Efficiency in the allocation of cre

Efficiency in the allocation of credit has to be examined in light of these
practical realities. Suppose, for example, that a bank is considering providing
credit for a project to someone who, after receiving the loan, will choose how
hard to work to make his project successful. If the project is successful, then
the loan is repaid, but, if it fails, the individual is assumed to default. As the
size of the loan increases, the borrower's effort is likely to slacken, because a
larger share of the proceeds of the project go to the bank. If the bank cannot
monitor the borrower's actions (perhaps because doing so is prohibitively costly), a bigger loan tends to be associated with a lower probability of repayment.
A bank that wants to maximize profits is therefore likely to offer a smaller loan
than it would if monitoring were costless. This may result in less investment
in the economy and, in comparison with a situation in which information is
costless, would appear to entail a reduction in efficiency. With full information, the bank should be willing to lend more, to the advantage of both the
borrower and the lender. Thus, tested against the benchmark of costless monitoring, there appears to be a market failure- that is, the market has not realized a potential Pareto improvement.
But in the real world monitoring is not costless and information and enforcement are not perfect. A standard of efficiency impossible to achieve in the
real world is not a useful test against which to define market failure. The test
of efficiency should still be that a Pareto improvement is impossible to find,
but such an improvement must be sought taking into account the imperfections
of information and enforcementhat the market in question has to deal withthat is using the concept of constrained Pareto efficiency. By this standard, the
outcome described above, where the lender reduced the amount lent to a borrower because of monitoring difficulties, could in fact be efficient in a constrained sense. The information problem may still have an efficiency cost to
society, but from an operational point of view that cost has no relevance.
The argument that problems in credit markets result in a lower level of output, and perhaps too much risk-taking relative to some ideal situation where
information is freely available, is frequently used to justify subsidized credit or
the establishment of government-owned banks in areas that appear to be poorly served by the public sector. This argument is a non sequitur and should be
resisted whenever encountered. In thinking about market failure and constrained Pareto efficiency, the full set of feasibility constraints for allocating resources needs to be considered. In this article, market failure is taken to mean
the inability of a free market to bring about a constrained Pareto-efficient allocation of credit, in the sense defined above (see Dixit 1987 for a sample formal analysis). The rest of the article examines the implications of this concept.
Applying the criterion of constrained Pareto efficiency narrows the field for
market failure, but it still leaves room for a fairly broad array of cases in which
resources could end up being inefficiently allocated. In the illustration of Pareto
improvement used above, only the well-being of the two individuals involved
in a trade was considered. But if externalities enter the picture in other words, if a third party is affected, possibly negatively, by the decision of the
other two-a Pareto improvement is clearly not guaranteed, even if the two
principals are made better off. It is well known that markets operate inefficiently if there are externalities (see Greenwald and Stiglitz 1986 for a general
discussion), and specific types of externalities may particularly afflict credit
