The concept of sustainability has b

The concept of sustainability has been embodied in the traditions of many indigenous peoples; for example, it was a precept of the Iroquois Confederacy's Gayanashagowa, or Great Law of Peace, that chiefs consider the impact of their decisions on the seventh generation to come.
The first known European use of the word sustainability (German: Nachhaltigkeit) occurred in 1713 in the book Sylvicultura Oeconomica by German forester and scientist Hans Carl von Carlowitz. Later, French and English foresters adopted the practice of planting trees as a path to “sustained-yield forestry.”
The term gained widespread usage after 1987, when the Brundtland Report from the United Nations’ World Commission on Environment and Development defined sustainable development as development that “meets the needs of the present generation without compromising the ability of future generations to meet their own needs.” This definition of sustainability has proved extremely influential and is still widely used; nevertheless, it has been criticized for its failure to explicitly note the unsustainability of the use of nonrenewable resources and for its general disregard of the problem of population growth.
Also in the 1980s, Swedish oncologist Dr. Karl-Henrik Robèrt brought together leading scientists to develop a consensus on requirements for a sustainable society. In 1989 Robèrt formulated this consensus in four system conditions for sustainability, which in turn became the basis for an organization, the Natural Step. Subsequently, many businesses and municipalities around the world pledged to abide by Natural Step conditions. The four conditions are as follows:
In a sustainable society, nature is not subject to systematically increasing:
1. concentrations of substances extracted from the earth's crust.
2. concentrations of substances produced by society.
3. degradation by physical means. And, in that society:
4. people are not subject to conditions that systematically undermine their capacity to meet their needs.
Seeing the need for an accounting or indicator scheme by which to measure sustainability, Canadian ecologist William Rees and graduate student (at that time) Mathis Wackernagel developed in the early 1990s the concept of the “ecological footprint,” defined as the amount of land and water area a human population would hypothetically need to provide the resources required to support itself and to absorb its wastes, given prevailing technology. Implicit in the scheme is the recognition that, for humanity to achieve sustainability, the total world population's footprint must be less than the total land and water area of Earth (that footprint is currently calculated by the Global Footprint Network as being about 40 percent larger than the planet can regenerate, indicating that human kind is to this extent overconsuming resources and operating in an unsustainable manner).
A truly comprehensive historical survey of the usage of the terms sustainable and sustainability is not feasible. A search of Amazon.com for sustainability (April 1, 2010) yielded 8,875 book titles containing the word. A search of journal articles on Google Scholar turned up 108,000 hits, indicating many thousands of scholarly articles with the word sustainability in their titles. However, a perusal of the literature suggests that most of this immense body of work repeats, or is based on, the definitions and conditions described above.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แนวคิดของการพัฒนาอย่างยั่งยืนได้ถูกรวบรวมไว้ในประเพณีของชนหลาย ตัวอย่าง ก็ precept Iroquois ของคายา Gayanashagowa หรือกฎหมายของความสงบ ที่รัวพิจารณาผลกระทบของการตัดสินใจในการสร้างเจ็ดมา แรกใช้ยุโรปชื่อดังอย่างยั่งยืนคำ (เยอรมัน: Nachhaltigkeit) เกิดใน 1713 ในหนังสือ Sylvicultura Oeconomica forester เยอรมันและนักวิทยาศาสตร์ฮันส์ Carl ฟอน Carlowitz ภายหลัง ฝรั่งเศส และอังกฤษ foresters ถึงฝึกปลูกต้นไม้เป็นเส้นทางไป "ยั่งยืนผลผลิตป่าไม้" คำว่าได้รับการใช้งานอย่างแพร่หลายหลังจาก 1987 เมื่อรายงาน Brundtland จากสหประชาชาติโลกคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมและการพัฒนากำหนดการพัฒนาที่ยั่งยืนเป็นการพัฒนาที่ "ตรงกับความต้องการของรุ่นปัจจุบันโดยไม่สูญเสียความสามารถของรุ่นในอนาคตเพื่อตอบสนองความต้องการของตนเอง" คำนิยามนี้อย่างยั่งยืนได้พิสูจน์มีอิทธิพลมาก และจะยังคง ใช้ อย่างไรก็ตาม มันมีการวิพากษ์วิจารณ์ความล้มเหลวของโปรดทราบ unsustainability การใช้ nonrenewable ทรัพยากรอย่างชัดเจน และไม่สนใจของทั่วไปของปัญหาของการเติบโตของประชากร ในทศวรรษ 1980 สวีเดน oncologist ดร.คาร์ลเฮนริก Robèrt กุมารกันนักวิทยาศาสตร์ชั้นนำพัฒนาฉันทามติในความต้องการของสังคมอย่างยั่งยืน ในปี 1989 Robèrt สูตรนี้มติในสี่ระบบสำหรับความยั่งยืน ซึ่งจะกลายเป็นข้อมูลพื้นฐานสำหรับองค์กร ขั้นตอนธรรมชาติ ในเวลาต่อมา ในธุรกิจและแห่งทั่วโลกบริจาคเพื่อปฏิบัติตามเงื่อนไขขั้นตอนธรรมชาติ เงื่อนไข 4 จะเป็นดังนี้: ในสังคมอย่างยั่งยืน ธรรมชาติไม่ต้องเพิ่มอย่างเป็นระบบ: 1. ความเข้มข้นของสารที่สกัดจากเปลือกของโลก 2. ความเข้มข้นของสารที่ผลิต โดยสังคม 3. เซรามิก โดยวิธีทางกายภาพ และ ต่อสังคม: 4. คนไม่ มีเงื่อนไขที่บั่นทอนความสามารถในการตอบสนองความต้องการอย่างเป็นระบบ เห็นต้องมีโครงร่างบัญชีหรือตัวบ่งชี้การวัดความยั่งยืน แคนาดา ecologist William รีส์และนักศึกษาบัณฑิตศึกษา (ในขณะนั้น) Mathis Wackernagel พัฒนาในช่วงปี 1990 แนวคิดของ "ระบบนิเวศรอย กำหนดเป็นจำนวนที่ดิน และ hypothetically ต้องตั้งน้ำประชากรมนุษย์เพื่อให้ทรัพยากรที่จำเป็น เพื่อสนับสนุนตัวเอง และดูดซับของเสีย กำหนดค่าเทคโนโลยี นัยในโครงร่างเป็นการรู้ว่า สำหรับมนุษย์เพื่อให้เกิดความยั่งยืน รอยเท้าของประชากรโลกรวมต้องน้อยกว่าน้ำและที่ดินพื้นที่ของโลก (รอยเท้าที่ขณะนี้คำนวณ โดยเครือข่ายส่วนกลางรอยการประมาณ 40 เปอร์เซ็นต์ที่มีขนาดใหญ่กว่าดาวเคราะห์สามารถสร้าง บ่งชี้ว่า ชนิดมนุษย์ใช้ในกรณีนี้ overconsuming ทรัพยากร และการปฏิบัติในลักษณะการ unsustainable) สำรวจประวัติศาสตร์อย่างแท้จริงครอบคลุมการใช้งานยั่งยืนและความยั่งยืนไม่ การค้นหา Amazon.com สำหรับความยั่งยืน (วันที่ 1 เมษายน 2010) หาชื่อหนังสือ 8,875 ที่ประกอบด้วยคำ ค้นหาบทความวารสารใน Google นักวิชาการเปิดขึ้นชม 108,000 การแสดงหลายพันบทความ scholarly กับความยั่งยืนคำในชื่อเรื่อง อย่างไรก็ตาม perusal ของเอกสารประกอบการแนะนำที่สุดของร่างกายนี้อันยิ่งใหญ่ของการทำซ้ำงาน หรือตาม ข้อกำหนดและเงื่อนไขที่อธิบายไว้ข้างต้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แนวคิดของการพัฒนาอย่างยั่งยืนที่ได้รับการเป็นตัวเป็นตนในขนบธรรมเนียมประเพณีของชนพื้นเมืองหลาย; ยกตัวอย่างเช่นมันเป็นกฎของของสหภาพ Iroquois Gayanashagowa หรือกฎหมายที่ดีของสันติภาพที่หัวหน้าพิจารณาผลกระทบของการตัดสินใจของพวกเขาในรุ่นที่เจ็ดที่จะมา.
