The Two-Stage Least Squares (2SLS)

The Two-Stage Least Squares (2SLS) procedure was independently proposed by Theil
(1954, 1958) and Basmann (1957). At about the same time the instrumental variable (IV)
method, which had been developed over a decade earlier by Reiersol (1941, 1945), and
Geary (1949) for the estimation of errors-in-variables models, was generalized and applied
by Sargan (1958) to the estimation of simultaneous equation models. Sargan’s generalized
IV estimator (GIVE) provided an asymptotically efficient technique for using surplus
instruments in the application of the IV method to econometric problems, and formed
the basis of subsequent developments of the generalized method of moments (GMM)
estimators introduced subsequently by Hansen (1982). A related class of estimators,
known as k-class estimators, was also proposed by Theil (1958). Methods of estimating
the entire systemof equationswhichwere computationally less demanding than the FIML
method were also advanced. These methods also had the advantage that unlike the FIML
did not require the full specification of the entire system. These included the Three-Stage
Least Squares method due to Zellner and Theil (1962), the iterated instrumental variables
method based on the work of Lyttkens (1970), Brundy and Jorgenson (1971), Dhrymes
(1971); and the system k-class estimators due to Srivastava (1971) and Savin (1973).
Important contributions have also been made in the areas of estimation of simultaneous
non-linear (Amemiya 1983), the seemingly unrelated regression model proposed by Zellner
(1962), and the simultaneous rational expectations models (see Section 7.1 below).

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สองเวทีกำลังสองน้อยที่สุด ( 2sls ) ขั้นตอนที่เป็นอิสระที่เสนอโดย Theil
( ปี 1958 ) และ basmann ( 1957 ) ที่เกี่ยวกับเวลาเดียวกัน ตัวแปรบรรเลง ( 4 )
) ซึ่งได้มีการพัฒนามากกว่าทศวรรษที่ผ่านมา ก่อนหน้านี้ โดย reiersol ( ค.ศ. 1945 ) และ
เกียรี่ ( 1949 ) ค่าความคลาดเคลื่อนในตัวแปรแบบทั่วไปและประยุกต์
คือโดย sargan ( 1958 ) การประเมินแบบสมการเส้นตรง sargan เป็น generalized
4 ตัว ( ให้ ) ให้มีประสิทธิภาพในการใช้เครื่องมือ เทคนิค asymptotically ส่วนเกิน
ในโปรแกรมประยุกต์ของ 4 วิธี ปัญหาทางเศรษฐกิจ และเกิดขึ้นภายหลัง
พื้นฐานของการพัฒนาวิธีการทั่วไปของช่วงเวลา ( GMM )
กะแนะนำต่อมาโดย แฮนเซ่น ( 1982 )เป็นคลาสของตัวประมาณ
เรียกว่า k-class , ประมาณ , ยังเสนอโดย ทิล ( 1958 ) วิธีการประเมินระบบ computationally
equationswhichwere ทั้งหมดเรียกร้องให้น้อยลงกว่า fiml
วิธีด้วยขั้นสูง วิธีการเหล่านี้มีข้อดีที่แตกต่างจาก fiml
ไม่ได้ต้องการสเปคเต็มรูปแบบของระบบทั้งหมด ซึ่งประกอบด้วยสามขั้นตอน
และวิธีกำลังสองน้อยที่สุดเนื่องจาก zellner ทิล ( 1962 ) , ซ้ำเครื่องมือตัวแปร
วิธีการใช้งานของ lyttkens ( 1970 ) , บรันดี้ และจอร์จินสัน ( 1971 ) , dhrymes
( 1971 ) และระบบ k-class ประมาณเนื่องจาก ศรีวัสทวา ( 1971 ) และช่วยชีวิต ( 1973 ) .
ผลงานสำคัญได้รับ ในพื้นที่ของการประมาณค่าเชิงเส้นพร้อมกัน
( อาเมมิยะ 1983 )