Most Peruvian potato farmers partic

Most Peruvian potato farmers participate in markets, but are not commercial specialists. Rather, it is more common for farmers to rely on partial commercial production of a diverse range of varieties. As of 1990, the Peruvian potato crop destined for commercial sale was estimated at 40 percent, with 35 percent locally consumed, 16 percent retained for seed, and 9 percent used for exchange and other purposes (IICA - PROCIADINO, cited in FAO). Commercial specialization is hampered by declining potato prices, which in real terms have fallen by more than 200 percent since the late 1980s, due largely, as noted above, to the resumption of higher potato supplies and restored market access following the termination of the Sendero Luminoso conflict (Zimmerer 2003, p. 107).

A farmer's access to commercial markets is obviously variable, one significant factor being infrastructure, especially roads and the availability of transportation (Escobal). However, access to market information is also a significant factor, perhaps independent of infrastructure. A survey undertaken in 2001 from the Tayacaja Province, southeast of Huancayo in the south-central Peruvian Andes, described what is a typical range of options for Peruvian potato farmers: they can sell potatoes to buyers who travel the area offering to buy directly at the farmgate; they can sell at local markets (in this case either of two); they can sell at larger, more distant markets (in this case either Huancayo or the more distant but much larger capital city, Lima) (Vakis et. al. 2002).

