ Nymphs จะรักฉัน และตัวคุณเองดูไม่สนใจตามฉัน เมื่อฉันออกยืดแขน ของคุณเหมือนกัน และคุณยิ้มเมื่อผมตอบ beckonings ของฉัน ด้วยเช่นกัน" น้ำตาของเขาตกลงไปในน้ำ และรบกวนภาพ ขณะที่เขาเห็นมันขาออก ทางหลุดรอด "อยู่ ฉันฉะอ้อนคุณ ผมน้อย มองตามคุณ ถ้าฉันไม่อาจสัมผัสคุณ" นี้ และอื่น ๆ อีกมากมายกับ เขาจากเปลวไฟที่ใช้ เขาให้เป็นขั้น ๆ เขาสูญเสียสีของเขา เฟะของเขา และความงามซึ่งเคย มีเพื่อดึงดูดใจนาง Echo She kept near him, however, and when he exclaimed, “Alas! alas!” she answered him with the same words. He pined away and died; and when his shade passed the Stygian river, it leaned over the boat to catch a look of itself in the waters. The nymphs mourned for him, especially the water-nymphs; and when they smote their breasts Echo smote hers also. They prepared a funeral pile and would have burned the body, but it was nowhere to be found; but in its place a flower, purple within, and surrounded with white leaves, which bears the name and preserves the memory of Narcissus.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ก้องเป็นผีที่สวยงาม, รักป่าและเนินเขาที่เธออุทิศตนให้แก่การกีฬาป่า เธอเป็นที่ชื่นชอบของเจ้าหญิงไดอาน่าและเข้าเรียนของเธอในการไล่ล่า แต่มีหนึ่งเสียงสะท้อนความล้มเหลว; เธอเป็นคนรักการพูดคุยและไม่ว่าในการแชทหรือข้อโต้แย้งที่จะมีคำพูดสุดท้าย. วันหนึ่งจูโนกำลังมองหาสามีของเธอที่เธอมีเหตุผลที่จะกลัวถูกขบขันตัวเองในหมู่นางไม้ สะท้อนจากการพูดคุยของเธอวางแผนที่จะกักตัวเจ้าแม่นางไม้จนทำให้หลบหนี เมื่อจูโนค้นพบมันเธอผ่านประโยคเมื่อสะท้อนในคำพูดเหล่านี้: "คุณจะสูญเสียการใช้ลิ้นที่ที่คุณมีการโกงฉันยกเว้นสำหรับวัตถุประสงค์ที่หนึ่งที่คุณมีความรักตอบกลับ คุณยังจะต้องมีคำพูดสุดท้าย แต่ไม่มีอำนาจที่จะพูดเป็นครั้งแรก. "ผีนี้เห็นNarcissus เป็นเยาวชนที่สวยงามในขณะที่เขาไล่ตามไล่ล่าบนภูเขา เธอรักเขาและตามรอยเท้าของเขา O วิธีการที่เธออยากจะอยู่กับเขาในสำเนียงนุ่มและชนะเขาจะพูดคุย! แต่มันก็ไม่ได้อยู่ในอำนาจของเธอ. เธอรอคอยด้วยความอดทนสำหรับเขาที่จะพูดเป็นครั้งแรกและมีคำตอบพร้อมของเธอ วันหนึ่งเยาวชนที่ถูกแยกออกจากสหายของเขาตะโกนออกมาดัง ๆ ว่า "ใครที่นี่?" ก้องตอบว่า "ที่นี่." นาร์มองไปรอบ ๆ แต่เห็นไม่มีใครเรียกว่า "มา." ก้องตอบว่า "มา." ในฐานะที่เป็น ไม่มีใครมาเรียกว่านาอีกครั้ง "ทำไมคุณหลีกเลี่ยงฉัน?" ก้องถามคำถามเดียวกัน "ให้เราเข้าร่วมอีกคนหนึ่งกล่าวว่า" เยาวชน. สาวตอบด้วยหัวใจทั้งหมดของเธอในคำเดียวกันและรีบไปจุดที่พร้อมที่จะโยนแขนของเธอเกี่ยวกับคอของเขา เขาเริ่มกลับมาอุทาน "มือออก! ผมค่อนข้างจะตายเสียดีกว่าที่คุณควรมีฉัน "" มีฉัน "เธอกล่าวว่า แต่มันก็เป็นทั้งหมดในไร้สาระ เขาทิ้งเธอและเธอไปซ่อนสีแดงของเธอในหลืบของป่า. จากนั้นมาเธออาศัยอยู่ในถ้ำและในหมู่หน้าผาภูเขา รูปแบบของเธอจางหายไปด้วยความโศกเศร้าจนในที่สุดทุกเนื้อหดตัวของเธอออกไป