An EAN-13 barcode (originally Europ

An EAN-13 barcode (originally European Article Number, but now renamed International Article Number even though the abbreviation EAN has been retained) is a 13 digit (12 data and 1 check) barcoding standard which is a superset of the original 12-digit Universal Product Code (UPC) system developed in 1970 by George J. Laurer.[1] The EAN-13 barcode is defined by the standards organization GS1.
The 13 digits in the EAN-13 barcode are grouped as follows:

The left group: Digits 2-7. The left group also encodes digit 1, through a scheme of odd and even parity.
The right group: Digits 8-13, digit 13 is the check digit.
The EAN-13 barcodes are used worldwide for marking products often sold at retail point of sale. The numbers encoded in EAN-13 bar codes are product identification numbers, which are also called Japanese Article Numbers (JAN) in Japan. All the numbers encoded in UPC and EAN barcodes are known as Global Trade Item Numbers (GTIN), and they can be encoded in other GS1 barcodes.

The less commonly used EAN-8 barcodes are also used for marking retail goods; however, they are usually reserved for smaller items, for example confectionery.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บาร์โค้ด EAN-13 การ (เดิมยุโรปบทความหมายเลข แต่ตอนนี้เปลี่ยนชื่อบทความที่นานาชาติจำนวนแม้ย่อ EAN ได้ถูกเก็บรักษาไว้) จะมี 13 หลัก (12 ข้อมูลและตรวจสอบที่ 1) โค้มาตรฐานซึ่งเป็นประจำของระบบเดิมของรหัสผลิตภัณฑ์สากล (UPC) 12 หลักพัฒนาในปี 1970 โดยจอร์จเจ Laurer [1] บาร์โค้ด EAN-13 ที่กำหนด โดยองค์กรมาตรฐาน GS1ตัวเลข 13 ในบาร์โค้ด EAN-13 มีการจัดกลุ่มดังนี้:กลุ่มซ้าย: ตัวเลข 2-7 กลุ่มซ้ายยังจแมปหลัก 1 ผ่านร่างของพาริตี้คี่ และแม้แต่กลุ่มขวา: ตัวเลขตัวเลข 8-13, 13 คือ ตัวเลขตรวจสอบบาร์โค้ด EAN-13 จะใช้ทั่วโลกสำหรับผลิตภัณฑ์ที่จะขาย ณจุดขายปลีกขายเครื่อง หมายเลขที่เข้ารหัสในรหัส EAN 13 แถบรหัสหมายเลขผลิตภัณฑ์ ซึ่งจะเรียกว่าญี่ปุ่นเลขบทความ (JAN) ในญี่ปุ่น ได้ ตัวเลขทั้งหมดที่เข้ารหัสในบาร์โค้ด UPC และ EAN เป็นที่รู้จักกันเป็นสากลทางการค้าสินค้าหมายเลขผลิตภัณฑ์ (GTIN), และสามารถเข้ารหัสได้ในอื่น ๆ บาร์โค้ด GS1บาร์โค้ด EAN 8 ใช้น้อยโดยทั่วไปจะใช้สำหรับทำเครื่องหมายสินค้าขายปลีก อย่างไรก็ตาม พวกเขาจะมักจะสงวนไว้สำหรับสินค้าขนาดเล็ก ตัวอย่างขนม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