This survey indicated that, as expected, greater access to markets (largely determined by the proximity and conditions of roads) favors commercial activity, for example as correlated with larger average transactions. However, there is some evidence that farmers with poor access to markets are those most likely to rely on local markets; improved market access increases both the likelihood of farmgate sales and sales to more distant markets (ibid.).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มันฝรั่งชาวเปรูส่วนใหญ่เกษตรกรมีส่วนร่วมในตลาด แต่ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญทางการค้า ค่อนข้าง มันเป็นเรื่องธรรมดามากสำหรับเกษตรกรที่ผลิตเชิงพาณิชย์บางส่วนของสายพันธุ์หลากหลาย ณ ปี 1990 พืชผลมันฝรั่งชาวเปรูกำหนดสำหรับขายเชิงพาณิชย์ได้ประมาณที่ 40% ร้อยละ 35 ภายในการบริโภค 16 เปอร์เซ็นต์สะสมสำหรับเมล็ด และร้อยละ 9 ใช้สำหรับแลกเปลี่ยนและวัตถุประสงค์อื่น ๆ (IICA - PROCIADINO อ้างถึงใน FAO) ความเชี่ยวชาญทางการค้าจะ hampered โดยคำนวณราคามันฝรั่ง ซึ่งในเงื่อนไขจริงได้ลดลงกว่า 200 เปอร์เซ็นต์ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1980 ครบกำหนดส่วนใหญ่ ตามที่ระบุไว้ข้างต้น การคณะสูง มันฝรั่งวัสดุ และคืนค่าการเข้าถึงตลาดต่อการหยุดชะงักของความขัดแย้ง Sendero Luminoso (Zimmerer 2003, p. 107)ถึงตลาดเชิงพาณิชย์ของชาวนาเป็นตัวแปรอย่างชัดเจน ปัจจัยสำคัญหนึ่งที่มีโครงสร้างพื้นฐาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งถนนและความพร้อมของรถ (Escobal) อย่างไรก็ตาม เข้าถึงข้อมูลการตลาดเป็นปัจจัยสำคัญ บางทีขึ้นอยู่กับโครงสร้างพื้นฐาน การสำรวจดำเนินการในปี 2544 จังหวัด Tayacaja ตะวันออกเฉียงใต้ของ Huancayo ในอังเดสเปรูของใต้กลาง อธิบายช่วงปกติของเกษตรกรชาวเปรูมันคืออะไร: พวกเขาสามารถขายมันฝรั่งกับผู้ซื้อที่เดินทางตั้งเสนอซื้อโดยตรงที่ farmgate พวกเขาสามารถขายได้ในตลาดท้องถิ่น (ในกรณีอย่างใดอย่างหนึ่งสอง); พวกเขาสามารถขายที่ตลาดใหญ่ ห่างไกลมากขึ้น (ในกรณี Huancayo หรือไกลขึ้น แต่ขนาดใหญ่เมืองหลวง ลิมา) (Vakis et. al. 2002)แบบสำรวจนี้ระบุว่า ตามที่คาดไว้ ถึงตลาด (ส่วนใหญ่ถูกกำหนด โดยความใกล้ชิดและสภาพถนน) มากกว่าให้ความสำคัญในกิจกรรมเชิงพาณิชย์ เช่นเป็น correlated กับธุรกรรมโดยเฉลี่ยใหญ่ อย่างไรก็ตาม มีหลักฐานบางอย่างว่า เกษตรกรถึงตลาดที่ไม่ดีคือมักจะพึ่งตลาด เข้าปรับปรุงตลาดเพิ่มโอกาสทั้งของ farmgate ขายและขายให้ตลาดไกลมาก (ibid)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ส่วนใหญ่เกษตรกรมันฝรั่งเปรูมีส่วนร่วมในตลาด แต่ไม่ชำนาญการในเชิงพาณิชย์ แต่มันเป็นเรื่องธรรมดามากขึ้นสำหรับเกษตรกรที่จะพึ่งพาการผลิตเชิงพาณิชย์บางส่วนของความหลากหลายของสายพันธุ์ ในฐานะของปี 1990 การเพาะปลูกมันฝรั่งเปรู destined สำหรับขายในเชิงพาณิชย์อยู่ที่ประมาณร้อยละ 40 กับร้อยละ 35 การบริโภคในประเทศร้อยละ 16 เก็บไว้สำหรับเมล็ดพันธุ์และร้อยละ 9 ที่ใช้สำหรับการแลกเปลี่ยนและวัตถุประสงค์อื่น ๆ (IICA - PROCIADINO, อ้างใน FAO) ความเชี่ยวชาญเชิงพาณิชย์เป็นอุปสรรคโดยลดลงของราคามันฝรั่งซึ่งในแง่จริงได้ลดลงมากกว่าร้อยละ 200 นับตั้งแต่ช่วงปลายปี 1980 เนื่องจากส่วนใหญ่ตามที่ระบุไว้ข้างต้นเพื่อเริ่มต้นใหม่ของวัสดุมันฝรั่งที่สูงขึ้นและการเข้าถึงตลาดการบูรณะต่อไปนี้การสิ้นสุดของ Sendero Luminoso ความขัดแย้ง (Zimmerer 2003 พี. 107). การเข้าถึงของเกษตรกรไปยังตลาดในเชิงพาณิชย์เป็นตัวแปรเห็นได้ชัดว่าปัจจัยหนึ่งที่สำคัญโครงสร้างพื้นฐานที่เป็นโดยเฉพาะอย่างยิ่งถนนและความพร้อมของการขนส่ง (Escobal) แต่การเข้าถึงข้อมูลการตลาดยังเป็นปัจจัยสำคัญที่อาจจะเป็นอิสระจากโครงสร้างพื้นฐาน การสำรวจที่ดำเนินการในปี 2001 จาก Tayacaja จังหวัดตะวันออกเฉียงใต้ของ Huancayo ในเปรูใต้กลางเทือกเขาแอนดีอธิบายสิ่งที่เป็นช่วงปกติของตัวเลือกสำหรับเกษตรกรมันฝรั่งเปรู: พวกเขาสามารถขายมันฝรั่งให้กับผู้ซื้อที่เดินทางพื้นที่นำเสนอที่จะซื้อโดยตรงได้ที่ หน้าฟาร์มปัจจุบัน; พวกเขาสามารถขายในตลาดท้องถิ่น (ในกรณีนี้ทั้งสอง); พวกเขาสามารถขายที่มีขนาดใหญ่ระยะทางไกลขึ้น (ในกรณีนี้อย่างใดอย่างหนึ่งหรือ Huancayo เมืองหลวงที่ห่างไกลมากขึ้น แต่มีขนาดใหญ่มาก, ลิมา) (Vakis และ. al. 2002). การสำรวจครั้งนี้ชี้ให้เห็นว่าเป็นไปตามคาดการเข้าถึงมากขึ้นเพื่อตลาด (ส่วนใหญ่ กำหนดโดยความใกล้ชิดและเงื่อนไขของถนน) บุญกิจกรรมเชิงพาณิชย์เช่นเป็นความสัมพันธ์กับการทำธุรกรรมเฉลี่ยขนาดใหญ่ แต่มีหลักฐานบางอย่างที่เกษตรกรยากจนที่มีการเข้าถึงไปยังตลาดเป็นผู้ที่มีโอกาสมากที่สุดที่จะพึ่งพาตลาดในประเทศ; การเข้าถึงตลาดที่ดีขึ้นทั้งการเพิ่มขึ้นของความเป็นไปได้ของการขายหน้าฟาร์มปัจจุบันและการขายไปยังตลาดที่ห่างไกลมากขึ้น (อ้างแล้ว.)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เกษตรกรฝรั่งชาวเปรูส่วนใหญ่มีส่วนร่วมในตลาด แต่ไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการค้า ค่อนข้าง โดยทั่วไปเกษตรกรพึ่งพาการผลิตเชิงพาณิชย์บางส่วนในช่วงที่มีความหลากหลายของสายพันธุ์ เมื่อปี 1990 พืชมันฝรั่งเปรูกำหนดขายเชิงพาณิชย์อยู่ที่ประมาณร้อยละ 40 ร้อยละ 35 ในประเทศบริโภค 16 เปอร์เซ็นต์สะสมในเมล็ดและ 9 เปอร์เซ็นต์ที่ใช้สำหรับการแลกเปลี่ยนและวัตถุประสงค์อื่น ๆ ( iica - prociadino , อ้างใน FAO ) ความเชี่ยวชาญเชิงพาณิชย์เป็น hampered โดยปฏิเสธมันฝรั่งราคา ซึ่งในแง่จริงได้ลดลงมากกว่า 200 เปอร์เซ็นต์ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1980 , เนื่องจากส่วนใหญ่ ดังที่กล่าวไว้ข้างต้นการเริ่มต้นใหม่ของวัสดุและการเรียกคืนการเข้าถึงตลาดสูงกว่ามันฝรั่งต่อไปนี้การสิ้นสุดของ sendero luminoso ความขัดแย้ง ( ซีมเมอเรอร์ 2003 , หน้า 107 ) .

