The particle size of the ESBM did n

The particle size of the ESBM did not affect gizzard
relative weight in this study (Table 5). Nir et al.
(1994) reported a greater gizzard development at 7 d of
age when chicks were fed diets that contained medium
and coarse particles. There had been a greater positive
effect on gizzard development when diets were fed in
a mash versus a pelleted or crumbled form likely due
to changes in particle size distribution after pelleting
(Amerah et al., 2007). Pelleting and crumbling of the
diets used in this trial likely diminished the positive
effect of particle size on gizzard development. The relative
weight of the pancreas increased linearly as TIU in
the ESBM were increased (P < 0.01; Figure 5). Veltman
et al. (1986) did not find significant differences
in performance and pancreas weight when chicks were
fed low trypsin inhibitor levels of 2.9, 4.4, 5.2, and 6.5
TIU/mg, which suggested that a certain level of trypsin
inhibitors must be fed to cause pancreatic hypertrophy.
The best performance was obtained when chicks were
fed coarse ESBM with intermediate TIU between 12.6
and 16.2 TIU/mg. Coarse ESBM increased feed intake
and BW in diets that contained more than 9.6 TIU/
mg. It was obvious that increasing the particle size of
the ESBM has consistently ameliorated the negative effects
(Pacheco et al., 2013, and current study) of trypsin
inhibitors. Therefore, particle size manipulation of
ESBM may be used as an alternative to improve live
performance when diets contain high levels of trypsin
inhibitors.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ขนาดอนุภาคของ ESBM ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อ gizzardน้ำหนักสัมพัทธ์ในการศึกษานี้ (ตาราง 5) Nir et al(1994) รายงานการพัฒนา gizzard มากกว่าที่ 7 d ของอายุเมื่อลูกไก่ได้รับอาหารที่ประกอบด้วยขนาดกลางและอนุภาคหยาบ ได้บวกมากขึ้นผลพัฒนา gizzard เมื่อมีเลี้ยงอาหารในคลุกเคล้ากับ pelleted หรือได้ขยี้แบบน่าจะครบกำหนดการเปลี่ยนแปลงในการกระจายขนาดอนุภาคหลัง pelleting(Amerah et al., 2007) Pelleting และผุของการอาหารที่ใช้ในการทดลองมีแนวโน้มลดลงในแง่บวกผลของขนาดอนุภาค gizzard พัฒนา ญาติน้ำหนักของตับอ่อนการเพิ่มเชิงเส้นตาม TIU ในESBM ถูกเพิ่มขึ้น (P < 0.01 รูปที่ 5) Veltmanและ al. (1986) ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญประสิทธิภาพและตับอ่อนน้ำหนักเมื่อลูกไก่ได้ติดตามทริปซินต่ำผล และระดับ ของ 2.9, 4.4, 5.2, 6.5TIU/มิลลิกรัม ที่แนะนำที่ระดับทริปซินinhibitors ต้องติดตามทำให้ตับอ่อน hypertrophyประสิทธิภาพสูงสุดได้รับเมื่อลูกไก่ได้เลี้ยง ESBM หยาบกับ TIU กลางระหว่าง 12.6และ 16.2 TIU / mg. ESBM หยาบตัวเพิ่มขึ้นและ BW ในอาหารที่มีอยู่กว่า 9.6 TIU /มก. จะเห็นได้ชัดที่เพิ่มขนาดอนุภาคESBM มี ameliorated กระทบอย่างต่อเนื่อง(Al. et ปาเชโก 2013 และปัจจุบันศึกษา) ของทริปซินinhibitors ดังนั้น อนุภาคขนาดการจัดการESBM สามารถใช้เป็นทางเลือกในการปรับปรุงสดประสิทธิภาพการทำงานเมื่ออาหารประกอบด้วยราคาสูงระดับของทริปซินinhibitors

