In the PRC and India, the pace of g

In the PRC and India, the pace of growth was faster for urban mean income than
for rural mean income, leading to a significant widening in the urban–rural income
gap between the early 1990s and late 2000s: the ratio of urban mean income to
rural mean income, k, increased from 1.74 to 2.37 in the PRC and from 1.74 to
2.02 in India. In Indonesia and the Philippines, however, k remained more or less
unchanged in the past two decades, at about 1.78 in Indonesia and 2.07 in the
Philippines.
In the PRC, India, and Indonesia, both urban and rural inequalities increased in
the past two decades, and the increases were particularly pronounced in the PRC.
For these countries, urban inequality grew faster than rural inequality, especially
for the PRC. Since the PRC’s urban inequality was lower than rural inequality in

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในสาธารณรัฐประชาชนจีนและอินเดีย ก้าวของการเติบโตรวดเร็วสำหรับรายได้เฉลี่ยเมืองมากกว่าสำหรับชนบทรายได้เฉลี่ย นำไปสู่การขยับขยายสำคัญรายได้เมือง – ชนบทช่องว่างระหว่างช่วงปี 1990 และปลาย 2000s: อัตราส่วนของรายได้หมายถึงเมืองชนบทหมายถึงรายได้ k เพิ่มขึ้น จาก 1.74 จะ 2.37 ในสาธารณรัฐประชาชนจีน และ 1.74 จะ2.02 ในอินเดีย ในอินโดนีเซียและฟิลิปปินส์ ไร k ยังคงน้อยเปลี่ยนแปลงในสองทศวรรษ ประมาณ 1.78 ในอินโดนีเซียและ 2.07 ในการฟิลิปปินส์ในประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน อินเดีย อินโดนีเซีย เขตเมือง และชนบทความเหลื่อมล้ำทางที่เพิ่มขึ้นในผ่านมาสองทศวรรษที่ผ่านมา และเพิ่มขึ้นได้ออกเสียงโดยเฉพาะอย่างยิ่งในสาธารณรัฐประชาชนจีนประเทศเหล่านี้ อสมการเมืองเติบโตเร็วกว่าชนบทไม่เท่าเทียมกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสาธารณรัฐประชาชนจีน เนื่องจากประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนของเมือง ความไม่เท่าเทียมกันต่ำกว่าชนบทไม่เท่าเทียมกันใน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนและอินเดียก้าวของการเจริญเติบโตได้เร็วสำหรับรายได้เฉลี่ยในเมืองกว่ารายได้เฉลี่ยในชนบทที่นำไปสู่การขยับขยายที่สำคัญในรายได้ในเมืองชนบทช่องว่างระหว่างช่วงปี1990 และปลายยุค 2000 อัตราส่วนของรายได้เฉลี่ยในเมืองกับชนบทหมายถึงรายได้ k เพิ่มขึ้น 1.74-2.37 ในประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนและที่จะ 1.74 จาก2.02 ในอินเดีย ในประเทศอินโดนีเซียและฟิลิปปินส์ แต่ k ยังคงอยู่มากหรือน้อยไม่เปลี่ยนแปลงในช่วงสองทศวรรษที่ผ่านมาอยู่ที่ประมาณ1.78 ในประเทศอินโดนีเซียและ 2.07 ในฟิลิปปินส์. ในประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนอินเดียและอินโดนีเซียทั้งความไม่เท่าเทียมกันในเมืองและชนบทที่เพิ่มขึ้นในอดีตสองทศวรรษที่ผ่านมาและการเพิ่มขึ้นเด่นชัดโดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนที่. สำหรับประเทศเหล่านี้ความไม่เท่าเทียมกันในเมืองที่เติบโตเร็วกว่าความไม่เท่าเทียมกันในชนบทโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน เนื่องจากความไม่เท่าเทียมกันในเมืองของประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนต่ำกว่าความไม่เท่าเทียมกันในชนบท

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในจีนและอินเดียที่ก้าวของการเจริญเติบโตได้เร็วขึ้นสำหรับรายได้ในเมืองหมายถึงกว่า
รายได้หมายถึงชนบทไปสู่จีนที่สำคัญในเมืองและชนบทรายได้
ช่องว่างระหว่างช่วงต้นทศวรรษ 1990 และปลายยุค 2000 : อัตราส่วนของรายได้ของเมืองหมายถึง
รายได้หมายถึงชนบท K , เพิ่มขึ้นจาก 1.74 ถึงแขวงสามเสนใน จีน และจาก 1.74

บริการในอินเดีย ในอินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์ อย่างไรก็ตามK ยังคงมากขึ้นหรือไม่เปลี่ยนแปลงในช่วงสองทศวรรษที่ผ่านมาน้อย
ประมาณ 1.78 ในประเทศอินโดนีเซียและ 2.07 ใน

ในฟิลิปปินส์ จีน อินเดีย และอินโดนีเซีย ทั้งในเมืองและชนบทที่เพิ่มขึ้นในความไม่เท่าเทียมกัน
ที่ผ่านมาสองทศวรรษที่ผ่านมาและเพิ่มขึ้นเด่นชัดโดยเฉพาะอย่างยิ่งใน PRC .
สำหรับประเทศเหล่านี้ ความไม่เสมอภาค เมืองเติบโตเร็วกว่า ความไม่เท่าเทียมกันในชนบท โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
สำหรับจีนเนื่องจากรัฐบาลของสาธารณรัฐประชาชนจีนเมืองไม่ต่ำกว่าความเหลื่อมล้ำในชนบท