markets. One important role for government policy to improve the working of
credit markets is to deal impartially with externality problems

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มีประสิทธิภาพในการจัดสรรสินเชื่อไปตรวจเมื่อเหล่านี้ปฏิบัติจริง สมมติว่า เช่น ที่ ธนาคารจะพิจารณาให้สินเชื่อสำหรับโครงการเพื่อคน หลังจากได้รับเงินกู้ยืม จะเลือกอย่างไรยากทำงานเพื่อให้โครงการของเขาประสบความสำเร็จ ถ้าโครงการจะประสบความสำเร็จบางส่วนกู้ แต่ ถ้ามันล้มเหลว บุคคลสมมติให้ค่าเริ่มต้น เป็นการขนาดของเงินกู้เพิ่มขึ้น ความพยายามของผู้กู้จะคลาย เนื่องจากการหุ้นใหญ่ของการดำเนินการของโครงการไปยังธนาคาร ถ้าธนาคารไม่ตรวจสอบการดำเนินการของผู้กู้ (อาจเนื่องจากทำให้ค่าใช้จ่าย prohibitively), เงินกู้ขนาดใหญ่มีแนวโน้มที่จะสัมพันธ์กับความน่าเป็นล่างของค่าได้ธนาคารที่ต้องการเพิ่มกำไรจึงอาจให้เงินกู้ขนาดเล็กต้องตรวจสอบได้ costless นี้อาจส่งผลในการลงทุนน้อยเศรษฐกิจ และ เมื่อเปรียบเทียบ กับสถานการณ์ที่มีข้อมูลcostless จะปรากฏครอบคลุมการลดลงในประสิทธิภาพ ข้อมูลเต็ม ธนาคารควรยินดีให้ยืมมากขึ้น เพื่อประโยชน์ของทั้งสองผู้กู้และผู้ให้กู้ ดังนั้น ทดสอบกับเกณฑ์มาตรฐานการตรวจสอบ costless ปรากฏ ว่าความล้มเหลวของตลาด-นั่นคือ ตลาดมีไม่รู้ปรับปรุง Pareto ที่อาจเกิดขึ้นแต่ในโลกจริง ตรวจสอบไม่ costless และข้อมูลและการบังคับใช้ไม่เหมาะสม มาตรฐานของประสิทธิภาพไม่สามารถประสบความสำเร็จในการโลกจริงไม่ใช่การทดสอบประโยชน์กับจะกำหนดความล้มเหลวของตลาด การทดสอบมีประสิทธิภาพยังคงควรที่ Pareto ที่ปรับปรุงเป็นไปไม่ได้ในการค้นหาแต่ต้องขอปรับปรุงการคำนึงถึงความไม่สมบูรณ์แบบข้อมูลและตลาดมีการจัดการ enforcementhat withthat จะใช้แนวคิดของ Pareto จำกัดประสิทธิภาพ โดยมาตรฐานนี้ การผลที่ได้อธิบายไว้ข้างต้น ผู้ให้กู้ลดยอดเงินยืมให้ผู้กู้ยืม เพราะตรวจสอบลำบาก ในความเป็นจริงอาจมีประสิทธิภาพในการจำกัด ปัญหาข้อมูลอาจยังมีประสิทธิภาพที่มีต้นทุนในการสังคม แต่ จากการดำเนินงานมองว่า ต้นทุนมีความเกี่ยวข้องไม่อาร์กิวเมนต์ที่ปัญหาในตลาดสินเชื่อส่งผลให้ผลผลิตในระดับที่ต่ำกว่า และเสี่ยงมากเกินไปอาจจะสัมพันธ์กับสถานการณ์บางอย่างเหมาะที่ข้อมูลจะพร้อมใช้งานได้อย่างอิสระ มักใช้ในการทดแทนกันได้เครดิต หรือการจัดตั้งธนาคารที่รัฐบาลเป็นเจ้าของในพื้นที่ที่จะให้บริการงาน โดยภาครัฐ อาร์กิวเมนต์นี้เป็นแบบ non sequitur และควรresisted เมื่อพบ ในความคิดเกี่ยวกับความล้มเหลวของตลาดและประสิทธิภาพ Pareto จำกัด ชุดข้อจำกัดความเป็นไปได้สำหรับการปันส่วนทรัพยากรทั้งหมดต้องได้รับการพิจารณา ในบทความนี้ ความล้มเหลวของตลาดมาใช้หมายถึงไม่ตลาดเสรีเพื่อการปันส่วนมีประสิทธิภาพ Pareto จำกัดสินเชื่อ ในแง่ที่กำหนดข้างต้น (ดู Dixit 1987 สำหรับการวิเคราะห์เป็นตัวอย่าง) ส่วนเหลือของบทความการตรวจสอบผลกระทบของแนวคิดนี้ใช้เกณฑ์ของ Pareto จำกัดประสิทธิภาพจำกัดเขตข้อมูลสำหรับความล้มเหลวของตลาด แต่ยังทำในหลากหลายกรณีที่ค่อนข้างสะดวกทรัพยากรสามารถเอยถูกทิ้งไปอย่างสิ้นเปลืองมีการปันส่วน ในภาพประกอบของ Paretoปรับปรุงใช้เหนือ เท่านั้นดีสองบุคคลเกี่ยวข้องในการค้าถือเป็นการ แต่ ถ้า externalities ป้อนรูปภาพในคำอื่น ๆ บุคคลสามได้รับผลกระทบ อาจส่งผลเสีย โดยการตัดสินใจของการสองที่ Pareto ปรับปรุงอื่น ๆ จะชัดเจนไม่รับประกัน แม้ทั้งสองหลักจะดีกว่า เป็นที่รู้จักว่า ตลาดมีทิ้งไปอย่างสิ้นเปลืองมี externalities (ดู Greenwald และสติกลิตส์ 1986 สำหรับทั่วไปสนทนา), และชนิดเฉพาะของ externalities โดยเฉพาะอย่างยิ่งอาจ afflict เครดิตตลาด บทบาทหนึ่งที่สำคัญสำหรับนโยบายของรัฐบาลเพื่อปรับปรุงการทำงานของตลาดสินเชื่อที่จะจัดการกับปัญหาผลกระทบภายนอกอย่าง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ประสิทธิภาพในการจัดสรรสินเชื่อจะต้องมีการตรวจสอบในแง่ของเหล่านี้
เป็นจริงในทางปฏิบัติ ตัวอย่างเช่นสมมติว่าธนาคารจะพิจารณาให้
สินเชื่อสำหรับโครงการเพื่อคนที่หลังจากได้รับเงินกู้ที่จะเลือกวิธีการที่
ยากที่จะทำงานที่จะทำให้โครงการประสบความสำเร็จ หากโครงการประสบความสำเร็จแล้ว
เงินกู้ยืมเป็นหนี้ แต่ถ้ามันล้มเหลวของแต่ละบุคคลจะถือว่าเริ่มต้น ในฐานะที่เป็น
ขนาดของการเพิ่มขึ้นของเงินให้กู้ยืมความพยายามของผู้กู้มีแนวโน้มที่จะลดละเพราะ
หุ้นขนาดใหญ่ของเงินที่ได้จากโครงการไปที่ธนาคาร หากธนาคารไม่สามารถ
ตรวจสอบการทำงานของผู้กู้ (บางทีอาจเป็นเพราะการทำเช่นนั้นเป็นค่าใช้จ่ายสาหัส) สินเชื่อขนาดใหญ่มีแนวโน้มที่จะเกี่ยวข้องกับความน่าจะเป็นที่ต่ำกว่าการชำระหนี้.
