EMERGING VOICE 2013PRODUCTORAMexico

EMERGING VOICE 2013
PRODUCTORA

Mexico City’s PRODUCTORA creates architecture that seeks a single “gesture,” often exploiting the tension between the partners’ personal interests and the demands of site, context, program, and client. Setting its research in formal, spatial, and tectonic systems in opposition to a project’s conditions, the firm frequently uses wit or play to find fresh solutions to design challenges. In addition to designing homes throughout Mexico, the firm recently completed the Call Center Churubusco in Mexico City and has entered numerous international competitions for public buildings. The office is led by Carlos Bedoya, Wonne Ickx, Victor Jaime, and Abel Perles. On the occasion of the firm’s lecture (video below), the four partners sat down with League Program Director Anne Rieselbach to discuss their practice.

Anne Rieselbach: This series emphasizes the voice of practitioners. How would you describe your voice?

Carlos Bedoya: To me, the question of voice has to do with the way we work and the way we think about architecture. It is very important in our approach to architecture to talk about emotions. Nowadays, with the role of the architect constantly changing and almost all new firms approaching their work in terms of opportunities and strategies, we persist in thinking about emotion. We try to produce something that might suddenly change your feeling about a place, might make you realize that something is happening there. It’s something very simple, but in the end we think it’s critical to keep this a part of our architecture.

We’re always trying to solve the architectural puzzle with a single gesture.
Wonne Ickx: It’s a question we wonder a lot about ourselves. Now, after six or seven years of work, I think there’s a special voice, a particular design language, coming up through the office that does seem to bring a sort of formal vocabulary to our whole body of work. For us, it’s interesting to see how we can make very strong compositions based on classical strategies, existing technical solutions, or simple programmatic organizations. It is a process of reduction rather than of adding more elements. We’re always trying to solve the architectural puzzle with a single gesture.

Rieselbach: You often describe the starting point for your firm’s projects as a gesture, along with a simple set of rules that could organize a building. Is there a basic underlying geometry that provides the starting point? I’m wondering specifically about the grids. Do you order your work both in plan as well as three-dimensionally?

Bedoya: It comes back to this idea of trying to surprise people in a space. For instance, we feel it’s stronger if you have just one gesture and then suddenly something changes. When you have something very simple, and then you introduce a twist, it is perceptually stronger for the user and the client. We call it our “detour strategy”: one gesture that suddenly changes the point of view and allows access to one’s emotions.

Ickx: It’s a really important part of the architectural puzzle. When we get a competition brief or a commission, this idea of finding one single gesture or one single form—one could even say, although it’s dangerous, one single idea—demands that we be very precise. We do not work from an architectural strategy where the design is evolving in multiple directions simultaneously, where something can still be added later, or where form can grow in different directions. Our approach is a rather demanding, inflexible, time-intensive way of working. Since we often start with a very defined geometric shape, those first decisions determine whether the project is successful or not. That’s why we have to make so many models, and why our initial design process takes such a long time. At a certain moment, the project clicks, the puzzle is solved, and all of a sudden we see that we have some special tectonic and programmatic solution embedded in this first form. At this point, two interesting things happen: the first is that the project essentially starts to develop itself through its own characteristics and needs; it demands its own solution bit by bit. The other interesting thing is that every time you force an exception to this self-generating logic of the project, you create a very special moment.

Victor Jaime: We also find that it is important to impose our own rules in order to maintain collaboration amongst four partners. Because we are working together, our design cannot depend on one very personal experience or thought, it must be articulated to the group. The rules force us to explain to the others when and why we are introducing a detail, changing geometry, or altering a color.

Rieselbach: You all talk a lot about the value of the sketch and about the advantages of tangible versus digital models as design tools. Has this changed as you’re tackling bigger projects?

Ickx: No, it has not changed. We’re completely convinced that it’s the only way we can work because if we don’t have it in our hands it becomes very difficult for us to understand what might happen in the space. We each have our favorite tools and techniques of exploring the building we’re developing. Carlos would like to make axonometric drawings on a small sketchbook with a BIC pen, Victor would prefer to start off with volumetric models and organizational sketches, and I would always work first in plan and section with a felt marker on transparent paper. I think the simultaneous contribution of these different analogue techniques is one of the key ways of understanding how we develop a project. I will draw a plan of Victor’s model or he will model someone else’s drawing—it’s a continuous, dialectical approach.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

