as i come around bend in rocky trai

as i come around bend in rocky trail i heard it it was twenty feet ahead just out of sight behind thick clump of bushes something huge was rustling around this was exactly what i had been dreading most
for first few weeks my journey on appalachian trail had been uneventful it was hard work and very beautiful but mostly it was just walking. like nearly twenty five hundred other hikers each year i set out from springer mountain in northern Georgia. My plan was to follow the Appalachian Trail all the way to Maine. I wanted to be one of only a few hundred people who actually finish the two-thousand- mile hike. 3 Leaving in early April, I thought the weather would be perfect. It would be cool enough for comfort as I climbed the steep hills and mountains but warm enough to miss the last bad weather of winter. Well, I was wrong about that! During the first week I had to through snow and freezing rain as I made my way into the Smoky Mountains Luckily, I was prepared. I had brought special clothing designed to keep me dry and warm Unlike thick wool or cotton, these fabrics were thin and dried quickly
4 It was also nice to know that I was not trudging through these nasty conditions alone. Most people who want to hike the whole trail start in Georgia in the early spring just like I did. During the first couple of weeks, I met people from around the country. Some were even from other parts of the world. 5 Using a nickname is a tradition for hikers on the trail. For instance, Crunchy and Spiffer were a couple of hikers I met from Vermont When Crunchy found out that I didn't have a trail name, he and Spiffer helped me come up with one. They asked me many questions. They wanted to know where I was from and what I did for a living. We chose the name Schoolie because I'm a schoolteacher. 6 Sometimes the crowds would frustrate me. When it was time to unroll my pack at night and get some rest, the shelters were crowded. This made it hard for me to sleep. I was also looking forward to a quiet walk alone in the woods It was hard to enjoy nature when I ended up hiking for hours with Cosmo. He was a cook from Japan who just wouldn't stop talking!
As I walked north, however, the hikers spread out because everybody walked at his or her own pace. Soon I was walking third week, and not seeing anyone. During the the weather improved. The trees became fuller and greener. It even rained a little less I also began seeing more animals. A couple of times I came upon snakes warming themselves in patches of sunshine. I often woke to chirping and singing. This signaled that warm weather was returning. Walking through meadows and fields, I kept my eyes open for deer. Sometimes I got lucky. Once I spotted almost a dozen deer searching the ground. They were looking for the delicious green buds and sprouts of spring 9 But the animal I was most excited-and worried-about seeing was a bear. I knew that bears were not uncommon along the trail, but they mostly avoided humans. The books I read to prepare for the hike said it is best to avoid bears. If you see a bear, their advice is to stand still until it has walked away. If the bear doesn't leave, you should back away slowly and leave the area. Either way, it was time for me to make a decision about that noise in the woods
