The impetus for the present study w

The impetus for the present study was the finding that,
although happiness is associated with success in many domains
of life, it is not related to academic performance in college. Such
discrepancies were anticipated by Lyubomirsky et al. (2005) who
cautioned that being happy is not always associated with better
functioning. They suggested that the benefits and costs associated
with dispositional happiness could, in certain domains, lead to
similar levels of performance between happy and unhappy people.
The present study sought to identify the mechanisms that can account
for the null relation between dispositional happiness and
college GPA.
Consistent with previous research (Lyubomirsky & Lepper,
1999), we found that the bivariate association between the measure
of dispositional happiness and cumulative GPA was small
and not statistically significant (r = .07) as was the direct effect
of dispositional happiness on cumulative GPA (p > .25). Furthermore,
as hypothesized, the sum of the indirect effects of dispositional
happiness on cumulative GPA was not significant.
O’Connor and Paunonen (2007) called for the use of structural
equation methods to examine mediators of the associations between
personality traits and academic performance in college.
Building on this suggestion, we proposed that some of the affective
resources of happy people (such as experiencing more positive affect
and being more satisfied with their informal social interactions)
that appear to be advantageous in many domains of life
might be disadvantageous in an academic context. We found some
support for this notion insofar as dispositional happiness exerted a
negative indirect effect on cumulative GPA via satisfaction with
peer relationships. Perhaps, relative to unhappy freshmen, happy
freshmen build a greater fund of social capital and spend more
time engaged in informal social interaction in non-academic contexts.
Time spent in non-academic informal social interaction
may adversely affect grades by detracting from time that could
be allocated to academic pursuits (