EMERGING VOICE 2013
Productora เม็กซิโกซิตี้ Productora สร้างสถาปัตยกรรมที่พยายามเป็น "ท่าทาง" เดี่ยวมักจะใช้ประโยชน์จากความตึงเครียดระหว่างพันธมิตร 'ผลประโยชน์ส่วนบุคคลและความต้องการของเว็บไซต์บริบทโปรแกรมและลูกค้า การตั้งค่าในการวิจัยและพัฒนาอย่างเป็นทางการเชิงพื้นที่และระบบเปลือกโลกในความขัดแย้งกับเงื่อนไขของโครงการที่ บริษัท มักจะใช้ปัญญาหรือเล่นเพื่อค้นหาวิธีการใหม่ในการออกแบบความท้าทาย นอกจากนี้การออกแบบที่อยู่อาศัยทั่วประเทศเม็กซิโก บริษัท เพิ่งเสร็จสิ้นที่ Call Center ชูรูในกรุงเม็กซิโกซิตี้และได้เข้าแข่งขันระดับนานาชาติมากมายสำหรับอาคารสาธารณะ สำนักงานที่นำโดยคาร์ลอ Bedoya, Wonne Ickx วิคเตอร์ไจและอาเบล Perles ในโอกาสของการบรรยายของ บริษัท ฯ (วิดีโอด้านล่าง) สี่พันธมิตรนั่งลงกับลีกผู้อำนวยการโครงการแอนน์ Rieselbach เพื่อหารือเกี่ยวกับการปฏิบัติของพวกเขา. แอนน์ Rieselbach: ชุดนี้เน้นเสียงของผู้ปฏิบัติงาน วิธีที่คุณจะอธิบายเสียงของคุณหรือคาร์ลอ Bedoya: สำหรับผมแล้วคำถามของเสียงจะทำอย่างไรกับวิธีที่เราทำงานและวิธีที่เราคิดเกี่ยวกับสถาปัตยกรรม มันเป็นสิ่งสำคัญมากในแนวทางของเรากับสถาปัตยกรรมที่จะพูดคุยเกี่ยวกับอารมณ์ ปัจจุบันมีบทบาทของสถาปนิกที่มีการเปลี่ยนแปลงและเกือบทุก บริษัท ใหม่ที่ใกล้เข้ามาทำงานของพวกเขาในแง่ของโอกาสและกลยุทธ์เรายังคงมีอยู่ในความคิดเกี่ยวกับอารมณ์ความรู้สึก เราพยายามที่จะทำอะไรบางอย่างที่อยู่ ๆ ก็อาจจะเปลี่ยนความรู้สึกของคุณเกี่ยวกับสถานที่ที่อาจจะทำให้คุณรู้ว่าบางสิ่งบางอย่างที่เกิดขึ้นที่นั่น มันเป็นสิ่งที่ง่ายมาก แต่ในท้ายที่สุดเราคิดว่ามันสำคัญที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นส่วนหนึ่งของสถาปัตยกรรมของเรา. เรามักจะพยายามที่จะแก้ปริศนาสถาปัตยกรรมที่มีท่าทางเดียว. Wonne Ickx: มันเป็นคำถามที่เราสงสัยมากเกี่ยวกับตัวเองได้ ตอนนี้หลังจากที่หกหรือเจ็ดปีของการทำงานผมคิดว่ามีเสียงพิเศษภาษาการออกแบบโดยเฉพาะอย่างยิ่งขึ้นมาผ่านทางสำนักงานที่ดูเหมือนจะนำมาจัดเรียงของคำศัพท์อย่างเป็นทางการเพื่อร่างกายของเราในการทำงาน สำหรับเรามันน่าสนใจที่จะดูว่าเราสามารถทำให้องค์ประกอบที่แข็งแกร่งมากขึ้นอยู่กับกลยุทธ์คลาสสิกที่มีอยู่แก้ปัญหาด้านเทคนิคหรือองค์กรการเขียนโปรแกรมที่เรียบง่าย มันเป็นกระบวนการของการลดลงมากกว่าการเพิ่มองค์ประกอบอื่น ๆ เรามักจะพยายามที่จะแก้ปริศนาสถาปัตยกรรมที่มีท่าทางเดียว. Rieselbach: คุณมักจะอธิบายจุดเริ่มต้นสำหรับโครงการที่ บริษัท ของคุณเป็นท่าทางพร้อมกับชุดที่เรียบง่ายของกฎที่สามารถจัดระเบียบอาคาร มีรูปทรงเรขาคณิตพื้นฐานขั้นพื้นฐานที่มีจุดเริ่มต้น? ฉันสงสัยโดยเฉพาะเกี่ยวกับกริด คุณสั่งการทำงานของคุณทั้งในแผนเช่นเดียวกับสามมิติ? Bedoya: มันกลับมากับความคิดของการพยายามที่จะแปลกใจที่คนในพื้นที่นี้ ตัวอย่างเช่นเรารู้สึกว่ามันแข็งแกร่งถ้าคุณมีเพียงหนึ่งท่าทางและแล้วสิ่งที่เปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหัน เมื่อคุณมีบางสิ่งบางอย่างที่ง่ายมากและจากนั้นคุณแนะนำบิดมันเป็น perceptually แข็งแกร่งสำหรับผู้ใช้และลูกค้า เราเรียกมันว่า "กลยุทธ์ทางอ้อม" ของเรา: หนึ่งท่าทางที่อยู่ ๆ ก็มีการเปลี่ยนแปลงมุมมองและช่วยให้สามารถเข้าถึงอารมณ์ของคน. Ickx: มันเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญจริงๆของปริศนาสถาปัตยกรรม เมื่อเราได้รับสั้น ๆ การแข่งขันหรือคณะกรรมการที่มีความคิดในการหานี้ท่าทางเดียวหรือหนึ่งเดียวแบบหนึ่งแม้อาจจะบอกว่าแม้ว่ามันจะเป็นอันตรายซึ่งเป็นหนึ่งในความต้องการของความคิดเดียวที่เราจะแม่นยำมาก เราไม่ได้ทำงานจากกลยุทธ์การออกแบบสถาปัตยกรรมที่มีการพัฒนาไปในทิศทางที่หลายคนพร้อมกันที่บางสิ่งบางอย่างยังสามารถเพิ่มในภายหลังหรือรูปแบบที่สามารถเจริญเติบโตได้ในทิศทางที่แตกต่างกัน วิธีการของเราเป็นความต้องการค่อนข้างยืดหยุ่นวิธีที่ใช้เวลามากในการทำงาน เนื่องจากเรามักจะเริ่มต้นด้วยรูปทรงเรขาคณิตที่กำหนดไว้มากในการตัดสินใจครั้งแรกที่ผู้ตรวจสอบว่าโครงการจะประสบความสำเร็จหรือไม่ นั่นเป็นเหตุผลที่เราจะต้องทำให้รูปแบบมากมายและทำไมขั้นตอนการออกแบบของเราเริ่มต้นจะใช้เวลาดังกล่าวเป็นเวลานาน ในขณะหนึ่งคลิกโครงการปริศนาได้รับการแก้ไขและทั้งหมดในทันทีที่เราจะเห็นว่าเรามีบางวิธีการแก้ปัญหาและการเขียนโปรแกรมเปลือกโลกพิเศษที่ฝังอยู่ในรูปแบบนี้เป็นครั้งแรก ณ จุดนี้สองสิ่งที่น่าสนใจเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกว่าโครงการนี้เป็นหลักเริ่มต้นที่จะพัฒนาตัวเองผ่านลักษณะของตัวเองและความต้องการ; มันเรียกร้องบิตวิธีการแก้ปัญหาของตัวเองโดยบิต สิ่งที่น่าสนใจอื่น ๆ ที่ทุกครั้งที่คุณบังคับให้มีข้อยกเว้นนี้ตรรกะตัวเองสร้างของโครงการที่คุณสร้างช่วงเวลาที่พิเศษมาก. วิกเตอร์ไจ: นอกจากนี้เรายังพบว่ามันเป็นสิ่งสำคัญที่จะกำหนดกฎของเราเองเพื่อที่จะรักษาความร่วมมือในหมู่ สี่คู่ค้า เพราะการที่เราจะทำงานร่วมกัน, การออกแบบของเราไม่ได้ขึ้นอยู่กับหนึ่งในประสบการณ์ส่วนตัวหรือความคิดที่จะต้องมีการพูดชัดแจ้งไปยังกลุ่ม กฎระเบียบที่บังคับให้เราที่จะอธิบายให้คนอื่น ๆ เมื่อใดและทำไมเราจะแนะนำรายละเอียดการเปลี่ยนแปลงรูปทรงเรขาคณิตหรือเปลี่ยนสี. Rieselbach: คุณทุกคนพูดมากเกี่ยวกับคุณค่าของร่างและเกี่ยวกับข้อดีของการมีตัวตนเมื่อเทียบกับรูปแบบดิจิตอลการออกแบบ เครื่องมือ ได้เปลี่ยนไปในขณะที่คุณกำลังแก้ปัญหาโครงการใหญ่? Ickx: ไม่มันไม่ได้เปลี่ยน เราสมบูรณ์เชื่อว่ามันเป็นวิธีเดียวที่เราสามารถทำงานได้เพราะถ้าเราไม่ได้มีมันอยู่ในมือของเรามันจะกลายเป็นเรื่องยากมากสำหรับเราที่จะเข้าใจในสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นในพื้นที่ เราแต่ละคนมีเครื่องมือที่ชื่นชอบของเราและเทคนิคของการสำรวจอาคารที่เรากำลังพัฒนา คาร์ลอต้องการที่จะทำให้ภาพวาด axonometric ในสมุดขนาดเล็กที่มีปากกา BIC วิคเตอร์ต้องการที่จะเริ่มต้นด้วยรุ่นปริมาตรและสเก็ตช์ขององค์กรและฉันมักจะทำงานครั้งแรกในการวางแผนและส่วนที่มีเครื่องหมายรู้สึกบนกระดาษโปร่งใส ผมคิดว่าผลงานพร้อมกันของเทคนิคแบบอะนาล็อกที่แตกต่างกันเหล่านี้เป็นหนึ่งในวิธีที่สำคัญในการทำความเข้าใจวิธีการที่เราพัฒนาโครงการ ผมจะวาดแผนของรูปแบบของวิคเตอร์หรือเขาจะจำลองการวาดภาพมันของคนอื่นเป็นอย่างต่อเนื่องวิภาษวิธี