การใช้งานครั้งแรกที่รู้จักในยุโรปของการพัฒนาอย่างยั่งยืนคำ (เยอรมัน: Nachhaltigkeit) ที่เกิดขึ้นใน 1713 ในหนังสือเล่ม Sylvicultura Oeconomica เยอรมันป่าไม้และฮันส์นักวิทยาศาสตร์คาร์ลฟอน Carlowitz ต่อมาพิทักษ์ฝรั่งเศสและอังกฤษนำมาใช้ปฏิบัติของการปลูกต้นไม้เป็นเส้นทางที่จะ "ป่าไม้อย่างยั่งยืนผลผลิต."
ระยะได้รับการใช้งานอย่างแพร่หลายหลังจากปี 1987 เมื่อรายงาน Brundtland จากองค์การสหประชาชาติโลกคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมและการพัฒนาที่กำหนดไว้การพัฒนาที่ยั่งยืนเป็น การพัฒนาว่า "ตรงกับความต้องการของคนรุ่นปัจจุบันโดยไม่สูญเสียความสามารถของคนรุ่นอนาคตที่จะตอบสนองความต้องการของตัวเอง." ความหมายของการพัฒนาอย่างยั่งยืนนี้ได้พิสูจน์แล้วว่ามีอิทธิพลอย่างมากและยังคงใช้กันอย่างแพร่หลาย; แต่ก็ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ความล้มเหลวอย่างชัดเจนทราบไม่ยั่งยืนของการใช้ทรัพยากร nonrenewable และไม่สนใจทั่วไปของปัญหาการเติบโตของประชากร.
นอกจากนี้ในปี 1980, เนื้องอกสวีเดนดร. คาร์ลเฮนริกโรเบิร์ตนำมารวมกันนักวิทยาศาสตร์ชั้นนำ พัฒนาฉันทามติกับความต้องการสำหรับสังคมที่ยั่งยืน ในปี 1989 โรเบิร์ตสูตรฉันทามติในสี่เงื่อนไขของระบบสำหรับการพัฒนาอย่างยั่งยืนซึ่งจะกลายเป็นพื้นฐานสำหรับองค์กร, ขั้นตอนธรรมชาติ ต่อมาธุรกิจจำนวนมากและเทศบาลทั่วโลกให้คำมั่นที่จะปฏิบัติตามเงื่อนไขขั้นตอนธรรมชาติ สี่เงื่อนไขดังต่อไปนี้
ในสังคมอย่างยั่งยืนธรรมชาติไม่อยู่ภายใต้ระบบที่เพิ่มขึ้น:
1 ความเข้มข้นของสารสกัดจากเปลือกโลก.
2 ความเข้มข้นของสารที่ผลิตจากสังคม.
3 การย่อยสลายโดยวิธีทางกายภาพ และในสังคมที่:
4 คนที่ไม่ได้อยู่ภายใต้เงื่อนไขที่เป็นระบบทำลายความสามารถในการตอบสนองความต้องการของพวกเขา.