10. I was frozen waiting to see just how big this bear was, which way was it headed? The books said not to run because the bear might chase you. But standing still made me feel like bear bait! 11 Just then the rustling became intense. I almost screamed. The bear was about to enter the trail just a few feet from where I stood. I could hardly stand it. 12 At that moment a burst of tan came shooting out of the greenery. It was a deer a big one for sure, but it was a deer. It ran up the trail a bit. Then it ran back into the woods. 13 I took a big breath and my heart slow down. It sure would be nice to bave a biking buddy right about now! I thought to myself.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เป็นบุฟเฟต์รอบโค้งทางหิน ผมได้ยินมันก็ถูกเท้าที่ 20 ล่วงหน้าเพียงตาหลังหมู่หนาพุ่มบางใหญ่ถูก rustling มาว่าสิ่งที่ผมเคย dreading ที่สุดในสองสามสัปดาห์แรกที่ฉันเดินทางบนเส้นทาง appalachian ได้ uneventful ก็ทำงานหนัก และสวยงามมากแต่ส่วนใหญ่ไม่ได้เดิน เช่นเกือบยี่สิบห้าร้อยอื่น ๆ นัก แต่ละปีผมได้ออกจากภูเขา springer ในจอร์เจียเหนือ แผนของฉันไป ตามทาง Appalachian ไปทางเมนได้ อยากจะเป็นหนึ่งในเพียงไม่กี่ร้อยคนจริง เสร็จเดินป่าสอง - พัน - ไมล์ 3 ออกในต้นเดือนเมษายน ฉันคิดว่า สภาพอากาศจะเหมาะ มันจะเป็นเย็นพอสบายปีนภูเขาสูงชันและภูเขา แต่อบอุ่นพอที่จะคิดถึงสภาพอากาศเลวร้ายสุดท้ายของฤดูหนาว ดี ผมว่าผิด ในช่วงสัปดาห์แรกที่ผมจะผ่านหิมะและฝนที่เย็นช่ำเป็นทำวิธีของฉันเป็นควันภูเขาโชคดี ถูกเตรียมการไว้ ผมได้นำเสื้อผ้าพิเศษที่ออกแบบมาเพื่อให้ผมแห้ง และอบอุ่นแตกต่างจากผ้าขนสัตว์หนาหรือผ้าฝ้าย ผ้าเหล่านี้มีบาง และแห้งอย่างรวดเร็ว4 ดียังรู้ว่า ผมไม่มี trudging ที่ผ่านเงื่อนไขน่ารังเกียจเหล่านี้เพียงอย่างเดียว คนส่วนใหญ่ที่ต้องเดินทางไกลทางทั้งเริ่มต้นในจอร์เจียในฤดูใบไม้ผลิต้นเหมือนฉันไม่ ระหว่างคู่แรกของสัปดาห์ ฉันได้พบผู้คนจากทั่วประเทศ บางคนแม้จากส่วนอื่น ๆ ของโลก 5 ใช้ฉายาเป็นประเพณีสำหรับนักในทาง ตัวอย่าง Crunchy และ Spiffer มีคู่ของผมเจอจากรัฐเวอร์มอนต์เมื่อกรอบพบนักเห็นว่า ไม่มีชื่อบันทึก เขาและ Spiffer ช่วยให้ฉันมากับหนึ่ง พวกเขาถามผมคำถามมากมาย พวกเขาอยากรู้ที่ได้จากสิ่งที่ฉันได้เพื่อการครองชีพ เราเลือกชื่อ Schoolie เนื่องจากผมมี schoolteacher 6 บางฝูงชนจะ frustrate ฉัน เมื่อ unroll ชุดของฉันในเวลากลางคืน และรับส่วนที่เหลือ ที่พักอาศัยที่แออัด นี้ทำให้ผมนอนหลับ ฉันยังรอเดินเงียบคนเดียวในป่าก็ยากที่จะเพลิดเพลินกับธรรมชาติเมื่อฉันสิ้นสุดขึ้นไต่เขาสำหรับชั่วโมงกับคอสโม เขาทำอาหารจากญี่ปุ่นที่เพิ่งจะไม่หยุดพูดขณะที่ฉันเดินเหนือ อย่างไรก็ตาม ที่นักเศรษฐกิจและสังคมเนื่องจากทุกคนเดินที่ก้าวของ ตนเอง เร็ว ๆ นี้ ผมเดินสามสัปดาห์ และไม่เห็นใคร ในช่วงสภาพอากาศดีขึ้น ต้นไม้กลายเป็นฟูลเลอร์ และไส้ แม้ฝนตกเพียงเล็กน้อยน้อยยังเริ่มเห็นสัตว์อื่น ๆ กี่ครั้งที่ฉันมาเมื่องูร้อนเองในซอฟต์แวร์ของซันไชน์ ฉันมักจะตื่นนอนเขา และร้องเพลง