HistoryThe construction of the temp

History

The construction of the temple started in the 14th century, when King Saen Muang Ma planned to bury the ashes of his father there. After 10 years of building time it was left unfinished, later to be continued after the death of the king by his widow. Probably due to stability problems it took until the mid-15th century to be finished during the reign of king Tilokaraj. It was then 82 m high and had a base diameter of 54 m, at that time the largest building of all Lanna. In 1468, the Emerald Buddha was installed in the eastern niche. In 1545, the upper 30 m of the structure collapsed after an earthquake, and shortly thereafter, in 1551, the Emerald Buddha was moved to Luang Prabang.[2]

In the early 1990s the chedi was reconstructed, financed by UNESCO and the Japanese government. However the result is somewhat controversial, as some claim the new elements are in Central Thai style, not Lanna style. For the 600th anniversary of the chedi in 1995, a copy of the Emerald Buddha made from black jade was placed in the reconstructed eastern niche. The icon is named official Phra Phut Chaloem Sirirat, but is commonly known as Phra Yok.
Buildings
City pillar shrine

Also on the temple grounds is the city pillar (Lak Mueang) of Chiang Mai, named Sao Inthakin. It was moved to this location in 1800 by King Chao Kawila; it was originally located in Wat Sadeu Muang. He also planted three dipterocarp tree there, which are supposed to assist the city pillar to protect the town. A festival in honor of the city pillar is held every year in May and lasts 6–8 days.