กระดูกของเธอถูกเปลี่ยนเป็นหินและมีการไม่มีอะไรเหลืออยู่ของเธอ แต่เสียงของเธอ โดยที่เธอก็ยังคงพร้อมที่จะตอบกลับไปยังคนที่เรียกเธอใด ๆ และช่วยให้ขึ้นนิสัยเก่าของเธอของการมีคำพูดสุดท้าย. ความโหดร้ายนาในกรณีนี้ไม่ได้เป็นเพียงตัวอย่าง เขารังเกียจส่วนที่เหลือทั้งหมดของนางไม้ในขณะที่เขาเคยทำมาสะท้อนที่ไม่ดี วันหนึ่งหญิงสาวที่มีความพยายามที่ไร้ประโยชน์ที่จะดึงดูดเขาพูดอธิษฐานว่าเขาอาจจะมีเวลาหรือความรู้สึกอื่น ๆ ว่ามันคืออะไรที่จะรักและพบกับการกลับมาของความรักที่ไม่มี เทพธิดาล้างแค้นได้ยินและได้รับการอธิษฐาน. มีน้ำพุที่ชัดเจนคือมีน้ำเช่นเงินที่คนเลี้ยงแกะไม่เคยขับรถฝูงแกะหรือภูเขา goatsresorted หรือใด ๆ ของสัตว์ป่านั้น ไม่มันก็สวยด้วยใบลดลงหรือสาขา แต่หญ้าเติบโตสดรอบและโขดหินที่กำบังจากดวงอาทิตย์ ที่นี่มาหนึ่งวันเยาวชนเหนื่อยกับการล่าสัตว์ร้อนและกระหาย. เขาก้มลงไปดื่มและเห็นภาพของตัวเองในน้ำ; เขาคิดว่ามันเป็นบางน้ำจิตวิญญาณที่สวยงามที่อาศัยอยู่ในน้ำพุ เขายืนจ้องมองด้วยความชื่นชมตาสดใสเหล่านั้นล็อคผู้ขดเหมือนล็อคของแบ็คคัสหรืออพอลโลแก้มกลมคองาช้างริมฝีปากแยกและการเรืองแสงของสุขภาพและการออกกำลังกายทั้งหมด เขาตกอยู่ในความรักกับตัวเอง เขานำริมฝีปากของเขาใกล้ที่จะใช้จูบ; เขาลดลงในอ้อมแขนของเขาที่จะโอบกอดวัตถุอันเป็นที่รัก มันก็หนีไปสัมผัส แต่กลับมาอีกครั้งหลังจากที่ช่วงเวลาและการต่ออายุเสน่ห์. เขาไม่สามารถฉีกตัวเองออกไป เขาสูญเสียความคิดของอาหารหรือส่วนที่เหลือทั้งหมดในขณะที่เขาบินว่อนอยู่เหนือขอบของการจ้องน้ำพุเมื่อรูปของตัวเอง เขาได้พูดคุยกับจิตวิญญาณควร: "ทำไมเป็นความสวยงามที่คุณหลีกเลี่ยงฉัน? แน่นอนใบหน้าของฉันไม่ได้เป็นหนึ่งที่จะขับไล่คุณ นางไม้รักฉันและคุณตัวเองดูไม่แยแสเมื่อฉัน เมื่อผมเหยียดแขนของฉันคุณทำเช่นเดียวกัน; และคุณยิ้มได้เมื่อฉันและตอบ beckonings ของฉันด้วยเช่น. "น้ำตาของเขาตกลงไปในน้ำและรบกวนภาพ ในขณะที่เขาเห็นมันออกเขาอุทาน "อยู่ผมขอวิงวอนให้คุณ! ผมขออย่างน้อยจ้องมองคุณถ้าผมอาจจะไม่ได้สัมผัสคุณ. "ด้วยวิธีนี้และอื่น ๆ ของชนิดเดียวกันเขาหวงแหนเปลวไฟที่เผาผลาญเขาเพื่อที่ว่าโดยองศาที่เขาสูญเสียสีของความแข็งแรงของเขาและความงาม ซึ่งเดิมได้ดังนั้นเสน่ห์ผี Echo. เธอยังคงอยู่ใกล้เขาอย่างไรและเมื่อเขาอุทาน "อนิจจา! อนิจจา! "เธอตอบเขาด้วยคำเดียวกัน เขา pined ออกไปและเสียชีวิต; และเมื่อร่มเงาของเขาผ่านแม่น้ำ Stygian ก็โน้มตัวไปข้างเรือไปจับรูปลักษณ์ของตัวเองในน้ำได้ นางไม้ไว้ทุกข์ให้เขาโดยเฉพาะอย่างยิ่งนางไม้น้ำ; และเมื่อพวกเขาฆ่าฟันหน้าอกของพวกเขาสะท้อนฆ่าฟันเธอยัง พวกเขาเตรียมกองศพและจะมีการเผาไหม้ร่างกาย แต่มันก็ไม่มีที่ไหนที่จะพบ แต่ในสถานที่ดอกไม้สีม่วงภายในและล้อมรอบด้วยใบสีขาวซึ่งหมีชื่อและเก็บรักษาความทรงจำของนา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ก้องเป็นนางไม้ที่สวย , รักป่าและเนินเขาที่เธออุทิศตัว วูดแลนด์กีฬา เธอเป็นคนโปรดของไดอาน่า และเข้าร่วมในการล่า แต่เสียงสะท้อนหนึ่งล้มเหลว เธอชอบพูด ว่า ในการสนทนา หรือการโต้แย้ง จะพูดครั้งสุดท้าย