เห็นความจำเป็นในการบัญชีหรือรูปแบบตัวบ่งชี้โดยที่การวัดความยั่งยืนแคนาดานิเวศวิทยารีสวิลเลียมและนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา (ในเวลานั้น) ธิส Wackernagel พัฒนาในช่วงปี 1990 แนวความคิดของ "รอยเท้าทางนิเวศน์" หมายถึงปริมาณของที่ดินและพื้นที่น้ำสมมุติฐานประชากรมนุษย์จะต้องจัดหาทรัพยากรที่จำเป็นในการสนับสนุนตัวเองและการดูดซับของเสียที่ได้รับการแลกเปลี่ยนเทคโนโลยี โดยนัยในโครงการคือการรับรู้ว่าสำหรับมนุษย์เพื่อให้บรรลุการพัฒนาอย่างยั่งยืนรอยประชากรโลกทั้งหมดของต้องน้อยกว่ารวมที่ดินและพื้นที่น้ำของโลก (ที่รอยคำนวณในขณะนี้โดยเครือข่ายรอยพระพุทธบาททั่วโลกในฐานะที่เป็นประมาณร้อยละ 40 มีขนาดใหญ่กว่า ดาวเคราะห์ที่สามารถงอกใหม่แสดงให้เห็นว่ามนุษย์เป็นชนิดที่มีขอบเขต overconsuming นี้ทรัพยากรและการดำเนินงานในลักษณะที่ไม่ยั่งยืน).
ประวัติศาสตร์การสำรวจที่ครอบคลุมอย่างแท้จริงของการใช้งานของข้อตกลงที่ยั่งยืนและการพัฒนาอย่างยั่งยืนเป็นไปไม่ได้ การค้นหาของ Amazon.com สำหรับการพัฒนาอย่างยั่งยืน (1 เมษายน 2010) ผล 8875 ชื่อหนังสือที่มีคำว่า การค้นหาของบทความวารสารใน Google Scholar เปิดขึ้น 108,000 ฮิตแสดงให้เห็นหลายพันคนของบทความวิชาการที่มีการพัฒนาอย่างยั่งยืนคำในชื่อของพวกเขา อย่างไรก็ตามการตรวจของวรรณกรรมแสดงให้เห็นว่าส่วนใหญ่ของร่างกายอันยิ่งใหญ่นี้ซ้ำทำงานหรือจะขึ้นอยู่กับคำจำกัดความและเงื่อนไขที่กล่าวไว้ข้างต้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แนวคิดของการพัฒนาอย่างยั่งยืนได้ถูกรวบรวมไว้ในประเพณีของกลุ่มชนพื้นเมืองมากมาย ตัวอย่างเช่น มันเป็นศีลของ Iroquois ภาคใต้ของ gayanashagowa หรือดีกฎหมายของสันติภาพ ที่หัวหน้าพิจารณาผลกระทบของการตัดสินใจของพวกเขาในรุ่น 7 มา
รู้จักกันครั้งแรกในยุโรปใช้คำว่ายั่งยืน ( เยอรมัน :nachhaltigkeit ) เกิดขึ้นใน 1600 ในหนังสือ sylvicultura oeconomica โดยชาวป่าเยอรมันและนักวิทยาศาสตร์ ฮานส์ คาร์ล ฟอน carlowitz . ต่อมาฝรั่งเศสและอังกฤษป่าไม้นําการปฏิบัติของการปลูกต้นไม้ เป็นเส้นทางที่ " ยั่งยืนผลผลิตป่าไม้ ได้รับการใช้อย่างกว้างขวาง "