In a wihan near the entrance to the temple is the Buddha statue named Phra Chao Attarot (Eighteen-cubit Buddha), which was cast in the late 14th century. On the other side of the chedi is another pavilion housing a reclining Buddha statue.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ประวัติเริ่มก่อสร้างวัดในศตวรรษที่ 14 เมื่อพระแสนเมืองมาแผนหมกขี้เถ้าของบิดาของเขามี หลังจาก 10 ปีของการก่อสร้างครั้ง นั้นที่เหลือยังไม่เสร็จ จะดำเนินต่อไปหลังความตายของพระมหากษัตริย์ โดยแม่ม่ายของเขา คงเนื่องจากปัญหาความมั่นคง จะเอาจนถึงศตวรรษ 15 กลางจะแล้วเสร็จในรัชสมัยของกษัตริย์ Tilokaraj มันถูกแล้ว 82 เมตรสูง และมีเส้นผ่าศูนย์กลางฐานของ 54 m ในขณะที่อาคารที่ใหญ่ที่สุดของล้านนาทั้งหมด ในค.ศ. 1468 พระถูกติดตั้งอยู่ในนิชตะวันออก ใน 1545, 30 เมตรด้านบนของโครงสร้างยุบหลังจากแผ่นดินไหว และในไม่ช้าหลังจากนั้น ใน 1551 พระถูกย้ายไปหลวงพระบาง [2]ในช่วงปี 1990 เจดีย์ถูกเชิด เคหะยูเนสโกและรัฐบาลญี่ปุ่น แต่ผลที่ได้คือค่อนข้างแย้ง เป็นการเรียกร้องบาง องค์ประกอบใหม่ได้ในสไตล์ไทยกลาง สไตล์ล้านนา วันครบรอบ 600th ของเจดีย์ใน 1995 สำเนาพระแก้วทำจากหยกดำถูกวางในช่องตะวันออกสร้างขึ้นใหม่ ไอคอนชื่อทางพระพุดเฉลิมรัตน์ แต่โดยทั่วไปเรียกว่าพระไทรโยคอาคารศาลหลักเมืองนอกจากนี้ ในบริเวณวัดได้ศาลหลักเมือง (หลักเมือง) เชียงใหม่ ชื่อเซา Inthakin จะถูกย้ายไปตำแหน่งที่ตั้งนี้ใน 1800 โดยพระเจ้ากาวิละ แต่เดิมนั้นถูกตั้งอยู่ในเมือง Sadeu วัด นอกจากนี้เขายังปลูกสาม dipterocarp ทรี ซึ่งควรจะช่วยศาลหลักเมืองเพื่อปกป้องเมือง เทศกาลในเกียรติของศาลหลักเมืองจัดขึ้นทุกปีพฤษภาคม และครั้งล่าสุดวันที่ 6 – 8ในวิหารใกล้ทางเข้าวัด พุทธตั้งชื่อพระเจ้า Attarot (ศอกจำนวนพระ), ซึ่งถูกโยนในปลายศตวรรษที่ 14 อีกด้านของเจดีย์มีศาลาอีกรูปปั้นพระนอนที่อยู่อาศัย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ประวัติความเป็นมาการก่อสร้างของวัดเริ่มต้นในศตวรรษที่ 14 เมื่อกษัตริย์แสนเมืองมาวางแผนที่จะฝังเถ้าถ่านของพ่อของเขาที่นั่น หลังจาก 10 ปีของการสร้างเวลาก็เหลือที่ยังไม่เสร็จหลังจากนั้นจะต่อเนื่องหลังจากการตายของพระมหากษัตริย์โดยภรรยาม่ายของเขา อาจจะเกิดจากปัญหาความมั่นคงมันต้องใช้เวลาจนถึงช่วงกลางศตวรรษที่ 15 จะแล้วเสร็จในรัชสมัยของกษัตริย์ Tilokaraj แล้วมันเป็น 82 เมตรสูงและมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางฐาน 54 เมตรในเวลานั้นเป็นสิ่งก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดของล้านนาทั้งหมด ใน 1468, ศรีรัตนศาสดารามถูกติดตั้งในช่องตะวันออก ใน 1545, บน 30 เมตรของโครงสร้างทรุดตัวลงหลังจากเกิดแผ่นดินไหวและหลังจากนั้นไม่นานใน 1551, พระศรีรัตนศาสดารามถูกย้ายไปยังหลวงพระบาง. [2] ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 เจดีย์ที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ด้วยทุนของยูเนสโกและรัฐบาลญี่ปุ่น . แต่ผลที่ได้คือความขัดแย้งบ้างเป็นบางส่วนเรียกร้ององค์ประกอบใหม่ในรูปแบบไทยภาคกลางไม่ใช่สไตล์ล้านนา สำหรับการครบรอบปีที่ 600 ของเจดีย์ในปี 1995, สำเนาของพระแก้วมรกตที่ทำจากหยกสีดำวางอยู่ในช่องตะวันออกสร้างขึ้นใหม่ ไอคอนการตั้งชื่ออย่างเป็นทางการของพระผุดเฉลิมศิริรัตน์ แต่เป็นที่รู้จักกันทั่วไปว่าเป็นพระหยก. อาคารเสาศาลเมืองนอกจากนี้ในบริเวณวัดเป็นเสาหลักเมือง(หลักเมือง) เชียงใหม่ชื่อเซาอินทขิล มันถูกย้ายไปยังสถานที่นี้ใน 1800 โดยสมเด็จพระเจ้ากาวิละ; ว่าอยู่ในทำเลเดิมวัด Sadeu เมือง นอกจากนี้เขายังปลูกต้นไม้สามเต็งรังที่นั่นซึ่งควรจะช่วยเสาหลักเมืองเพื่อปกป้องเมือง เทศกาลในเกียรติของเสาเมืองจะจัดขึ้นทุกปีในเดือนพฤษภาคมและเป็นเวลา 6-8 วัน. ในวิหารที่อยู่ใกล้ทางเข้าวัดเป็นพระพุทธรูปชื่อพระเจ้า Attarot (สิบแปดศอกพระพุทธเจ้า) ซึ่งถูกโยนใน ในช่วงปลายศตวรรษที่ 14 ในอีกด้านหนึ่งของเจดีย์เป็นศาลาที่อยู่อาศัยนอนพระพุทธรูปอีก