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แรงผลักดันในการศึกษาปัจจุบันมีการค้นหาที่แม้ว่าความสุขจะสัมพันธ์กับความสำเร็จในหลายโดเมนชีวิต มันไม่เกี่ยวข้องกับผลการศึกษาในวิทยาลัย ดังกล่าวความขัดแย้งได้คาดการณ์ไว้โดย Lyubomirsky et al. (2005) ที่เตือนว่า กำลังมีความสุขไม่จะเกี่ยวข้องกับดีกว่าทำงาน พวกเขาแนะนำว่า ประโยชน์และต้นทุนที่เกี่ยวข้องโอนการครอบครองความสุข ในบางโดเมน อาจระดับคล้ายผลระหว่างความสุข และความสุขการศึกษาปัจจุบันที่ค้นหาระบุกลไกที่สามารถลงบัญชีสำหรับความสัมพันธ์ระหว่างความสุขโอนการครอบครองเป็น null และวิทยาลัยเกรดเฉลี่ยสอดคล้องกับงานวิจัยก่อนหน้านี้ (Lyubomirsky & Lepper1999), เราพบว่าสมาคม bivariate ระหว่างวัดความสุขการโอนการครอบครอง และสะสม GPA เล็กและไม่สำคัญทางสถิติ (r =.07) เป็นผลกระทบโดยตรงโอนการครอบครองความสุขจากเกรดเฉลี่ยสะสม (p > .25). นอกจากนี้เป็นตั้งสมมติฐานว่า ผลรวมของผลกระทบทางอ้อมของการโอนการครอบครองความสุขจากเกรดเฉลี่ยสะสมไม่สำคัญโอและ Paunonen (2007) ที่เรียกว่าการใช้โครงสร้างวิธีสมการการอักเสบที่ของความสัมพันธ์ระหว่างการตรวจสอบลักษณะนิสัยและผลการศึกษาในวิทยาลัยเราสร้างบนแนะนำ เสนอที่บางส่วนของผลการทรัพยากรของคนมีความสุข (เช่นประสบผลบวกมากขึ้นและพึงพอใจมากกับการโต้ตอบทางสังคมอย่างไม่เป็นทางการ)ที่จะเป็นประโยชน์ในโดเมนหลายชีวิตอาจจะ disadvantageous ในบริบทการศึกษา เราพบบางสนับสนุนความคิดนี้ insofar เป็นการโอนการครอบครองความสุขนั่นเองเป็นผลกระทบทางอ้อมจากเกรดเฉลี่ยสะสมผ่านความพึงพอใจความสัมพันธ์ของเพียร์ บางที สัมพันธ์กับเฟรชเมนไม่มีความสุข ความสุขเฟรชเมนสร้างกองทุนทางสังคมมากขึ้น และใช้เวลาหมกมุ่นเป็นสังคมในบริบทไม่ใช่วิชาการเวลาที่ใช้ในสังคมอย่างไม่เป็นทางวิชาการไม่อาจส่งผลกระทบระดับ โดย detracting จากเวลาที่ได้สามารถปันส่วน(วิชาการชั้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แรงผลักดันสำหรับการศึกษาครั้งนี้คือการค้นพบว่าที่ถึงแม้จะมีความสุขมีความเกี่ยวข้องกับความสำเร็จในหลายโดเมนของชีวิตก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการปฏิบัติงานวิชาการในวิทยาลัย ดังกล่าวแตกต่างจากที่คาดว่าจะได้รับการ Lyubomirsky et al, (2005) ที่เตือนว่ามีความสุขไม่ได้เกี่ยวข้องกับที่ดีกว่าการทำงาน พวกเขาบอกว่าผลประโยชน์และค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับความสุข dispositional สามารถในโดเมนบางอย่างนำไปสู่ระดับใกล้เคียงกันของประสิทธิภาพการทำงานระหว่างผู้คนมีความสุขและมีความสุข. การศึกษาครั้งนี้พยายามที่จะระบุกลไกที่สามารถบัญชีสำหรับความสัมพันธ์ null ระหว่างความสุข dispositional และวิทยาลัยเกรดเฉลี่ย . สอดคล้องกับการวิจัยก่อนหน้านี้ (Lyubomirsky และ Lepper, 1999) เราพบว่าสมาคม bivariate ระหว่างการวัดความสุขdispositional และเกรดเฉลี่ยสะสมมีขนาดเล็กและไม่ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ(r =? 0.07) ในขณะที่เป็นผลโดยตรงของความสุขในdispositional เกรดเฉลี่ยสะสม (p> 0.25) นอกจากนี้ตามที่ตั้งสมมติฐานผลรวมของผลกระทบทางอ้อมของ dispositional ความสุขในเกรดเฉลี่ยสะสมไม่ได้อย่างมีนัยสำคัญ. โอคอนเนอร์และ Paunonen (2007) เรียกร้องให้มีการใช้โครงสร้างวิธีสมการในการตรวจสอบผู้ไกล่เกลี่ยของสมาคมระหว่างลักษณะบุคลิกภาพและผลงานทางวิชาการในวิทยาลัย. อาคารข้อเสนอแนะนี้เราเสนอว่าบางส่วนของอารมณ์ทรัพยากรของคนมีความสุข(เช่นประสบบวกมากขึ้นส่งผลกระทบและความพึงพอใจมากขึ้นที่มีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมเป็นทางการของพวกเขา) ที่ดูเหมือนจะเป็นข้อได้เปรียบในหลายโดเมนของชีวิตอาจจะเสียเปรียบในบริบททางวิชาการ เราพบว่ามีการสนับสนุนความคิดนี้ตราบเท่าที่ความสุข dispositional ออกแรงผลกระทบทางอ้อมในทางลบต่อคะแนนเฉลี่ยสะสมผ่านความพึงพอใจกับความสัมพันธ์ของเพียร์ บางทีอาจจะเป็นเมื่อเทียบกับนักศึกษาไม่มีความสุขมีความสุขนักศึกษาสร้างกองทุนที่มากขึ้นของทุนทางสังคมและการใช้จ่ายมากขึ้นเวลาที่มีส่วนร่วมในการทำงานร่วมกันอย่างไม่เป็นทางการทางสังคมในบริบทที่ไม่ใช่ทางด้านวิชาการ. เวลาที่ใช้ในไม่ใช่ทางด้านวิชาการการทำงานร่วมกันอย่างไม่เป็นทางการทางสังคมที่อาจส่งผลกระทบเกรดโดยการยั่วยุจากเวลาที่ทำได้จะจัดสรรให้กับการแสวงหาความรู้ทางวิชาการ (