EAN-13 บาร์โค้ด (จำนวนบทความยุโรปเดิม แต่ตอนนี้เปลี่ยนจำนวนบทความนานาชาติแม้ว่าย่อ EAN ที่ได้รับการเก็บรักษาไว้) เป็น 13 หลัก (12 ข้อมูลและ 1 ตรวจสอบ) มาตรฐานบาร์โค้ดซึ่งเป็นเซ็ตของเดิม 12 หลักสากล .. รหัสสินค้า (UPC) ระบบที่พัฒนาขึ้นในปี 1970 โดยจอร์จเจ Laurer [1] EAN-13 บาร์โค้ดจะถูกกำหนดโดยมาตรฐาน GS1 องค์กร
13 ตัวเลขในบาร์โค้ด EAN-13 จะถูกจัดกลุ่มดังนี้กลุ่มซ้าย: ตัวเลข 2-7 กลุ่มที่ยังเหลือ encodes หลัก 1 ผ่านรูปแบบของแปลกและความเท่าเทียมกันแม้กระทั่ง. กลุ่มขวา: ตัวเลข 8-13, 13 หลักคือการตรวจสอบหลัก. EAN-13 บาร์โค้ดที่มีการใช้ทั่วโลกสำหรับการทำเครื่องหมายผลิตภัณฑ์มักจะขายที่จุดขายปลีกของ การขาย ตัวเลขการเข้ารหัสใน EAN-13 บาร์โค้ดมีหมายเลขประจำตัวสินค้าซึ่งจะเรียกว่าหมายเลขบทความญี่ปุ่น (ม.ค. ) ในประเทศญี่ปุ่น . ทั้งหมดตัวเลขที่เข้ารหัสใน UPC EAN บาร์โค้ดและเป็นที่รู้จักกันเป็นหมายเลขรายการการค้าโลก (GTIN) และพวกเขาสามารถเข้ารหัสในบาร์โค้ด GS1 อื่น ๆที่ใช้น้อยกว่าปกติบาร์โค้ด EAN-8 นอกจากนี้ยังใช้สำหรับการทำเครื่องหมายสินค้าขายปลีก แต่พวกเขามักจะถูกสงวนไว้สำหรับรายการที่มีขนาดเล็กเช่นขนม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การ ean-13 บาร์โค้ด ( ยุโรปบทความเลขเดิม แต่ตอนนี้เปลี่ยนชื่อหมายเลขบทความต่างประเทศถึงแม้ว่าตัวย่อ EAN ได้ถูกเก็บไว้ ) เป็น 13 หลัก ( 12 ข้อมูลและตรวจสอบ ) barcoding มาตรฐานซึ่งเป็นขึ้นของเดิม 12 หลักรหัสผลิตภัณฑ์สากล ( UPC ) ระบบที่พัฒนาขึ้นในปี 1970 โดย จอร์จ เจ. laurer [ 1 ] การ ean-13 บาร์โค้ดจะถูกกำหนดโดยองค์การมาตรฐาน GS1 .
13 หลักใน ean-13 บาร์โค้ดจะถูกจัดกลุ่มได้ดังนี้

กลุ่มซ้าย : ตัวเลข 2-7 . กลุ่มซ้ายยังเข้ารหัสตัวเลข 1 , ผ่านรูปแบบของพาริตี้คี่และแม้แต่ .
กลุ่มขวา : ตัวเลขหลักที่ 13 เป็น 8-13 , ตรวจสอบตัวเลข .
ean-13 บาร์โค้ดที่ใช้ทั่วโลกสำหรับเครื่องหมายผลิตภัณฑ์มักจะขายที่จุดค้าปลีกของขาย ตัวเลขการเข้ารหัสบาร์โค้ด ean-13 มีหมายเลขประจำตัวสินค้าซึ่งจะเรียกว่าตัวเลขบทความภาษาญี่ปุ่น ( ม.ค. ) ในญี่ปุ่น ตัวเลขทั้งหมดที่เข้ารหัสใน UPC EAN บาร์โค้ดและจะเรียกว่าตัวเลขการค้าสินค้าของโลก ( gtin ) , และพวกเขาสามารถสร้างบาร์โค้ด GS1 อื่น ๆ .

ไม่ค่อยได้ใช้ ean-8 บาร์โค้ดยังใช้สำหรับเครื่องหมายสินค้าค้าปลีก อย่างไรก็ตาม พวกเขามักจะสงวนไว้สำหรับรายการที่มีขนาดเล็ก เช่น ขนม