ธนาคารที่ต้องการที่จะเพิ่มผลกำไรจึงมีแนวโน้มที่จะนำเสนอเงินให้กู้ยืมที่มีขนาดเล็ก
กว่าจะ ถ้ามีการตรวจสอบ costless ซึ่งอาจส่งผลในการลงทุนน้อยกว่า
ในทางเศรษฐกิจและในการเปรียบเทียบกับสถานการณ์ที่ข้อมูลเป็น
costless จะปรากฏขึ้นเพื่อนำมาซึ่งการลดลงอย่างมีประสิทธิภาพ มีข้อมูลเต็มรูปแบบที่ธนาคารควรจะยินดีที่จะให้ยืมมากขึ้นเพื่อประโยชน์ของทั้ง
ผู้กู้และผู้ให้กู้ ดังนั้นการทดสอบกับมาตรฐานของการตรวจสอบ costless มีปรากฏเป็นตลาด failure- ที่ตลาดยังไม่ได้ตระหนักถึงการพัฒนาศักยภาพ Pareto.
แต่ในโลกแห่งความจริงการตรวจสอบไม่ได้ costless และข้อมูลและการบังคับใช้จะไม่สมบูรณ์แบบ มาตรฐานของประสิทธิภาพการไม่สามารถที่จะประสบความสำเร็จใน
โลกแห่งความจริงไม่ได้เป็นประโยชน์กับการทดสอบที่จะกำหนดความล้มเหลวของตลาด การทดสอบ
ที่มีประสิทธิภาพควรจะยังคงที่ปรับปรุง Pareto เป็นไปไม่ได้ที่จะหา
แต่เช่นการปรับปรุงจะต้องขอคำนึงถึงความไม่สมบูรณ์
ของข้อมูลและ enforcementhat ตลาดในคำถามที่มีการจัดการ withthat ใช้แนวคิดของการ จำกัด ประสิทธิภาพ Pareto โดยมาตรฐานนี้
ผลที่อธิบายไว้ข้างต้นที่ผู้ให้กู้ลดปริมาณกู้ยืมแก่ผู้กู้เพราะความยากลำบากในการตรวจสอบสามารถในความเป็นจริงจะมีประสิทธิภาพในความหมายที่ จำกัด ปัญหาข้อมูลอาจจะยังมีค่าใช้จ่ายที่มีประสิทธิภาพเพื่อ
สังคม แต่จากจุดการดำเนินงานของมุมมองว่าค่าใช้จ่ายที่มีความเกี่ยวข้อง.
โต้แย้งว่าปัญหาในตลาดสินเชื่อส่งผลในระดับที่ต่ำกว่าของการส่งออกและบางทีอาจจะมากเกินไปความเสี่ยงเมื่อเทียบกับบาง สถานการณ์ที่เหมาะที่
ข้อมูลที่สามารถใช้ได้อย่างอิสระมักจะถูกใช้เพื่อแสดงให้เห็นถึงเครดิตเงินอุดหนุนหรือ
สถานประกอบการของธนาคารที่รัฐบาลเป็นเจ้าของในพื้นที่ที่ดูเหมือนจะทำหน้าที่ได้ไม่ดีจากภาครัฐ เรื่องนี้เป็น sequitur ไม่และควรจะ
ต่อต้านทุกครั้งที่พบ ในความคิดเกี่ยวกับความล้มเหลวของตลาดและข้อ จำกัด ประสิทธิภาพของพาเรโต้, ชุดเต็มของข้อ จำกัด ของความเป็นไปได้ในการจัดสรรทรัพยากรที่จะต้องพิจารณา ในบทความนี้ล้มเหลวของตลาดจะนำไปหมายถึงการ
ไร้ความสามารถของตลาดเสรีที่จะนำเรื่องข้อ จำกัด การจัดสรร Pareto ที่มีประสิทธิภาพของเครดิตในความรู้สึกที่กำหนดไว้ข้างต้น (ดู Dixit 1987 สำหรับตัวอย่างการวิเคราะห์อย่างเป็นทางการ) ส่วนที่เหลือของบทความตรวจสอบผลกระทบของแนวคิดนี้.
