Academic libraries commonly use the

Academic libraries commonly use the liaison model to enable librarians and
faculty members to work in partnership to improve library services and, ultimately,
to improve educational outcomes for students. At larger institutions,
liaison work has tended in the past to revolve around subject bibliographers
or specialists who are often partnered with departmental faculty members
tasked with representing the needs of their academic department. There has
been some move away from this classic model in recent years (Williams &
Jaguszewski, 2013). In smaller institutions, often with smaller librarian-faculty
ratios, liaison work has tended to revolve around instruction and collection
development. In such environments, liaisons are frequently quite informal
and centered upon partnerships between individual librarians and faculty
members. In both cases, there is evidence that while many libraries have
intermittently evaluated their liaison program, they have not evaluated the
work of individual liaison librarians. Until recently this was certainly the case
at Rollins College.
Rollins College in Winter Park, FL, has the Carnegie classification “Master’s/
L.” With an annual FTE student population of just over 3,000 and a
fulltime faculty of just over 200, including 10 faculty-librarians, it is the oldest
institution of higher education in Florida and has deep roots in the liberal
arts. The College is served by a single library, the Olin Library at Rollins. The
College has for many years valued the close relationship between librarians
and teaching faculty in the development of library services and collections.
In the last six years the librarians recognized the need to reform their somewhat
informal liaison program. This reform led to the development of an
explicit description of the role of liaison librarian (see Appendix 1), a rebranding
of the program as Your Librarian (Carpan, 2011), and recognition
of the need to evaluate the work of individual liaisons. A literature review
revealed no usable models for such an individual liaison evaluation, so the
librarians developed their own. The role description, evaluation instrument,
and procedure are shared here with the hope that they will prove useful for
similar institutions.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ห้องสมุดวิชาการทั่วไปมักใช้แบบประสานเพื่อให้บรรณารักษ์ และสมาชิกในคณะทำงานร่วมบริการไลบรารี และ ในที่ สุดการปรับปรุงผลการศึกษาสำหรับนักเรียน ในสถาบันใหญ่ประสานงานมีแนวโน้มในอดีตจะ bibliographers เรื่องหรือผู้เชี่ยวชาญที่มักจะได้ร่วมมือกับคณาจารย์ของภาควิชามอบหมาย ด้วยการแสดงความต้องการของภาควิชาศึกษา มีรับย้ายบางจากรุ่นนี้คลาสสิกในปีล่าสุด (วิลเลียมส์และJaguszewski, 2013) ในสถาบันที่มีขนาดเล็กลง มักจะมีขนาดเล็กบรรณารักษ์คณะอัตราส่วน ประสานงานมีแนวโน้มที่จะ เกี่ยวข้องกับการเรียนการสอนและเก็บรวบรวมการพัฒนา ในสภาพแวดล้อมดังกล่าว liaisons มักจะเป็นค่อนข้างและตรงกลางตามความร่วมมือระหว่างบรรณารักษ์แต่ละคณะสมาชิก ในทั้งสองกรณี มีหลักฐานว่าในขณะที่หลายไลบรารีได้เป็นระยะ ๆ ประเมินโปรแกรมประสานของพวกเขา พวกเขาไม่มีประเมินการงานของบรรณารักษ์ประสานแต่ละ จนกระทั่งเมื่อเร็วๆ นี้เป็นแน่นอนกรณีโรลลินส์วิทยาลัยโรลลินส์วิทยาลัยในวินเทอร์พาร์ค FL มีการจัดประเภท Carnegie "ปริญญาโท /L." ประชากรเป็นนักเรียน FTE ปีเพียง 3,000 และประจำคณะเพียงผ่าน 200 รวม 10 คณะบรรณารักษ์ เป็นเก่าสถาบันอุดมศึกษาในฟลอริดา และมีรากลึกในแบบเสรีนิยมศิลปะ วิทยาลัยได้รับบริการจากไลบรารีเดียว รี Olin ที่โรลลินส์ การวิทยาลัยมีหลายปีมูลค่าความสัมพันธ์ใกล้ชิดระหว่างบรรณารักษ์และสอนคณาจารย์ในการพัฒนาบริการห้องสมุดและคอลเลกชันในปีที่หก บรรณารักษ์ที่รู้จักต้องการปฏิรูปของพวกเขาบ้างโปรแกรมประสานอย่างไม่เป็นทางการ การปฏิรูปนี้นำไปสู่การพัฒนาคำอธิบายที่ชัดเจนของบทบาทของบรรณารักษ์ประสาน (ดูภาคผนวก 1), แบบคอยน์โปรแกรมของคุณบรรณารักษ์ (Carpan, 2011), และการรับรู้ความจำเป็นในการประเมินการทำงานของแต่ละ liaisons การทบทวนวรรณกรรมเปิดเผยรุ่นดังกล่าวประสานแต่ละประเมินผล ไม่สามารถใช้งานได้ดังนี้บรรณารักษ์ที่พัฒนาตนเอง คำอธิบายบทบาท เครื่องมือการประเมินและกระบวนการใช้ร่วมกันที่นี่ ด้วยหวังว่าพวกเขาจะพิสูจน์ประโยชน์สำหรับสถาบันที่คล้ายกัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ห้องสมุดสถาบันอุดมศึกษาทั่วไปใช้รูปแบบการประสานงานเพื่อเปิดใช้งานบรรณารักษ์และ
อาจารย์ในการทำงานในการเป็นหุ้นส่วนในการปรับปรุงการบริการห้องสมุดและท้ายที่สุด
เพื่อปรับปรุงผลการศึกษาสำหรับนักเรียน สถาบันขนาดใหญ่
ทำงานประสานงานมีแนวโน้มในอดีตจะหมุนรอบ bibliographers เรื่อง
หรือผู้เชี่ยวชาญที่มักจะมีการร่วมมือกับอาจารย์แผนก
มอบหมายให้เป็นตัวแทนของความต้องการของกรมวิชาการของพวกเขา มี
บางส่วนย้ายออกไปจากรูปแบบคลาสสิกนี้ในปีที่ผ่านมา (วิลเลียมส์และ
Jaguszewski, 2013) ในสถาบันการศึกษาที่มีขนาดเล็กมักจะมีบรรณารักษ์คณะขนาดเล็ก
อัตราส่วนการทำงานประสานงานมีแนวโน้มที่จะหมุนรอบการเรียนการสอนและการเก็บรวบรวม
การพัฒนา ในสภาพแวดล้อมดังกล่าวมักจะเป็นผู้ประสานงานที่ค่อนข้างเป็นทางการ
และเป็นศูนย์กลางเมื่อความเป็นหุ้นส่วนระหว่างบรรณารักษ์ของแต่ละบุคคลและคณะ
สมาชิก ในทั้งสองกรณีมีหลักฐานว่าในขณะที่ห้องสมุดจำนวนมากได้
รับการประเมินเป็นระยะ ๆ โปรแกรมการประสานงานของพวกเขายังไม่ได้ประเมิน
การทำงานของบรรณารักษ์ประสานงานของแต่ละบุคคล จนกระทั่งเมื่อเร็ว ๆ นี้ได้อย่างแน่นอนกรณี
ที่ Rollins College.
โรลลินส์วิทยาลัยใน Winter Park, FL, มีคาร์เนกีจำแนก "โท /
ลิตร" ด้วยเป็นประจำทุกปี FTE นักเรียนจำนวนประชากรเพียงกว่า 3,000 และ
อาจารย์ประจำเพียงกว่า 200 รวม 10 คณะบรรณารักษ์ก็เป็นที่เก่าแก่
สถาบันการศึกษาระดับสูงในฟลอริด้าและมีรากลึกลงไปในเสรีนิยม
ศิลปะ วิทยาลัยโดยมีการเสิร์ฟห้องสมุดเดียวห้องสมุดแลงที่โรลลินส์
วิทยาลัยได้เป็นเวลาหลายปีมูลค่าความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดระหว่างบรรณารักษ์
และอาจารย์สอนในการพัฒนาบริการห้องสมุดและคอลเลกชัน.
ในช่วงหกปีบรรณารักษ์ตระหนักถึงความจำเป็นในการปฏิรูปของพวกเขาค่อนข้าง
โปรแกรมการประสานงานอย่างไม่เป็นทางการ การปฏิรูปนี้นำไปสู่การพัฒนาของ
คำอธิบายที่ชัดเจนของบทบาทของผู้ประสานงานบรรณารักษ์ (ดูภาคผนวก 1) เป็น rebranding
ของโปรแกรมเป็นบรรณารักษ์ของคุณ (Carpan 2011) และการรับรู้
ถึงความจำเป็นในการประเมินผลงานของผู้ประสานงานของแต่ละบุคคล การทบทวนวรรณกรรม
เปิดเผยไม่มีรุ่นที่สามารถใช้งานได้เช่นการประเมินผลการประสานงานของแต่ละบุคคลดังนั้น
บรรณารักษ์การพัฒนาของตัวเอง คำอธิบายบทบาทเครื่องมือการประเมินผล
และวิธีการที่ใช้ร่วมกันที่นี่ด้วยความหวังว่าพวกเขาจะพิสูจน์ว่ามีประโยชน์สำหรับ
สถาบันการศึกษาที่คล้ายกัน