“nothing ever goes away until it ha

“nothing ever goes away until it has taught us what we need to know
…nothing ever really attacks us except our own confusion. perhaps there is no solid obstacle except our own need to protect ourselves from being touched. maybe the only enemy is that we don’t like the way reality is now and therefore wish it would go away fast. but what we find as practitioners is that nothing ever goes away until it has taught us what we need to know. if we run a hundred miles an hour to the other end of the continent in order to get away from the obstacle, we find the very same problem waiting for us when we arrive. it just keeps returning with new names, forms, manifestations until we learn whatever it has to teach us about where we are separating ourselves from reality, how we are pulling back instead of opening up, closing down instead of allowing ourselves to experience fully whatever we encounter, without hesitating or retreating into ourselves.”

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"ไม่มีอะไรที่เคยออกไปจนกว่าจะได้รับการสอนในสิ่งที่เราจำเป็นต้องรู้ว่า
... ไม่มีอะไรจริงๆเราโจมตียกเว้นความสับสนของเราเอง บางทีอาจจะไม่มีอุปสรรคของแข็งยกเว้นความต้องการของเราเองที่จะป้องกันตัวเองจากการถูกสัมผัส อาจจะเป็นศัตรูเพียงว่าเราไม่ชอบความจริงวิธีการอยู่ในขณะนี้และดังนั้นจึงหวังว่ามันจะหายไปอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่เราพบว่าเป็นผู้ปฏิบัติงานเป็นว่าไม่มีอะไรที่เคยออกไปจนกว่าจะได้รับการสอนในสิ่งที่เราจำเป็นต้องรู้ ถ้าเราทำงานร้อยไมล์ต่อชั่วโมงไปส่วนอื่น ๆ ของทวีปเพื่อให้ได้รับออกไปจากอุปสรรคที่เราพบปัญหาเดียวกันมากที่รอให้เราเมื่อเรามาถึง มันก็ช่วยให้กลับมามีชื่อใหม่รูปแบบอาการจนกว่าเราจะได้เรียนรู้สิ่งที่มันมีที่จะสอนเราเกี่ยวกับการที่เราจะแยกตัวเองจากความเป็นจริงวิธีการที่เราจะดึงกลับมาแทนการเปิดปิดลงแทนที่จะปล่อยให้ตัวเองจะได้สัมผัสกับสิ่งที่เราได้อย่างเต็มที่ พบโดยไม่ต้องลังเลหรือถอยเข้าไปในตัวเอง. "

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" ไม่มีอะไร ไปจนกว่าจะได้สอนเราว่าเราต้องรู้
. . . . . . . ไม่มีอะไรที่เคยโจมตีเรา นอกจากความสับสนของตัวเอง บางทีไม่มีเส้นอุปสรรค ยกเว้นต้องการของเราเอง เพื่อปกป้องตัวเองจากการถูกสัมผัส บางทีศัตรูเท่านั้นคือ ว่า เราไม่ชอบวิธีที่เป็นจริงดังนั้น หวังว่ามันจะผ่านไปอย่างรวดเร็วแต่สิ่งที่เราเจอเป็นผู้ปฏิบัติงานที่ไม่มีอะไรไปจนกว่าจะได้สอนเราว่า เราต้องรู้ ถ้าเราวิ่งร้อยไมล์ต่อชั่วโมงไปยังส่วนอื่น ๆของทวีป เพื่อหนีจากอุปสรรคที่เราเจอปัญหากันมาก รอเราอยู่ เมื่อเราไปถึง มันก็ยังคงกลับมาพร้อมกับชื่อใหม่ รูปแบบอาการ จนกว่าเราจะเรียนรู้อะไร มันก็สอนเราเรื่องที่เราแยกตนเองจากความเป็นจริง แล้วเราจะดึงกลับแทนการเปิด ปิด ลง แทนที่จะปล่อยให้ตัวเองประสบการณ์อย่างเต็มที่สิ่งที่เราพบ โดยไม่ลังเลหรือล่าถอยเข้าไปในตนเอง