วันนึงจุนโฮก็หาสามีของเธอ ซึ่งเธอมีเหตุให้กลัวถูกขบขันตัวเองในนางไม้ .ก้องคุยกันเธอวางแผนที่จะกักตัวเทพธิดาจนนางไม้ทำ . . . เมื่อคุณพบมัน เธอผ่านประโยคเมื่อสะท้อนในคำเหล่านี้ : " คุณจะถูกปรับใช้ลิ้นที่คุณจะหลอกฉัน ยกเว้นว่าวัตถุประสงค์หนึ่งคุณก็ชอบตอบ คุณจะยังคงมีคำสุดท้าย แต่ไม่มีอำนาจที่จะพูดก่อน "

นางไม้นี้เห็นนาร์ซิสซัส เป็นเยาวชนที่สวยงามเขาติดตามไล่ล่าบนภูเขา เธอชอบเขาและปฏิบัติตามเขา โอ เธอปรารถนาที่จะอยู่เขาเน้นเบาและชนะเขาในการสนทนา ! แต่มันไม่ได้อยู่ในอำนาจของเธอ

เธอรอคอยความเร่าร้อนให้เขาพูดก่อน และได้ตอบเธอพร้อม วันเยาวชนที่ถูกแยกจากสหายของเขาตะโกนเสียงดัง " ใครอยู่ที่นี่ ? " ก้องตอบ " ที่นี่" นาร์ซิสซัส มองไปรอบๆ แต่เห็นไม่มีใครเรียก " มา " ก้องตอบ " มา " ไม่มีใครมา นาร์ซิสซัสเรียกอีกครั้ง " ทำไมนายรังเกียจฉัน ? " ก้องถามคำถามเดียวกัน " ให้เราเข้าร่วมอีกคนหนึ่งกล่าวว่า " เยาวชน

แม่บ้านตอบกับหัวใจทั้งหมดของเธอในคำเดิมและรีบจุด พร้อมโยนแขนกับคอ เขาเริ่มกลับมา อุทาน " มือปิดให้ฉันตายดีกว่า คุณควรจะมา " " ฉัน " กล่าวว่าเธอ แต่มันก็ไร้ประโยชน์ เขาทิ้งเธอไปซ่อนหน้าแดงของเธอในส่วนลึกของป่า

ตั้งแต่เวลานั้นมา เธออาศัยอยู่ในถ้ำและหน้าผาของภูเขา รูปจางกับความเศร้าโศกของเธอ จนในที่สุดทั้งหมดของเธอเนื้อหดตัวหนี กระดูกของเธอถูกเปลี่ยนเป็นหินและไม่มีอะไรเหลือเลย แต่เสียงของเธอ