นี้สัญญาณอากาศอบอุ่นมีความ เดินผ่านหญ้าและฟิลด์ ฉันเก็บตาเปิดกวาง บางครั้งผมมีลัคกี้ เมื่อฉันพบกวางเกือบโหลค้นดิน พวกเขากำลังมองหาอาหารอร่อยสีเขียวและงอกของสปริง 9 แต่สัตว์ผมตื่นเต้นมากที่สุด- และกังวลเกี่ยวกับเห็น หมี ผมรู้ว่า หมีไม่ใช่ตามทาง แต่พวกเขาส่วนใหญ่หลีกเลี่ยงมนุษย์ หนังสือที่อ่านการเตรียมตัวสำหรับเดินป่ากล่าวว่า ควรหลีกเลี่ยงหมี ถ้าคุณเห็นหมี คำแนะนำของพวกเขาจะยืนยังจนกว่าจะได้เดินไป ถ้าหมีไม่ปล่อย คุณควรกลับไปช้า และออกจากพื้นที่ ทั้งสองวิธี มันเป็นเวลาที่ทำการตัดสินใจเกี่ยวกับเสียงที่ในป่า10.ถูกแช่แข็งรอดูมีเพียงขนาดนี้หมี เป็นหัวหน้า หนังสือกล่าวว่า ไม่มีการรันเนื่องจากหมีอาจไล่คุณ แต่ยืนยังทำให้ฉันรู้สึกเหมือนหมีเหยื่อ เพียง 11 แล้ว rustling เป็นรุนแรง ฉันเกือบจะกรีดร้อง หมีจะ ป้อนบันทึกเพียงไม่กี่ฟุตจากที่ยืนได้ ฉันไม่สามารถยืนได้ 12 ในขณะที่ การระเบิดของตาลมายิงจากเขียวขจี ก็กวางตัวหนึ่งใหญ่สำหรับแน่ใจว่า แต่มันเป็นกวางตัวหนึ่ง มันวิ่งขึ้นทางบิต แล้วก็วิ่งกลับเข้าป่า 13 เอาลมใหญ่และหัวใจช้าลง มันแน่ใจว่าจะดี bave เพื่อนขี่ขวาเกี่ยวกับตอนนี้ คิดกับตัวเอง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ที่ฉันมารอบโค้งเส้นทางหินฉันได้ยินมันเป็นยี่สิบฟุตข้างหน้าเพียงแค่ออกจากสายตาที่อยู่เบื้องหลังกอหนาพุ่มไม้ทำให้เกิดเสียงกรอบแกรบได้รับบางสิ่งบางอย่างขนาดใหญ่รอบนี้คือสิ่งที่ผมได้รับการกลัวมากที่สุดสำหรับสองสามสัปดาห์แรกของการเดินทางของฉันในแนวเส้นทางที่ได้รับเหตุการณ์มันเป็นงานที่ยากและสวยงามมาก แต่ส่วนใหญ่มันเป็นเพียงแค่การเดิน เหมือนเกือบยี่สิบห้าร้อยนักเดินทางไกลอื่น ๆ ในแต่ละปีผมได้ออกจากภูเขาสปริงเกอร์ในภาคเหนือของจอร์เจีย แผนของฉันคือการปฏิบัติตามแนวเส้นทางไปตลอดทางจนถึงเมน ฉันอยากจะเป็นหนึ่งในเพียงไม่กี่ร้อยคนที่จริงเสร็จธุดงค์ไมล์สอง thousand- 3 ออกในช่วงต้นเดือนเมษายนผมคิดว่าสภาพอากาศจะสมบูรณ์แบบ มันจะเย็นพอเพื่อความสะดวกสบายเท่าที่ผมปีนขึ้นภูเขาสูงชันและ แต่อบอุ่นพอที่จะพลาดสภาพอากาศเลวร้ายในช่วงของฤดูหนาว ดีฉันผิดเกี่ยวกับที่! ในช่วงสัปดาห์แรกที่ผมต้องผ่านหิมะและฝนตกแช่แข็งเป็นฉันทำทางของฉันเป็นทึบภูเขาโชคดีที่ผมได้จัดทำขึ้น ผมได้นำเสื้อผ้าพิเศษที่ออกแบบมาเพื่อให้ผมแห้งและอบอุ่นซึ่งแตกต่างจากขนสัตว์หนาหรือผ้าฝ้าย, ผ้าเหล่านี้มีความบางและแห้งได้อย่างรวดเร็ว
4 มันก็ยังดีที่จะรู้ว่าฉันไม่ได้ trudging ผ่านเงื่อนไขที่น่ารังเกียจเหล่านี้คนเดียว คนส่วนใหญ่ที่ต้องการที่จะยกขึ้นเริ่มต้นเส้นทางทั้งในจอร์เจียในต้นฤดูใบไม้ผลิเช่นเดียวกับที่ผมทำ ในช่วงสองสามสัปดาห์แรกของสัปดาห์ที่ผ่านมาผมได้พบกับผู้คนจากทั่วประเทศ บางคนแม้จะมาจากส่วนอื่น ๆ ของโลก 5 ใช้ชื่อเล่นเป็นประเพณีสำหรับนักเดินทางไกลบนเส้นทาง ยกตัวอย่างเช่นกรุบและ Spiffer เป็นคู่ของผมได้พบกับนักเดินทางไกลจากรัฐเวอร์มอนต์กรุบเมื่อพบว่าผมไม่ได้มีชื่อทางเขาและ Spiffer ช่วยฉันมากับหนึ่ง พวกเขาถามฉันคำถามมากมาย พวกเขาต้องการที่จะรู้ว่าที่ผมและจากสิ่งที่ฉันได้สำหรับการใช้ชีวิต เราเลือกชื่อ Schoolie เพราะฉันครู 6 บางครั้งฝูงชนจะรอดพ้นฉัน เมื่อมันเป็นเวลาที่จะคายแพ็คของฉันในเวลากลางคืนและรับส่วนที่เหลือบางส่วนที่พักอาศัยที่ถูกอัดแน่น นี่เองที่ทำให้มันยากสำหรับผมที่จะนอนหลับ ผมยังรอคอยที่จะเงียบสงบใช้เวลาเดินเพียงคนเดียวในป่ามันก็ยากที่จะเพลิดเพลินไปกับธรรมชาติเมื่อฉันจบลงด้วยการเดินป่าเป็นเวลาหลายชั่วโมงกับคอสโม เขาเป็นคนที่ทำอาหารจากประเทศญี่ปุ่นที่เพิ่งจะไม่หยุดพูด!