ในระยะหลัง 1987เมื่อรายงาน brundtland โลกจากคณะกรรมาธิการสหประชาชาติว่าด้วยสิ่งแวดล้อมและการพัฒนา การพัฒนาที่ยั่งยืน การพัฒนาที่กำหนดไว้เป็น " ที่ตอบสนองความต้องการของคนยุคปัจจุบันโดยไม่สูญเสียความสามารถของคนรุ่นต่อไปเพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเอง ซึ่งความหมายของความยั่งยืนได้พิสูจน์อิทธิพลอย่างมากและยังคงใช้กันอย่างแพร่หลาย โดยมันได้ถูกวิพากษ์วิจารณ์ความล้มเหลวของ unsustainability อย่างชัดเจน สังเกตจากการใช้ทรัพยากรสิ้นเปลืองและการมองข้ามปัญหาทั่วไปของการเจริญเติบโตของประชากร
ใน 1980 , สวีเดน เนื้องอก ดร. คาร์ลเฮนริคร็อบ . RT มาด้วยกันนักวิทยาศาสตร์ชั้นนำพัฒนาฉันทามติของสังคมอย่างยั่งยืนในปี 1989 ร็อบ . RT สูตรฉันทามตินี้ใน 4 เงื่อนไขระบบเพื่อความยั่งยืน ซึ่งจะกลายเป็นพื้นฐานสำหรับองค์กร ขั้นตอนธรรมชาติ ต่อมา หลายธุรกิจและเทศบาลทั่วโลก สัญญาว่าจะปฏิบัติตามเงื่อนไขขั้นตอนธรรมชาติ สี่เงื่อนไขดังนี้
ในสังคมอย่างยั่งยืน ธรรมชาติ คือไม่ต้องรับเพิ่ม :
1ความเข้มข้นของสารที่สกัดได้จากเปลือกโลก
2 . ความเข้มข้นของสารที่ผลิตโดยสังคม
3 การย่อยสลายด้วยวิธีทางกายภาพ และในสังคม :
4 คนไม่ภายใต้เงื่อนไขที่สามารถทำลายความสามารถของพวกเขาเพื่อตอบสนองความต้องการของพวกเขา
เห็นต้องการสำหรับบัญชีหรือตัวชี้วัดโครงการโดยที่วัดความยั่งยืนนิเวศวิทยาและแคนาดาวิลเลียมรีสนักศึกษาปริญญาโท ( ในตอนนั้น ) คือ wackernagel พัฒนาขึ้นในช่วงต้นทศวรรษ 1990 แนวคิดของ " รอยเท้านิเวศ " หมายถึงปริมาณของดินและน้ำบริเวณที่ประชากรมนุษย์จะสมมติว่าต้องให้ทรัพยากรที่ต้องช่วยเหลือตัวเองและการดูดซับของของเสีย ให้มีเทคโนโลยีความนัยในโครงการคือการยอมรับว่าสำหรับมนุษย์ เพื่อให้เกิดความยั่งยืน , รอยพระพุทธบาทจำนวนประชากรโลกจะต้องน้อยกว่าพื้นที่ดินและน้ำ พื้นที่ของโลก ( รอยเท้ากำลังคำนวณโดยเครือข่ายทั่วโลกประมาณ 40 เปอร์เซ็นต์ เป็นรอยพระพุทธบาทขนาดใหญ่กว่าดาวเคราะห์สามารถงอกใหม่ได้แสดงให้เห็นว่ามนุษย์มีขอบเขตนี้ชักจะมากไปรึปล่าว ทรัพยากรและดำเนินการในลักษณะที่ไม่ยั่งยืน )
สำรวจประวัติศาสตร์ครอบคลุมอย่างแท้จริงของการใช้เงื่อนไขที่ยั่งยืนและความยั่งยืนจะไม่คุ้มค่าในการลงทุน ค้นหา Amazon.com เพื่อความยั่งยืน ( 1 เมษายน 2553 ) จากหนังสือชื่อโปรแกรมที่มีคำว่า ค้นหาบทความวารสารบน Google Scholar เป็น 108 ,000 ครั้ง ซึ่งหลายพันบทความทางวิชาการกับคำว่าความยั่งยืน ในชื่อของพวกเขา อย่างไรก็ตาม การตรวจของวรรณกรรมแสดงให้เห็นว่าส่วนใหญ่ของร่างกายอันยิ่งใหญ่นี้ของงานทำซ้ำหรือใช้ในความหมายและเงื่อนไขที่อธิบายไว้ข้างต้น