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แรงผลักดันในการศึกษาครั้งนี้พบว่า
ถึงแม้ว่าความสุขมีความเกี่ยวข้องกับความสำเร็จในหลายโดเมน
ของชีวิต มันไม่ได้เกี่ยวข้องกับการปฏิบัติงานวิชาการในโรงเรียน ความขัดแย้งดังกล่าวถูกคาดด้วย
lyubomirsky et al . ( 2005 ) ที่
เตือนว่ามีความสุขไม่เสมอที่เกี่ยวข้องกับดีกว่า
ทํางาน พวกเขาแนะนำว่า ผลประโยชน์และต้นทุนที่เกี่ยวข้อง
กับความสุข dispositional อาจในบางโดเมน ไปสู่ระดับที่คล้ายกันของประสิทธิภาพระหว่าง

มีความสุขและไม่มีความสุขคน การศึกษาแสวงหาเพื่อระบุกลไกที่สามารถบัญชีสำหรับความสัมพันธ์ระหว่างความสุข

dispositional null และวิทยาลัย เกรดเฉลี่ยสะสม สอดคล้องกับงานวิจัยก่อนหน้า (

&เลปเปอร์ lyubomirsky , 1999 ) , เราพบ โดยใช้ความสัมพันธ์ระหว่างวัด
ว่าความสุข dispositional และผลการเรียนสะสมเล็กๆ
และไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ( r =  . 07 ) เป็นทางตรง
ความสุข dispositional ใน GPA สะสม ( P > . 25 ) นอกจากนี้
เป็นสมมุติฐาน ผลรวมของผลกระทบทางอ้อมของความสุข dispositional
ในเกรดเฉลี่ยสะสมอย่างมีนัยสำคัญ โอ คอนเนอร์ และ paunonen
( 2007 ) เรียกใช้โครงสร้าง
สมการวิธีการตรวจสอบผู้ไกล่เกลี่ยของสมาคมระหว่าง
บุคลิกภาพและการปฏิบัติงานวิชาการในโรงเรียน
อาคารข้อเสนอแนะนี้ เราเสนอว่าบางส่วนของอารมณ์
ทรัพยากรของคนมีความสุข เช่น พบเป็นบวกมากขึ้นต่อ
และพอใจกับการปฏิสัมพันธ์ทางสังคมที่ไม่เป็นทางการ )
ที่ปรากฏเป็นประโยชน์ในหลายโดเมนของ ชีวิต
อาจเป็นเบี้ยล่างในบริบททางวิชาการ เราพบ
สนับสนุนความคิดนี้ตราบเท่าที่ความสุข dispositional นั่นเองเป็นผลกระทบทางอ้อม เกรดเฉลี่ยสะสม

ผ่านความพึงพอใจกับความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อน . บางทีความสัมพันธ์ไม่มีความสุขปีหนึ่งน้องใหม่มีความสุข
สร้างกองทุนมากขึ้นของทุนทางสังคมและใช้เวลามากขึ้นในการปฏิสัมพันธ์ทางสังคม
หมั้นอย่างไม่เป็นทางการในบริบททางวิชาการไม่ .
เวลาที่ใช้ในการศึกษาแบบไม่เป็นทางการ ไม่มีปฏิสัมพันธ์ทางสังคม
อาจส่งผลกระทบต่อการเรียน โดย detracting จากเวลาที่ได้รับการจัดสรรเพื่อแสวงหาความรู้ทางวิชาการ (