ขณะที่ผมเดินไปทางทิศเหนืออย่างไรก็ตามนักเดินทางไกลกระจายออกไปเพราะทุกคนที่ก้าวเดินของเขาหรือของเธอเอง เร็ว ๆ นี้ผมกำลังเดินสัปดาห์ที่สามและไม่เห็นใคร ในช่วงสภาพอากาศที่ดีขึ้น ต้นไม้กลายเป็นฟูลเลอร์และเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม มันยังฝนตกน้อยผมก็เริ่มเห็นสัตว์มากขึ้น สองสามครั้งที่ฉันมาถึงร้อนงูตัวเองในแพทช์ของแสงแดด ฉันมักจะตื่นขึ้นมาร้องเจี๊ยก ๆ และการร้องเพลง นี้ส่งสัญญาณว่าสภาพอากาศที่อบอุ่นกำลังจะกลับ เดินผ่านทุ่งหญ้าและทุ่งผมเก็บไว้ที่ตาของฉันเปิดให้บริการสำหรับกวาง บางครั้งผมโชคดี เมื่อฉันเห็นเกือบกวางโหลค้นหาพื้นดิน พวกเขากำลังมองหาตาสีเขียวอร่อยและถั่วงอกของฤดูใบไม้ผลิ 9 แต่สัตว์ผมก็ตื่นเต้นมากที่สุดและกังวลเกี่ยวกับเห็นเป็นหมี ผมรู้ว่าหมีไม่ใช่เรื่องผิดปกติตามทาง แต่พวกเขาส่วนใหญ่หลีกเลี่ยงมนุษย์ หนังสือที่ผมอ่านเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการปรับขึ้นดังกล่าวเป็นที่ดีที่สุดที่จะหลีกเลี่ยงหมี ถ้าคุณเห็นหมีคำแนะนำของพวกเขาคือการหยุดนิ่งจนกว่าจะได้เดินออกไป ถ้าหมีไม่ได้ออกจากคุณควรกลับไปอย่างช้า ๆ และออกจากพื้นที่ ทั้งสองวิธีมันเป็นเวลาสำหรับผมที่จะทำให้การตัดสินใจเกี่ยวกับเสียงที่อยู่ในป่าที่
10 ฉันถูกแช่แข็งรอที่จะเห็นเพียงวิธีการใหญ่เป็นหมีนี้ซึ่งมันเป็นวิธีที่หัวหน้า? หนังสือกล่าวว่าจะไม่ทำงานเพราะหมีอาจจะไล่ล่าคุณ แต่ยังคงยืนทำให้ฉันรู้สึกเหมือนหมีเหยื่อ! 11 แล้วก็ทำให้เกิดเสียงกรอบแกรบกลายเป็นความรุนแรง ฉันเกือบจะกรีดร้อง หมีก็จะเข้าสู่เส้นทางเพียงไม่กี่ฟุตห่างจากจุดที่ผมยืนอยู่ ฉันแทบจะไม่สามารถยืนได้ 12 ในขณะที่การระเบิดของสีน้ำตาลมายิงออกมาจากสีเขียว มันเป็นกวางขนาดใหญ่ได้อย่างแน่นอน แต่มันก็เป็นกวาง มันวิ่งขึ้นทางบิต จากนั้นก็วิ่งกลับเข้าไปในป่า 13 ผมเอาลมหายใจที่ยิ่งใหญ่และหัวใจของฉันชะลอตัวลง มันแน่ใจว่าจะดีจะ bave เพื่อนขี่จักรยานถูกต้องเกี่ยวกับในขณะนี้! ฉันคิดกับตัวเอง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผมมาอยู่ในหินโค้งตามฉันได้ยินมันยี่สิบฟุตข้างหน้าก็มองไม่เห็นหลังพุ่มไม้กอหนาของบางสิ่งบางอย่างขนาดใหญ่ ก็ยังอยู่นี่เป็นสิ่งที่ฉันได้รับการ dreading ที่สุด