ใช้เกณฑ์การ จำกัด ประสิทธิภาพ Pareto แคบลงสนามสำหรับ
ความล้มเหลวของตลาด แต่ก็ยังออกจากห้องเพื่อที่หลากหลายเป็นธรรมของกรณีที่
ทรัพยากรจะจบลงด้วยการถูกจัดสรรผล ในภาพของ Pareto
ปรับปรุงใช้ข้างต้นเท่านั้นที่เป็นอยู่ที่ดีของทั้งสองบุคคลที่เกี่ยวข้อง
ในการค้าได้รับการพิจารณา แต่ถ้าใส่ภาพภายนอกในคำอื่น ๆ ถ้าบุคคลที่สามที่ได้รับผลกระทบในเชิงลบอาจจะโดยการตัดสินใจของ
อีกสอง-ปรับปรุง Pareto อย่างชัดเจนไม่รับประกันแม้ว่าทั้งสอง
ผู้ว่าจ้างจะทำดีกว่า เป็นที่ทราบกันดีว่าตลาดทำงานได้ผลในกรณีที่มีผลกระทบภายนอก (ดูวาล์ดและสติกลิตซ์ 1986 สำหรับทั่วไป
การอภิปราย) และประเภทเฉพาะของสภาพแวดล้อมโดยเฉพาะอย่างยิ่งอาจทำให้เสียใจเครดิต
ตลาด หนึ่งบทบาทสำคัญในการกำหนดนโยบายของรัฐบาลในการปรับปรุงการทำงานของ
ตลาดสินเชื่อคือการจัดการกับปัญหายุติธรรมภายนอก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ประสิทธิภาพในการจัดสรรเครดิตมีการตรวจสอบในแง่ของการปฏิบัติเหล่านี้
ความเป็นจริง . ตัวอย่างเช่นสมมติว่าธนาคารจะพิจารณาการให้สินเชื่อสำหรับโครงการ
คน หลังจากได้รับเงินกู้ จะเลือกวิธีการ
ยากที่จะทำงานเพื่อให้งานของเขาประสบความสำเร็จ ถ้าโครงการนี้ประสบความสำเร็จแล้ว
เงินกู้ชดใช้ แต่ถ้ามันล้มเหลว , บุคคลจะถือว่าเป็นค่าเริ่มต้น
เป็นขนาดของเงินกู้ที่เพิ่มขึ้น ความพยายามของผู้กู้มีแนวโน้มที่จะลดลง เนื่องจาก
ขนาดใหญ่แบ่งปันของการดำเนินการของโครงการไปธนาคาร หากธนาคารไม่สามารถ
ตรวจสอบการกระทําของผู้กู้ ( อาจจะเพราะทำแล้วราคาแพง prohibitively ) กู้เงินมากมีแนวโน้มที่จะเชื่อมโยงกับการลดลงของ
ความน่าจะเป็นการชำระคืนธนาคารต้องการเพิ่มผลกำไรดังนั้นจึงมีแนวโน้มที่จะเสนอเงินกู้ที่มีขนาดเล็กกว่าที่มันจะถ้าติดตามอยู่
costless . นี้อาจส่งผลใน
น้อยกว่าการลงทุนในเศรษฐกิจและในการเปรียบเทียบกับสถานการณ์ที่เป็นข้อมูล
costless จะปรากฏที่จะก่อให้เกิดการลดลงในประสิทธิภาพ ด้วยข้อมูลที่ครบถ้วน ธนาคารจะให้กู้เพิ่มเติม เพื่อประโยชน์ของทั้ง
ผู้กู้และผู้ให้กู้ ดังนั้น การทดสอบกับมาตรฐานของการตรวจสอบ costless มีปรากฏเป็น ความล้มเหลวของตลาด นั่นคือ ตลาดยังไม่ตระหนักว่า การปรับปรุงตัวช่วยที่มีศักยภาพ .
