Nevertheless, we observed some diff

Nevertheless, we observed some differences in AA frequencies that, even though they were not significant, may affect digestibility. For example, we observed a lower frequency of Lys in cat than dog (see Figure 1). The greatest change in frequency in Lys and Arg among milk proteins was observed for the caseins (significant for both residues; see Figure 2b), suggesting a greater susceptibility of these proteins to pepsin digestion in mammals. Here, it is hard to distinguish between cause and effect. Although variation in AA composition might be driving differences in potential digestibility (especially because other AA were also significantly variable), it is possible that the reverse might be true.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

อย่างไรก็ตาม เราสามารถสังเกตความแตกต่างในความถี่ AA ที่ แม้ว่าพวกเขาไม่สำคัญ อาจมีผลต่อ digestibility ตัวอย่าง เราสังเกตที่ต่ำกว่าความถี่ของ Lys ในแมวมากกว่าหมา (ดูรูปที่ 1) การเปลี่ยนแปลงมากที่สุดในความถี่ Lys และอาร์กิวเมนต์ของค่าระหว่างโปรตีนนมเป็นสังเกตสำหรับ caseins การ (สำคัญสำหรับทั้งสองตก ดูรูปที่ 2b), แนะนำไก่มากกว่าโปรตีนเหล่านี้จะย่อยอาหารเพพซินในการเลี้ยงลูกด้วยนม ที่นี่ มันจะยากที่จะแยกแยะระหว่างเหตุและผล แม้ว่าการเปลี่ยนแปลงในองค์ประกอบของ AA อาจจะขับรถ digestibility อาจแตกต่างกัน (โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจาก AA อื่น ๆ ยังมีตัวแปรอย่างมีนัยสำคัญ) เป็นไปได้ว่า ตรงกันข้ามอาจเป็นจริง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แต่เราสังเกตเห็นความแตกต่างบางอย่างในความถี่ที่ AA ถึงแม้ว่าพวกเขาไม่ได้มีนัยสำคัญอาจส่งผลกระทบต่อการย่อย ตัวอย่างเช่นเราสังเกตความถี่ต่ำของลิซในสุนัขแมวกว่า (ดูรูปที่ 1) การเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในความถี่ในลิซและ Arg หมู่โปรตีนนมเป็นข้อสังเกตสำหรับ caseins (ตกค้างที่สำคัญสำหรับทั้งสองดูรูปที่ 2b) ชี้ให้เห็นความอ่อนแอมากขึ้นของโปรตีนเหล่านี้จะย่อยอาหารเปปซินในสัตว์ นี่มันเป็นเรื่องยากที่จะแยกแยะระหว่างเหตุและผล แม้ว่าการเปลี่ยนแปลงในองค์ประกอบ AA อาจจะมีความแตกต่างในการขับรถการย่อยที่มีศักยภาพ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะ AA อื่น ๆ นอกจากนี้ยังมีตัวแปรอย่างมีนัยสำคัญ) ก็เป็นไปได้ว่ากลับอาจจะจริง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อย่างไรก็ตาม เราสังเกตความแตกต่างบางอย่างใน AA ความถี่นั้น แม้จะไม่ได้อย่างมีนัยสำคัญอาจมีผลต่อการย่อยได้ . ตัวอย่างเช่น เราสังเกตความถี่ต่ำของไลซีนในแมวมากกว่าหมา ( ดูรูปที่ 1 ) การเปลี่ยนแปลงมากที่สุดในความถี่ในลีส์ และไม่ดีของโปรตีนนมเป็นสังเกตสำหรับตระหนกตกใจอย่างมีนัยสำคัญทั้งกาก ดูรูปที่ 2B )แนะนำมากกว่ากลุ่มของโปรตีนเหล่านี้ย่อยเปปซินในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ที่นี่ มันเป็นเรื่องยากที่จะแยกแยะระหว่างเหตุ และ ผล แม้ว่าการเปลี่ยนแปลงในองค์ประกอบของ AA อาจจะขับรถได้ ( โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจากความแตกต่างในศักยภาพอื่น ๆ AA ก็มีตัวแปร ) เป็นไปได้ว่า กลับอาจจะจริง