Her hands tightened further around

Her hands tightened further around the handles of her bag, driving her nails deep into her palms, hard enough to leave eight little crescent shaped marks behind. Every time Kotori thought of that moment, she wanted to cry. Honoka had been so upset. It was the only time in memory that she'd ever heard Honoka yell. If only she'd been brave enough to tell Honoka sooner, perhaps things would have turned out better. Maybe they would have parted on better terms. But no. Honoka had apologised to her (as if she was somehow in the wrong) via text and she had only just been able to send a weak apology of her own, saying it wasn't Honoka's fault. The words were not the ones she wanted to say and sounded hollow in her ears as she said them aloud. But she sent them all the same.

That was the last time they'd communicated. Kotori had run away from further possible encounters and she hadn't even had the courage to say goodbye to Honoka properly (or anyone else for that matter). Everything had ended so awfully and she knew that it was all her own fault.

"Stupid," she whispered under her breath.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มือของเธอทำให้รัดกุมเพิ่มเติมรอบจับของกระเป๋าของเธอ ขับรถเธอเล็บลึกเข้าไปในฝ่ามือของเธอ หนักพอที่จะทิ้งเครื่องหมายรูปเสี้ยวน้อยแปด ทุกครั้งที่ผมคิดว่า ช่วงเวลานั้น เธออยากร้องไห้ โฮโนกะได้เราไปเสีย มันเป็นเวลาในหน่วยความจำที่เธอเคยได้ยินร้องโฮโนกะเท่านั้น หากเพียงเธอได้กล้าที่จะบอกโฮโนกะเร็ว บางทีสิ่งที่จะได้เปิดออกดีกว่า บางทีพวกเขาจะมีแยกบนเงื่อนไขที่ดีกว่า แต่ไม่ โฮโนกะมี apologised เธอ (ว่าเธอเป็นอย่างใดในไม่ถูกต้อง) ผ่านข้อความ และเธอเพิ่งได้รับสามารถส่งขอโทษอ่อนแอของเธอเอง ว่า มันไม่ใช่ความผิดของโฮโนกะ คำที่ไม่ได้สิ่งเธออยากจะพูด และฟังดูกลวงในหูของเธอ ตามที่เธอบอกออกเสียง แต่เธอส่งเดียวกันนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่มีการสื่อสาร ผมก็หนีต่อไปได้พบ และเธอยังไม่เคยกล้าบอกลากับโฮโนกะอย่างถูกต้อง (หรือคนอื่น ๆ สำหรับเรื่องที่) ทุกอย่างสิ้นสุดลงดังนั้นชะมัด และเธอรู้ว่า มันเป็นความผิดของเธอเองทั้งหมด"โง่ เธอกระซิบภายใต้ลมหายใจของเธอ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มือของเธอแน่นอีกรอบจับของกระเป๋าของเธอขับรถเล็บของเธอลึกเข้าไปในฝ่ามือของเธออย่างหนักพอที่จะออกแปดรูปจันทร์เสี้ยวรอยเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่อยู่เบื้องหลัง ทุกครั้งที่ Kotori คิดว่าช่วงเวลาที่เธออยากจะร้องไห้ Honoka เคยเสียใจมาก มันเป็นเพียงครั้งเดียวในหน่วยความจำที่เธอเคยได้ยิน Honoka ตะโกน ถ้าเพียง แต่เธอจะรับกล้าพอที่จะบอก Honoka เร็วบางทีสิ่งที่จะได้เปิดออกมาได้ดี บางทีพวกเขาอาจจะได้แยกบนเงื่อนไขที่ดีกว่า แต่ไม่มี. Honoka ได้ขอโทษเธอ (เช่นถ้าเธอเป็นอย่างใดในการที่ไม่ถูกต้อง) ผ่านข้อความและเธอได้เพียงแค่สามารถที่จะส่งมาขอโทษที่อ่อนแอของตัวเองของเธอบอกว่ามันไม่ใช่ความผิดของ Honoka คำพูดที่ไม่ได้คนที่เธออยากจะพูดและฟังกลวงในหูของเธอขณะที่เธอกล่าวว่าพวกเขาออกมาดัง ๆ แต่เธอก็ส่งพวกเขาเหมือนกันทั้งหมด. นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเขาต้องการสื่อสาร Kotori ได้วิ่งหนีไปจากการเผชิญหน้าที่เป็นไปได้ต่อไปและเธอไม่ได้ยังมีความกล้าหาญที่จะบอกลา Honoka ถูกต้อง (หรือคนอื่น ๆ สำหรับเรื่องที่) ทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ้นสุดลงอย่างมากและเธอก็รู้ว่ามันเป็นความผิดของเธอเอง. "โง่" เธอกระซิบภายใต้ลมหายใจของเธอ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มือของเธอกระชับอีกรอบจับกระเป๋าเธอขับรถเล็บของเธอลึกเข้าไปในฝ่ามือของเธอ พอออกจากแปดเล็กน้อยเสี้ยวรูปรอยด้านหลัง ทุกครั้ง โคโทริคิดตอนนั้น เธออยากที่จะร้องไห้ โฮโนกะถูกอารมณ์เสียมาก มันเป็นครั้งแรกในความทรงจำที่เธอเคยได้ยิน โฮโนกะตะโกน ถ้าเพียงแต่เธอจะกล้าพอที่จะบอก โฮโนกะเร็ว บางทีมันจะกลายเป็นดีกว่า บางทีพวกเขาอาจจะต้องจากกัน ในเงื่อนไขที่ดีกว่า แต่ไม่ โฮโนกะ ได้ขอโทษกับเธอ ( หากเธออย่างใดในผิด ) ผ่านข้อความที่เธอเพิ่งได้ส่งคำขอโทษที่อ่อนแอของเธอเอง บอกว่าไม่ใช่ความผิดของโฮโนกะน่ะ พูดไม่ได้ที่เธออยากพูดและฟังกลวงในหูของเธอขณะที่เธอพูดมันออกมาดังๆ แต่เธอส่งพวกเขาทั้งหมดเหมือนกันนั่นคือครั้งสุดท้ายที่พวกเขาจะสื่อสาร . โคโทริ ได้หนีไปจากการเผชิญหน้าที่เป็นไปได้ต่อไป เธอไม่ได้มีความกล้าที่จะบอกลา โฮโนกะถูก ( หรือบุคคลอื่นใดสำหรับเรื่องที่ ) ทุกอย่างจบสิ้นแย่มาก และเธอรู้ดีว่าเธอเองก็ผิด" โง่ " เธอกระซิบภายใต้ลมหายใจของเธอ