แต่ในโลกแห่งความจริงไม่ใช่ costless และข้อมูลการตรวจสอบและการบังคับใช้กฎหมายจะไม่สมบูรณ์ มาตรฐานของประสิทธิภาพใน
เป็นไปไม่ได้เพื่อให้บรรลุในโลกแห่งความเป็นจริง ไม่ใช่ประโยชน์ทดสอบกับที่กำหนดความล้มเหลวของตลาด การทดสอบประสิทธิภาพของน่าจะยังอยู่ที่
โตการปรับปรุงเป็นไปไม่ได้ที่จะหา
แต่เช่นการปรับปรุงจะต้องขอพิจารณาความไม่สมบูรณ์ของข้อมูล และ enforcementhat
ตลาดในคำถาม ได้จัดการ withthat ใช้ แนวคิดของ บริษัท พาเรโต้ประสิทธิภาพ โดยมาตรฐานนี้
ผลที่อธิบายไว้ข้างต้น ซึ่งการกู้ยืม เพื่อลดจำนวนผู้กู้ เพราะการตรวจสอบปัญหาในความเป็นจริงอาจมีประสิทธิภาพในการบังคับความรู้สึก ปัญหาข้อมูลอาจยังคงมีต้นทุนประสิทธิภาพ
สังคม แต่จากจุดของมุมมองที่ต้นทุนการดำเนินงานไม่มีความเกี่ยวข้อง
การโต้แย้งว่าปัญหาในตลาดสินเชื่อที่ส่งผลในการลดระดับของผลผลิตและบางทีอาจจะมากเกินไป เสี่ยงกับบางสถานการณ์ที่เหมาะที่
ข้อมูลสามารถใช้ได้อย่างอิสระ มักใช้เพื่ออธิบายอุดหนุนสินเชื่อหรือ
จัดตั้งรัฐบาล - เจ้าของธนาคารในพื้นที่ที่ปรากฏเป็นคุณภาพบริการ โดยภาคประชาชน อาร์กิวเมนต์นี้เป็นคำพูดที่ไม่มีเหตุผล และควร
resisted ทุกครั้งที่เจอในการคิดเกี่ยวกับความล้มเหลวของตลาด และเค้นประสิทธิภาพพาเรโต เต็มชุดของเงื่อนไขความเป็นไปได้ในการจัดสรรทรัพยากร ความต้องการที่จะได้รับการพิจารณา ในบทความนี้ ความล้มเหลวของตลาดถูกหมายถึง
ไร้ความสามารถของตลาดฟรีเพื่อนำมาเกี่ยวกับประสิทธิภาพของพาเรโต จำกัด ในการจัดสรรสินเชื่อ ในความรู้สึกที่กำหนดไว้ข้างต้น ( ดู 1987 ตัวอย่างเป็นทางการกล่าวว่าการวิเคราะห์ )ส่วนที่เหลือของบทความนี้เป็นการศึกษาผลกระทบของแนวคิดนี้ ใช้เกณฑ์บังคับ

โตประสิทธิภาพแคบสนามสำหรับความล้มเหลวของตลาด แต่ก็ยังเหลือที่ว่างสำหรับอาร์เรย์ที่ค่อนข้างกว้างของกรณีที่
ทรัพยากรอาจสิ้นสุดขึ้นเป็นไม่ได้ผล ) ภาพประกอบของพาเรโตในการพัฒนาใช้ข้างต้น แต่ความเป็นอยู่ของบุคคลสองคนที่เกี่ยวข้อง
ในการค้าเป็นสำคัญ แต่ถ้าสภาพภายนอกระบุภาพ ในคำอื่น ๆหากมีบุคคลที่สามที่ได้รับผลกระทบ อาจส่งผลเสีย โดยการตัดสินใจของการปรับปรุงอื่น ๆ two-a
โตเป็นอย่างชัดเจนไม่รับประกัน ถ้าสอง
ครูใหญ่ ทำให้ดีกว่า มันเป็นที่รู้จักกันดีว่าตลาดใช้ไม่ได้ผลหากมีผลกระทบภายนอก ( เห็นกรีนวอลด์สติกลิตส์ 1986 และเป็นทั่วไป
การสนทนา ) , และประเภทที่เฉพาะเจาะจงของผลกระทบภายนอกทั้งหลายอาจโดยเฉพาะอย่างยิ่งตลาดเครดิต

หนึ่งในบทบาทที่สำคัญสำหรับนโยบายรัฐบาลที่จะปรับปรุงการทำงานของ
ตลาดสินเชื่อจะจัดการเที่ยงธรรมกับปัญหาผลกระทบภายนอก