ของชาวนาในการเข้าถึงตลาดการค้าก็แปรเป็นหนึ่งปัจจัยโครงสร้างพื้นฐานโดยเฉพาะถนนและความพร้อมของการขนส่ง ( escobal ) อย่างไรก็ตาม การเข้าถึงข้อมูลตลาด เป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่สำคัญบางทีที่เป็นอิสระของโครงสร้างพื้นฐาน การสำรวจดำเนินการในปี 2001 จากจังหวัดตะวันออกเฉียงใต้ของ Huancayo ในใต้เปรู Andes , อธิบายสิ่งที่เป็นช่วงปกติของตัวเลือกสำหรับเกษตรกรมันฝรั่งเปรู : พวกเขาสามารถขายมันฝรั่งกับผู้ซื้อที่เดินทางพื้นที่เสนอซื้อโดยตรงที่ farmgate ; พวกเขาสามารถขายในตลาดท้องถิ่น ( ในกรณีนี้อย่างใดอย่างหนึ่งของทั้งสอง )พวกเขาสามารถขายในตลาดไกลขนาดใหญ่ เพิ่มเติม ( ในกรณีอย่างใดอย่างหนึ่งหรือยิ่งห่างไกล Huancayo แต่มีขนาดใหญ่มาก เมือง ลิม่า นี้ ) ( vakis et al . 2002 ) .

ครั้งนี้พบว่า , ตามที่คาดไว้ , การเข้าถึงมากขึ้นในตลาด ( กำหนดส่วนใหญ่โดยความใกล้ชิดและสภาพของถนน ) สนับสนุนกิจกรรมเชิงพาณิชย์ ตัวอย่างเช่นในขณะที่มีความสัมพันธ์กับธุรกรรมเฉลี่ยที่ใหญ่ขึ้น อย่างไรก็ตามมีหลักฐานบางอย่างที่เกษตรกรยากจนเข้าถึงตลาดเหล่านั้นมักจะพึ่งพาตลาดท้องถิ่น ; การปรับปรุงการเข้าถึงตลาดทั้งเพิ่มโอกาสของการขายและการขายไปยังตลาด farmgate ไกลมากขึ้น ( อ้างแล้ว )