สำหรับสองสามสัปดาห์แรกการเดินทางของฉันบนแนวเส้นทางที่ได้รับเลย มันคงเป็นงานที่หนักมาก และสวยงามมาก แต่ส่วนใหญ่เป็นเพียง เดินเหมือนเกือบยี่สิบห้าร้อยนักเดินทางไกลอื่น ๆในแต่ละปี ผมออกเดินทางจาก Springer ภูเขาทางตอนเหนือของจอร์เจีย แผนของฉันคือตามรอยแอปเลย เมน ฉันต้องการที่จะเป็นหนึ่งในเพียงไม่กี่ร้อยคน ที่จริงจบสองพัน - ไมล์ไป 3 จะออกในต้นเดือนเมษายน ผมคิดว่าอากาศน่าจะสมบูรณ์แบบมันจะเย็นเพียงพอสำหรับความสะดวกสบายที่ฉันปีนภูเขาสูงชันและภูเขา แต่อบอุ่นพอที่จะคิดถึงสภาพอากาศเลวร้ายล่าสุดของฤดูหนาว ฉันคิดผิดเกี่ยวกับเรื่องนั้น ในช่วงสัปดาห์แรก ผมต้องผ่านหิมะและฝนเยือกแข็ง เท่าที่ฉันทำวิธีของฉันเข้าไปในภูเขาขนมโชคดีที่ผมเตรียมไว้ เราได้นำเสื้อผ้าพิเศษที่ออกแบบมาเพื่อให้ผมแห้งและอุ่นหนาเหมือนขนแกะหรือฝ้ายผ้าเหล่านี้บางและแห้งอย่างรวดเร็ว
4 มันก็รู้ดีว่าผมไม่ต้องมาเดินผ่านเหล่านี้น่ารังเกียจเงื่อนไขเพียงอย่างเดียว คนส่วนใหญ่ที่ต้องเดินทางไกลทั้งเส้นทางเริ่มต้นในจอร์เจียในฤดูใบไม้ผลิ เหมือนที่ฉันทำ ในช่วงสองสัปดาห์แรก ผมเจอคน จากทั่วประเทศ บางคนยังจากส่วนอื่น ๆของโลก5 ใช้ชื่อเล่นเป็นประเพณีสำหรับนักเดินทางไกล บนเส้นทาง ตัวอย่างเช่น กรุบกรอบ และ spiffer เป็นคู่รักของนักเดินทางไกลที่ผมเจอจาก Vermont เมื่อกรอบพบว่า ฉันไม่ได้ตามชื่อเขาและ spiffer ช่วยฉันมาด้วย . พวกเขาถามคำถามมากมาย พวกเขาต้องการที่จะรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน และสิ่งที่ผมทำเพื่อยังชีพ เราเลือกชื่อ schoolie เพราะผมเป็นครูบางที ฝูงชนจะแกล้งฉัน เมื่อมันถึงเวลาที่จะม้วนแพ็คของฉันในเวลากลางคืนและพักผ่อน ที่พักอาศัยอยู่ที่แออัด นี้ทำให้ยากสำหรับผมที่จะนอน ฉันรอคอยที่จะเงียบเดินอยู่คนเดียวในป่า มันก็ยากที่จะเพลิดเพลินไปกับธรรมชาติ เมื่อสิ้นสุดไต่เขาสำหรับชั่วโมงกับคอสโม เขาเคยเป็นกุ๊กจากญี่ปุ่นที่ไม่ยอมหยุดพูด
ผมเดินเหนือ อย่างไรก็ตามนักเดินทางไกลที่แผ่ออกมาเพราะทุกคนเดินที่ก้าวของตัวเองของเขาหรือเธอ เร็ว ๆนี้ผมเดินได้ 3 สัปดาห์ และ ไม่ เห็น ใคร ในช่วงสภาพอากาศดีขึ้น ต้นไม้กลายเป็นฟูลเลอร์และไส้ แม้ฝนตกเล็กน้อย ผมก็เริ่มเห็นสัตว์มากขึ้น กี่ครั้งที่ฉันมาเมื่องูร้อนเองในแพทช์ของแสงอาทิตย์ ผมมักจะตื่นมาร้อง และร้องนี้สัญญาณว่าอากาศร้อนก็กลับมา การเดินผ่านทุ่งหญ้าและทุ่งนา ผมเก็บตาของฉันเปิดสำหรับกวาง บางครั้งฉันโชคดี เมื่อผมเห็นกวางเกือบโหลหาพื้นดิน พวกเขากำลังอร่อยสีเขียวตา และต้นอ่อนของฤดูใบไม้ผลิ แต่สัตว์ที่ผมตื่นเต้นมากที่สุด และเป็นห่วงที่เห็นเป็นหมี ฉันรู้ว่าหมีไม่ได้พิสดารไปตามทาง