Psychological factors, more commonl

Psychological factors, more commonly referred to the “fear of falling syndrome”, have
been linked to significant reductions of daily activities in fallers resulting in a loss of
independence (Maki et al., 1991). Interestingly enough, this fear of falling has been observed
in healthy subjects as well as those individuals who have a previous fall history (Silverton
and Tideiksaar, 1989). As a result, this functional tool would present rather confounding
results when used as an independent measure of fall status.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มีปัจจัยทางจิตวิทยา มากกว่าปกติเรียกว่า "ความน่ากลัวของกลุ่มอาการล้ม"การลดเชื่อมโยงกับความสำคัญของกิจกรรมประจำวันใน fallers เกิดการสูญหายอินดีเพนเดนซ์ (ร็อคเฟลเลอร์ et al., 1991) เรื่องน่าสนใจพอ มีการสังเกตนี้กลัวการล้มในเรื่องสุขภาพเช่นเดียวกับบุคคลเหล่านั้นที่มีก่อนหน้านี้อยู่ประวัติ (ซิลเวอร์ตันก Tideiksaar, 1989) ผล เครื่องมือนี้ทำงานจะนำเสนอเป็น confoundingผลลัพธ์เมื่อใช้เป็นวัดอิสระอยู่สถานะ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ปัจจัยทางจิตวิทยามากกว่าปรกติเรียกว่า "กลัวตกซินโดรม" ได้
รับการเชื่อมโยงกับการลดลงอย่างมีนัยสำคัญของกิจกรรมในชีวิตประจำวันใน fallers ทำให้สูญเสีย
ความเป็นอิสระ (Maki et al., 1991) ที่น่าสนใจพอกลัวตกนี้ได้รับการปฏิบัติ
ในวิชาที่มีสุขภาพดีเช่นเดียวกับบุคคลผู้ที่มีประวัติในฤดูใบไม้ร่วงก่อนหน้า (ซิลเวอร์
และ Tideiksaar, 1989) เป็นผลให้เครื่องมือการทำงานนี้จะนำเสนอค่อนข้างรบกวน
ผลเมื่อใช้เป็นตัวชี้วัดที่เป็นอิสระจากสถานะในฤดูใบไม้ร่วง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ปัจจัยทางจิตวิทยา เรียกว่ามากกว่าปกติเพื่อ " กลัวตก ซินโดรม " ได้ลดลงอย่างมีนัยสำคัญ
ได้รับการเชื่อมโยงกับกิจกรรมประจำวัน fallers ส่งผลให้การสูญเสียของ
ความเป็นอิสระ ( มากิ et al . , 1991 ) ที่น่าสนใจพอ , ความกลัวของการล้มได้รับการตรวจสอบ
ในคนปกติ รวมทั้งบุคคลที่มีประวัติอยู่ก่อนหน้า ( และของ
tideiksaar , 1989 )ผล เครื่องมือการทำงานนี้จะนำเสนอค่อนข้าง confounding
ผลลัพธ์เมื่อใช้เป็นวัดอิสระ



สถานะอยู่