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ขนาดอนุภาคของ ESBM
ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อกระเพาะอาหารของนกน้ำหนักสัมพัทธ์ในการศึกษานี้(ตารางที่ 5) Nir et al.
(1994) รายงานการพัฒนากึ๋นมากขึ้นใน 7 วันของอายุเมื่อลูกไก่ได้รับการเลี้ยงดูอาหารที่มีขนาดกลางอนุภาคและหยาบ ได้มีการบวกมากขึ้นผลกระทบต่อการพัฒนากึ๋นเมื่ออาหารที่ได้รับการเลี้ยงดูในส่วนผสมเมื่อเทียบกับเม็ดหรือร่วงรูปแบบน่าจะเกิดจากการเปลี่ยนแปลงในการกระจายขนาดอนุภาคหลังจากอัดเม็ด(Amerah et al., 2007) อัดเม็ดและเศษเล็กเศษน้อยของอาหารที่นำมาใช้ในการทดลองนี้มีแนวโน้มลดลงในเชิงบวกผลของขนาดอนุภาคในการพัฒนากึ๋น เทียบน้ำหนักของตับอ่อนเพิ่มขึ้นเป็นเส้นตรง TIU- สนามบินใน ESBM เพิ่มขึ้น (P <0.01; รูปที่ 5) Veltman et al, (1986) ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในการปฏิบัติงานและน้ำหนักตับอ่อนเมื่อลูกไก่ถูกเลี้ยงระดับยับยั้งtrypsin ต่ำของ 2.9, 4.4, 5.2 และ 6.5 TIU- สนามบิน / mg ซึ่งชี้ให้เห็นว่าระดับหนึ่งของ trypsin ยับยั้งจะต้องเป็นอาหารที่จะทำให้เกิดยั่วยวนตับอ่อน . ประสิทธิภาพการทำงานที่ดีที่สุดที่ได้รับเมื่อลูกไก่ถูกเลี้ยงด้วย ESBM หยาบกลาง TIU- สนามบินระหว่าง 12.6 และ 16.2 TIU- สนามบิน / mg หยาบ ESBM เพิ่มขึ้นปริมาณอาหารที่กินและBW ในอาหารที่มีมากกว่า 9.6 TIU- สนามบิน / มก. มันเห็นได้ชัดว่าการเพิ่มขนาดอนุภาคของESBM ได้ปรับตัวดีขึ้นอย่างต่อเนื่องผลกระทบเชิงลบ(เช et al., 2013 และการศึกษาในปัจจุบัน) ของ trypsin ยับยั้ง ดังนั้นการจัดการขนาดอนุภาคESBM อาจจะถูกใช้เป็นทางเลือกในการปรับปรุงสดประสิทธิภาพการทำงานเมื่ออาหารที่มีระดับสูงของtrypsin ยับยั้ง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ขนาดอนุภาคของ esbm ไม่มีผลต่อน้ำหนักสัมพัทธ์ของ
ในการศึกษานี้ ( ตารางที่ 5 ) เนียร์ et al .
( 2537 ) รายงานการพัฒนาของมหานครที่ 7 D
อายุเมื่อลูกไก่ได้รับอาหารที่มีขนาดกลาง
และอนุภาคหยาบ มีมากขึ้นบวกผลต่อการพัฒนาของเมื่อให้อาหารในการบดและอัดเม็ดหรือรูปแบบน่าจะเกิดจาก
นั้นพังทลายการเปลี่ยนแปลงในการกระจายขนาดของอนุภาคหลังอัด
( amerah et al . , 2007 ) และอัดบี้ของอาหารที่ใช้ในการทดลองนี้

มีแนวโน้มลดลง ผลเชิงบวกของขนาดอนุภาคต่อการพัฒนาของ . น้ำหนักสัมพัทธ์
ของตับอ่อนเพิ่มขึ้นเป็นเส้นตรงเป็นทิวใน
esbm เพิ่มขึ้น ( P < 0.01 ; รูปที่ 5 ) veltman
et al . ( 1986 ) ไม่พบความแตกต่าง
ในการทำงานและตับอ่อนหนักเมื่อลูกไก่ถูก
เลี้ยงต่ำระดับ 2.9 ตัวยับยั้งเอนไซม์ , 4.4 , 5.2 และ 6.5
ทิว / มิลลิกรัม ซึ่งพบว่าระดับของเอนไซม์โปรตีนต้องกิน

ยั่วยวนให้ตับอ่อน . ประสิทธิภาพที่ดีที่สุดได้เมื่อลูกไก่เป็นอาหารหยาบ esbm
กลางระหว่างลูกค้ากับทิว
แล้ว 16.2 ติ้ว / mg เพิ่มปริมาณอาหาร
esbm หยาบและ BW ในอาหารที่มีกว่า 9.6 ติ้ว /
มิลลิกรัม เห็นได้ชัดว่า การเพิ่มขนาดของอนุภาค esbm ได้ต่อเนื่อง

ภาคผลกระทบเชิงลบ ( ปาเชโก้ et al . , 2013 , และปัจจุบันศึกษา ) ของเอนไซม์
ตัวยับยั้ง ดังนั้น ขนาดของอนุภาค การ
esbm อาจจะใช้เป็นทางเลือกเพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพเมื่ออยู่

อาหารที่ประกอบด้วยเอนไซม์ตัวยับยั้ง